سورة الأنفال

Verse 70 of 75

8:70

يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِمَنْ في أَيْديكُمْ مِنَ الْأَسْرى إِنْ يَعْلَمِ اللهُ في قُلُوبِكُمْ خَيْراً يُؤْتِكُمْ خَيْراً مِمَّا أُخِذَ مِنْكُمْ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ وَ اللهُ غَفُورٌ رَحيمٌ

اى پيامبر! به كسانى ‌كه در دست شما اسيرند بگو: «اگر خداوند، خيرى در دل‌هاى شما ببيند، [و نيّات پاكى داشته باشيد] بهتر از آنچه از شما گرفته شده به شما مى‌دهد و شما را مى‌بخشد و خداوند آمرزنده و مهربان است».

O Prophet! say to those of the captives who are in your hands: If Allah knows anything good in your hearts, He will give to you better than that which has been taken away from you and will forgive you, and Allah is Forgiving, Merciful.

અય નબી ! જે કૈદીઓ તમારા કબ્જામાં છે તેમને કહી દે કે અગર અલ્લાહ તમારા દિલોમાં નેકી (સારો ઇરાદો) જોશે તો તમારી પાસેથી જે કાંઇ (લઇ) લેવામાં આવ્યું છે તે કરતાંય બેહતર તમને આપશે અને તમને માફ કરી દેશે અને અલ્લાહ ગફુરૂર રહીમ છે.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِیهِ (علیه السلام) قَالَ: أُتِیَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) بِمَالٍ دَرَاهِمَ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) لِلْعَبَّاسِ یَا عَبَّاسُ ابْسُطْ رِدَاکَ وَ خُذْ مِنْ هَذَا الْمَالِ طَرَفاً فَبَسَطَ رِدَاءَهُ فَأَخَذَ مِنْهُ طَائِفَهًًْ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَا عَبَّاسُ هَذَا مِنَ الَّذِی قَالَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی یا أَیُّهَا النَّبِیُّ قُلْ لِمَنْ فِی أَیْدِیکُمْ مِنَ الْأَسْری إِنْ یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْراً یُؤْتِکُمْ خَیْراً مِمَّا أُخِذَ مِنْکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ وَ اللهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ.

پیامبر ( امام باقر (از امام سجّاد (نقل می‌کند که فرمود: برای پیامبر (مبلغی پول (درهم) آوردند. پیامبر (به عبّاس فرمود: «ای عبّاس! ردایت را پهن کن و مقداری از این پول را بردار». پس ردایش را پهن کرد و مقداری از آن را برداشت. سپس رسول خدا (فرمود: «ای عبّاس! این از پولی است که خدای تبارک‌وتعالی درباره‌ی‌آن چنین فرمود: قُل لِّمَن فِی أَیْدِیکُم مِّنَ الأَسْرَی إِن یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْرًا یُؤْتِکُمْ خَیْرًا مِّمَّا أُخِذَ مِنکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ وَ اللهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — Imam Baqir (peace be upon him) narrates from Imam Sajjad (peace be upon him) who said: A sum of money (dirhams) was brought to the Prophet (peace be upon him and his family). The Prophet (peace be upon him and his family) said to Abbas: "O Abbas! Spread out your cloak and take a portion of this money." So he spread out his cloak and took some of it. Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "O Abbas! This is from the wealth concerning which Allah the Blessed and Exalted said: قُل لِّمَن فِی أَیْدِیکُم مِّنَ الأَسْرَی إِن یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْرًا یُؤْتِکُمْ خَیْرًا مِّمَّا أُخِذَ مِنکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ وَ اللهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ [Say to those of the captives who are in your hands: If Allah knows anything good in your hearts, He will give to you better than that which has been taken away from you and will forgive you, and Allah is Forgiving, Merciful]."

અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ) થી નકલ કરે છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે થોડી રકમ (દિરહમ) લાવવામાં આવી. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ અબ્બાસને કહ્યું: "ઓ અબ્બાસ! તારી ચાદર પાથર અને આ પૈસામાંથી થોડા લઈ લે." તેમણે પોતાની ચાદર પાથરી અને તેમાંથી થોડા લીધા. પછી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "ઓ અબ્બાસ! આ એ પૈસામાંથી છે જેના વિશે અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ આ પ્રમાણે ફરમાવ્યું: قُل لِّمَن فِی أَیْدِیکُم مِّنَ الأَسْرَی إِن یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْرًا یُؤْتِکُمْ خَیْرًا مِّمَّا أُخِذَ مِنکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ وَ اللهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ [કહી દો કે તમારા હાથોમાં જે કેદીઓ છે તેમને: જો અલ્લાહ તમારા દિલોમાં કંઈ ભલાઈ જાણશે તો તમને એનાથી બહેતર આપશે જે તમારી પાસેથી લેવાયું છે અને તમને માફ કરશે, અને અલ્લાહ માફ કરનાર, દયાળુ છે]."

الکاظم (علیه السلام) Imam Kazim (peace be upon him) ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا أَمَرَ هَارُونُ‌الرَّشِیدُ بِحَمْلِی دَخَلْتُ عَلَیْهِ فَسَلَّمْتُ فَلَمْ یَرُدَّ السَّلَامَ وَ رَأَیْتُهُ مُغْضَباً ... فقَالَ أَخْبِرْنِی عَنْ قَوْلِکُمْ لَیْسَ لِلْعَمِّ مَعَ وُلْدِ الصُّلْبِ مِیرَاثٌ فَقُلْتُ أَسْأَلُکَ یَا أَمِیرَ‌الْمُؤْمِنِینَ بِحَقِّ اللَّهِ وَ بِحَقِّ رَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) أَنْ تُعْفِیَنِی مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهًِْ وَ کَشْفِهَا وَ هِیَ عِنْدَ الْعُلَمَاءِ مَسْتُورَهًٌْ فَقَالَ إِنَّکَ قَدْ ضَمِنْتَ لِی أَنْ تُجِیبَ فِیمَا أَسْأَلُکَ وَ لَسْتُ أُعْفِیکَ فَقُلْتُ فَجَدِّدْ لِیَ الْأَمَانَ فَقَالَ قَدْ أَمَّنْتُکَ فَقُلْتُ إِنَّ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) لَمْ یُوَرِّثْ مَنْ قَدَرَ عَلَی الْهِجْرَهًِْ فَلَمْ یُهَاجِرْ وَ إِنَّ عَمِّیَ الْعَبَّاسَ قَدَرَ عَلَی الْهِجْرَهًِْ فَلَمْ یُهَاجِرْ وَ إِنَّمَا کَانَ فِی عَدَدِ الْأُسَارَی عِنْدَ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) وَ جَحَدَ أَنْ یَکُونَ لَهُ الْفِدَاءُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی عَلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) یُخْبِرُهُ بِدَفِینٍ لَهُ مِنْ ذَهَبٍ فَبَعَثَ عَلِیّاً (علیه السلام) فَأَخْرَجَهُ مِنْ عِنْدِ أُمِّ الْفَضْلِ وَ أَخْبَرَ الْعَبَّاسَ بِمَا أَخْبَرَهُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) عَنِ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی فَأَذِنَ لِعَلِیٍّ (علیه السلام) وَ أَعْطَاهُ عَلَامَهًَْ الَّذِی دُفِنَ فِیهِ فَقَالَ الْعَبَّاسُ عِنْدَ ذَلِکَ یَا ابْنَ أَخِی مَا فَاتَنِی مِنْکَ أَکْثَرُ وَ أَشْهَدُ أَنَّکَ رَسُولُ (صلی الله علیه و آله) رَبِّ الْعَالَمِینَ فَلَمَّا أَحْضَرَ عَلِیٌّ (علیه السلام) الذَّهَبَ فَقَالَ الْعَبَّاسُ أَفْقَرْتَنِی یَا ابْنَ أَخِی فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی إِنْ یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْراً یُؤْتِکُمْ خَیْراً مِمَّا أُخِذَ مِنْکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ وَ قَوْلَهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ لَمْ یُهاجِرُوا ما لَکُمْ مِنْ وَلایَتِهِمْ مِنْ شَیْءٍ حَتَّی یُهاجِرُوا ثُمَّ قَالَ وَ إِنِ اسْتَنْصَرُوکُمْ فِی الدِّینِ فَعَلَیْکُمُ النَّصْرُ فَرَأَیْتُهُ قَدِ اغْتَمَّ.

