سورة التوبة

Verse 35 of 129

9:35

يَوْمَ يُحْمى عَلَيْها في نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى بِها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ هذا ما كَنَزْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ

در آن روز كه آن [اندوخته‌ها] را در آتش جهنّم، گرم و سوزان كرده و با آن پيشانى و پهلو و پشت آنان را داغ مى‌نهند [و به آن‌ها مى‌گويند] اين همان چيزى است كه براى خود اندوختيد و گنج ساختيد! پس بچشيد چيزى را كه براى خود مى‌اندوختيد!

On the day when it shall be heated in the fire of hell, then their foreheads and their sides and their backs shall be branded with it; this is what you hoarded up for yourselves, therefore taste what you hoarded.

તે દિવસે તે (ભેગી કરેલી ચીઝો)ને જહન્નમની આગમાં ગરમ કરવામાં આવશે, પછી તેના વડે તેમના કપાળ, તેમના પડખાં તથા તેમની પીઠોને ડામવામાં આવશે; આ એ જ છે કે જે તમે પોતાના માટે ભેગું કરતા હતા, માટે તમે જે ભેગું કરતા હતા તેને ચાખો.

الجواد (علیه السلام) Imam Jawad (peace be upon him) ઇમામ જવાદ (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ عَبْدِ الْعَظِیمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْحَسَنِیِّ (رحمة الله علیه) قَالَ: حَدَّثَنِی أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ: سَمِعْتُ أَبِی یَقُولُ: سَمِعْتُ أَبِی مُوسَی بْنَ جَعْفَرٍ (علیه السلام) یَقُولُ: دَخَلَ عَمْرُوبْنُ‌عُبَیْدٍ عَلَی أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) فَلَمَّا سَلَّمَ وَ جَلَسَ تَلَا هَذِهِ الْآیَهًَْ الَّذِینَ یَجْتَنِبُونَ کَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ ثُمَّ أَمْسَکَ فَقَالَ لَهُ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) مَا أَسْکَتَکَ قَالَ أُحِبُّ أَنْ أَعْرِفَ الْکَبَائِرَ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَقَالَ نَعَمْ ... وَ مَنْعُ الزَّکَاهًِْ الْمَفْرُوضَهًِْ لِأَنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ فَتُکْوی بِها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُم.

امام جواد (علیه السلام)- از امام کاظم (علیه السلام) روایت است که فرمود: «عمروبن‌عبید خدمت امام صادق (علیه السلام) رسید، و چون سلام کرد و نشست، این آیه را خواند: آن کسانی که کناره‌گیری می‌کنند از گناهان کبیره و از هرزگی‌ها ( نجم/۳۲ ). سپس دم بست، پس امام صادق (علیه السلام) به او فرمود: «چه چیزی تو را به سکوت واداشت»؟ گفت: «من می‌خواهم گناهان کبیره را از روی قرآنِ خدای عزّوجلّ بشناسم». امام (علیه السلام) فرمود: «آری! ... منع زکات واجب، زیرا خدای عزّوجلّ می‌فرماید: و با آن پیشانی و پهلو و پشت آنان را داغ می‌نهند».

Imam Jawad (peace be upon him): It is narrated from Imam Kazim (peace be upon him) that he said: "Amr ibn Ubayd came to Imam Sadiq (peace be upon him), and when he had greeted and sat down, he recited this verse: الَّذِینَ یَجْتَنِبُونَ کَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ [Those who avoid the great sins and indecencies] (An-Najm/32). Then he fell silent. So Imam Sadiq (peace be upon him) said to him: 'What has made you silent?' He said: 'I want to recognise the great sins from the Book of Allah, the Mighty and Majestic.' The Imam (peace be upon him) said: 'Yes! ... and withholding the obligatory zakat, because Allah, the Mighty and Majestic, says: فَتُکْوی بِها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُم [and with it their foreheads, their sides, and their backs will be branded].'"

ઇમામ જવાદ (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: "અમ્ર બિન ઉબૈદ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં હાજર થયા, અને જ્યારે તેમણે સલામ કરી અને બેઠા, ત્યારે આ આયત વાંચી: الَّذِینَ یَجْتَنِبُونَ کَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ [જેઓ મોટા ગુનાહો અને બેહયાઈથી દૂર રહે છે] (નજ્મ/૩૨). પછી ચૂપ થઈ ગયા, તો ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને ફરમાવ્યું: 'તમને શું વસ્તુએ ચૂપ કરી દીધા?' તેમણે કહ્યું: 'હું અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કુરઆન દ્વારા મોટા ગુનાહોને ઓળખવા માંગું છું.' ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'હા! ... અને વાજિબ ઝકાત ન આપવી, કારણ કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: فَتُکْوی بِها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُم [અને તેનાથી તેઓની પેશાની, પડખાં અને પીઠોને ડામ દેવામાં આવશે].'"

