سورة التوبة

Verse 40 of 129

9:40

إِلاَّ تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللهُ‌ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذينَ كَفَرُوا ثانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُما فِي الْغارِ إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ‌ مَعَنا فَأَنْزَلَ اللهُ‌ سَكينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها وَ جَعَلَ كَلِمَةَ الَّذينَ كَفَرُوا السُّفْلى وَ كَلِمَةُ اللهِ ‌ هِيَ الْعُلْيا وَ اللهُ‌ عَزيزٌ حَكيمٌ

اگر او (پيامبر) را يارى نكنيد، خداوند او را [در سخت‌ترين لحظات] يارى كرد آن‌هنگام كه كافران او را [از مكّه] بيرون كردند، درحالى‌كه يكى از دو نفر بود [و يك‌نفر بيشتر همراه نداشت] درآن‌هنگام كه آن دو در غار بودند و او به هم‌سفر خود مى‌گفت: «غم مخور، خدا با ماست». آنگاه، خداوند آرامش خود را بر او فرستاد و با لشكرهايى كه مشاهده نمى‌كرديد، او را تأييد نمود و گفتار [و خواسته‌ی] كافران را پايين‌تر قرار داد [و آن‌ها را با شكست مواجه ساخت] و تنها سخن خدا [و آيين او] برتر [و پيروز] است و خداوند توانا و حكيم است.

If you will not aid him, Allah certainly aided him when those who disbelieved expelled him, he being the second of the two, when they were both in the cave, when he said to his companion: Grieve not, surely Allah is with us. So Allah sent down His tranquillity upon him and strengthened him with hosts which you did not see, and made lowest the word of those who disbelieved; and the word of Allah, that is the highest; and Allah is Mighty, Wise.

જો તમે તેની મદદ નહિ કરો (તો અલ્લાહ તેની મદદ કરશે) જે અલ્લાહે એવા સમયે તેની મદદ કરી હતી જ્યારે નાસ્તિકોએ તેને (મક્કાની) બહાર કર્યા હતા ત્યારે ગુફામાં બંનેમાંથી એક (પયગંબર) હતા જેણે પોતાના સાથીને કહ્યુ ગમગીન ન થા, અલ્લાહ આપણી સાથે છે પછી અલ્લાહે તે (પયગંબર)ની ઊપર સુકુન નાઝિલ કર્યુ અને એવા લશ્કર વડે તેની મદદ કરી જેને તમે જોઇ શકતા ન હતા, નાસ્તિકોના કલામને ઝલીલ કર્યો અને અલ્લાહના કલામને બુલંદ રાખ્યો, બેશક અલ્લાહ જબરદસ્ત (અને) હિકમતવાળો છે.

#1 آن‌هنگام که کافران او را [از مکّه] بیرون کردند، درحالی‌که یکی از دو نفر بود [و یک‌نفر بیشتر همراه نداشت] درآن‌هنگام که آ… When the disbelievers drove him out, being the second of two, when the two were in the cave, and he said to his companion: Do not grieve, Allah is with us જ્યારે કાફિરોએ તેમને [મક્કાથી] બહાર કાઢ્યા, જ્યારે તેઓ બેમાંના એક હતા, જ્યારે તે બંને ગુફામાં હતા અને તે પોતાના સાથીને કહી રહ્યા હતા: «ગમ ન કર, અલ્લાહ આપણી સાથે છે»

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

وَ لَئِنْ کَانَ یُوسُفُ (علیه السلام) أُلْقِیَ فِی الْجُبِّ فَلَقَدْ حَبَسَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) نَفْسَهُ مَخَافَهًَْ عَدُوِّهِ فِی الْغَارِ حَتَّی قَالَ لِصَاحِبِهِ لاتَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنا وَ مَدَحَهُ اللَّهُ بِذَلِکَ فِی کِتَابِهِ.

امام علی (علیه السلام)- اگر حضرت یوسف (علیه السلام) در چاه انداخته شد، حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) خود را از ترس دشمن در غار حبس کرد و حتی به همراه خود فرمود: لا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنا و خداوند بدین خاطر حضرت را در کتابش ستود.

Imam Ali (peace be upon him): If Yusuf (peace be upon him) was cast into the well, Muhammad (peace be upon him and his family) confined himself in the cave out of fear of the enemy, and even said to his companion: لا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنا [Grieve not, indeed Allah is with us], and Allah praised him for this in His Book.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જો હઝરત યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને કૂવામાં ફેંકવામાં આવ્યા, તો હઝરત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ દુશ્મનના ડરથી પોતાને ગુફામાં કેદ કરી લીધા અને પોતાના સાથીને પણ ફરમાવ્યું: لا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنا [ગમ ન કરો, ખરેખર અલ્લાહ આપણી સાથે છે], અને અલ્લાહે આ કારણે તમારા પયગંબરની પોતાની કિતાબમાં પ્રશંસા કરી.

#2 آن‌هنگام که کافران او را [از مکّه] بیرون کردند، درحالی‌که یکی از دو نفر بود [و یک‌نفر بیشتر همراه نداشت] درآن‌هنگام که آ… When the disbelievers drove him out, being the second of two, when the two were in the cave, and he said to his companion: Do not grieve, Allah is with us જ્યારે કાફિરોએ તેમને [મક્કાથી] બહાર કાઢ્યા, જ્યારે તેઓ બેમાંના એક હતા, જ્યારે તે બંને ગુફામાં હતા અને તે પોતાના સાથીને કહી રહ્યા હતા: «ગમ ન કર, અલ્લાહ આપણી સાથે છે»

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

الْخَرَائِجُ وَ الْجَرَائِحُ مِنْ مُعْجِزَاتِهِ (صلی الله علیه و آله) أنَّهُ لَمَّا کَانَتِ اللَّیْلَهًُْ الَّتِی خَرَجَ فِیهَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی الْغَارِ کَانَتْ قُرَیْشٌ اخْتَارَتْ مِنْ کُلِّ بَطْنٍ مِنْهُمْ رَجُلًا لِیَقْتُلُوا مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) ... فَلَمَّا طَلَعَ الْفَجْرُ تَوَاثَبُوا إِلَی الدَّارِ وَ هُمْ یَظُنُّونَ أَنِّی مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) فَوَثَبْتُ فِی وُجُوهِهِمْ وَ صِحْتُ بِهِمْ فَقَالُوا عَلِیٌّ قُلْتُ نَعَمْ قَالُوا وَ أَیْنَ مُحَمَّدٌ قُلْتُ خَرَجَ مِنْ بَلَدِکُمْ قَالُوا إِلَی أَیْنَ خَرَجَ قُلْتُ اللَّهُ أَعْلَمُ فَتَرَکُونِی وَ خَرَجُوا فَاسْتَقْبَلَهُمْ أَبُوکُرْزٍ الْخُزَاعِیُّ وَ کَانَ عَالِماً بِقَصَصِ الْآثَارِ فَقَالُوا یَا أَبَاکُرْزِ الْیَوْمَ نُحِبُّ أَنْ تُسَاعِدَنَا فِی قَصَصِ أَثَرِ مُحَمَّدٍ فَقَدْ خَرَجَ‌عَنِ الْبَلَدِ فَوَقَفَ عَلَی بَابِ الدَّارِ فَنَظَرَ إِلَی أَثَرِ رِجْلِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) ... فَمَضَی عَلَی ذَلِکَ إِلَی الْغَارِ فَانْقَطَعَ عَنْهُ الْأَثَر ... فَقَالَ مَا جَازَ مُحَمَّدٌ هَذَا الْمَوْضِعَ وَ لَا مَنْ مَعَهُ إِمَّا أَنْ یَکُونَا صَعِدَا إِلَی السَّمَاءِ أَوْ نَزَلَا فِی الْأَرْضِ فَإِنَّ بَابَ هَذَا الْغَارِ کَمَا تَرَوْنَ عَلَیْهِ نَسْجُ الْعَنْکَبُوتِ وَ الْقَبْجَهًُْ حَاضِنَهًٌْ عَلَی بِیضِهَا بِبَابِ الْغَارِ فَلَمْ یَدْخُلُوا الْغَارَ وَ تَفَرَّقُوا فِی الْجَبَلِ یَطْلُبُونَهُ وَ مِنْهَا أَنَّ أَبَابَکْرٍ اضْطَرَبَ فِی الْغَارِ اضْطِرَاباً شَدِیداً خَوْفاً مِنْ قُرَیْشٍ فَأَرَادَ الْخُرُوجَ إِلَیْهِمْ فَقَعَدَ وَاحِدٌ مِنْ قُرَیْشٍ مُسْتَقْبِلَ الْغَارِ یَبُولُ فَقَالَ أَبُو بَکْرٍ هَذَا قَدْ رَآنَا قَالَ کَلَّا لَوْ رَآنَا مَا اسْتَقْبَلَنَا بِعَوْرَتِهِ وَ قَالَ لَهُ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) لَا تَخَفْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا لَنْ یَصِلُوا إِلَیْنَا فَلَمْ یَسْکُنِ اضْطِرَابُهُ فَلَمَّا رَأَی (صلی الله علیه و آله) ذَلِکَ مِنْهُ رَفَسَ ظَهْرَ الْغَارِ فَانْفَتَحَ مِنْهُ بَابٌ إِلَی بَحْرٍ وَ سَفِینَهًٍْ فَقَالَ لَهُ اسْکُنْ الْآنَ فَإِنَّهُمْ إِنْ دَخَلُوا مِنْ بَابِ الْغَارِ خَرَجْنَا مِنْ هَذَا الْبَابِ وَ رَکِبْنَا السَّفِینَهًَْ فَسَکَنَ عِنْدَ ذَلِک.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- در الخرائج و الجرائح از معجزه‌های رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آمده است که امام علی (علیه السلام) فرمود: آن شب که پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‌خواست از مکّه خارج شود، قریش پانزده نفر از پانزده قبیله انتخاب کرده بودند تا رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را به قتل برسانند. ... هنگامی‌که صبح دمید قریش به خانه ریختند و خیال کردند که من، محمّد (صلی الله علیه و آله) هستم. برخاستم، گفتند: «علی! تو هستی»؟ گفتم: «بلی». پرسیدند: «محمّد کجا رفت»؟ گفتم: «خدا می‌داند». بیرون رفتند و ابو کرز خزاعی را آوردند تا ردیابی کند. او آمد در خانه ایستاد نگاه کرد بر اثر پای محمّد (صلی الله علیه و آله) ... با ردّ پا رفت تا به در غار رسید. ردّ پا تمام شد. ... گفت: محمّد و همراهش به غار نرفته‌اند، یا به آسمان صعود کرده‌اند و یا به زمین فرو رفته‌اند! چون تار عنکبوت سالم است و تخم کبوتر سر جای خودش قرار دارد. دراین‌هنگام متفرّق شدند و در کوه به‌دنبال او گشتند. ابوبکر در غار مضطرب شد و ترسید. خواست بیرون برود که یکی از قریشیان جلو غار آمد و بول کرد. ابوبکر گفت: «این شخص ما را دید». حضرت (علیه السلام) فرمود: «اگر ما را دیده بود، هنگام بول، روی خود را به‌طرف ما برنمی‌گرداند. هان! نترس خدا با ماست، آن‌ها به ما دسترسی پیدا نمی‌کنند». امّا باز هم اضطراب ابوبکر تمام نشد. وقتی پیامبر (صلی الله علیه و آله) وضع او را چنین دید، پای مبارک را به دیواره‌ی غار زد، دری به طرف دریا باز شد و یک کشتی در آنجا آماده بود. سپس فرمود: «دیگر آرام باش، اگر وارد غار شوند از این در خارج شده و سوار کشتی می‌شویم». ابوبکر آرام شد.