امام کاظم ( هنگامی‌که هارون‌الرّشید دستور داد مرا نزد او ببرند، نزد او رفتم و سلام کردم، امّا جواب سلام مرا نداد و او را خشمگین دیدم. ... سپس گفت: «درباره‌ی این گفته‌ی شما، عمو با وجود فرزند، ارث نمی برد؛ توضیح بده»! گفتم: «ای امیرمؤمنان! به خاطر خدا و به خاطر رسول خدا (به من اجازه دهید این آیه را تأویل نکرده و معنای آن را آشکار نکنم و این مسأله نزد علماء مشهور است». گفت: «تو به من قول دادی که به سؤالاتم پاسخ دهی و به تو اجازه نمی‌دهم». گفتم: «پس مجدّداً به من امان ده». گفت: «به تو امان می‌دهم». گفتم: «همانا پیامبر (برای کسی که توانایی هجرت داشت امّا هجرت نکرد، حقّ ارث قرار نداده است و همانا عمویم عبّاس توانایی هجرت داشت، امّا هجرت نکرد، بلکه از جمله اسرای پیامبر (بود و آزادشدن خود به‌وسیله‌ی فدیه را انکار کرد. پس خدای تبارک‌وتعالی به پیامبر (وحی کرد و به او خبر داد که او گنجی از طلا دارد. پس پیامبر (علی (را فرستاد و آن را از نزد امّ‌فضل بیرون آورد و آنچه را جبرئیل از خدای تبارک‌وتعالی خبر داده بود، به عبّاس خبر داد. آنگاه عبّاس گفت: «ای برادرزاده! از این بیشتر نباید فرصت را از دست بدهم. من گواهی می‌دهم که تو رسول پروردگار جهان هستی». هنگامی‌که علی (طلا را آورد، عبّاس گفت: «ای برادرزاده! تو مرا بیچاره کرده‌ای. چیزی را برایم باقی نگذاشتی». سپس خدای تبارک‌وتعالی این آیه: إِن یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْرًا یُؤْتِکُمْ خَیْرًا مِّمَّا أُخِذَ مِنکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ و این آیه: وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ لَمْ یُهاجِرُوا ما لَکُمْ مِنْ وَلایَتِهِمْ مِنْ شَیْءٍ حَتَّی یُهاجِرُوا و این آیه: وَ إِنِ اسْتَنْصَرُوکُمْ فِی الدِّینِ فَعَلَیْکُمُ النَّصْرُ را نازل فرمود. دیدم که هارون غمگین شد.

Imam Kazim (peace be upon him): When Harun al-Rashid ordered that I be brought to him, I went to him and greeted him, but he did not return the greeting and I saw that he was angry. ... Then he said: "Explain to me this saying of yours, that the uncle does not inherit when there are children [of the deceased]." I said: "O Commander of the Believers! For the sake of Allah and the sake of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), permit me not to give the interpretation of this verse and not to disclose its meaning, for this matter is well known among the scholars." He said: "You have given me your word that you will answer what I ask you, and I will not excuse you." I said: "Then renew your guarantee of safety for me." He said: "I grant you safety." I said: Indeed, the Prophet (peace be upon him and his family) did not grant the right of inheritance to anyone who was able to make the migration but did not migrate, and indeed my uncle Abbas was able to make the migration but did not migrate; rather, he was among the captives of the Prophet (peace be upon him and his family) and he denied [being able] to ransom himself. So Allah the Blessed and Exalted revealed to the Prophet (peace be upon him and his family) and informed him that he [Abbas] had a buried treasure of gold. So the Prophet (peace be upon him and his family) sent Ali (peace be upon him), and he brought it out from Umm al-Fadl's place, and [the Prophet] informed Abbas of what Jibra'il (peace be upon him) had reported to him from Allah the Blessed and Exalted. Then Abbas said: "O nephew! I must not lose this opportunity any longer. I bear witness that you are the Messenger (peace be upon him and his family) of the Lord of the Worlds." When Ali (peace be upon him) brought the gold, Abbas said: "O nephew! You have made me destitute; you have left nothing for me." Then Allah the Blessed and Exalted revealed this verse: إِن یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْرًا یُؤْتِکُمْ خَیْرًا مِّمَّا أُخِذَ مِنکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ [If Allah knows anything good in your hearts, He will give to you better than that which has been taken away from you, and will forgive you], and this verse: وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ لَمْ یُهاجِرُوا ما لَکُمْ مِنْ وَلایَتِهِمْ مِنْ شَیْءٍ حَتَّی یُهاجِرُوا [And those who believed but did not migrate — you have no guardianship over them at all until they migrate], and this verse: وَ إِنِ اسْتَنْصَرُوکُمْ فِی الدِّینِ فَعَلَیْکُمُ النَّصْرُ [And if they seek your help in the religion, then it is upon you to help them]. I saw that Harun became grief-stricken.

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે હારૂન અલ-રશીદે આદેશ આપ્યો કે મને તેની પાસે લઈ જવામાં આવે, હું તેની પાસે ગયો અને સલામ કરી, પરંતુ તેણે મારી સલામનો જવાબ ન આપ્યો અને મેં તેને ગુસ્સામાં જોયો. ... પછી તેણે કહ્યું: "તમારી આ વાત વિશે સમજાવો કે સંતાનની હાજરીમાં કાકો વારસો પામતો નથી!" મેં કહ્યું: "ઓ અમીરુલ મોમેનીન! અલ્લાહ અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના વાસ્તે મને ઈજાઝત આપો કે હું આ આયતની તાવીલ ન કરું અને તેનો અર્થ પ્રગટ ન કરું, અને આ મસઅલો ઉલમા વચ્ચે મશહૂર છે." તેણે કહ્યું: "તમે મને વચન આપ્યું છે કે મારા સવાલોના જવાબ આપશો, અને હું તમને ઈજાઝત આપતો નથી." મેં કહ્યું: "તો ફરીથી મને અમાન આપો." તેણે કહ્યું: "તમને અમાન આપું છું." મેં કહ્યું: ખરેખર પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ એ વ્યક્તિ માટે વારસાનો હક્ક નથી રાખ્યો જે હિજરત કરવાની તાકાત ધરાવતો હતો પરંતુ હિજરત નથી કરી, અને ખરેખર મારા કાકા અબ્બાસ હિજરત કરવાની તાકાત ધરાવતા હતા પરંતુ હિજરત ન કરી, બલ્કે તેઓ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના કેદીઓમાંના એક હતા અને ફિદ્યા દ્વારા પોતાની આઝાદીનો ઇન્કાર કર્યો. પછી અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર વહી કરી અને તેમને ખબર આપી કે તેમની પાસે સોનાનો ખજાનો છે. પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને મોકલ્યા અને તેમણે તેને ઉમ્મુલ ફઝલ પાસેથી બહાર કાઢ્યું, અને જે જિબ્રઈલે અલ્લાહ તબારક વ તઆલા તરફથી ખબર આપી હતી તે અબ્બાસને જણાવ્યું. ત્યારે અબ્બાસે કહ્યું: "ઓ ભત્રીજા! હવે આ તકને હાથમાંથી જવા દેવી ન જોઈએ. હું ગવાહી આપું છું કે તમે જહાનના પરવરદિગારના રસૂલ છો." જ્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ) સોનું લાવ્યા, અબ્બાસે કહ્યું: "ઓ ભત્રીજા! તમે મને બિચારો કરી નાખ્યો. મારા માટે કંઈ બાકી નથી છોડ્યું." પછી અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ આ આયત: إِن یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْرًا یُؤْتِکُمْ خَیْرًا مِّمَّا أُخِذَ مِنکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ [જો અલ્લાહ તમારા દિલોમાં કંઈ ભલાઈ જાણશે તો તમને એનાથી બહેતર આપશે જે તમારી પાસેથી લેવાયું છે અને તમને માફ કરશે], અને આ આયત: وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ لَمْ یُهاجِرُوا ما لَکُمْ مِنْ وَلایَتِهِمْ مِنْ شَیْءٍ حَتَّی یُهاجِرُوا [અને જેઓ ઈમાન લાવ્યા પરંતુ હિજરત ન કરી, તમને તેમની વિલાયતનો કોઈ હક્ક નથી જ્યાં સુધી તેઓ હિજરત ન કરે], અને આ આયત: وَ إِنِ اسْتَنْصَرُوکُمْ فِی الدِّینِ فَعَلَیْکُمُ النَّصْرُ [અને જો તેઓ દીનમાં તમારી મદદ માગે તો તમારા પર મદદ કરવી વાજિબ છે] નાઝિલ ફરમાવી. મેં જોયું કે હારૂન ગમગીન થઈ ગયો.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

