إِذَا أَرَادَ اللَّهُ قَبْضَ الْکَافِرِ قَالَ یَا مَلَکَ الْمَوْتِ انْطَلِقْ أَنْتَ وَ أَعْوَانُکَ إِلَی عَدُوِّی فَإِنِّی قَدْ أَبْلَیْتُهُ فَأَحْسَنْتُ الْبَلَاءَ وَ دَعَوْتُهُ إِلَی دَارِ السَّلَامِ فَأَبَی فَیَجِیئُهُ مَلَکُ الْمَوْتِ بِوَجْهٍ کَرِیهٍ کَالِحٍ عَیْنَاهُ کَالْبَرْقِ الْخَاطِفِ وَ مَعَهُ خَمْسُمِائَهًِْ مَلَکٍ أَعْوَاناً مَعَهُمْ سِیَاطٌ مِنْ قَلْبِ جَهَنَّمَ تَلْتَهِبُ تِلْکَ السِّیَاطُ وَ هِیَ مِنْ لَهَبِ جَهَنَّمَ ... فَیَضْرِبُهُ بِالسَّفُّودِ ضَرْبَهًًْ فَلَا یَبْقَی مِنْهُ شُعْبَهًٌْ إِلَّا أَنْشَبَهَا فِی کُلِّ عِرْقٍ وَ مَفْصِلٍ ثُمَّ یَجْذِبُهُ جَذْبَهًًْ فَیَسُلُّ رُوحَهُ مِنْ قَدَمَیْهِ بَسْطا ... ثُمَّ یُسَلِّطُ اللَّهُ عَلَیْهِ مَلَکَیْنِ أَصَمَّیْنِ أَعْمَیَیْنِ مَعَهُمَا مِطْرَقَتَانِ مِنْ حَدِیدٍ مِنْ نَارٍ یَضْرِبَانِهِ فَلَا یَخْبِطَانِهِ وَ یَصِیحُ فَلَا یَسْمَعَانِهِ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ فَإِذَا کَانَتْ صَیْحَهًُْ الْقِیَامَهًِْ اشْتَعَلَ قَبْرُهُ نَاراً فَیَقُولُ لِیَ الْوَیْلُ إِذَا اشْتَعَلَ قَبْرِی نَاراً فَیُنَادِی مُنَادٍ أَلَا الْوَیْلُ قَدْ دَنَا مِنْکَ وَ الْهَوَانُ قُمْ مِنْ نِیرَانِ الْقَبْرِ إِلَی نِیرَانٍ لَا یَطْفَأُ فَیَخْرُجُ مِنْ قَبْرِهِ مُسْوَدّاً وَجْهُهُ مُزْرَقَّهًًْ عَیْنَاهُ قَدْ طَالَ خُرْطُومُهُ وَ کَسَفَ بَالُهُ مُنَکِّساً رَأْسَهُ یُسَارِقُ النَّظَرَ فَیَأْتِیهِ عَمَلُهُ الْخَبِیثُ ... وَ جَاذَبَهُ الشَّیْطَانُ بِالسِّلْسِلَهًِْ فَکُلَّمَا رَفَعَ رَأْسَهُ وَ نَظَرَ إِلَی قُبْحِ وَجْهِهِ کَلَحَ فِی وَجْهِهِ قَالَ فَیَقُولُ یَا لَیْتَ بَیْنِی وَ بَیْنَکَ بُعْدَ الْمَشْرِقَیْنِ فَبِئْسَ الْقَرِینُ وَیْحَکَ بِمَا أَغْوَیْتَنِی احْمِلْ عَنِّی مِنْ عَذَابِ اللَّهِ مِنْ شَیْءٍ فَیَقُولُ یَا شَقِیُّ کَیْفَ أَحْمِلُ عَنْکَ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ مِنْ شَیْءٍ وَ أَنَا وَ أَنْتَ الْیَوْمَ فِی الْعَذابِ مُشْتَرِکُونَ ثُمَّ یُضْرَبُ عَلَی رَأْسِهِ ضَرْبَهًًْ فَیَهْوِی سَبْعِینَ أَلْفَ عَامٍ حَتَّی یَنْتَهِیَ إِلَی عَیْنٍ یُقَالُ لَهَا آنِیَهًٌْ یَقُولُ اللَّهُ تَعَالَی تُسْقی مِنْ عَیْنٍ آنِیَةٍ وَ هُوَ عَیْنٌ یَنْتَهِی حَرُّهَا وَ طَبْخُهَا وَ أُوقِدَ عَلَیْهَا مُذْ خَلَقَ اللَّهُ جَهَنَّمَ کُلُّ أَوْدِیَهًِْ النَّارِ تَنَامُ وَ تِلْکَ الْعَیْنُ لَا تَنَامُ مِنْ حَرِّهَا.