The Prophet (peace be upon him and his family): In al-Khara'ij wa al-Jara'ih, among the miracles of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), it is reported that Imam Ali (peace be upon him) said: On the night that the Prophet (peace be upon him and his family) intended to leave Mecca, the Quraysh had chosen fifteen men from fifteen tribes to kill the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). ... When the dawn broke, the Quraysh rushed into the house and thought that I was Muhammad (peace be upon him and his family). I rose up, and they said: "Ali! Is it you?" I said: "Yes." They asked: "Where did Muhammad go?" I said: "Allah knows." They went out and brought Abu Kurz al-Khuza'i to track his footprints. He came and stood at the door of the house and looked at the footprint of Muhammad (peace be upon him and his family). ... He followed the footprints until he reached the mouth of the cave. There the tracks ended. ... He said: Muhammad and his companion have not gone into the cave; either they have ascended to the sky or they have sunk into the earth! For the spider's web is intact and the pigeon's egg is still in its place. At that they dispersed and searched for him in the mountain. Abu Bakr became agitated in the cave and was afraid. He wanted to go out, when one of the Qurayshis came in front of the cave and urinated. Abu Bakr said: "This person has seen us." His Eminence (peace be upon him) said: "If he had seen us, he would not have turned his front toward us while urinating. Come now! Do not fear, Allah is with us, they will not reach us." But still Abu Bakr's agitation did not cease. When the Prophet (peace be upon him and his family) saw him in this state, he struck his blessed foot against the wall of the cave, and a door opened toward the sea, and a ship was ready there. Then he said: "Now be calm; if they enter the cave, we shall go out through this door and board the ship." Abu Bakr became calm.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અલ-ખરાઇજ વ અલ-જરાઇહમાં રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના મોઅજિઝાઓમાંથી આવ્યું છે કે ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: જે રાત્રે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મક્કાથી બહાર જવા ચાહતા હતા, કુરૈશે પંદર કબીલાઓમાંથી પંદર માણસો પસંદ કર્યા હતા જેથી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કત્લ કરે. ... જ્યારે સવાર થઈ ત્યારે કુરૈશ ઘરમાં ધસી આવ્યા અને તેમણે વિચાર્યું કે હું, મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છું. હું ઊભો થયો, તેમણે કહ્યું: "અલી! તું છે?" મેં કહ્યું: "હા." તેમણે પૂછ્યું: "મુહમ્મદ ક્યાં ગયા?" મેં કહ્યું: "અલ્લાહ જાણે." તેઓ બહાર ગયા અને અબૂ કુર્ઝ ખુઝાઈને લાવ્યા જેથી પગેરું શોધે. તે આવ્યો, ઘરના દરવાજા પર ઊભો રહ્યો અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પગના નિશાન જોયા. ... પગેરાની પાછળ પાછળ ગયો ત્યાં સુધી કે ગુફાના દરવાજા સુધી પહોંચ્યો. પગેરું ત્યાં પૂરું થઈ ગયું. ... તેણે કહ્યું: મુહમ્મદ અને તેમના સાથી ગુફામાં ગયા નથી, કાં તો તેઓ આસમાનમાં ચઢી ગયા છે અથવા જમીનમાં ઉતરી ગયા છે! કારણ કે કરોળિયાનું જાળું સહી-સલામત છે અને કબૂતરનું ઈંડું પોતાની જગ્યાએ છે. તે વખતે તેઓ વિખેરાઈ ગયા અને પહાડમાં તેમની શોધ કરવા લાગ્યા. અબૂબક્ર ગુફામાં બેચેન થઈ ગયો અને ડરી ગયો. તેણે બહાર જવા ચાહ્યું ત્યારે એક કુરૈશી ગુફા સામે આવ્યો અને પેશાબ કરવા લાગ્યો. અબૂબક્રે કહ્યું: "આ માણસે આપણને જોઈ લીધા." હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જો તેણે આપણને જોયા હોત, તો પેશાબ કરતી વખતે તેનો સામનો આપણી તરફ ન કરતો. સાંભળ! ડરીશ નહીં, અલ્લાહ આપણી સાથે છે, તેઓ આપણા સુધી પહોંચી શકશે નહીં." પરંતુ તોય અબૂબક્રની બેચેની પૂરી થઈ નહીં. જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેની આ હાલત જોઈ, ત્યારે તમારા મુબારક પગને ગુફાની દીવાલ પર માર્યો, દરિયા તરફ એક દરવાજો ખૂલી ગયો અને ત્યાં એક કશ્તી તૈયાર હતી. પછી ફરમાવ્યું: "હવે શાંત થા, જો તેઓ ગુફામાં દાખલ થાય તો આ દરવાજેથી બહાર નીકળી કશ્તી પર સવાર થઈ જઈશું." અબૂબક્ર શાંત થયો.

#3 آن‌هنگام که کافران او را [از مکّه] بیرون کردند، درحالی‌که یکی از دو نفر بود [و یک‌نفر بیشتر همراه نداشت] درآن‌هنگام که آ… When the disbelievers drove him out, being the second of two, when the two were in the cave, and he said to his companion: Do not grieve, Allah is with us જ્યારે કાફિરોએ તેમને [મક્કાથી] બહાર કાઢ્યા, જ્યારે તેઓ બેમાંના એક હતા, જ્યારે તે બંને ગુફામાં હતા અને તે પોતાના સાથીને કહી રહ્યા હતા: «ગમ ન કર, અલ્લાહ આપણી સાથે છે»

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَمَّا خَرَجَ مِنَ الْغَارِ مُتَوَجِّهاً إِلَی الْمَدِینَهًِْ وَ قَدْ کَانَتْ قُرَیْشٌ جَعَلَتْ لِمَنْ أَخَذَهُ مِائَهًًْ مِنَ الْإِبِلِ فَخَرَجَ سُرَاقَهًُْ بْنُ مَالِکِ بْنِ جُعْشُمٍ فِیمَنْ یَطْلُبُ فَلَحِقَ بِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) اللَّهُمَّ اکْفِنِی شَرَّ سُرَاقَهًَْ بِمَا شِئْتَ فَسَاخَتْ قَوَائِمُ فَرَسِهِ فَثَنَی رِجْلَهُ ثُمَّ اشْتَدَّ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ إِنِّی عَلِمْتُ أَنَّ الَّذِی أَصَابَ قَوَائِمَ فَرَسِی إِنَّمَا هُوَ مِنْ قِبَلِکَ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ یُطْلِقَ لِی فَرَسِی فَلَعَمْرِی إِنْ لَمْ یُصِبْکُمْ مِنِّی خَیْرٌ لَمْ یُصِبْکُمْ مِنِّی شَرٌّ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَأَطْلَقَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ فَرَسَهُ فَعَادَ فِی طَلَبِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) حَتَّی فَعَلَ ذَلِکَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ کُلَّ ذَلِکَ یَدْعُو رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَتَأْخُذُ الْأَرْضُ قَوَائِمَ فَرَسِهِ فَلَمَّا أَطْلَقَهُ فِی الثَّالِثَهًِْ قَالَ یَا مُحَمَّدُ هَذِهِ إِبِلِی بَیْنَ یَدَیْکَ فِیهَا غُلَامِی فَإِنِ احْتَجْتَ إِلَی ظَهْرٍ أَوْ لَبَنٍ فَخُذْ مِنْهُ وَ هَذَا سَهْمٌ مِنْ کِنَانَتِی عَلَامَهًًْ وَ أَنَا أَرْجِعُ فَأَرُدُّ عَنْکَ الطَّلَبَ فَقَالَ لَا حَاجَهًَْ لَنَا فِیمَا عِنْدَکَ.

امام صادق (علیه السلام)- همانا رسول خدا (صلی الله علیه و آله) هنگامی‌که غار را به‌سوی مدینه ترک کرد و قریش صد شتر جایزه برای کسی‌که او را بگیرد، تعیین کرده بود. سراقهًْ‌بن‌مالک‌بن‌جُعثم همراه کسانی‌که برای یافتن رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) خارج شدند، بیرون آمد. او به رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) رسید. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «خدایا! شرّ سراقه را به هر وسیله‌ای که می‌خواهی، از من دور ساز». ناگهان دست و پای مادیانش در شن فرو رفت و از حرکت ایستاد. سراقه گفت: «ای محمّد! من می‌دانم که آنچه دست و پای مادیانم دچار آن شد، از سوی توست، از خدا بخواه که مادیانم را به حرکت در بیاورد. قسم به جانم، اگر خیری از من به شما نرسد، لااقل شرّی نیز از من به شما نخواهد رسید». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دعا کرد و خدای عزّوجلّ مادیانش را آزاد ساخت. ولی باز هم به‌دنبال رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به راه افتاد تا اینکه این‌کار را سه بار انجام داد و در هربار که زمین دست و پای مادیانش را در خود فرو می‌برد، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دعا می‌کرد. هنگامی‌که در مرتبه‌ی سوّم، او را آزاد ساخت، گفت: «ای محمّد! شتران و غلام من در اختیار شماست. اگر به مرکوب یا شتری نیازمند شدی از آن بردار و این تیر از تیردانم را به شما می‌دهم تا نشانه‌ای باشد و من بر می‌گردم و از تعقیب تو جلوگیری می‌کنم». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «به آنچه نزد شماست نیازی نداریم».

Imam Sadiq (peace be upon him): Indeed, when the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) left the cave heading toward Medina, the Quraysh had set a prize of one hundred camels for anyone who would capture him. Suraqa ibn Malik ibn Ju'shum went out along with those who set out to find the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). He caught up with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "O Allah! Ward off the evil of Suraqa from me by whatever means You wish." Suddenly the legs of his mare sank into the sand and it stopped moving. Suraqa said: "O Muhammad! I know that what has befallen the legs of my mare is from you. Ask Allah to set my mare free. By my life, if no good comes to you from me, at least no evil will come to you from me either." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) prayed, and Allah the Mighty and Majestic released his mare. But he set out again after the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), until he did this three times, and each time the earth swallowed the legs of his mare, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) prayed. When on the third time He released him, Suraqa said: "O Muhammad! My camels and my servant are at your disposal. If you need a mount or a camel, take one of them, and I give you this arrow from my quiver as a sign, and I shall return and prevent anyone from pursuing you." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "We have no need of what is with you."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ખરેખર જ્યારે રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ગુફા છોડીને મદીના તરફ રવાના થયા, અને કુરૈશે તેમને પકડનાર માટે સો ઊંટનું ઇનામ નક્કી કર્યું હતું. સુરાકા બિન માલિક બિન જુઅશમ પણ તે લોકો સાથે નીકળ્યો જેઓ રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને શોધવા નીકળ્યા હતા. તે રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે પહોંચી ગયો. રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'હે અલ્લાહ! સુરાકાના શરથી તું જે વસીલાથી ચાહે મને દૂર રાખ.' અચાનક તેની ઘોડીના પગ રેતીમાં ધસી ગયા અને તે અટકી ગઈ. સુરાકાએ કહ્યું: 'હે મુહમ્મદ! હું જાણું છું કે મારી ઘોડીના પગ પર જે વીત્યું છે તે તમારા તરફથી છે, અલ્લાહથી માંગો કે મારી ઘોડીને ચાલવા દે. મારા જીવના સોગંદ, જો મારા તરફથી તમને ભલાઈ ન પહોંચે તો ઓછામાં ઓછું મારા તરફથી કોઈ શર પણ તમને નહીં પહોંચે.' રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ દુઆ કરી અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેની ઘોડીને આઝાદ કરી. પરંતુ તે ફરીથી રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાછળ પડ્યો, ત્યાં સુધી કે તેણે આ કામ ત્રણ વાર કર્યું, અને દરેક વખતે જમીન તેની ઘોડીના પગ પોતાનામાં ધસાવી લેતી, ત્યારે રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) દુઆ કરતા. જ્યારે ત્રીજી વખતે તેને આઝાદ કર્યો, ત્યારે તેણે કહ્યું: 'હે મુહમ્મદ! મારા ઊંટ અને મારો ગુલામ તમારા હવાલે છે. જો સવારી કે ઊંટની જરૂરત હોય તો તેમાંથી લઈ લેજો, અને મારા તીરદાનમાંથી આ તીર તમને આપું છું જેથી નિશાની બને, અને હું પાછો ફરું છું અને તમારા પીછાથી લોકોને રોકી લઈશ.' રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'જે તમારી પાસે છે તેની અમને જરૂરત નથી.'

#4 آن‌هنگام که کافران او را [از مکّه] بیرون کردند، درحالی‌که یکی از دو نفر بود [و یک‌نفر بیشتر همراه نداشت] درآن‌هنگام که آ… When the disbelievers drove him out, being the second of two, when the two were in the cave, and he said to his companion: Do not grieve, Allah is with us જ્યારે કાફિરોએ તેમને [મક્કાથી] બહાર કાઢ્યા, જ્યારે તેઓ બેમાંના એક હતા, જ્યારે તે બંને ગુફામાં હતા અને તે પોતાના સાથીને કહી રહ્યા હતા: «ગમ ન કર, અલ્લાહ આપણી સાથે છે»

فِی کِتَابِ الِاحْتِجَاجِ لِلطَّبْرِسِیِّ عَنْ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) حَدِیثٌ طَوِیلٌ یَقُولُ فِیهِ لِلْقَوْمِ بَعْدَ مَوْتِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ قَالَ: نَشَدْتُکُمْ بِاللَّهِ هَلْ فِیکُمْ أَحَدٌ کَانَ یَبْعَثُ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) الطَّعَامَ وَ هُوَ فِی الْغَارِ وَ یُخْبِرُهُ بِالْأَخْبَارِ غَیْرِی؟ قَالُوا لا.

امام علی (علیه السلام)- در کتاب الاحتجاج طبرسی حدیثی طولانی از امیرالمؤمنین (علیه السلام) نقل کرده است که بعد از مرگ عمربن‌خطاب به مردم می‌فرماید: «شما را به خدا سوگند! آیا جز من کسی در میان شما هست که برای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در غار؛ آذوقه فرستاده و از اخبار باخبرش ساخته باشد»؟ گفتند: «نه».

Imam Ali (peace be upon him): In the book al-Ihtijaj of al-Tabrisi, a long hadith has been narrated from Amir al-Mu'minin (peace be upon him) in which, after the death of Umar ibn al-Khattab, he says to the people: "I adjure you by Allah! Is there anyone among you other than me who sent food to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) while he was in the cave and informed him of the news?" They said: "No."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): તબરસીની કિતાબ અલ-એહતેજાજમાં અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)થી એક લાંબી હદીસ નકલ કરી છે કે ઉમર બિન ખત્તાબના મૃત્યુ પછી લોકોને ફરમાવે છે: 'હું તમને અલ્લાહના સોગંદ આપું છું! શું મારા સિવાય તમારા વચ્ચે કોઈ છે જેણે રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે ગુફામાં ખોરાક મોકલ્યો હોય અને તેમને ખબરોથી વાકિફ કર્યા હોય?' તેઓએ કહ્યું: 'ના.'