أَسَرَ أَبُوبِشْر ٍ‌الْأَنْصَارِیُّ الْعَبَّاسَ‌بْنَ عَبْدِ‌الْمُطَّلِبِ وَ عَقِیلَ‌بْنَ‌أَبِی‌طَالِبٍ فی غزوهًْ بدر وَ جَاءَ بِهِمَا إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ لَهُ أَعَانَکَ عَلَیْهِمَا أَحَدٌ قَالَ نَعَمْ رَجُلٌ عَلَیْهِ ثِیَابٌ بِیضٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ذَاکَ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ (صلی الله علیه و آله) لِلْعَبَّاسِ افْدِ نَفْسَکَ وَ ابْنَ أَخِیکَ فَقَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَدْ کُنْتُ أَسْلَمْتُ وَ لَکِنَّ الْقَوْمَ اسْتَکْرَهُونِی فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) اللَّهُ أَعْلَمُ بِإِسْلَامِکَ إِنْ یَکُنْ مَا تَذْکُرُ حَقّاً فَإِنَّ اللَّهَ یُجْزِیکَ عَلَیْهِ فَأَمَّا ظَاهِرُ أَمْرِکَ فَقَدْ کُنْتَ عَلَیْنَا ثُمَّ قَالَ یَا عَبَّاسُ إِنَّکُمْ خَاصَمْتُمُ اللَّهَ فَخَصَمَکُمْ ثُمَّ قَالَ افْدِ نَفْسَکَ وَ ابْنَ أَخِیکَ وَ قَدْ کَانَ الْعَبَّاسُ أُخِذَ مَعَهُ أربعین {أَرْبَعُونَ} أُوقِیَّهًًْ مِنْ ذَهَبٍ فَغَنِمَهَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَلَمَّا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لِلْعَبَّاسِ افْدِ نَفْسَکَ قَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) احْسُبْهَا مِنْ فِدَائِی فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَا ذَاکَ شَیْءٌ أَعْطَانَا اللَّهُ مِنْکَ فَافْدِ نَفْسَکَ وَ ابْنَ‌أَخِیکَ فَقَالَ الْعَبَّاسُ فَلَیْسَ لِی مَالٌ غَیْرَ الَّذِی ذَهَبَ مِنِّی قَالَ بَلَی الْمَالُ الَّذِی خَلَّفْتَهُ عِنْدَ أُمِّ الْفَضْلِ بِمَکَّهًَْ فَقُلْتَ لَهَا إِنْ یَحْدُثْ عَلَیَّ حَدَثٌ فَاقْسِمُوهُ بَیْنَکُمْ فَقَالَ لَهُ أَتَتْرُکُنِی وَ أَنَا أَسْأَلُ النَّاسَ بِکَفِّی فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی رَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) فِی ذَلِکَ یا أَیُّهَا النَّبِیُّ قُلْ لِمَنْ فِی أَیْدِیکُمْ مِنَ الْأَسْری إِنْ یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْراً یُؤْتِکُمْ خَیْراً مِمَّا أُخِذَ مِنْکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ وَ اللهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لِعَقِیلٍ قَدْ قَتَلَ اللَّهُ یَا أبایَزِیدَ أَبَاجَهْلِ‌بْنَ‌هِشَامٍ وَ عُتْبَهًَْ‌بْنَ‌رَبِیعَهًَْ وَ شَیْبَهًَْ‌بْنَ‌رَبِیعَهًَْ وَ مُنَبِّهَ وَ نَبِیهَ ابنا {ابْنَیِ} الْحَجَّاجِ وَ نَوْفَلَ‌بْنَ‌خُوَیْلِدٍ وَ أُسِرَ سُهَیْلُ‌بْنُ‌عَمْرٍو وَ النَّضْرُ‌بْنُ‌الْحَارِثِ‌بْنِ‌کَلْدَهًَْ وَ عُقْبَهًُْ‌بْنُ‌أَبِی‌مُعَیْطٍ وَ فُلَانٌ وَ فُلَانٌَ فَقَالَ عَقِیلٌ إِذاً لَا تُنَازَعُوا فِی تِهَامَهًَْ فَإِنْ کُنْتَ قَدْ أَثْخَنْتَ الْقَوْمَ وَ إِلَّا فَارْکَبْ أَکْتَافَهُمْ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنْ قَوْلِهِ وَ کَانَ الْقَتْلَی بِبَدْرٍ سَبْعِینَ وَ الْأُسَارَی سَبْعِینَ قَتَلَ مِنْهُمْ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) سَبْعَهًًْ وَ عِشْرِینَ.