امام باقر (علیه السلام)- وقتی خداوند بخواهد کافر را قبض روح کند، می‌فرماید: «ای فرشته‌ی مرگ! تو و یارانت به‌سوی دشمن من بروید؛ چون من او را آزمودم و آزمایش را نیکو انجام دادم و او را به سرای صلح و سلامت (بهشت) دعوت کردم ولی او ابا کرد؛ پس فرشته‌ی مرگ با چهره‌ای زشت و عبوس نزد او می‌آید درحالی‌که چشمانش مانند برق جهنده است و پانصد فرشته‌ی همراه و یاور او هستند و با آن‌ها تازیانه‌ای از قلب جهنّم است و آن تازیانه که از شعله‌های جهنّم است شعله‌ور می‌شود... سپس با سیخ ضربه‌ای به او می‌زند؛ پس هیچ قسمتی از او باقی نمی‌ماند مگر آنکه آن را در هر رگی و مفصلی فرو می‌برد. سپس آن را یک مرتبه می‌کشد؛ در نتیجه روحش را از پاهایش گشوده، بیرون می‌کشد... سپس خداوند دو فرشته کروکور بر او مسلّط می‌گرداند که همراه آن‌ها دو چکش آهنین از آتش است. او را می‌زنند و اشتباه نمی‌کنند و تا روز قیامت فریاد می‌زند ولی فریاد او را نمی‌شنوند و هنگامی‌که فریاد قیامت (نفخ صور دوّم) واقع شود، قبرش با آتش شعله‌ور شود و می‌گوید: «وای بر من که قبرم با آتش شعله‌ور شد»؛ پس ندادهنده‌ای ندا می‌دهد: «عذاب و خواری به تو نزدیک شد. از آتش قبر برخیز و به‌سوی آتشی که خاموش نمی‌شود برو»؛ پس از قبرش بیرون می‌آید درحالی‌که چهره‌اش سیاه و چشمانش کبود است و بینی‌اش دراز شده و قلبش گرفته و غمگین است و سرافکنده است و زیر چشمی نگاه می‌کند. سپس عمل پلیدش نزد او می‌آید... و شیطان او را با زنجیر می‌کشد. هرگاه سرش را بالا بیاورد و به زشتی صورتش نگاه کند، دندان‌هایش در صورتش آشکار و صورتش عبوس گردد». امام (علیه السلام) فرمود: «سپس [به شیطان] می‌گوید: «ای کاش میان من و تو فاصله‌ی مشرق و مغرب بود؛ چه بد همنشینی بودی! وای بر تو بدان سبّب که مرا گمراه کردی؛ سهمی از عذاب الهی را از من بردار». می‌گوید: «ای بدبخت! چگونه سهمی از عذاب الهی را از تو بردارم درحالی‌که من و تو امروز در عذاب، مشترکیم». سپس ضربه‌ای بر سرش زده می‌شود و هفتاد هزار سال سقوط می‌کند تا به چشمه‌ای می‌رسد که به آن آنِیَةٍ گفته می شود. خدای تعالی می فرماید: تُسْقی مِنْ عَیْنٍ آنِیَةٍ، و آن چشمه‌ای است که حرارت و جوشش آن به نهایت می‌رسد و از زمانی‌که خداوند جهنّم را آفریده برافروخته شده است. همه‌ی درّه‌های آتش استراحت و آرامش دارند ولی آن چشمه از شدّت حرارتش آرام نمی‌گیرد.
Imam Baqir (peace be upon him): When Allah wishes to take the soul of a disbeliever, He says: "O Angel of Death! You and your helpers, go to My enemy; for I tested him and I did the testing well, and I invited him to the abode of peace and safety (Paradise), but he refused." So the Angel of Death comes to him with a hideous, scowling face, his eyes like flashing lightning, and with him are five hundred angels as companions and helpers, and with them is a whip from the heart of Hell — that whip, which is from the flames of Hell, is ablaze... Then he strikes him with a skewer, so that no part of him remains but he thrusts it into every vein and joint. Then he pulls it out with a single jerk, and thus he draws out his soul stretched from his feet... Then Allah sets over him two deaf and blind angels, with whom are two iron hammers of fire. They strike him and do not miss, and he screams but they do not hear him, until the Day of Resurrection. When the cry of the Resurrection (the second blast of the trumpet) occurs, his grave blazes with fire, and he says: "Woe to me, that my grave has blazed with fire!" Then a caller calls: "Punishment and disgrace have drawn near to you. Rise from the fire of the grave to a fire that will not be extinguished." So he comes out of his grave with a blackened face and bluish eyes, his nose extended, his heart heavy and grieved, his head bowed, glancing furtively. Then his foul