#5 آن‌هنگام که کافران او را [از مکّه] بیرون کردند، درحالی‌که یکی از دو نفر بود [و یک‌نفر بیشتر همراه نداشت] درآن‌هنگام که آ… When the disbelievers drove him out, being the second of two, when the two were in the cave, and he said to his companion: Do not grieve, Allah is with us જ્યારે કાફિરોએ તેમને [મક્કાથી] બહાર કાઢ્યા, જ્યારે તેઓ બેમાંના એક હતા, જ્યારે તે બંને ગુફામાં હતા અને તે પોતાના સાથીને કહી રહ્યા હતા: «ગમ ન કર, અલ્લાહ આપણી સાથે છે»

أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنَامَنِی عَلَی فِرَاشِهِ حَیْثُ ذَهَبَ إِلَی الْغَارِ وَ سَجَّانِی بِبُرْدِهِ فَلَمَّا جَاءَ الْمُشْرِکُونَ ظَنُّونِی مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) فَأَیْقَظُونِی وَ قَالُوا مَا فَعَلَ صَاحِبُکَ فَقُلْتُ ذَهَبَ فِی حَاجَتِهِ فَقَالُوا لَوْ کَانَ هَرَبَ لَهَرَبَ هَذَا مَعَه.

امام علی (علیه السلام)- رسول خدا (صلی الله علیه و آله) چون به غار ثور رفت مرا در جای خود خواباند و با پتوی خود پوشاند چون مشرکان به خانه‌ی او آمدند گمان بردند من محمّد (صلی الله علیه و آله) هستم. مرا از خواب بیدار کردند و گفتند: «رفیقت چه شد»؟ گفتم: «دنبال کاری رفت». گفتند: «اگر گریخته بود این علی هم با او گریخته بود».

Imam Ali (peace be upon him): When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) went to the cave of Thawr, he made me sleep in his place and covered me with his cloak. When the polytheists came to his house, they thought I was Muhammad (peace be upon him and his family). They woke me from sleep and said: "What became of your companion?" I said: "He went about some business." They said: "Had he fled, this Ali would have fled with him."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જ્યારે ગારે સૌર તરફ ગયા ત્યારે મને પોતાની જગ્યાએ સૂવડાવ્યો અને પોતાની ચાદરથી ઢાંક્યો. જ્યારે મુશરિકો તેમના ઘરે આવ્યા ત્યારે તેમણે ધાર્યું કે હું મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છું. તેઓએ મને ઊંઘમાંથી જગાડ્યો અને કહ્યું: 'તમારા સાથી ક્યાં ગયા?' મેં કહ્યું: 'કોઈ કામ માટે ગયા છે.' તેઓએ કહ્યું: 'જો તેઓ ભાગી ગયા હોત તો આ અલી પણ તેમની સાથે ભાગી ગયો હોત.'

#6 آن‌هنگام که کافران او را [از مکّه] بیرون کردند، درحالی‌که یکی از دو نفر بود [و یک‌نفر بیشتر همراه نداشت] درآن‌هنگام که آ… When the disbelievers drove him out, being the second of two, when the two were in the cave, and he said to his companion: Do not grieve, Allah is with us જ્યારે કાફિરોએ તેમને [મક્કાથી] બહાર કાઢ્યા, જ્યારે તેઓ બેમાંના એક હતા, જ્યારે તે બંને ગુફામાં હતા અને તે પોતાના સાથીને કહી રહ્યા હતા: «ગમ ન કર, અલ્લાહ આપણી સાથે છે»

عَنْ ابْنِ‌مَسْعُودٍ قَالَ احْتَجُّوا فِی مَسْجِدِ الْکُوفَهًِْ فَقَالُوا مَا بَالُ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) لَمْ یُنَازِعِ الثَّلَاثَهًَْ کَمَا نَازَعَ طَلْحَهًَْ وَ الزُّبَیْرَ وَ عَائِشَهًَْ وَ مُعَاوِیَهًَْ فَبَلَغَ ذَلِکَ عَلِیّاً (علیه السلام) فَأَمَرَ أَنْ یُنَادَی بِ الصَّلَاهًَْ جَامِعَهًًْ فَلَمَّا اجْتَمَعُوا صَعِدَ الْمِنْبَرَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنَی عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ مَعَاشِرَ النَّاسِ إِنَّهُ بَلَغَنِی عَنْکُمْ کَذَا وَ کَذَا قَالُوا صَدَقَ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) قَدْ قُلْنَا ذَلِکَ قَالَ فَإِنَّ لِی بِسُنَّهًِْ الْأَنْبِیَاءِ أُسْوَهًًْ فِیمَا فَعَلْتُ قَالَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ فِی کِتَابِهِ لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ قَالُوا وَ مَنْ هُمْ یَا أَمِیرَ‌الْمُؤْمِنِینَ قَالَ أَوَّلُهُمْ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) ... وَ لِی بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) أُسْوَهًٌْ حِینَ فَرَّ مِنْ قَوْمِهِ وَ لَحِقَ بِالْغَارِ مِنْ خَوْفِهِمْ وَ أَنَامَنِی عَلَی فِرَاشِهِ فَإِنْ قُلْتُمْ فَرَّ مِنْ قَوْمِهِ لِغَیْرِ خَوْفٍ مِنْهُمْ فَقَدْ کَفَرْتُمْ وَ إِنْ قُلْتُمْ خَافَهُمْ وَ أَنَامَنِی عَلَی فِرَاشِهِ وَ لَحِقَ هُوَ بِالْغَارِ مِنْ خَوْفِهِمْ فَالْوَصِیُّ أَعْذَر.

امام علی (علیه السلام)- ابن مسعود نقل می‌کند: مردم در مسجد کوفه با هم مباحثه و مجادله می‌کردند و می‌گفتند: «چرا امیرالمؤمنین (علیه السلام) با آن سه‌نفر جنگ و منازعه نکرد، آنگونه که با طلحه و زبیر و عایشه و معاویه جنگید»؟ این خبر به امیرالمؤمنین (علیه السلام) رسید. امر فرمود منادی ندا کرده و بگوید برای نماز در مسجد گرد هم آیید. وقتی مردم جمع شدند، حضرت بالای منبر رفت و حمد خدا و ثنای الهی را به‌جای آورد، سپس فرمود: «ای مردم! از شما خبر به من رسیده است که چنین‌وچنان گفته‌اید»؟ مردم گفتند: «یا امیرالمؤمنین! بلی ما چنین گفته‌ایم». حضرت فرمود: «من در آنچه به‌جای آورده‌ام از سنّت انبیاء (پیروی کرده‌ام، خدای عزّوجلّ در قرآن می‌فرماید: مسلّماً برای شما در زندگی رسول خدا سرمشق نیکویی بود. ( احزاب/۲۱ ) گفتند: «یا امیرالمؤمنین (علیه السلام)، آن انبیایی که شما از ایشان در کردارتان تبعیّت نموده‌اید کدام انبیاء هستند»؟ حضرت فرمود: «اوّل ایشان جناب ابراهیم (علیه السلام) است ... تا آنجا که فرمود: برای من در محمّد (صلی الله علیه و آله) روش نیکویی است درآن‌هنگام که از دست قومش فرار کرد و از ترس آن‌ها به غار رفت و مرا در بستر خودش خوابانید ... اگر بگویید جناب ابراهیم (علیه السلام) بدون اینکه بلایی از قومش به او برسد از ایشان دوری گزید، کافر شده‌اید و اگر بگویید به خاطر بلایی که از جانب آن‌ها به حضرتش رسید از آن‌ها دوری جست، می‌گویم وصیّ پیغمبر سزاوارتر است به اینکه به خاطر بلایی که از جانب دیگران به وی رسیده است، از آن‌ها دوری گزیند».

Imam Ali (peace be upon him): Ibn Mas'ud narrates: People in the mosque of Kufa were debating and arguing with one another, saying, "Why did Amir al-Mu'minin (peace be upon him) not fight and dispute with those three, in the way he fought Talha, Zubayr, Aisha and Mu'awiya?" This news reached Amir al-Mu'minin (peace be upon him). He ordered the caller to call out that the people should gather in the mosque for prayer. When the people had assembled, he ascended the pulpit, praised Allah and glorified Him, and then said, "O people! It has reached me that you have said such-and-such." The people said, "O Amir al-Mu'minin! Yes, we did say this." He said, "In what I have done I have followed the sunnah of the prophets. Allah the Mighty and Majestic says in the Qur'an: لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ [Certainly there was for you in the Messenger of Allah an excellent example]. (Al-Ahzab/21)" They said, "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him), which prophets are these that you have followed in your conduct?" He said, "The first of them is Ibrahim (peace be upon him) ... and he continued until he said: I have in Muhammad (peace be upon him and his family) an excellent example, at the time when he fled from his people and, out of fear of them, went into the cave, and put me to sleep in his bed ... If you say that Ibrahim (peace be upon him) withdrew from his people without any harm having reached him from them, then you have disbelieved; and if you say that he withdrew from them on account of the harm that had come to him from them, then I say: the successor of the Prophet has still more right to withdraw from others on account of the harm that has reached him from them."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્ને મસ્ઊદ નકલ કરે છે: કૂફાની મસ્જિદમાં લોકો એકબીજા સાથે ચર્ચા અને વિવાદ કરતા હતા અને કહેતા હતા: "અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ તે ત્રણ [ખલીફાઓ] સાથે તે રીતે યુદ્ધ અને વિવાદ કેમ ન કર્યો, જે રીતે તલ્હા, ઝુબૈર, આયશા અને મુઆવિયા સાથે યુદ્ધ કર્યું?" આ સમાચાર અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ને પહોંચ્યા. તેમણે આદેશ આપ્યો કે મુનાદી પોકારે અને કહે કે નમાઝ માટે મસ્જિદમાં એકઠા થાઓ. જ્યારે લોકો એકત્રિત થયા, ત્યારે હઝરત મિમ્બર પર ચઢ્યા અને અલ્લાહની હમ્દ અને પ્રશંસા કરી, પછી ફરમાવ્યું: "ઓ લોકો! મને તમારા વિશે ખબર પહોંચી છે કે તમે આમ-આમ કહ્યું છે?" લોકોએ કહ્યું: "ઓ અમીરુલ મુઅમેનીન! હા, અમે એવું જ કહ્યું છે." હઝરતે ફરમાવ્યું: "મેં જે કંઈ કર્યું છે, તેમાં હું અંબિયાની સુન્નતનું અનુસરણ કર્યું છે. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ કુરઆનમાં ફરમાવે છે: لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ [ખરેખર તમારા માટે અલ્લાહના રસૂલમાં એક ઉત્તમ નમૂનો છે]. (અહઝાબ/૨૧)" તેઓએ કહ્યું: "ઓ અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ), તે કયા અંબિયા છે જેમનું આપે પોતાના કાર્યોમાં અનુસરણ કર્યું છે?" હઝરતે ફરમાવ્યું: "તેઓમાં પ્રથમ જનાબ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) છે ... ત્યાં સુધી ફરમાવ્યું કે: મારા માટે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)માં એક ઉત્તમ નમૂનો છે, જ્યારે તેઓ પોતાની કોમના હાથોથી ભાગ્યા અને તેમના ડરથી ગુફામાં ગયા અને મને પોતાના બિસ્તર પર સુવડાવ્યો ... જો તમે કહો કે જનાબ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાની કોમ તરફથી કોઈ મુસીબત પહોંચ્યા વગર જ તેઓથી દૂરી ધારણ કરી લીધી, તો તમે કાફિર થઈ ગયા છો; અને જો તમે કહો કે તેમની તરફથી પહોંચેલી મુસીબતના કારણે તેઓ તેઓથી દૂર થયા, તો હું કહું છું કે પયગંબરના વસી બીજાઓ તરફથી પહોંચેલી મુસીબતના કારણે તેઓથી દૂરી ધારણ કરે તે વધુ યોગ્ય છે."