پیامبر ( در جنگ بدر ابوبشر انصاری، عبّاس‌بن‌عبدالمطلّب و عقیل‌بن‌ابی‌طالب را اسیرکرده و آن دو را نزد رسول خدا (آورد. حضرت (از او پرسید: «آیا کسی تو را در اسیرکردن آن‌ها یاری ساخت»؟ عرض کرد: «آری شخصی با لباس‌های سفید»! پیامبر (فرمود: «او یکی از فرشتگان بوده است»؛ سپس به عبّاس فرمود: «باید از طرف خود و برادرزاده‌ات [عقیل] فدیه بدهی». عبّاس گفت: «ای رسول خدا (! من قبل از این اسلام آورده بودم ولی قریش مرا مجبور [به همراهی با خود در جنگ] کردند». رسول خدا (فرمود: «خداوند به اسلام تو آگاه‌تر است، اگر آنچه می‌گویی حقیقت داشته باشد خداوند در مقابل آن به تو پاداش خواهد داد، ولی در ظاهر چنین است که تو در جبهه‌ی مقابل ما بودی». و در ادامه فرمود: «ای عبّاس! شما [قریش] با خداوند ستیز کردید و او نیز در مقابل با شما ستیز نمود». آنگاه فرمود: «از طرف خود و برادرزاده‌ات فدیه بده». این در صورتی بود که از عبّاس هنگام اسیرشدن چهل اوقیه (وزنی معادل یک دوازدهم رِطْل، حدود ۷هفت مثقال) طلا گرفته شده و رسول خدا (آن‌ها را به‌عنوان غنیمت گرفته بود، به‌همین‌خاطر هنگامی‌که رسول خدا (به عبّاس فرمود: «از طرف خودت فدیه پرداخت کن». عبّاس گفت: «ای رسول خدا (! آن چهل اوقیه‌ی طلا را به‌عنوان فدیه‌ی من حساب کن». رسول خدا (فرمود: «امکان ندارد، آن طلاها چیزی بوده که خداوند از تو به ما رسانده است، باید از طرف خود و برادرزاده‌ات فدیه پرداخت کنی». عبّاس گفت: «من غیر از آن طلاها مال دیگری ندارم». پیامبر (فرمود: «چرا؟! آن مالی که در مکّه نزد [همسرت] امّ‌الفضل گذاشته و به او گفتی اگر برای من اتّفاقی افتاد این مال را میان خودتان تقسیم کنید». عبّاس گفت: «هنگامی مرا رها می‌کنی که [همه‌ی اموالم را گرفته و من فقیر شده و] دست گدایی جلوی مردم دراز کرده باشم»؟! در این‌هنگام خداوند این آیه را بر پیامبر (نازل فرمود: یا أَیُّهَا النَّبِیُّ قُلْ لِمَنْ فِی أَیْدِیکُمْ مِنَ الْأَسْری إِنْ یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْراً یُؤْتِکُمْ خَیْراً مِمَّا أُخِذَ مِنْکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ وَ اللهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ. آنگاه رسول خدا (به عقیل فرمود: «ای ابایزید! خداوند ابوجهل‌بن‌هشام، عتبه‌بن‌ربیعه، شیبه‌بن‌ربیعه، منبّه و نبیّه دو فرزند حجّاج و نوفل‌بن‌خویلد را به هلاکت رساند و سهیل‌بن‌عمرو، نضربن‌حارث‌بن‌کلده، عقبهًْ‌بن‌ابی‌معیط و فلان و فلان به اسارت گرفته شدند». عقیل گفت: «پس از این به بعد در مورد مکّه با هم اختلافی نخواهید داشت، حال اگر اسیران را با جراحت‌هایی که به ایشان وارد شده ضعیف ساخته‌ای [در نتیجه دیگر قادر به فرارکردن نیستند، پس رهایشان کن] و اگر نتوانسته‌ای ضعیفشان سازی پس آن‌ها را محکم ببند تا فرار نکنند و بر آن‌ها مسلّط باشی». از این حرفِ عقیل، لبخند بر لبان رسول خدا (نشست. کُشته‌شدگان [از قریش] در جنگ بدر هفتاد نفر و اسیران [نیز] هفتاد نفر بودند و از هفتاد نفری که کُشته شدند بیست‌وهفت نفرشان توسّط امیرمؤمنان (به هلاکت رسیدند.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): In the battle of Badr, Abu Bishr al-Ansari took Abbas ibn Abd al-Muttalib and Aqil ibn Abi Talib captive and brought the two of them to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). The Prophet (peace be upon him and his family) asked him: "Did anyone help you in capturing them?" He said: "Yes, a man in white garments!" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "That was one of the angels." Then he said to Abbas: "You must pay ransom for yourself and for your nephew [Aqil]." Abbas said: "O Messenger of Allah! I had accepted Islam before this, but the Quraysh forced me [to accompany them in the war]." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Allah knows best about your Islam; if what you say is true, Allah will reward you for it, but outwardly it appears that you were on the opposing side against us." He then continued: "O Abbas! You [Quraysh] contended with Allah, and He in turn overcame you." Then he said: "Pay ransom for yourself and for your nephew." This was while forty uqiyyahs (a weight equal to one-twelfth of a ratl, about seven mithqals) of gold had been taken from Abbas when he was captured, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) had taken it as spoils. For this reason, when the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to Abbas: "Pay ransom for yourself," Abbas said: "O Messenger of Allah! Count those forty uqiyyahs of gold as my ransom." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "That is not possible; that gold is something Allah delivered to us from you. You must pay ransom for yourself and for your nephew." Abbas said: "I have no property other than that gold." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Why not?! What about the wealth you left in Makkah with [your wife] Umm al-Fadl, and told her: 'If anything happens to me, divide this wealth among yourselves.'" Abbas said: "You are leaving me in a state where [you have taken all my property and I have become poor and must] stretch out my hand begging before the people?!" At this point Allah revealed this verse to the Prophet (peace be upon him and his family): يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِمَنْ في أَيْديكُمْ مِنَ الْأَسْرى إِنْ يَعْلَمِ اللهُ في قُلُوبِكُمْ خَيْراً يُؤْتِكُمْ خَيْراً مِمَّا أُخِذَ مِنْكُمْ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ وَ اللهُ غَفُورٌ رَحيمٌ [O Prophet! say to those of the captives who are in your hands: If Allah knows anything good in your hearts, He will give to you better than that which has been taken away from you and will forgive you, and Allah is Forgiving, Merciful]. Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to Aqil: "O Aba Yazid! Allah has destroyed Abu Jahl ibn Hisham, Utbah ibn Rabiah, Shaybah ibn Rabiah, Munabbih and Nabih the two sons of al-Hajjaj, and Nawfal ibn Khuwaylid, and Suhayl ibn Amr, al-Nadr ibn al-Harith ibn Kaladah, Uqbah ibn Abi Muayt, and so-and-so and so-and-so have been taken captive." Aqil said: "After this, you will have no dispute with them over Makkah. Now, if you have weakened the captives with the wounds inflicted on them [so that they can no longer escape, then release them], and if you have not been able to weaken them, then bind them firmly so that they do not escape and you retain control over them." At these words of Aqil, a smile came to the lips of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). Those killed [of the Quraysh] at the battle of Badr were seventy, and the captives [likewise] were seventy, and of the seventy who were killed, twenty-seven were slain by the Commander of the Faithful (peace be upon him).

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): બદરના યુદ્ધમાં અબૂ બિશ્ર અન્સારીએ અબ્બાસ બિન અબ્દુલ મુત્તલિબ અને અકીલ બિન અબી તાલિબને કેદ કર્યા અને તે બંનેને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે લાવ્યા. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) તેમને પૂછ્યું: "શું કોઈએ તેમને કેદ કરવામાં તારી મદદ કરી હતી?" તેમણે કહ્યું: "હા, સફેદ કપડાં પહેરેલી એક વ્યક્તિએ!" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "તે ફરિશ્તાઓ પૈકીના એક હતા." પછી અબ્બાસને ફરમાવ્યું: "તારે તારી પોતાની અને તારા ભત્રીજા [અકીલ] તરફથી ફિદ્યા આપવું પડશે." અબ્બાસે કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મેં આ પહેલાં ઇસ્લામ કબૂલ કરી લીધો હતો પરંતુ કુરૈશે મને [પોતાની સાથે યુદ્ધમાં આવવા] મજબૂર કર્યો." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ તારા ઇસ્લામ વિશે વધુ જાણે છે, જો તું જે કહી રહ્યો છે તે સાચું હોય તો અલ્લાહ તેના બદલામાં તને બદલો આપશે, પરંતુ ઝાહિરમાં તો એવું છે કે તું અમારી સામેની બાજુ પર હતો." અને આગળ ફરમાવ્યું: "ઓ અબ્બાસ! તમે [કુરૈશે] અલ્લાહ સાથે ઝઘડો કર્યો અને તેણે પણ તમારી સામે ઝઘડો કર્યો." પછી ફરમાવ્યું: "તારી પોતાની અને તારા ભત્રીજા તરફથી ફિદ્યા આપ." આ એવી પરિસ્થિતિમાં હતું કે અબ્બાસ પાસેથી કેદ થતી વખતે ચાળીસ ઔકિય્યા (એક રિત્લના બારમા ભાગ જેટલું વજન, આશરે સાત મિસ્કાલ) સોનું લેવામાં આવ્યું હતું અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) તે માલે ગનીમત તરીકે લીધું હતું, તેથી જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) અબ્બાસને ફરમાવ્યું: "તારા તરફથી ફિદ્યા આપ." અબ્બાસે કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તે ચાળીસ ઔકિય્યા સોનું મારા ફિદ્યા તરીકે ગણી લો." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "તે શક્ય નથી, તે સોનું એવી વસ્તુ હતી જે અલ્લાહે તારા તરફથી અમને પહોંચાડી છે, તારે તારી પોતાની અને તારા ભત્રીજા તરફથી ફિદ્યા આપવું જ પડશે." અબ્બાસે કહ્યું: "તે સોના સિવાય મારી પાસે બીજો કોઈ માલ નથી." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "કેમ નહીં?! તે માલ જે તેં મક્કામાં [તારી પત્ની] ઉમ્મુલ ફઝ્લ પાસે મૂક્યો છે અને તેને કહ્યું છે કે જો મને કંઈ થઈ જાય તો આ માલ તમારી વચ્ચે વહેંચી લેજો." અબ્બાસે કહ્યું: "શું તમે મને એવી હાલતમાં છોડશો કે [મારો બધો માલ લઈ લેવામાં આવ્યો હોય અને હું ફકીર થઈને] લોકોની આગળ ભીખ માંગવા હાથ ફેલાવું?!" તે વખતે અલ્લાહે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર આ આયત નાઝિલ ફરમાવી: يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِمَنْ في أَيْديكُمْ مِنَ الْأَسْرى إِنْ يَعْلَمِ اللهُ في قُلُوبِكُمْ خَيْراً يُؤْتِكُمْ خَيْراً مِمَّا أُخِذَ مِنْكُمْ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ وَ اللهُ غَفُورٌ رَحيمٌ [ઓ પયગંબર! તમારા હાથોમાં જે કેદીઓ છે તેમને કહી દો: જો અલ્લાહ તમારા દિલોમાં કોઈ ભલાઈ જાણશે તો જે તમારી પાસેથી લેવામાં આવ્યું છે તેના કરતાં વધુ સારું તમને આપશે અને તમને માફ કરશે, અને અલ્લાહ માફ કરનાર, દયાળુ છે]. પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) અકીલને ફરમાવ્યું: "ઓ અબા યઝીદ! અલ્લાહે અબૂ જહલ બિન હિશામ, ઉત્બા બિન રબીઆ, શયબા બિન રબીઆ, હજ્જાજના બે પુત્ર મુનબ્બિહ અને નબીહ અને નૌફલ બિન ખુવૈલિદને હલાક કર્યા અને સુહૈલ બિન અમ્ર, નઝ્ર બિન હારિસ બિન કલદા, ઉકબા બિન અબી મુઈત અને ફલાણો અને ફલાણો કેદ કરવામાં આવ્યા." અકીલે કહ્યું: "આ પછી મક્કા વિશે તમારી સાથે તેમનો કોઈ વિવાદ નહીં રહે, હવે જો કેદીઓને તેમના પર થયેલા ઘાવોથી નબળા બનાવી દીધા હોય [પરિણામે તેઓ ભાગી શકે તેમ ન હોય, તો તેમને છોડી દો] અને જો તેમને નબળા બનાવી શક્યા ન હો તો તેમને મજબૂત બાંધો જેથી તેઓ ભાગી ન જાય અને તમે તેમના પર કાબૂ ધરાવો." અકીલની આ વાત પર રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના હોઠો પર સ્મિત આવ્યું. બદરના યુદ્ધમાં [કુરૈશમાંથી] મરાયેલા સિત્તેર માણસ હતા અને કેદીઓ [પણ] સિત્તેર માણસ હતા અને જે સિત્તેર માણસો મરાયા તેમાંથી સત્યાવીસ માણસો અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ના હાથે હલાક થયા.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