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

فِی رِوَایَهًِْ أَبِی الْجَارُودِ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) ... قَالَ کَانَ أَبُوذَرٍّ الْغِفَارِیُّ (رحمة الله علیه) یَغْدُو کُلَّ یَوْمٍ وَ هُوَ بِالشَّامِ فَیُنَادِی بِأَعْلَی صَوْتِهِ بَشِّرْ أَهْلَ الْکُنُوزِ بِکَیٍّ فِی الْجِبَاهِ وَ کَیٍّ بِالْجُنُوبِ وَ کَیٍّ بِالظُّهُورِ أَبَداً حَتَّی یَتَرَدَّدَ الْحَرَقُ فِی أَجْوَافِهِمْ.

امام باقر (علیه السلام)- در روایت ابوالجارود آمده است: امام باقر (علیه السلام) فرمود: ... ابوذر غفاری (رحمة الله علیه) هرروز صبح و شام با صدای بلند فریاد می‌زد به کسانی که درهم و دینار را گنج می‌کنند بشارت دهید که آن‌ها را بر پیشانی‌ها و پهلوها و پشت می‌چسبانند و سوزش آن‌ها به باطن‌ها می‌رسد.

Imam Baqir (peace be upon him): In the narration of Abu al-Jarud it is reported: Imam Baqir (peace be upon him) said: ... Abu Dharr al-Ghifari (may Allah have mercy on him), while he was in Sham, would every morning and evening call out in a loud voice: "Give tidings to those who hoard dirhams and dinars that these will be stuck to their foreheads, their sides and their backs, and the burning of them will reach into their innards."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબુલ જારૂદની રિવાયતમાં આવ્યું છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: ... અબૂઝર ગિફારી (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) જ્યારે શામમાં હતા, દરરોજ સવાર-સાંજ મોટા અવાજે પોકારતા હતા કે જે લોકો દિરહમ અને દીનારને ખજાનો બનાવે છે તેમને બશારત આપો કે તે લોકોની પેશાનીઓ, પડખાં અને પીઠો પર તેને ચોંટાડવામાં આવશે અને તેની બળતરા તેમના અંદરના ભાગો સુધી પહોંચશે.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

مَا مِنْ عَبْدٍ لَهُ مَالٌ وَ لَا یُؤَدِّی زَکَاتَهُ إِلَّا جَمَعَ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ صَفَائِحَ یُحْمی عَلَیْها فِی نارِ جَهَنَّمَ فَتُکْوی بِها جَبْهَتُهُ وَ جَنْبَاهُ وَ ظَهْرُهُ حَتَّی یَقْضِیَ اللَّهُ بَیْنَ عِبَادِهِ فِی یَوْمٍ کانَ مِقْدارُهُ خَمْسِینَ أَلْفَ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ ثُمَّ یَرَی سَبِیلَهُ إِمَّا إِلَی الْجَنَّهًِْ وَ إِمَّا إِلَی النَّارِ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- هیچ بنده‌ی مال‌داری که زکات نداده باشد نیست مگر اینکه روز قیامت با آهن‌های گداخته در آتش جهنّم پیشانی و دو پهلو و پشت او را پیوسته داغ می‌کنند، در آن روزی که مقدارش پنجاه هزار سال است!. ( توبه/۴ ). آنگاه راه خود را خواهد دید که باید به بهشت برود یا به دوزخ.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): There is no wealthy servant who has not paid the zakat but that on the Day of Resurrection his forehead, his two sides and his back are continuously branded with plates of iron heated in the fire of Hell, on that Day whose measure is fifty thousand years! (At-Tawba/4). Then he will see his path — whether he must go to Paradise or to the Fire.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): કોઈ પણ માલદાર બંદો એવો નથી કે જેણે ઝકાત ન આપી હોય, પરંતુ કયામતના દિવસે જહન્નમની આગમાં તપાવેલા લોખંડોથી તેની પેશાની, બંને પડખાં અને પીઠને સતત ડામવામાં આવશે, તે દિવસે જેની મુદ્દત પચાસ હજાર વર્ષ છે! (તૌબા/૪). ત્યાર બાદ તે પોતાનો રસ્તો જોશે કે તેને જન્નતમાં જવાનું છે કે જહન્નમમાં.