#7 آن‌هنگام که کافران او را [از مکّه] بیرون کردند، درحالی‌که یکی از دو نفر بود [و یک‌نفر بیشتر همراه نداشت] درآن‌هنگام که آ… When the disbelievers drove him out, being the second of two, when the two were in the cave, and he said to his companion: Do not grieve, Allah is with us જ્યારે કાફિરોએ તેમને [મક્કાથી] બહાર કાઢ્યા, જ્યારે તેઓ બેમાંના એક હતા, જ્યારે તે બંને ગુફામાં હતા અને તે પોતાના સાથીને કહી રહ્યા હતા: «ગમ ન કર, અલ્લાહ આપણી સાથે છે»

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ خَالِدِ‌بْنِ‌نَجِیجٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) جُعِلْتُ فِدَاکَ سَمَّی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَبَابَکْرٍ الصِّدِّیقَ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَکَیْفَ قَالَ حِینَ کَانَ مَعَهُ فِی الْغَارِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنِّی لَأَرَی سَفِینَهًَْ جَعْفَرِ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ تَضْطَرِبُ فِی الْبَحْرِ ضَالَّهًًْ قَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ وَ إِنَّکَ لَتَرَاهَا قَالَ نَعَمْ قَالَ فَتَقْدِرُ أَنْ تُرِیَنِیهَا قَالَ ادْنُ مِنِّی قَالَ فَدَنَا مِنْهُ فَمَسَحَ عَلَی عَیْنَیْهِ ثُمَّ قَالَ انْظُرْ فَنَظَرَ أَبُوبَکْرٍ فَرَأَی السَّفِینَهًَْ وَ هِیَ تَضْطَرِبُ فِی الْبَحْرِ ثُمَّ نَظَرَ إِلَی قُصُورِ أَهْلِ الْمَدِینَهًِْ فَقَالَ فِی نَفْسِهِ الْآنَ صَدَّقْتُ أَنَّکَ سَاحِرٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) الصِّدِّیقُ أَنْتَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- خالدبن‌نجیح گوید: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: «فدایت شوم! آیا پیامبر (صلی الله علیه و آله) ابوبکر را صدّیق نامیده است»؟ فرمود: «آری»! عرض کرد: «چطور»؟ فرمود: «آنگاه که همراه او در غار بود حضرت فرمود: «من کشتی جعفربن‌ابیطالب را می‌بینم که در دریا راه را گم کرده و مضطرب است». ابوبکر گفت: «ای رسول خدا! تو آن را می‌بینی»؟ فرمود: «آری». گفت: «می‌توانی آن را به من نشان دهی»؟ فرمود: «نزدیک من بیا». امام صادق (علیه السلام) فرمود: «ابوبکر نزد آن حضرت آمد و حضرت دست بر چشمان او کشید و فرمود: «نگاه کن». ابوبکر نگاه کرد و کشتی را دید که در دریا مضطرب است. سپس خانه‌های اهل مدینه را دید، پیش خود گفت: «الان تصدیق می‌کنم که تو ساحری»!! حضرت فرمود: «تو صدّیق هستی»!

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — Khalid ibn Najih said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): "May I be your ransom! Did the Prophet (peace be upon him and his family) name Abu Bakr al-Siddiq (the Truthful)?" He said: "Yes." He said: "How so?" He said: "When he was with him in the cave, the Prophet said: 'I see the ship of Ja'far ibn Abi Talib tossing about in the sea, having lost its way.' Abu Bakr said: 'O Messenger of Allah! Can you really see it?' He said: 'Yes.' He said: 'Can you show it to me?' He said: 'Come close to me.'" Imam Sadiq (peace be upon him) said: "Abu Bakr came close to the Prophet, and he passed his hand over his eyes and said: 'Look.' Abu Bakr looked and saw the ship tossing about in the sea. Then he saw the houses of the people of Medina, and he said to himself: 'Now I confirm that you are a sorcerer!' The Prophet said: 'You are al-Siddiq (the confirmer)!'"

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- ખાલિદ બિન નજીહ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "હું આપ પર કુરબાન! શું પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અબુ બક્રને સિદ્દીક (સાચા) નામ આપ્યું હતું?" આપે ફરમાવ્યું: "હા." મેં અરજ કરી: "કેવી રીતે?" આપે ફરમાવ્યું: "જ્યારે તે ગારમાં આપ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની સાથે હતો, ત્યારે આપે ફરમાવ્યું: 'હું જોઈ રહ્યો છું કે જઅફર બિન અબી તાલિબનું વહાણ દરિયામાં રસ્તો ભૂલી ગયું છે અને મુશ્કેલીમાં છે.' અબુ બક્રે કહ્યું: 'હે અલ્લાહના રસૂલ! શું તમે તેને જોઈ રહ્યા છો?' આપે ફરમાવ્યું: 'હા.' તેણે કહ્યું: 'શું તમે તે મને બતાવી શકો છો?' આપે ફરમાવ્યું: 'મારી પાસે આવ.'" ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અબુ બક્ર આપ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની પાસે આવ્યો, અને આપે તેની આંખો પર હાથ ફેરવ્યો અને ફરમાવ્યું: 'જો.' અબુ બક્રે જોયું અને વહાણને દરિયામાં મુશ્કેલીમાં જોયું. પછી તેણે મદીનાવાસીઓના ઘરો જોયા, અને પોતાના મનમાં કહ્યું: 'હવે હું તસ્દીક કરું છું કે તમે જાદુગર છો!' આપે ફરમાવ્યું: 'તું જ સિદ્દીક (તસ્દીક કરનાર) છે!'"

#8 آن‌هنگام که کافران او را [از مکّه] بیرون کردند، درحالی‌که یکی از دو نفر بود [و یک‌نفر بیشتر همراه نداشت] درآن‌هنگام که آ… When the disbelievers drove him out, being the second of two, when the two were in the cave, and he said to his companion: Do not grieve, Allah is with us જ્યારે કાફિરોએ તેમને [મક્કાથી] બહાર કાઢ્યા, જ્યારે તેઓ બેમાંના એક હતા, જ્યારે તે બંને ગુફામાં હતા અને તે પોતાના સાથીને કહી રહ્યા હતા: «ગમ ન કર, અલ્લાહ આપણી સાથે છે»

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَقْبَلَ یَقُولُ لِأَبِی بَکْرٍ فِی الْغَارِ اسْکُنْ فَإِنَّ اللَّهَ مَعَنَا وَ قَدْ أَخَذَتْهُ الرِّعْدَهًُْ وَ هُوَ لَا یَسْکُنُ فَلَمَّا رَأَی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) حَالَهُ قَالَ لَهُ تُرِیدُ أَنْ أُرِیَکَ أَصْحَابِی مِنَ الْأَنْصَارِ فِی مَجَالِسِهِمْ یَتَحَدَّثُونَ فَأُرِیَکَ جَعْفَراً وَ أَصْحَابَهُ فِی الْبَحْرِ یَغُوصُونَ قَال نَعَمْ فَمَسَحَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِیَدِهِ عَلَی وَجْهِهِ فَنَظَرَ إِلَی الْأَنْصَارِ یَتَحَدَّثُونَ وَ نَظَرَ إِلَی جَعْفَرٍ وَ أَصْحَابِهِ فِی الْبَحْرِ یَغُوصُونَ فَأَضْمَرَ تِلْکَ السَّاعَهًَْ أَنَّهُ سَاحِرٌ.

امام باقر (علیه السلام)- یوسف‌بن‌صهیب از امام صادق (علیه السلام) روایت کرده است که فرمود: از امام باقر (علیه السلام) شنیدم که فرمود: «همانا رسول خدا (صلی الله علیه و آله)، در غار به ابوبکر رو کرد و به او فرمود: إِنَّ اللهَ مَعَنا امّا ابوبکر دچار لرزش شده بود و آرام نمی‌گرفت. هنگامی‌که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) حال او را دید، فرمود: «آیا می‌خواهی اصحابم را از انصار (اصحابم انصاری‌ام) به تو نشان دهم که در مجالس خود مشغول سخن گفتن هستند و جعفر و اصحابش را به تو نشان بدهم درحالی‌که در دریا فرو می‌روند»؟ گفت: «بلی»! رسول خدا (صلی الله علیه و آله)، دستش را روی چهره ابوبکر کشید و او به انصار نگاه کرد درحالی‌که در مجالس خویش درحال گفتگو بودند و به جعفر و اصحابش نگاه کرد درحالی‌که در دریا فرو می‌رفتند. پس در آن ساعت با خود گفت که او (پیامبر) ساحر است».

Imam Baqir (peace be upon him): Yusuf ibn Suhayb narrated from Imam Sadiq (peace be upon him) that he said: I heard Imam Baqir (peace be upon him) say: "Indeed, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), in the cave, turned to Abu Bakr and said to him: إِنَّ اللهَ مَعَنا [Indeed Allah is with us]. But Abu Bakr had been seized by trembling and would not settle. When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) saw his state, he said: 'Do you want me to show you my companions from the Ansar (my Ansari companions) sitting in their gatherings engaged in conversation, and to show you Ja'far and his companions while they are diving into the sea?' He said: 'Yes!' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) passed his hand over Abu Bakr's face, and he looked at the Ansar while they were conversing in their gatherings, and looked at Ja'far and his companions while they were diving into the sea. Then at that moment he said to himself that he (the Prophet) is a magician."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): યુસુફ બિન સોહૈબે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરી છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા: "ખરેખર, અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ગુફામાં અબૂ બક્ર તરફ મુખ કર્યું અને તેને ફરમાવ્યું: إِنَّ اللهَ مَعَنا [ખરેખર અલ્લાહ આપણી સાથે છે]. પરંતુ અબૂ બક્રને ધ્રુજારી પકડી લીધી હતી અને તે શાંત થતો ન હતો. જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેની હાલત જોઈ, ત્યારે ફરમાવ્યું: 'શું તું ઈચ્છે છે કે હું તને મારા અન્સારી અસ્હાબોને (મારા અન્સાર અસ્હાબોને) બતાવું જેઓ પોતાની મજલિસોમાં વાતચીતમાં વ્યસ્ત છે, અને જઅફર તથા તેમના અસ્હાબોને બતાવું જ્યારે તેઓ દરિયામાં ડૂબકી લગાવી રહ્યા છે?' તેણે કહ્યું: 'હા!' અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પોતાનો હાથ અબૂ બક્રના ચહેરા પર ફેરવ્યો અને તેણે અન્સાર તરફ જોયું જ્યારે તેઓ પોતાની મજલિસોમાં વાતચીત કરી રહ્યા હતા અને જઅફર તથા તેમના અસ્હાબો તરફ જોયું જ્યારે તેઓ દરિયામાં ડૂબકી લગાવી રહ્યા હતા. પછી તે ક્ષણે તેણે પોતાની જાતને કહ્યું કે તે (પયગંબર) જાદુગર છે."

#9 آن‌هنگام که کافران او را [از مکّه] بیرون کردند، درحالی‌که یکی از دو نفر بود [و یک‌نفر بیشتر همراه نداشت] درآن‌هنگام که آ… When the disbelievers drove him out, being the second of two, when the two were in the cave, and he said to his companion: Do not grieve, Allah is with us જ્યારે કાફિરોએ તેમને [મક્કાથી] બહાર કાઢ્યા, જ્યારે તેઓ બેમાંના એક હતા, જ્યારે તે બંને ગુફામાં હતા અને તે પોતાના સાથીને કહી રહ્યા હતા: «ગમ ન કર, અલ્લાહ આપણી સાથે છે»

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا صَعِدَ رَسُولُ‌اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) الْغَارَ طَلَبَهُ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) وَ خَشِیَ أَنْ یَغْتَالَهُ الْمُشْرِکُونَ وَ کَانَ رَسُولُ‌اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَلَی حِرَا وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) عَلَی ثَبِیرٍ فَبَصُرَ بِهِ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ مَا لَکَ یَا عَلِیُّ قَالَ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی خَشِیتُ أَنْ یَغْتَالَکَ الْمُشْرِکُونَ فَطَلَبْتُکَ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) نَاوِلْنِی یَدَکَ یَا عَلِیُّ فَرَجَفَ الْجَبَلُ حَتَّی خَطَا بِرِجْلِهِ إِلَی الْجَبَلِ الْآخَرِ ثُمَّ رَجَعَ الْجَبَلُ إِلَی قَرَارِهِ.

امام باقر (علیه السلام)- هنگامی‌که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به درون غار رفت، علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) به‌دنبال او رفت و ترسید مشرکان او را بکشند و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در حراء و علی (علیه السلام) در ثَبیر بود. وقتی که پیامبر (صلی الله علیه و آله) او را دید، به او فرمود: «تو را چه شده است، ای علی»؟ گفت: «پدر و مادرم فدایت شوند، ترسیدم مشرکان تو را بکشند، و به‌دنبال تو افتادم». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «دستت را به من بده، ای علی»! پس کوه به لرزش درآمد تا اینکه به کوه دیگر رسید. و سپس کوه به جای قبلی‌اش برگشت.

Imam Baqir (peace be upon him): When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) went into the cave, Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) went after him and feared that the polytheists would kill him. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was on [Mount] Hira and Ali (peace be upon him) was on [Mount] Thabir. When the Prophet (peace be upon him and his family) saw him, he said to him: 'What is the matter with you, O Ali?' He said: 'May my father and mother be your ransom, I feared that the polytheists would kill you, so I set out after you.' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'Give me your hand, O Ali!' Then the mountain began to shake until it reached the other mountain. Then the mountain returned to its former place.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ગુફાની અંદર ગયા, ત્યારે અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) તેમની પાછળ ગયા અને ડર્યા કે મુશરિકો તેમને મારી નાખશે, અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હિરા [પર્વત] પર હતા અને અલી (અલયહિસ્સલામ) સબીર [પર્વત] પર હતા. જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને જોયા, ત્યારે તેમને ફરમાવ્યું: 'તમને શું થયું છે, ઓ અલી?' કહ્યું: 'મારા માતા-પિતા આપ પર કુરબાન થાય, હું ડર્યો કે મુશરિકો આપને મારી નાખશે, અને હું આપની પાછળ આવ્યો.' અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'તમારો હાથ મને આપો, ઓ અલી!' પછી પર્વત ધ્રુજવા લાગ્યો ત્યાં સુધી કે તે બીજા પર્વત સુધી પહોંચ્યો. અને પછી પર્વત પોતાની પહેલાની જગ્યાએ પાછો ફર્યો.