الْکَلْبِیُ فِی قَوْلِهِ فَشُدُّوا الْوَثاقَ ثُم نَزَلَتْ فِی الْعَبَّاسِ لَمَّا أُسِرَ فِی یَوْمِ بَدْرٍ فَقَالَ لَهُ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) افْدِ نَفْسَکَ وَ ابْنَیْ أَخِیکَ یَعْنِی عَقِیلًا وَ نَوْفَلًا وَ حَلِیفَکَ یَعْنِی عُتْبَهًَْ‌بْنَ‌أَبِی‌جَحْدَرٍ فَإِنَّکَ ذُومَالٍ فَقَالَ إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَکْرَهُونِی وَ لَا مَالَ عِنْدِی قَالَ فَأَیْنَ الْمَالُ الَّذِی وَضَعْتَهُ بِمَکَّهًَْ عِنْدَ أُمِّ الْفَضْلِ حِینَ خَرَجْتَ وَ لَمْ یَکُنْ مَعَکُمَا أَحَدٌ وَ قُلْتَ إِنْ أَصَبْتُ فِی سَفَرِی فَلِلْفَضْلِ کَذَا وَ لِعَبْدِ اللَّهِ کَذَا وَ لِقُثَمَ کَذَا قَالَ وَ الَّذِی بَعَثَکَ بِالْحَقِّ نَبِیّاً (صلی الله علیه و آله) مَا عَلِمَ بِهَذَا أَحَدٌ غَیْرُهَا وَ إِنِّی لَأَعْلَمُ إِنَّکَ لَرَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَفَدَی نَفْسَهُ بِمِائَهًِْ أُوقِیَّهًٍْ وَ کُلَّ وَاحِدٍ بِمِائَهًِْ أُوقِیَّهًٍْ فَنَزَلَ یا أَیُّهَا النَّبِیُّ قُلْ لِمَنْ فِی أَیْدِیکُمْ مِنَ الْأَسْری.. فَکَانَ الْعَبَّاسُ یَقُولُ صَدَقَ اللَّهُ وَ صَدَقَ رَسُولُهُ (صلی الله علیه و آله) فَإِنَّهُ کَانَ مَعِی عِشْرُونَ أُوقِیَّهًًْ فَأُخِذَتْ فَأَعْطَانِی اللَّهُ مَکَانَهَا عِشْرِینَ عَبْداً کُلٌّ مِنْهُمْ یُضْرَبُ بِمَالٍ کَثِیرٍ أَدْنَاهُمْ یُضْرَبُ بِعِشْرِینَ أَلْفَ دِرْهَمٍ.