deed comes to him... and Satan drags him with a chain. Whenever he raises his head and looks at the ugliness of his (Satan's) face, his teeth show forth in his face and his face scowls. The Imam (peace be upon him) said: "Then he says [to Satan]: 'Would that between me and you there were the distance between the two easts — what an evil companion you were! Woe to you for having led me astray; take from me a share of Allah's punishment.' He says: 'O wretched one! How can I take from you a share of Allah's punishment when you and I today are partners in the punishment?' Then he is struck a blow on his head and he falls for seventy thousand years until he reaches a spring called آنِیَةٍ [Aniyah]. Allah the Exalted says: تُسْقی مِنْ عَیْنٍ آنِیَةٍ [Made to drink from a boiling spring], and it is a spring whose heat and seething has reached its utmost, and it has been kindled since Allah created Hell. All the valleys of the Fire rest and are calm, but that spring, from the intensity of its heat, does not rest."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહ કાફિરની રૂહ કબ્ઝ કરવા ઈચ્છે છે, ત્યારે ફરમાવે છે: "હે મૃત્યુના ફરિશ્તા! તું અને તારા સાથીઓ મારા દુશ્મન પાસે જાઓ; કારણ કે મેં તેની કસોટી કરી અને કસોટી સારી રીતે કરી અને તેને શાંતિ અને સલામતીના ઘર (જન્નત) તરફ આમંત્રિત કર્યો પરંતુ તેણે ઇનકાર કર્યો." પછી મૃત્યુનો ફરિશ્તો કુરૂપ અને ઉદાસ ચહેરા સાથે તેની પાસે આવે છે જ્યારે તેની આંખો ચમકતી વીજળી જેવી છે અને પાંચસો ફરિશ્તાઓ તેની સાથે સાથી અને મદદગાર છે, અને તેમની સાથે જહન્નમના હૃદયમાંથી એક ચાબુક છે અને એ ચાબુક જે જહન્નમની જ્વાળાઓમાંથી છે, ભડકે છે... પછી સળિયાથી તેને ફટકારે છે; તેથી તેનો કોઈ ભાગ બાકી નથી રહેતો સિવાય કે તેને દરેક નસ અને સાંધામાં ઘુસાડી દે છે. પછી તેને એક જ વાર ખેંચે છે; પરિણામે તેની રૂહને તેના પગોથી ફેલાવીને બહાર કાઢે છે... પછી અલ્લાહ બે બહેરા-આંધળા ફરિશ્તાઓને તેના પર મુસલ્લત કરે છે જેમની સાથે આગના બે લોખંડી હથોડા છે. તેને મારે છે અને ભૂલ નથી કરતા અને કયામતના દિવસ સુધી તે ચીસો પાડે છે પરંતુ તેઓ તેની ચીસો સાંભળતા નથી, અને જ્યારે કયામતની ચીસ (સૂરની બીજી ફૂંક) થાય છે, ત્યારે તેની કબર આગથી ભડકે છે અને તે કહે છે: "મારા પર અફસોસ કે મારી કબર આગથી ભડકી ગઈ"; પછી એક પોકારનાર પોકારે છે: "અઝાબ અને અપમાન તારી નજીક આવી ગયું છે. કબરની આગમાંથી ઊઠ અને એવી આગ તરફ જા જે બુઝાતી નથી"; પછી તે તેની કબરમાંથી બહાર આવે છે જ્યારે તેનો ચહેરો કાળો છે અને આંખો ભૂરી છે અને તેનું નાક લાંબુ થઈ ગયું છે અને તેનું હૃદય ભારે અને ગમગીન છે અને માથું નીચું છે અને ચોરી છુપીથી જુએ છે. પછી તેનું ગંદું અમલ તેની પાસે આવે છે... અને શેતાન તેને સાંકળ સાથે ખેંચે છે. જ્યારે પણ તે માથું ઊંચું કરે અને (શેતાનના) ચહેરાની કુરૂપતા જુએ, તેના દાંત તેના ચહેરામાં દેખાય અને ચહેરો ઉદાસ થઈ જાય. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "પછી [શેતાનને] કહે છે: 'કાશ મારા અને તારા વચ્ચે પૂર્વ અને પશ્ચિમનું અંતર હોત; કેટલો ખરાબ સાથી હતો! તારા પર અફસોસ કે તેં મને ગુમરાહ કર્યો; અલ્લાહના અઝાબમાંથી થોડો ભાગ મારા ઉપરથી ઉઠાવ.' કહે છે: 'હે બદનસીબ! હું અલ્લાહના અઝાબમાંથી કેવી રીતે તારો ભાગ ઉઠાવું જ્યારે હું અને તું આજે અઝાબમાં ભાગીદાર છીએ.' પછી તેના માથા પર એક ફટકો મારવામાં આવે છે અને તે સિત્તેર હજાર વર્ષ સુધી પડતો રહે છે ત્યાં સુધી કે એક ઝરણા સુધી પહોંચે છે જેને آنِیَةٍ [આનિયહ] કહેવામાં આવે છે. અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: تُسْقی مِنْ عَیْنٍ آنِیَةٍ [ઊકળતા ઝરણામાંથી પિવડાવવામાં આવશે], અને તે એવું ઝરણું છે જેની ગરમી અને ઉકળાટ પરાકાષ્ઠાએ પહોંચી છે અને જ્યારથી અલ્લાહે જહન્નમને પેદા કરી છે ત્યારથી ભડકતું આવ્યું છે. આગની બધી ખીણો આરામ અને શાંતિ ધરાવે છે પરંતુ તે ઝરણું તેની ગરમીની તીવ્રતાથી શાંત નથી થતું."