#10 آن‌هنگام که کافران او را [از مکّه] بیرون کردند، درحالی‌که یکی از دو نفر بود [و یک‌نفر بیشتر همراه نداشت] درآن‌هنگام که آ… When the disbelievers drove him out, being the second of two, when the two were in the cave, and he said to his companion: Do not grieve, Allah is with us જ્યારે કાફિરોએ તેમને [મક્કાથી] બહાર કાઢ્યા, જ્યારે તેઓ બેમાંના એક હતા, જ્યારે તે બંને ગુફામાં હતા અને તે પોતાના સાથીને કહી રહ્યા હતા: «ગમ ન કર, અલ્લાહ આપણી સાથે છે»

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ (علیه السلام) عَنْ أَبِیهِ مُحَمَّدٍ بْنِ‌عَلِیٍّ الْبَاقِرِ (علیه السلام) عَنْ أَبِیهِ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) قَالَ: لَمَّا لَقَّنَهُ جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْأَنْصَارِیُّ (رحمة الله علیه) رِسَالَهًَْ جَدِّهِ رَسُولِ اللهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی ابْنِهِ الْبَاقِرِ (علیه السلام) قَالَ لَهُ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ (علیه السلام): یَا جَابِرُ أَ کُنْتَ شَاهِداً حَدِیثَ جَدِّی رَسُولِ اللهِ (صلی الله علیه و آله) یَوْمَ الْغَارِ؟ قَالَ جَابِرُ (رحمة الله علیه): لَا، یَابْنَ رَسُولِ اللهِ. قَالَ: إِذَنْ أُحَدِّثُکَ یَا جَابِرُ قَالَ: حَدِّثْنِی جُعِلْتُ فِدَاکَ فَقَدْ سَمِعْتُهُ مِنْ جَدِّکَ (صلی الله علیه و آله). فَقَالَ: إِنَّ رَسُولَ اللهِ (صلی الله علیه و آله) لَمَّا هَرَبَ إِلَی الْغَارِ مِنْ مُشْرِکِی قُرَیْشٍ حِینَ کَبَسُوا دَارَهُ لِقَتْلِهِ وَ قَالُوا: اقْصِدُوا فِرَاشَهُ حَتَّی نَقْتُلَهُ فِیهِ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لِأَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام): أَخِی إِنَّ مُشْرِکِی قُرَیْشٍ یَکْبِسُونِّی فِی هَذِهِ اللَّیْلَهًِْ وَ یَقْصِدُونَ فِرَاشِی فَمَا أَنْتَ صَانِعٌ یَا عَلِیُّ؟ قَالَ لَهُ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام): أَنَا - یَا رَسُولَ اللهِ - أَضْطَجِعُ فِی فِرَاشِکَ وَ تَکُونُ خَدِیجَهًُْ فِی مَوْضِعٍ مِنَ الدَّارِ، وَ اخْرُجْ وَ اسْتَصْحِبِ اللَّهَ حَیْثُ تَأْمَنُ عَلَی نَفْسِکَ. فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله): فَدَیْتُکَ یَا أَبَا الْحَسَنِ أَخْرِجْ لِی نَاقَتِیَ الْعَضْبَاءَ حَتَّی أَرْکَبَهَا وَ أَخْرُجَ إِلَی اللَّهِ هَارِباً مِنْ مُشْرِکِی قُرَیْشٍ وَ افْعَلْ بِنَفْسِکَ مَا تَشَاءُ، وَ اللَّهُ خَلِیفَتِی عَلَیْکَ وَ عَلَی خَدِیجَهًَْ. فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ رَکِبَ النَّاقَهًَْ وَ سَارَ وَ تَلَقَّاهُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَقَالَ: یَا رَسُولَ اللهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِی أَنْ أَصْحَبَکَ فِی مَسِیرِکَ وَ فِی الْغَارِ الَّذِی تَدْخُلُهُ وَ أَرْجِعَ مَعَکَ إِلَی الْمَدِینَهًِْ إِلَی أَنْ تُنِیخَ نَاقَتَکَ بِبَابِ أَبِی أَیُّوبَ الْأَنْصَارِیِّ. فَسَارَ (صلی الله علیه و آله) فَتَلَقَّاهُ أَبُو بَکْرٍ فَقَالَ لَهُ: یَا رَسُولَ الله أَصْحَبُکَ؟ قَالَ: وَیْحَکَ یَا أَبَا بَکْرٍ مَا أُرِیدُ أَنْ یَشْعُرَ بِی أَحَدٌ. فَقَالَ: فَأَخْشَی یَا رَسُولَ اللهِ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یَسْتَحْلِفَنِی الْمُشْرِکُونَ عَلَی لِقَائِی إِیَّاکَ وَ لَا أَجِدَ بُدّاً مِنْ صِدْقِهِمْ. فَقَالَ لَهُ (علیه السلام): وَیْحَکَ یَا أَبَا بَکْرٍ أَ وَ کُنْتَ فَاعِلًا ذَلِکَ؟ فَقَالَ: إِی وَ اللَّهِ لِئَلَّا أُقْتَلَ أَوْ أَحْلِفَ فَأَحْنَثَ. فَقَالَ (صلی الله علیه و آله): وَیْحَکَ یَا أَبَا بَکْرٍ فَمَا صُحْبَتُکَ إِیَّایَ بِنَافِعَتِکَ، فَقَالَ لَهُ أَبُوبَکْرٍ: وَ لَکِنَّکَ تَسْتَغِشُّنِی وَ تَخْشَی أَنْ أُنْذِرَ بِکَ الْمُشْرِکِینَ. فَقَالَ لَهُ (علیه السلام): سِرْ إِذَا شِئْتَ. فَتَلَقَّاهُ الْغَارَ فَنَزَلَ عَنْ نَاقَتِهِ الْعَضْبَاءِ وَ أَبْرَکَهَا بِبَابِ الْغَارِ وَ دَخَلَ وَ مَعَهُ جَبْرَئِیلُ وَ أَبُو بَکْرٍ. وَ قَامَتْ خَدِیجَهًُْ فِی جَانِبِ الدَّارِ بَاکِیَهًًْ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ اضْطَجَعَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) عَلَی فِرَاشِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لِیَفْدِیَهُ بِنَفْسِهِ وَ وَافَی الْمُشْرِکُونَ الدَّارَ لَیْلًا فَتَسَاوَرُوا عَلَیْهَا وَ دَخَلُوهَا وَ قَصَدُوا إِلَی فِرَاشِ رَسُولِ اللهِ (صلی الله علیه و آله) فَوَجَدُوا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) مُضْطَجِعاً فِیهِ فَضَرَبُوا بِأَیْدِیهِمْ إِلَیْهِ وَ قَالُوا: یَا ابْنَ أَبِی کَبْشَهًَْ لَمْ یَنْفَعْکَ سِحْرُکَ وَ لَا کِهَانَتُکَ وَ لَا خِدْمَهًُْ الْجِنِّ لَکَ، الْیَوْمَ نَسْقِی أَسْلِحَتَنَا مِنْ دَمِکَ. فَنَفَضَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) أَیْدِیَهُمْ عَنْهُ فَکَأَنَّهُمْ لَمْ یَصِلُوا إِلَیْهِ، وَ جَلَسَ فِی الْفِرَاشِ وَ قَالَ: مَا بَالُکُمْ یَا مُشْرِکِی قُرَیْشٍ أَنَا عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ. قَالُوا لَهُ: وَ أَیْنَ مُحَمَّدٌ یَا عَلِیُّ؟ قَالَ: حَیْثُ یَشَاءُ اللَّهُ، قَالُوا: فَمَنْ فِی الدَّارِ؟ قَالَ: خَدِیجَهًُْ. قَالُوا: الْحَبِیبَهًُْ الْکَرِیمَهًُْ لَوْ لَا تَبَعُّلُهَا بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله). یَا عَلِیُّ وَ حَقِّ اللَّاتِ وَ الْعُزَّی لَوْ لَا حُرْمَهًُْ أَبِیکَ أَبِی طَالِبٍ (رحمة الله علیه) وَ عِظَمُ مَحَلِّهِ فِی قُرَیْشٍ لَأَعْمَلْنَا أَسْیَافَنَا فِیکَ. فَقَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام): یَا مُشْرِکِی قُرَیْشٍ أَعْجَبَتْکُمْ کَثْرَتُکُمْ، وَ فَالِقِ الْحَبَّهًِْ وَ بَارِیِء النَّسَمَهًِْ مَا یَکُونُ إِلَّا مَا یُرِیدُ اللَّهُ، وَ لَوْ شِئْتُ أَنْ أُفْنِیَ جَمْعَکُمْ لَکُنْتُمْ أَهْوَنَ عَلَیَّ مِنْ فَرَاشِ السِّرَاجِ فَلَا شَیْءَ أَضْعَفُ مِنْهُ. فَتَضَاحَکَ الْقَوْمُ الْمُشْرِکُونَ وَ قَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ: خَلُّوا عَلِیّاً لِحُرْمَهًِْ أَبِیهِ وَ اقْصِدُوا الطَّلَبَ لِمُحَمَّدٍ. وَ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) فِی الْغَارِ وَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) وَ أَبُو بَکْرٍ مَعَهُ. فَحَزِنَ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) عَلَی خَدِیجَهًَْ. فَقَالَ: جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنا ثُمَّ کَشَفَ لَهُ فَرَأَی عَلِیّاً (علیه السلام) وَ خَدِیجَهًَْ (سلام الله علیها) وَ رَأَی سَفِینَهًَْ جَعْفَرِ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (رحمة الله علیه) وَ مَنْ مَعَهُ تَعُومُ فِی الْبَحْرِ، فَأَنْزَلَ اللهُ سَکِینَتَهُ عَلَی رَسُولِهِ وَ هُوَ الْأَمَانُ مِمَّا خَشِیَهُ عَلَی عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ خَدِیجَهًَْ (سلام الله علیها) فَأَنْزَلَ اللَّهُ ثانِیَ اثْنَیْنِ إِذْ هُمَا فِی الْغَارِ یُرِیدُ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) إِذْ یَقُولُ لِصَاحِبِهِ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنَا فَأَنْزَلَ اللهُ سَکِینَتَهُ عَلَیْهِ الْآیَهًَْ. وَ لَوْ کَانَ الَّذِی حَزِنَ أَبُوبَکْرٍ لَکَانَ أَحَقَّ بِالْأَمْنِ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَوْ لَمْ یَحْزَنْ. ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ لِأَبِی بَکْرٍ: یَا أَبَا بَکْرٍ إِنِّی أَرَی عَلِیّاً وَ خَدِیجَهًَْ (علیها السلام) وَ مُشْرِکِی قُرَیْشٍ وَ خِطَابَهُمْ لَهُ وَ سَفِینَهًَْ جَعْفَرِ بْنِ أَبِی طَالِبٍ وَ مَنْ مَعَهُ تَعُومُ فِی الْبَحْرِ وَ أَرَی الرَّهْطَ مِنَ الْأَنْصَارِ مُجْلِبِینَ فِی الْمَدِینَهًِْ، قَالَ أَبُوبَکْرٍ: وَ تَرَاهُمْ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی هَذِهِ اللَّیْلَهًِْ، وَ فِی هَذِهِ السَّاعَهًِْ، وَ أَنْتَ فِی الْغَارِ، وَ فِی هَذِهِ الظُّلْمَهًِْ، وَ مَا بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَکَ مِنْ بُعْدِ الْمَدِینَهًِْ عَنْ مَکَّهًَْ؟ فَقَالَ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله): إِنِّی أُرِیکَ یَا أَبَا بَکْرٍ حَتَّی تُصَدِّقَنِی. وَ مَسَحَ یَدَهُ عَلَی بَصَرِهِ فَقَالَ لَهُ: انْظُرْ - یَا أَبَا بَکْرٍ - إِلَی مُشْرِکِی قُرَیْشٍ وَ إِلَی أَخِی عَلَی الْفِرَاشِ وَ خِطَابِهِ لَهُمْ وَ خَدِیجَهًَْ (سلام الله علیها) فِی جَانِبِ الدَّارِ وَ إِلَی سَفِینَهًِْ جَعْفَرٍ تَعُومُ فِی الْبَحْرِ. فَنَظَرَ أَبُو بَکْرٍ إِلَی الْکُلِّ فَفَزِعَ وَ رَعُبَ وَ قَالَ: یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَا طَاقَهًَْ لِی بِالنَّظَرِ إِلَی مَا رَأَیْتُهُ فَرُدَّ عَلَیَّ غِطَائِی. فَمَسَحَ یَدَهُ عَلَی بَصَرِهِ فَحُجِبَ عَمَّا أَرَاهُ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله). وَ قَصَدَ الْمُشْرِکُونَ فِی الطَّلَبِ لِیَقِفُوا أَثَرَ رَسُولِ اللهِ (صلی الله علیه و آله) حَتَّی جَاؤُوا إِلَی بَابِ الْغَارِ وَ حَجَبَ اللَّهُ عَنْهُمُ النَّاقَهًَْ وَ لَمْ یَرْوِهَا وَ قَالُوا: هَذَا أَثَرُ نَاقَهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ مَبْرَکُهَا فِی بَابِ الْغَارِ فَدَخَلُوا فَوَجَدُوا عَلَی بَابِ الْغَارِ نَسْجاً قَدْ أَظَلَّهُ، فَقَالُوا: یَا وَیْلَکُمْ مَا تَرَوْنَ إِلَی نَسْجِ هَذَا الْعَنْکَبُوتِ عَلَی بَابِ الْغَارِ فَکَیْفَ دَخَلَهُ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله)؟ فَصَدَّهُمُ اللَّهُ عَنْهُ وَ رَجَعُوا وَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنَ الْغَارِ وَ هَاجَرَ إِلَی الْمَدِینَهًِْ وَ خَرَجَ أَبُو بَکْرٍ فَحَدَّثَ الْمُشْرِکِینَ بِخَبَرِهِ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ قَالَ لَهُمْ: لَا طَاقَهًَْ لَکُمْ بِسِحْرِ مُحَمَّدٍ. وَ قِصَصٍ یَطُولُ شَرْحُهَا. قَالَ جَابِرُ (رحمة الله علیه): هَکَذَا وَ اللَّهِ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (علیه السلام) حَدَّثَنِی جَدُّکَ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) مَا زَادَ وَ لَا نَقَصَ حَرْفاً وَاحِداً.