پیامبر ( کلبی [گوید]: این آیه درمورد عبّاس [عموی پیامبر (] نازل شده است؛ آن‌هنگام که در جنگ بدر به اسارت درآمد، پیامبر (به او فرمود: «چون تو فرد ثروتمندی هستی باید از طرف خود و دو برادرزاده‌ات عقیل و نوفل و هم‌پیمانت عتبه‌بن‌ابی‌جحدر فدیه پرداخت کنی». عبّاس گفت: «قریش مرا مجبور [به همراهی با خود در جنگ] کردند و من مالی [برای پرداخت فدیه] ندارم». پیامبر (فرمود: «پس کجاست آن مالی که در مکّه نزد [همسرت] امّ‌الفضل هنگام خروج [از مکّه] گذاشتی و کسی همراه شما نبود و به او گفتی: «اگر در این سفر بلایی سر من آمد فلان مقدار برای فضل، فلان مقدار برای عبدالله و فلان مقدار برای قثم باشد»؟ عبّاس گفت: «قسم به خدایی که تو را به پیامبری مبعوث نمود کسی غیر از امّ‌الفضل از این مطلب آگاه نبود و من شهادت می‌دهم که تو رسول خدایی»! آنگاه از طرف خودش صد اوقیه و از طرف هرکدام از آن‌ها نیز صد اوقیه، فدیه داد. در این‌هنگام این آیه نازل شد: یا أَیُّهَا النَّبِیُّ قُلْ لِمَنْ فِی أَیْدِیکُمْ مِنَ الْأَسْری و عبّاس پیوسته [پیرامون این آیه] می‌گفت: «خدا و رسولش (راست گفتند، آن روز همراه من بیست اوقیه بود که از من گرفته شد و خداوند به‌جای آن‌ها به من بیست بَرده عطا فرمود که هرکدام از ایشان به قیمت بسیار زیادی، می‌ارزد که کم‌ترین آن‌ها بیست‌هزار درهم می‌باشد».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Kalbi [said]: This verse was revealed concerning Abbas [the Prophet's uncle]; when he was taken captive at the Battle of Badr, the Prophet (peace be upon him and his family) said to him: "Since you are a wealthy man, you must pay ransom on behalf of yourself and your two nephews Aqil and Nawfal, and your ally Utba ibn Abi Jahdar." Abbas said: "The Quraysh forced me [to accompany them in the battle], and I have no wealth [to pay the ransom]." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Then where is that wealth which you left in Mecca with [your wife] Umm al-Fadl at the time of your departure [from Mecca], when no one else was with you, and you said to her: 'If any misfortune befalls me on this journey, such-and-such an amount is for Fadl, such-and-such for Abdullah, and such-and-such for Qutham'?" Abbas said: "By the One who sent you as a Prophet, no one apart from Umm al-Fadl was aware of this matter, and I bear witness that you are the Messenger of Allah!" Then he paid one hundred uqiya as ransom for himself and one hundred uqiya for each of them. At this moment this verse was revealed: يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِمَنْ في أَيْديكُمْ مِنَ الْأَسْرى [O Prophet! say to those of the captives who are in your hands]. And Abbas would always say [regarding this verse]: "Allah and His Messenger (peace be upon him and his family) spoke the truth. On that day I had twenty uqiya with me which was taken from me, and Allah gave me in their place twenty slaves, each of whom is worth a great deal of wealth — the least of them being worth twenty thousand dirhams."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): કલ્બી [કહે છે]: આ આયત અબ્બાસ [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના કાકા] વિશે નાઝિલ થઈ છે; જ્યારે તેઓ બદ્રની જંગમાં કેદ થયા, ત્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને કહ્યું: "તમે ધનવાન વ્યક્તિ છો, તેથી તમારે તમારા તરફથી અને તમારા બે ભત્રીજા અકીલ અને નૌફલ તથા તમારા સાથી ઉત્બા બિન અબી જહદરના તરફથી ફિદ્યા ચૂકવવું જોઈએ." અબ્બાસે કહ્યું: "કુરૈશે મને [જંગમાં તેમની સાથે જવા માટે] મજબૂર કર્યો હતો અને મારી પાસે [ફિદ્યા ચૂકવવા માટે] કોઈ માલ નથી." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તો પછી તે માલ ક્યાં છે જે [મક્કાથી] નીકળતી વખતે તમે મક્કામાં [તમારી પત્ની] ઉમ્મુલ ફદ્લ પાસે મૂક્યો હતો, અને તમારી સાથે કોઈ ન હતું, અને તમે તેને કહ્યું હતું: 'જો આ સફરમાં મારા પર કોઈ મુસીબત આવે, તો આટલી રકમ ફદ્લ માટે, આટલી અબ્દુલ્લાહ માટે અને આટલી કુસમ માટે હોય'?" અબ્બાસે કહ્યું: "તે ખુદાની કસમ જેણે તમને પયગંબરી ઉપર મબઊસ કર્યા, ઉમ્મુલ ફદ્લ સિવાય કોઈ આ વાતથી માહિતગાર ન હતું, અને હું ગવાહી આપું છું કે તમે અલ્લાહના રસૂલ છો!" પછી તેમણે પોતાના તરફથી સો ઉકિયહ અને તેમાંના દરેકના તરફથી પણ સો ઉકિયહ ફિદ્યા આપ્યું. તે સમયે આ આયત નાઝિલ થઈ: يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِمَنْ في أَيْديكُمْ مِنَ الْأَسْرى [હે પયગંબર! તમારા હાથોમાં જે કેદીઓ છે તેમને કહો]. અને અબ્બાસ હંમેશા [આ આયત વિશે] કહેતા હતા: "અલ્લાહ અને તેના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ સાચું કહ્યું, તે દિવસે મારી પાસે વીસ ઉકિયહ હતું જે મારી પાસેથી લઈ લેવામાં આવ્યું, અને અલ્લાહે તેની જગ્યાએ મને વીસ ગુલામ અતા કર્યા, જેમાંથી દરેકની કિંમત ઘણી મોટી છે, જેમાં સૌથી ઓછી કિંમતવાળો પણ વીસ હજાર દિરહમનો છે."

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

نَزَلَتْ فِی الْعَبَّاسِ وَ عَقِیلٍ وَ نَوْفَلٍ وَ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) نَهَی یَوْمَ بَدْرٍ أَنْ یُقْتَلَ أَحَدٌ مِنْ بَنِی‌هَاشِمٍ وَ أَبُوالْبَخْتَرِیِّ فَأُسِرُوا فَأَرْسَلَ عَلِیّاً (علیه السلام) فَقَالَ انْظُرْ مَنْ هَاهُنَا مِنْ بَنِی‌هَاشِمٍ قَالَ فَمَرَّ عَلِیٌّ (علیه السلام) عَلَی عَقِیلِ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ فَحَادَ عَنْهُ فَقَالَ لَهُ عَقِیلٌ یَا ابْنَ أُمِّ عَلَیَّ أَمَا وَ اللَّهِ لَقَدْ رَأَیْتَ مَکَانِی قَالَ فَرَجَعَ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ قَالَ هَذَا أَبُوالْفَضْلِ فِی یَدِ فُلَانٍ وَ هَذَا عَقِیلٌ فِی یَدِ فُلَانٍ وَ هَذَا نَوْفَلُ‌بْنُ‌الْحَارِثِ فِی یَدِ فُلَانٍ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله)حَتَّی انْتَهَی إِلَی عَقِیلٍ فَقَالَ لَهُ یَا أَبَایَزِیدَ قُتِلَ أَبُوجَهْلٍ فَقَالَ إِذاً لَا تُنَازَعُونَ فِی تِهَامَهًَْ فَقَالَ إِنْ کُنْتُمْ أَثْخَنْتُمُ الْقَوْمَ وَ إِلَّا فَارْکَبُوا أَکْتَافَهُمْ فَقَالَ فَجِیءَ بِالْعَبَّاسِ فَقِیلَ لَهُ افْدِ نَفْسَکَ وَ افْدِ‌ابْنَ‌أَخِیکَ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) تَتْرُکُنِی أَسْأَلُ قُرَیْشاً فِی کَفِّی فَقَالَ أَعْطِ مِمَّا خَلَّفْتَ عِنْدَ أُمِّ الْفَضْلِ وَ قُلْتَ لَهَا إِنْ أَصَابَنِی فِی وَجْهِی هَذَا شَیْءٌ فَأَنْفِقِیهِ عَلَی وُلْدِکِ وَ نَفْسِکِ فَقَالَ لَهُ یَا ابْنَ أَخِی مَنْ أَخْبَرَکَ بِهَذَا فَقَالَ أَتَانِی بِهِ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) مِنْ عِنْدِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَقَالَ وَ مَحْلُوفِهِ مَا عَلِمَ بِهَذَا أَحَدٌ إِلَّا أَنَا وَ هِیَ أَشْهَدُ أَنَّکَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ فَرَجَعَ الْأَسْرَی کُلُّهُمْ مُشْرِکِینَ إِلَّا الْعَبَّاسُ وَ عَقِیلٌ وَ نَوْفَلٌ کَرَّمَ اللَّهُ وُجُوهَهُمْ وَ فِیهِمْ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ قُلْ لِمَنْ فِی أَیْدِیکُمْ مِنَ الْأَسْری إِنْ یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْراً ...

امام صادق ( درباره‌ی عبّاس و عقیل و نوفل نازل شده است؛ همانا رسول خدا (در روز بدر اصحابش را از کُشتن کسی از بنی‌هاشم و ابوبختری نهی کرد. به اسارت درآمدند. علی (را فرستاد و فرمود: «نگاه کن چه کسی از بنی‌هاشم در اینجاست»؟ «علی (با عقیل‌بن‌ابوطالب برخورد کرد، امّا از او چشم‌پوشی کرد». عقیل به او گفت: «ای پسر مادرم، علی (! به خدا قسم تو جایگاهم را دیده‌ای». او نزد رسول خدا (برگشت و فرمود: «ابوفضل در دست فلانی و عقیل در دست فلانی و نوفل‌بن‌حارث در دست فلانی است». رسول خدا (برخاست تا به عقیل رسید و به او فرمود: «ای ابویزید! ابوجهل کُشته شد». عقیل گفت: «پس حریفی در تهامه برای شما نیست». و فرمود: «اگر تعداد زیادی از قوم را کُشتید [که هیچ]! در غیر این‌صورت بر شانه های آنان سوار شوید». عبّاس را آوردند، به او گفتند: «خود و برادرزاده‌ات را با پرداختن فدیه آزاد کن». گفت: «ای محمّد (! به من اجازه دهید تا از قریش کمک بخواهم». فرمود: «از آنچه که نزد امّ‌فضل نهادی، پرداخت کن آنگاه که به او گفتی: «اگر اتّفاقی برای من بیفتد، آن را بر خویش و فرزندانت انفاق کن». عبّاس به او گفت: «ای پسر برادرم! چه کسی این را به شما گفت»؟ فرمود: «جبرئیل برای من آورد». عبّاس گفت: «قسم به آنکه به او قسم می‌خورند، هیچ‌کس آن را نمی‌دانست، مگر من و او (امّ‌فضل)، گواهی می‌دهم که تو پیامبر خدا (هستی». همه‌ی اسیران درحالی‌که مشرک بودند برگشتند، مگر عبّاس و عقیل و نوفل و این آیه: قُل لِّمَن فِی أَیْدِیکُم مِّنَ الأَسْرَی إِن یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْرًا نازل شد.