امام صادق (علیه السلام)- امام صادق (علیه السلام) از پدرش امام باقر (علیه السلام) و او از پدرش امام سجّاد (علیه السلام) نقل کرده است که هنگامی‌که جابربن‌عبدالله انصاری نامه‌ی جدّش رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را به پسرش باقر (علیه السلام) تلقین کرد، علیّ‌بن‌حسین (علیه السلام) به او فرمود: «ای جابر! آیا حدیث جدّم رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را در روز غار شاهد بودی»؟ جابر گفت: «خیر، ای فرزند رسول خدا (صلی الله علیه و آله)»! فرمود: «پس به تو می‌گویم، ای جابر»! گفت: «فدایت شوم، به من بگو، چرا که آن را از جدّ تو می‌شنوم». فرمود: «هنگامی‌که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از دست مشرکان قریش به غار فرار کرد و هنگامی‌که برای کشتن او به خانه‌اش حمله کردند و گفتند: «به بسترش بروید تا او را در آن بکشیم»، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به امیرمؤمنان (علیه السلام) فرموده بود: «ای برادرم! همانا مشرکان قریش امشب به من به‌طور ناگهانی حمله می‌کنند و به بسترم می‌روند، ای علی! چه می کنی»؟ امیرمؤمنان (علیه السلام) به ایشان گفت: «من [ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)]! در بستر شما می‌خوابم و خدیجه (سلام الله علیها) در گوشه‌ای از خانه باشد. شما بیرون بروید و در امان خدا بیرون باشید تا جانتان حفظ شود و در امان باشید». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «فدایت شوم [ای ابوالحسن]! ماده شتر عَضبایم را آماده کن تا سوار آن شوم و از مشرکان قریش به‌سوی خدا فرار کنم و هر کار را که صلاح می دانی انجام بده و خدا جانشین من بر تو و بر خدیجه (سلام الله علیها) است». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بیرون آمد و سوار بر شتر شد و به راه افتاد و جبرئیل به استقبال او آمد و گفت: «ای رسول خدا! همانا خدا به من دستور داده است که در مسیر تو و در غاری که وارد آن می‌شوی همراه تو باشم و با تو به مدینه برگردم تا اینکه شترت را در برابر در خانه‌ی ابوایّوب‌انصاری متوقّف کنی». پیامبر (صلی الله علیه و آله) به راه افتاد. در راه ابوبکر را دید. ابوبکر گفت: «ای رسول خدا! همراه تو بیایم»؟ فرمود: «وای بر تو من نمی‌خواهم کسی متوجّه من شود». پس گفت: «ای رسول خدا! من بیم دارم مشرکان مرا به دیدار با تو قسم دهند و مجبور شوم حقیقت را به آنان بگویم». حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) به او فرمود: «وای بر تو [ابوبکر] آیا این‌کار را می‌کنی»؟ گفت: «قسم به خدا! بلی، تا کشته نشوم و اگر به دروغ قسم بخورم آن قسم را خواهم شکست». حضرت (صلی الله علیه و آله) فرمود: «وای بر تو [ای ابوبکر] همراه‌بودن تو با من سودی به تو نمی‌رساند». پس ابوبکر به او گفت: «امّا تو ممکن است مرا فریب دهی و می‌ترسی مشرکان را به‌سوی تو راهنمایی کنم». پس به وی فرمود: «اگر می خواهی راه بیفت». وقتی به غار رسیدند، پیامبر (صلی الله علیه و آله) از شتر ماده عضبای خود پیاده شد و آن را در برابر مدخل غار نگه داشت و همراه جبرئیل و ابوبکر وارد غار شدند. خدیجه (سلام الله علیها) در گوشه‌ی خانه درحال گریه بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بود و امیرمؤمنان (علیه السلام) بر بستر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) خوابیده بود تا خود را قربانی او کند و مشرکان شب هنگام به خانه رسیدند. پس از دیوار بالا رفتند و وارد شدند و به طرف بستر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) رفتند و دیدند که امیرمؤمنان (علیه السلام) بر روی آن خوابیده است. او را بیدار کردند و گفتند: «ای ابن‌ابوکَبشه! جادو و کهانت و خدمت جنّیان به تو، سودی برای تو نداشت، امروز اسلحه‌مان را از خون تو سیراب می‌کنیم». امیرمؤمنان (علیه السلام) دست آنان را از خود دور ساخت، و در بستر نشست و گفت: «[ای مشرکان قریش]! شما را چه شده است؟ من علیّ‌ّّّبن‌ابی‌طالب هستم»! به او گفتند: «پس محمّد کجاست، ای علی»؟ گفت: «جایی که خدا می‌خواهد». گفتند: «چه کسی در خانه است»؟ گفت: «خدیجه (سلام الله علیها)». گفتند: «[خدیجه (سلام الله علیها)] محبوبه ای بزرگوار بود، اگر همسر محمّد (صلی الله علیه و آله) نبود. ای علی! قسم به لات‌وعزّی اگر حُرمت پدرت ابوطالب و جایگاه بزرگش در قریش نبود، شمشیرهایمان را در تو فرو می‌بردیم». امیرمؤمنان (علیه السلام) فرمود: «ای مشرکان قریش! همانا فراوانی تعداد شما، شما را فریفته است. قسم به شکافنده‌ی دانه، و آفریدگار جان‌ها، چیزی جز آنکه خدا می‌خواهد، رخ نخواهد داد و اگر بخواهم جمع شما را از بین ببرم، این‌کار نزد من آسان‌تر از کشتن پروانه‌های چراغ است، چرا که چیزی ضعیف‌تر از آن نیست». پس مشرکان از روی استهزاء خندیدند و به همدیگر گفتند: «برای رعایت حُرمت پدرش، او را رها کنید و به‌دنبال محمّد بروید». درآن‌هنگام رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در غار بود و جبرئیل و ابوبکر همراه او بودند. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نگران علی (علیه السلام) و خدیجه (سلام الله علیها) بود. جبرئیل گفت: «لا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنا». سپس حجاب در برابر او دریده شد و علی (علیه السلام) و خدیجه (سلام الله علیها) را دید و نیز کَشتی جعفربن‌ابوطالب (علیه السلام) و همراهان او را درحال حرکت در دریا مشاهده کرد. پس خداوند «سکینه» خود را بر پیامبرش نازل کرد، و رؤیت علی (علیه السلام) و خدیجه (سلام الله علیها)، نگرانی او درباره‌ی آنان را از بین برد و خداوند تبارک‌وتعالی این آیه را نازل فرمود: ثَانِیَ اثْنَیْنِ إِذْ هُمَا فِی الْغَارِ و منظور او [جبرئیل است]؛ إِذْ یَقُولُ لِصَاحِبِهِ لاَ تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنَا فَأَنزَلَ اللهُ سَکِینَتَهُ عَلَیْهِ ... و اگر این ابوبکر بود که احساس نگرانی کرده بود، پس از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به تسکین‌یافتن شایسته‌تر بود، [باید به‌جای پیامبر (صلی الله علیه و آله)، او تسکین می یافت] اگر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) احساس نگرانی نکرده است. سپس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به ابوبکر فرمود: «ای ابوبکر، همانا من علی (علیه السلام) و خدیجه (سلام الله علیها) را می‌بینم، و مشرکان قریش و گفت‌وگوی آنان و کشتی جعفربن‌ابوطالب (علیه السلام) و همراهان او را که درحال حرکت در دریا هستند مشاهده می کنم و گروه انصار را درحال اظهار خوشحالی در مدینه می‌بینم». ابوبکر گفت: «[ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)] [آیا] آنان را در این شب و در این ساعت درحالی‌که در غار و در این تاریکی هستید و فاصله‌ی شما از آنان (همان فاصله) مدینه از مکّه است، می‌بینید»؟! پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: [ای ابوبکر] همانا من به تو نشان می‌دهم تا باور کنی». و دستش را بر چشمانش کشید، پس فرمود: «[ای ابوبکر] به مشرکان قریش نگاه کن و به برادرم که در بسترم است و گفت‌وگوی او با آنان، و خدیجه (سلام الله علیها) در گوشه‌ی خانه و به کشتی جعفر (رحمة الله علیه) که در دریا درحال حرکت است نگاه کن». پس ابوبکر به همه‌ی این صحنه‌ها نگاه کرد و به‌شدّت در وحشت و ترس افتاد و گفت: «ای رسول خدا! نمی‌توانم نگاه‌کردن به آنچه را دیدم تحمّل کنم. پس حجابم را به من برگردان». حضرت (صلی الله علیه و آله) بر چشمانش دست کشید، پس در برابر آنچه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به او نشان داد، حجاب گرفت. مشرکان به تعقیب رسول خدا (صلی الله علیه و آله) پرداختند تا اینکه به مدخل غار رسیدند و خدا شتر را از برابر چشمانشان ناپدید کرد و آن را ندیدند و گفتند: «این جای پای شتر محمّد و جای نشستن آن در مدخل غار است». پس وارد شدند و در مدخل غار تار عنکبوت را دیدند که بر آن سایه انداخته بود. پس گفتند: «مگر شما تار این عنکبوت را در مدخل غار نمی‌بینید، پس چگونه محمّد درون آن رفته است»؟! پس خدا آنان را از او بازداشت و ایشان برگشتند. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از غار بیرون آمد و به مدینه هجرت کرد و ابوبکر بیرون آمد و مشرکان را از داستانش با رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آگاه ساخت و به آنان گفت: «نمی‌توانید با جادوی محمّد مقابله کنید» و نیز داستان‌هایی که شرح آن به درازا می‌کشد. جابر گفت: «[ای فرزند رسول خدا (صلی الله علیه و آله)]! به خدا سوگند! جدّ تو رسول خدا (صلی الله علیه و آله) این‌گونه به من گفت و حتّی یک حرف به آن اضافه و یا کم نبود».

Imam Sadiq (peace be upon him): Imam Sadiq (peace be upon him) narrated from his father Imam Baqir (peace be upon him), and he from his father Imam Sajjad (peace be upon him), that when Jabir ibn Abdullah al-Ansari conveyed the message of his grandfather the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) to his son al-Baqir (peace be upon him), Ali ibn al-Husayn (peace be upon him) said to him: "O Jabir, were you present at the hadith of my grandfather the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) on the day of the cave?" Jabir said: "No, O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)!" He said: "Then I shall tell you, O Jabir!" He said: "May I be your ransom, tell me, for indeed I hear it from your grandfather." He said: "When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) fled from the polytheists of Quraysh to the cave — when they had attacked his house to kill him and said, 'Go to his bed so that we may kill him in it' — the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) had said to the Commander of the Faithful (peace be upon him): 'O my brother! Indeed the polytheists of Quraysh will attack me suddenly tonight and go to my bed. O Ali, what will you do?' The Commander of the Faithful (peace be upon him) said to him: 'I [O Messenger of Allah] will sleep in your bed, and let Khadija (peace be upon her) remain in a corner of the house. You go out and remain in Allah's protection so that your life is preserved and you are safe.' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'May I be your ransom [O Abul Hasan]! Prepare my she-camel al-Adba' for me so I may mount her and flee from the polytheists of Quraysh towards Allah, and do whatever you see fit, and Allah is my successor over you and over Khadija (peace be upon her).' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) came out, mounted the camel, and set off, and Jibril came to meet him and said: 'O Messenger of Allah! Indeed Allah has commanded me to accompany you on your journey and in the cave which you will enter, and to return with you to Madina, until you make your camel kneel at the door of the house of Abu Ayyub al-Ansari.' The Prophet (peace be upon him and his family) set off. On the way he met Abu Bakr. Abu Bakr said: 'O Messenger of Allah, may I come with you?' He said: 'Woe to you, I do not want anyone to notice me.' He said: 'O Messenger of Allah! I fear the polytheists will make me swear an oath about meeting you, and I will be forced to tell them the truth.' The Messenger (peace be upon him and his family) said to him: 'Woe to you [Abu Bakr], would you do that?' He said: 'By Allah, yes, so that I am not killed; and if I swear falsely I will break that oath.' The Messenger (peace be upon him and his family) said: 'Woe to you [O Abu Bakr], your accompanying me will not benefit you.' Abu Bakr said to him: 'But you may be deceiving me, and you fear that I will guide the polytheists to you.' He said to him: 'If you wish, come along.' When they reached the cave, the Prophet (peace be upon him and his family) dismounted from his she-camel al-Adba' and made her stop before the entrance of the cave, and he entered together with Jibril and Abu Bakr. Khadija (peace be upon her) was in a corner of the house weeping over the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and the Commander of the Faithful (peace be upon him) was sleeping on the bed of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) in order to sacrifice himself for him. The polytheists came to the house at night, climbed over the wall and entered, and went towards the bed of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and found that the Commander of the Faithful (peace be upon him) was lying on it. They roused him and said: 'O son of Abu Kabsha! Your sorcery, soothsaying and the service of jinn to you have not benefited you. Today we will quench our weapons with your blood.' The Commander of the Faithful (peace be upon him) pushed their hands away from himself, sat up in the bed, and said: '[O polytheists of Quraysh]! What is the matter with you? I am Ali ibn Abi Talib!' They said to him: 'Then where is Muhammad, O Ali?' He said: 'Wherever Allah wills.' They said: 'Who is in the house?' He said: 'Khadija (peace be upon her).' They said: '[Khadija (peace be upon her)] was a noble beloved woman, were she not the wife of Muhammad (peace be upon him and his family). O Ali, by al-Lat and al-Uzza, were it not for the sanctity of your father Abu Talib and his great standing in Quraysh, we would have plunged our swords into you.' The Commander of the Faithful (peace be upon him) said: 'O polytheists of Quraysh! Indeed your great number has deceived you. By the Splitter of the seed and the Fashioner of souls, nothing happens except what Allah wills, and if I wished to destroy your assembly, that would be easier for me than the moths of a lamp — for there is nothing weaker than them.' The polytheists laughed mockingly and said to one another: 'Leave Ali out of respect for his father's sanctity, and go in pursuit of Muhammad.' Meanwhile the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was in the cave, with Jibril and Abu Bakr with him. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was worried about Ali (peace be upon him) and Khadija (peace be upon her). Jibril said: 'لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنَا [Grieve not, indeed Allah is with us].' Then the veil was lifted before him and he saw Ali (peace be upon him) and Khadija (peace be upon her), and he also saw the ship of Jafar ibn Abi Talib (peace be upon him) and his companions moving upon the sea. So Allah sent down His "sakina" (tranquillity) upon His Prophet, and the sight of Ali (peace be upon him) and Khadija (peace be upon her) removed his worry about them, and Allah the Blessed and Exalted revealed this verse: ثَانِیَ اثْنَیْنِ إِذْ هُمَا فِی الْغَارِ [being the second of the two, when they were both in the cave] — and what He meant [by "the two"] was [Jibril]; إِذْ یَقُولُ لِصَاحِبِهِ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنَا فَأَنْزَلَ اللهُ سَکِینَتَهُ عَلَیْهِ [when he said to his companion: Grieve not, indeed Allah is with us; so Allah sent down His tranquillity upon him]... And if it were Abu Bakr who felt worried, then he would have been more deserving of being given tranquillity than the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), [he should have been given tranquillity instead of the Prophet (peace be upon him and his family)] if the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) did not feel worry. Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to Abu Bakr: 'O Abu Bakr, indeed I see Ali (peace be upon him) and Khadija (peace be upon her), and the polytheists of Quraysh and their conversation, and the ship of Jafar ibn Abi Talib (peace be upon him) and his companions moving upon the sea, and I see the company of the Ansar showing joy in Madina.' Abu Bakr said: '[O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)], [do] you see them on this night and at this hour, while you are in the cave and in this darkness, and the distance between you and them is (the same distance as) Madina from Makka?!' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: '[O Abu Bakr] indeed I will show you so that you may believe.' And he passed his hand over his eyes, then said: '[O Abu Bakr] look at the polytheists of Quraysh, and at my brother who is in my bed and his conversation with them, and Khadija (peace be upon her) in the corner of the house, and look at the ship of Jafar (may Allah have mercy on him) which is moving upon the sea.' Abu Bakr looked at all these scenes and fell into intense terror and fear, and said: 'O Messenger of Allah! I cannot bear to look at what I have seen. So return my veil to me.' The Messenger (peace be upon him and his family) passed his hand over his eyes, and thus he was veiled from what the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) had shown him. The polytheists set off in pursuit of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) until they reached the entrance of the cave. Allah made the camel disappear from their sight and they did not see it, and they said: 'This is the footprint of the camel of Muhammad and the place where it knelt at the entrance of the cave.' So they entered, and at the entrance of the cave they saw a spider's web that had cast its shade over it. They said: 'Do you not see the web of this spider at the entrance of the cave — so how could Muhammad have entered it?!' So Allah kept them away from him and they turned back. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) came out of the cave and migrated to Madina, and Abu Bakr came out and informed the polytheists of his story with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said to them: 'You cannot contend with the sorcery of Muhammad,' along with stories whose explanation would be long." Jabir (may Allah have mercy on him) said: "[O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)]! By Allah, thus did your grandfather the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) tell it to me, without adding or omitting even a single letter."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના પિતા ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી, અને તેમણે પોતાના પિતા ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી નકલ કર્યું છે કે જ્યારે જાબિર બિન અબ્દુલ્લાહ અન્સારીએ પોતાના દાદા રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો સંદેશ તેમના પુત્ર બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને પહોંચાડ્યો, ત્યારે અલી બિન હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કહ્યું: "ઓ જાબિર! શું તું ગારના દિવસે મારા દાદા રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની હદીસનો સાક્ષી હતો?" જાબિરે કહ્યું: "ના, ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુત્ર!" તેમણે ફરમાવ્યું: "તો હું તને કહું છું, ઓ જાબિર!" તેણે કહ્યું: "હું તમારા પર કુરબાન થાઉં, મને કહો, કારણ કે હું તેને તમારા દાદા પાસેથી સાંભળી રહ્યો છું." તેમણે ફરમાવ્યું: "જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કુરૈશના મુશરિકોના હાથે ગારમાં ભાગી ગયા, અને જ્યારે તેઓએ તેમને મારવા માટે તેમના ઘર પર હુમલો કર્યો અને કહ્યું: 'તેમના બિસ્તર તરફ જાઓ જેથી આપણે તેમને તેમાં જ મારી નાખીએ', ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવ્યું હતું: 'ઓ મારા ભાઈ! ખરેખર કુરૈશના મુશરિકો આજે રાત્રે અચાનક મારા પર હુમલો કરશે અને મારા બિસ્તર પર જશે, ઓ અલી! તમે શું કરશો?' અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને કહ્યું: 'હું [ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)]! તમારા બિસ્તર પર સૂઈ જઈશ અને ખદીજા (અલયહસ્સલામ) ઘરના એક ખૂણામાં રહેશે. તમે બહાર જાઓ અને અલ્લાહની અમાનમાં બહાર રહો જેથી તમારો જીવ સુરક્ષિત રહે અને તમે અમાનમાં રહો.' રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'હું તમારા પર કુરબાન થાઉં [ઓ અબુલ હસન]! મારી અઝ્બા નામની ઊંટડીને તૈયાર કરો જેથી હું તેના પર સવાર થઈને કુરૈશના મુશરિકોથી અલ્લાહ તરફ ભાગું, અને જે તમે યોગ્ય સમજો તે કરો, અને અલ્લાહ તમારા અને ખદીજા (અલયહસ્સલામ) પર મારા જાનશીન છે.' રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બહાર આવ્યા અને ઊંટ પર સવાર થઈને રવાના થયા, અને જિબ્રઈલ તેમના સ્વાગત માટે આવ્યા અને કહ્યું: 'ઓ રસૂલુલ્લાહ! ખરેખર અલ્લાહે મને હુકમ આપ્યો છે કે તમારા માર્ગમાં અને જે ગારમાં તમે દાખલ થશો તેમાં તમારી સાથે રહું, અને તમારી સાથે મદીના પાછો આવું જ્યાં સુધી તમે તમારી ઊંટને અબૂ અય્યૂબ અન્સારીના ઘરના દરવાજા સામે ન બેસાડો.' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) રવાના થયા. રસ્તામાં તેમણે અબૂ બકરને જોયો. અબૂ બકરે કહ્યું: 'ઓ રસૂલુલ્લાહ! શું હું તમારી સાથે આવું?' તેમણે ફરમાવ્યું: 'તારા પર અફસોસ, હું નથી ઇચ્છતો કે કોઈ મને જુએ.' પછી તેણે કહ્યું: 'ઓ રસૂલુલ્લાહ! મને ડર છે કે મુશરિકો મને તમારી સાથે મુલાકાત વિશે કસમ ખવડાવશે અને હું મજબૂર થઈશ કે તેમને હકીકત કહું.' હઝરત રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને ફરમાવ્યું: 'તારા પર અફસોસ [અબૂ બકર] શું તું આવું કરીશ?' તેણે કહ્યું: 'અલ્લાહની કસમ! હા, જેથી હું ન મરું, અને જો ખોટી કસમ ખાઉં તો હું તે કસમ તોડી નાખીશ.' હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'તારા પર અફસોસ [ઓ અબૂ બકર] તારું મારી સાથે હોવું તને કોઈ ફાયદો નહીં પહોંચાડે.' પછી અબૂ બકરે તેમને કહ્યું: 'પરંતુ કદાચ તમે મને ધોખો આપી રહ્યા છો અને ડરો છો કે હું મુશરિકોને તમારા તરફ માર્ગ બતાવીશ.' પછી તેમણે તેને ફરમાવ્યું: 'જો તું ઇચ્છે તો ચાલ.' જ્યારે તેઓ ગાર પર પહોંચ્યા, ત્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતાની અઝ્બા ઊંટડી પરથી ઊતર્યા અને તેને ગારના પ્રવેશદ્વાર સામે રોકી, અને જિબ્રઈલ અને અબૂ બકર સાથે ગારમાં દાખલ થયા. ખદીજા (અલયહસ્સલામ) ઘરના ખૂણામાં રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર રડી રહી હતી, અને અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ) રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના બિસ્તર પર સૂતા હતા જેથી પોતાની જાનને તેમના પર કુરબાન કરી શકે. મુશરિકો રાત્રે ઘરે પહોંચ્યા. પછી દીવાલ પરથી ઉપર ચઢ્યા અને દાખલ થયા અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના બિસ્તર તરફ ગયા અને જોયું કે અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ) તેના પર સૂતા હતા. તેમને જગાડ્યા અને કહ્યું: 'ઓ ઇબ્ને અબૂ કબ્શા! જાદુ, કિહાનત અને જિન્નોની ખિદમત તને કોઈ કામ ન આવી, આજે અમે અમારા હથિયારોને તારા લોહીથી તૃપ્ત કરીશું.' અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ)એ તેમના હાથોને પોતાનાથી દૂર કર્યા, અને બિસ્તર પર બેસી ગયા અને કહ્યું: '[ઓ કુરૈશના મુશરિકો]! તમને શું થયું છે? હું અલી બિન અબી તાલિબ છું!' તેમણે તેમને કહ્યું: 'તો મુહમ્મદ ક્યાં છે, ઓ અલી?' તેમણે કહ્યું: 'જ્યાં અલ્લાહ ઇચ્છે.' તેમણે કહ્યું: 'ઘરમાં કોણ છે?' તેમણે કહ્યું: 'ખદીજા (અલયહસ્સલામ).' તેમણે કહ્યું: '[ખદીજા (અલયહસ્સલામ)] એક બુઝુર્ગ મહબૂબા હતી, જો તે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની પત્ની ન હોત. ઓ અલી! લાત અને ઉઝ્ઝાની કસમ, જો તમારા પિતા અબૂ તાલિબની હુર્મત અને કુરૈશમાં તેમના મહાન સ્થાનનો ખયાલ ન હોત, તો અમે અમારી તલવારો તમારામાં ઘુસાડી દેત.' અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'ઓ કુરૈશના મુશરિકો! ખરેખર તમારી સંખ્યાની ફરાવણીએ તમને ધોખો આપ્યો છે. દાણાને ચીરનાર અને જીવોના ખાલિકની કસમ, અલ્લાહ જે ઇચ્છે તે સિવાય કંઈ થશે નહીં, અને જો હું ઇચ્છું કે તમારા સમૂહને નષ્ટ કરી દઉં, તો આ કામ મારા માટે દીવાના પતંગિયાંને મારવા કરતાં પણ સહેલું છે, કારણ કે તેનાથી વધુ કમજોર કંઈ નથી.' પછી મુશરિકોએ મજાકમાં હસ્યા અને એકબીજાને કહ્યું: 'તેમના પિતાની હુર્મતના પાસદારી માટે તેમને છોડી દો અને મુહમ્મદની પાછળ જાઓ.' તે વખતે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ગારમાં હતા અને જિબ્રઈલ અને અબૂ બકર તેમની સાથે હતા. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અલી (અલયહિસ્સલામ) અને ખદીજા (અલયહસ્સલામ) બાબતે ચિંતિત હતા. જિબ્રઈલે કહ્યું: 'لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنَا [ગમ ન કરો, ખરેખર અલ્લાહ અમારી સાથે છે].' પછી તેમની સામેથી પડદો હટાવવામાં આવ્યો અને તેમણે અલી (અલયહિસ્સલામ) અને ખદીજા (અલયહસ્સલામ)ને જોયા અને જઅફર બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના સાથીઓની કશ્તીને દરિયામાં ચાલતી જોઈ. પછી અલ્લાહે પોતાની "સકીના" પોતાના પયગંબર પર ઉતારી, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) અને ખદીજા (અલયહસ્સલામ)ને જોવાથી તેમની તેમના વિશેની ચિંતા દૂર થઈ ગઈ, અને અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ આ આયત ઉતારી: ثَانِیَ اثْنَیْنِ إِذْ هُمَا فِی الْغَارِ [બે માંથી બીજા, જ્યારે તે બંને ગારમાં હતા] — અને તેમનો હેતુ [જિબ્રઈલ છે]; إِذْ یَقُولُ لِصَاحِبِهِ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنَا فَأَنْزَلَ اللهُ سَکِینَتَهُ عَلَیْهِ [જ્યારે તેમણે પોતાના સાથીને કહ્યું: ગમ ન કરો, ખરેખર અલ્લાહ અમારી સાથે છે; પછી અલ્લાહે તેમના પર પોતાની સકીના ઉતારી]... અને જો આ અબૂ બકર હતો જેણે ચિંતાનો અહેસાસ કર્યો હતો, તો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કરતાં તે તસ્કીન પામવાને વધુ યોગ્ય હતો, [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના બદલે તેને તસ્કીન મળવી જોઈતી હતી] જો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ચિંતાનો અહેસાસ ન કર્યો હોય. પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અબૂ બકરને ફરમાવ્યું: 'ઓ અબૂ બકર, ખરેખર હું અલી (અલયહિસ્સલામ) અને ખદીજા (અલયહસ્સલામ)ને જોઈ રહ્યો છું, અને કુરૈશના મુશરિકોને અને તેમની ગુફ્તગૂને, અને જઅફર બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના સાથીઓની કશ્તીને જે દરિયામાં ચાલી રહી છે તે જોઈ રહ્યો છું, અને અન્સારના જૂથને મદીનામાં ખુશી વ્યક્ત કરતા જોઈ રહ્યો છું.' અબૂ બકરે કહ્યું: '[ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)] [શું] તમે તેમને આ રાત્રે અને આ ઘડીએ, જ્યારે તમે ગારમાં અને આ અંધકારમાં છો, અને તમારી અને તેમની વચ્ચેનું અંતર (એટલું જ છે જેટલું) મદીના મક્કાથી છે, જુઓ છો?!' પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: '[ઓ અબૂ બકર] ખરેખર હું તને દેખાડું છું જેથી તું ઈમાન લાવે.' અને પોતાનો હાથ તેની આંખો પર ફેરવ્યો, પછી ફરમાવ્યું: '[ઓ અબૂ બકર] કુરૈશના મુશરિકોને જો, અને મારા ભાઈને જે મારા બિસ્તર પર છે અને તેમની તેમની સાથેની ગુફ્તગૂને, અને ખદીજા (અલયહસ્સલામ)ને ઘરના ખૂણામાં, અને જઅફર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)ની કશ્તીને જે દરિયામાં ચાલી રહી છે તેને જો.' પછી અબૂ બકરે આ બધા દ્રશ્યોને જોયા અને સખત ડર અને ભયમાં પડ્યો અને કહ્યું: 'ઓ રસૂલુલ્લાહ! જે મેં જોયું છે તેને જોવાનું હું સહન નથી કરી શકતો. તો મારો પડદો મને પાછો આપો.' હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેની આંખો પર હાથ ફેરવ્યો, પછી જે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને દેખાડ્યું હતું તેની સામે તેને પડદો પડી ગયો. મુશરિકોએ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો પીછો કર્યો ત્યાં સુધી કે ગારના પ્રવેશદ્વાર સુધી પહોંચ્યા, અને અલ્લાહે ઊંટને તેમની આંખો સામેથી અદ્રશ્ય કરી દીધી અને તેમણે તેને જોઈ નહીં, અને તેમણે કહ્યું: 'આ મુહમ્મદની ઊંટના પગનું નિશાન છે અને ગારના પ્રવેશદ્વાર પર તેના બેસવાની જગ્યા છે.' પછી તેઓ દાખલ થયા અને ગારના પ્રવેશદ્વાર પર કરોળિયાનું જાળું જોયું જેણે તેના પર છાયો પાડ્યો હતો. પછી તેમણે કહ્યું: 'શું તમે આ કરોળિયાના જાળાને ગારના પ્રવેશદ્વાર પર જોતા નથી, તો મુહમ્મદ તેમાં કેવી રીતે ગયા હશે?!' પછી અલ્લાહે તેમને તેમનાથી રોક્યા અને તેઓ પાછા વળ્યા. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ગારમાંથી બહાર આવ્યા અને મદીના તરફ હિજરત કરી, અને અબૂ બકર બહાર આવ્યો અને મુશરિકોને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથેની પોતાની વાતથી અવગત કર્યા અને તેમને કહ્યું: 'તમે મુહમ્મદના જાદુનો સામનો કરી શકતા નથી', અને એવી બીજી વાર્તાઓ પણ કહી જેની વ્યાખ્યા લાંબી છે." જાબિર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)એ કહ્યું: "[ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુત્ર]! અલ્લાહની કસમ! તમારા દાદા રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મને આ જ પ્રમાણે કહ્યું અને એક હર્ફ પણ તેમાં વધારો કે ઘટાડો ન થયો."