Imam Sadiq (peace be upon him): It was revealed concerning Abbas, Aqil and Nawfal. Indeed the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) on the day of Badr forbade his companions from killing anyone from Banu Hashim and Abu al-Bakhtari. They were taken captive. He sent Ali (peace be upon him) and said: "Look, who from Banu Hashim is here?" Ali (peace be upon him) came across Aqil ibn Abi Talib, but turned his eyes away from him. Aqil said to him: "O son of my mother, Ali! By Allah, you have seen my place." He returned to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: "Abu al-Fadl is in the hand of so-and-so, and Aqil is in the hand of so-and-so, and Nawfal ibn al-Harith is in the hand of so-and-so." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) rose until he reached Aqil and said to him: "O Abu Yazid! Abu Jahl has been killed." Aqil said: "Then there is no rival for you in Tihamah." And he said: "If you have killed many of the people [then good]! Otherwise, mount upon their shoulders." Abbas was brought, and it was said to him: "Ransom yourself and your nephew." He said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Allow me to seek help from Quraysh." He said: "Pay from that which you deposited with Umm al-Fadl, when you said to her: 'If something happens to me on this journey, spend it on yourself and your children.'" Abbas said to him: "O son of my brother! Who told you this?" He said: "Jibra'il (peace be upon him) brought it to me from Allah, the Mighty and Majestic." Abbas said: "By Him by whom oaths are sworn, no one knew of it except me and she (Umm al-Fadl). I bear witness that you are the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)." All the captives returned while being polytheists, except Abbas, Aqil and Nawfal, and this verse was revealed: قُل لِّمَن فِی أَیْدِیکُم مِّنَ الأَسْرَی إِن یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْرًا [Say to those of the captives who are in your hands: If Allah knows anything good in your hearts].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): આ આયત અબ્બાસ, અકીલ અને નવફલના વિષયમાં નાઝિલ થઈ છે. ખરેખર રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ બદરના દિવસે પોતાના સહાબીઓને બની હાશિમ અને અબુલ બખ્તરીમાંથી કોઈને પણ કત્લ કરવાથી રોક્યા. તેઓ કેદી બન્યા. અલી (અલયહિસ્સલામ)ને મોકલ્યા અને ફરમાવ્યું: "જુઓ, બની હાશિમમાંથી કોણ અહીં છે?" અલી (અલયહિસ્સલામ) અકીલ બિન અબી તાલિબની પાસેથી પસાર થયા, પરંતુ તેમનાથી નજર ફેરવી લીધી. અકીલે તેમને કહ્યું: "ઓ મારી માના દીકરા, અલી (અલયહિસ્સલામ)! અલ્લાહની કસમ, તમે મારું સ્થાન જોયું છે." તેઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે પાછા આવ્યા અને ફરમાવ્યું: "અબુલ ફઝલ ફલાણાના હાથમાં છે અને અકીલ ફલાણાના હાથમાં છે અને નવફલ બિન હારિસ ફલાણાના હાથમાં છે." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઉઠ્યા ત્યાં સુધી કે અકીલ પાસે પહોંચ્યા અને તેમને ફરમાવ્યું: "ઓ અબૂ યઝીદ! અબૂ જહલ કત્લ થઈ ગયો." અકીલે કહ્યું: "તો હવે તિહામામાં તમારો કોઈ હરીફ નથી." અને ફરમાવ્યું: "જો કૌમમાંથી ઘણાને કત્લ કર્યા હોય [તો ઠીક છે]! નહીં તો તેમના ખભા પર સવાર થઈ જાવ." અબ્બાસને લાવવામાં આવ્યા, તેમને કહેવામાં આવ્યું: "ફિદ્યો ચૂકવીને પોતાને અને પોતાના ભત્રીજાને આઝાદ કરાવો." તેમણે કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મને ઇજાઝત આપો કે હું કુરૈશ પાસેથી મદદ માંગું." ફરમાવ્યું: "તમે જે ઉમ્મુલ ફઝલ પાસે મૂક્યું છે તેમાંથી ચૂકવો, જ્યારે તમે તેને કહ્યું હતું: 'જો મારી સાથે આ સફરમાં કંઈ થઈ જાય, તો તેને પોતાના પર અને પોતાના સંતાનો પર ખર્ચ કરજે.'" અબ્બાસે તેમને કહ્યું: "ઓ મારા ભાઈના દીકરા! તમને આ કોણે કહ્યું?" ફરમાવ્યું: "જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) મારા માટે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની તરફથી લાવ્યા." અબ્બાસે કહ્યું: "તે ઝાતની કસમ કે જેની કસમ ખાવામાં આવે છે, આના વિષે કોઈ જાણતું ન હતું, સિવાય મારા અને તેના (ઉમ્મુલ ફઝલના). હું ગવાહી આપું છું કે તમે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છો." બધા કેદીઓ મુશરિક હાલતમાં પાછા ફર્યા, સિવાય અબ્બાસ, અકીલ અને નવફલ, અને આ આયત નાઝિલ થઈ: قُل لِّمَن فِی أَیْدِیکُم مِّنَ الأَسْرَی إِن یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْرًا [કહો તે કેદીઓને જેઓ તમારા હાથોમાં છે: જો અલ્લાહ તમારા દિલોમાં કોઈ ભલાઈ જાણશે].

الکاظم (علیه السلام) Imam Kazim (peace be upon him) ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ الْعَبَّاسَ کَانَ فِی عَدَدِ الْأُسَارَی عِنْدَ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) وَ جَحَدَ أَنْ یَکُونَ لَهُ الْفِدَاءُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی عَلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) یُخْبِرُهُ بِدَفِینٍ لَهُ مِنْ ذَهَبٍ فَبَعَثَ عَلِیّاً (علیه السلام) فَأَخْرَجَهُ مِنْ عِنْدِ أُمِّ الْفَضْلِ وَ أَخْبَرَ الْعَبَّاسَ بِمَا أَخْبَرَهُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) عَنِ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی فَأَذِنَ لِعَلِیٍّ (علیه السلام) وَ أَعْطَاهُ عَلَامَهًَْ الَّذِی دَفَنَ فِیهِ فَقَالَ الْعَبَّاسُ عِنْدَ ذَلِکَ یَا ابْنَ أَخِی مَا فَاتَنِی مِنْکَ أَکْثَرُ وَ أَشْهَدُ أَنَّکَ رَسُولُ (صلی الله علیه و آله) رَبِّ الْعَالَمِینَ فَلَمَّا أَحْضَرَ عَلِیٌّ الذَّهَبَ قَالَ الْعَبَّاسُ أَفْقَرْتَنِی یَا ابْنَ أَخِی فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی إِنْ یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْراً یُؤْتِکُمْ خَیْراً مِمَّا أُخِذَ مِنْکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ.

امام کاظم ( همانا عبّاس جزء اسیران بود، از اینکه خون‌بهای خود را بدهد امتناع داشت تا اینکه خداوند پیامبر اکرم (را مطّلع نمود که طلایی را در محلّی پنهان کرده است؛ حضرت علی (را فرستاد آن طلا را از پیش امّ‌الفضل گرفت به عبّاس فرمود: «جبرئیل برایم از جانب خدا خبر آورد» و به علی (اجازه داد و نشانه‌ی دفینه را نیز داد. در این موقع عبّاس گفت: «پسر برادر آنچه به‌واسطه‌ی ایمان‌نیاوردن به تو از دست دادم بیشتر است گواهی می‌دهم که تو رسول خدای جهانیانی»! علی (وقتی طلا را آورد، عبّاس گفت: «پسر برادر مرا فقیر کردی». خداوند این آیه را نازل کرد: إِنْ یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْراً یُؤْتِکُمْ خَیْراً مِمَّا أُخِذَ مِنْکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ.

Imam Kazim (peace be upon him): Indeed Abbas was among the captives, and he refused to pay his ransom, until Allah informed the Noble Prophet (peace be upon him and his family) that he had hidden some gold in a certain place. He sent Ali (peace be upon him), who took that gold from Umm al-Fadl. He said to Abbas: "Jibra'il brought me the news from Allah," and he gave Ali (peace be upon him) permission and also gave him the sign of the buried treasure. At this point Abbas said: "O son of my brother, what I have lost by not believing in you is greater. I bear witness that you are the Messenger of the Lord of the worlds!" When Ali (peace be upon him) brought the gold, Abbas said: "O son of my brother, you have made me poor." Allah revealed this verse: إِنْ یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْراً یُؤْتِکُمْ خَیْراً مِمَّا أُخِذَ مِنْکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ [If Allah knows anything good in your hearts, He will give to you better than that which has been taken away from you and will forgive you].

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): ખરેખર અબ્બાસ કેદીઓમાં હતા, અને પોતાનો ફિદ્યો ચૂકવવાથી ઇનકાર કરતા હતા, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહે પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને જાણ કરી કે તેમણે એક જગ્યાએ સોનું છુપાવ્યું છે; હઝરત અલી (અલયહિસ્સલામ)ને મોકલ્યા, તેમણે તે સોનું ઉમ્મુલ ફઝલ પાસેથી લીધું. અબ્બાસને ફરમાવ્યું: "જિબ્રઈલ મારા માટે અલ્લાહની તરફથી ખબર લાવ્યા," અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ઇજાઝત આપી અને દફન કરેલા ખજાનાની નિશાની પણ આપી. તે વખતે અબ્બાસે કહ્યું: "ભાઈના દીકરા, તમારા પર ઈમાન ન લાવવાના કારણે મેં જે ગુમાવ્યું છે તે વધારે છે. હું ગવાહી આપું છું કે તમે જગતોના રબના રસૂલ છો"! અલી (અલયહિસ્સલામ) જ્યારે સોનું લાવ્યા, ત્યારે અબ્બાસે કહ્યું: "ભાઈના દીકરા, તમે મને ફકીર કરી દીધો." અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી: إِنْ یَعْلَمِ اللهُ فِی قُلُوبِکُمْ خَیْراً یُؤْتِکُمْ خَیْراً مِمَّا أُخِذَ مِنْکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ [જો અલ્લાહ તમારા દિલોમાં કોઈ ભલાઈ જાણશે, તો તમને તેનાથી બહેતર આપશે જે તમારી પાસેથી લેવામાં આવ્યું છે, અને તમને માફ કરી દેશે].

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

کَانَ الْفِدَاءُ یَوْمَ بَدْرٍ کُلُّ رَجُلٍ مِنَ الْمُشْرِکِینَ بِأَرْبَعِینَ أُوقِیَّهًًْ وَ الْأُوقِیَّهًُْ أَرْبَعُونَ مِثْقَالًا إِلَّا الْعَبَّاسَ فَإِنَّ فِدَاءَهُ کَانَ مِائَهًَْ أُوقِیَّهًٍْ وَ کَانَ أُخِذَ مِنْهُ حِینَ أُسِرَ عِشْرُونَ أُوقِیَّهًًْ ذَهَباً فَقَالَ النَّبِیُّ ذَلِکَ غَنِیمَهًٌْ فَفَادِ نَفْسَکَ وَ ابْنَیْ أَخِیکَ نَوْفَلًا وَ عَقِیلًا فَقَالَ لَیْسَ مَعِی شَیْءٌ فَقَالَ أَیْنَ الذَّهَبُ الَّذِی سَلَّمْتَهُ إِلَی أُمِّ الْفَضْلِ وَ قُلْتَ إِنْ حَدَثَ بِی حَدَثٌ فَهُوَ لَکِ وَ لِلْفَضْلِ وَ عَبْدِ اللَّهِ وَ قُثَمَ فَقَالَ مَنْ أَخْبَرَکَ بِهَذَا قَالَ اللَّهُ تَعَالَی فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّکَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ اللَّهِ مَا اطَّلَعَ عَلَی هَذَا أَحَدٌ إِلَّا اللَّهُ تَعَالَی.

امام باقر ( [مبلغ] فدیه‌ی هر مرد از مشرکان در روز بدر چهل اوقیه طلا بود؛ مگر عبّاس که فدیه‌ی او صد اوقیه بود و هنگامی‌که اسیر شد، بیست اوقیه طلا از او گرفته شده بود. پیامبر (فرمود: «آن غنیمت بود، پس فدیه‌ی خود و برادرزاده‌ات نوفل و عقیل را بپرداز». گفت: «چیزی همراهم نیست». فرمود: «پس آن طلایی را که به امّ‌الفضل تحویل داده بودی، کجاست؟ آن زمان که به او گفتی: «اگر اتّفاقی برایم بیفتد، این طلا مال تو و فضل و عبدالله است»؟ گفت: «چه کسی این را به شما گفته است»؟! فرمود: «خدای عزّوجلّ»! گفت: «گواهی می‌دهم که تو رسول خدا (هستی، کسی این ماجرا را جز خدای عزّوجلّ نمی‌دانست».

Imam Baqir (peace be upon him): [The amount of] ransom for each man of the polytheists on the day of Badr was forty uqiyyah of gold, except for Abbas whose ransom was one hundred uqiyyah, and when he was captured, twenty uqiyyah of gold had been taken from him. The Prophet (peace be upon him and his family) said: "That was booty, so pay the ransom for yourself and for your nephews Nawfal and Aqil." He said: "I have nothing with me." He said: "Then where is the gold you handed over to Umm al-Fadl, when you said to her: 'If anything happens to me, this gold belongs to you and to Fadl and Abdullah'?" He said: "Who told you this?" He said: "Allah the Mighty and Majestic!" He said: "I bear witness that you are the Messenger of Allah (peace be upon him and his family); by Allah, no one knew of this matter except Allah the Mighty and Majestic."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): બદ્રના દિવસે મુશરિકોમાંથી દરેક માણસની ફિદ્યા [રકમ] ચાળીસ ઉકિય્યા સોનું હતી; સિવાય કે અબ્બાસ, જેની ફિદ્યા સો ઉકિય્યા હતી, અને જ્યારે તે કેદ થયો ત્યારે તેની પાસેથી વીસ ઉકિય્યા સોનું લેવામાં આવ્યું હતું. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તે ગનીમત હતી, તો પોતાની અને તારા ભત્રીજા નૌફલ અને અકીલની ફિદ્યા અદા કર." તેણે કહ્યું: "મારી પાસે કંઈ નથી." આપે ફરમાવ્યું: "તો તે સોનું જે તેં ઉમ્મુલ ફઝલને સોંપ્યું હતું ક્યાં છે? જ્યારે તેં તેને કહ્યું હતું: 'જો મને કંઈ થાય, તો આ સોનું તારું અને ફઝલ અને અબ્દુલ્લાહનું છે'?" તેણે કહ્યું: "આ તમને કોણે કહ્યું?!" આપે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ!" તેણે કહ્યું: "હું ગવાહી આપું છું કે તમે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છો, આ ઘટના અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ સિવાય કોઈ જાણતું ન હતું."