#11 آنگاه، خداوند، آرامش خود را بر او فرستاد و با لشکرهایی که مشاهده نمی‌کردید، او را تأیید نمود Then Allah sent down His tranquility upon him and supported him with troops you did not see પછી અલ્લાહે પોતાની સકીના તેમના પર ઉતારી અને એવા લશ્કરોથી તેમની મદદ કરી જેમને તમે જોઈ શકતા ન હતા

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

قَالَ زُرَارَهًَْ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) فَأَنْزَلَ اللهُ سَکِینَتَهُ عَلَی رَسُولِهِ أَ لَا تَرَی أَنَّ السَّکِینَهًَْ إِنَّمَا نَزَلَتْ عَلَی رَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله).

امام باقر (علیه السلام)- زراره گوید: حضرت (علیه السلام) فرمود: «فَأَنْزَلَ اللهُ سَکِینَتَهُ عَلی رَسُولِهِ، آیا نمی‌بینی که سَکینه فقط بر رسولش (صلی الله علیه و آله) نازل شده است».

Imam Baqir (peace be upon him): Zurarah said: The Imam (peace be upon him) said: 'فَأَنْزَلَ اللهُ سَکِینَتَهُ عَلی رَسُولِهِ [So Allah sent down His tranquillity upon His Messenger] — do you not see that the sakinah (tranquillity) was sent down only upon His Messenger (peace be upon him and his family)?'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઝુરારહ કહે છે: હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'فَأَنْزَلَ اللهُ سَکِینَتَهُ عَلی رَسُولِهِ [પછી અલ્લાહે પોતાના રસૂલ પર પોતાની સકીનહ નાઝિલ કરી], શું તમે નથી જોતા કે સકીનહ (શાંતિ) ફક્ત તેના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર જ નાઝિલ થઈ છે?'

#12 و گفتار [و خواسته‌ی] کافران را پایین‌تر قرار داد [و آن‌ها را با شکست مواجه ساخت] و تنها سخن خدا [و آیین او] برتر [و پیرو… And He made the word of the disbelievers the lowest, and the word of Allah is the highest અને કાફિરોની વાત [અને ઇચ્છા]ને નીચી કરી [અને તેમને હારનો સામનો કરાવ્યો] અને ફક્ત અલ્લાહની વાત [અને તેનો દીન] જ ઊંચી [અને વિજયી] છે અને અલ્લાહ શક્તિશાળી અને હિકમતવાળો છે

الحسن (علیه السلام) Imam Hasan (peace be upon him) ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ)

ثُمَّ کُنْتَ عَمْروبْن‌العاص فِی أَصْحَابِ السَّفِینَهًِْ الَّذِینَ أَتَوُا النَّجَاشِیَّ وَ الْمِهْرَجِ الْخَارِجِ إِلَی الْحَبَشَهًِْ فِی الْإِشَاطَهًِْ بِدَمِ جَعْفَرِبْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (رحمة الله علیه) وَ سَائِرِ الْمُهَاجِرِینَ إِلَی النَّجَاشِیِّ فَحَاقَ الْمَکْرُ السَّیِّئُ بِکَ وَ جَعَلَ جَدَّکَ الْأَسْفَلَ وَ أَبْطَلَ أُمْنِیَّتَکَ وَ خَیَّبَ سَعْیَکَ وَ أَکْذَبَ أُحْدُوثَتَکَ وَ جَعَلَ کَلِمَةَ الَّذِینَ کَفَرُوا السُّفْلی وَ کَلِمَةُ اللهِ هِیَ الْعُلْیا.

امام حسن (علیه السلام)- سپس [ای عمروبن‌عاص]! خود را یکی از افراد کشتی قرار دادی که نزد نجاشی رفتند. همان افراد هرج‌ومرجی که به‌سوی حبشه خارج شدند و خون جعفربن‌ابی‌طالب (رحمة الله علیه) و آن مردانی را که به طرف نجاشی هجرت کرده بودند در معرض ریختن قرار دادید، ولی مکر و حیله‌ی تو دامن‌گیر خودت شد، جدّ و جهد تو پایمال گردید، آرزو و خواسته تو برنیامد، سعی و کوشش تو بی‌ثمر گردید؛ و گفتار [و خواسته‌ی] کافران را پایین‌تر قرار داد [و آن‌ها را با شکست مواجه ساخت] و تنها سخن خدا [و آیین او] برتر [و پیروز] است.

Imam Hasan (peace be upon him): Then [O Amr ibn al-As], you placed yourself as one of the people of the ship who went to the Negus. The same people of tumult who set out towards Abyssinia, and you sought to shed the blood of Jafar ibn Abi Talib (may Allah have mercy on him) and those men who had migrated to the Negus. But your plotting and scheming recoiled upon you, your striving and effort was trampled, your wish and desire was not fulfilled, your endeavour was fruitless; and He made the word [and desire] of the disbelievers lowest [and brought them to defeat], and the word of Allah [and His religion] alone is the highest [and victorious].

ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ): પછી [ઓ અમ્ર બિન આસ]! તેં પોતાને એ વહાણવાળાઓમાંનો એક બનાવ્યો કે જેઓ નજાશી પાસે ગયા. એ જ અંધાધૂંધીવાળા લોકો કે જેઓ હબશા તરફ નીકળ્યા, અને તમે જઅફર બિન અબી તાલિબ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) અને એ પુરુષો કે જેઓ નજાશી તરફ હિજરત કરી ગયા હતા તેમનું લોહી વહાવવા ચાહ્યું, પરંતુ તારી મક્ર અને છળ તારા પોતાના ઉપર જ પડી, તારી મહેનત અને પ્રયત્ન પાયમાલ થયા, તારી ઇચ્છા અને ખ્વાહિશ પૂરી ન થઈ, તારો પ્રયાસ નિષ્ફળ ગયો; અને તેણે કાફિરોના કથન [અને ખ્વાહિશ]ને નીચલું બનાવ્યું [અને તેમને પરાજયનો સામનો કરાવ્યો] અને ફક્ત અલ્લાહનું કથન [અને તેનો દીન] જ ઉપર [અને વિજયી] છે.

#13 و گفتار [و خواسته‌ی] کافران را پایین‌تر قرار داد [و آن‌ها را با شکست مواجه ساخت] و تنها سخن خدا [و آیین او] برتر [و پیرو… And He made the word of the disbelievers the lowest, and the word of Allah is the highest અને કાફિરોની વાત [અને ઇચ્છા]ને નીચી કરી [અને તેમને હારનો સામનો કરાવ્યો] અને ફક્ત અલ્લાહની વાત [અને તેનો દીન] જ ઊંચી [અને વિજયી] છે અને અલ્લાહ શક્તિશાળી અને હિકમતવાળો છે

المهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) Imam Mahdi (may Allah hasten his noble reappearance) ઇમામ મહદી (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ)

إِلَهِی وَ أَسْأَلُکَ بِالِاسْمِ الَّذِی دَعَاکَ بِهِ عَبْدُکَ وَ نَبِیُّکَ وَ صَفِیُّکَ وَ خِیَرَتُکَ مِنْ خَلْقِکَ وَ أَمِینِکَ عَلَی وَحْیِکَ وَ بَعِیثُکَ إِلَی بَرِیَّتِکَ وَ رَسُولُکَ إِلَی خَلْقِکَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) خَاصَّتُکَ وَ خَالِصَتُکَ فَاسْتَجَبْتَ دُعَاءَهُ وَ أَیَّدْتَهُ بِجُنُودٍ لَمْ یَرَوْهَا وَ جَعَلْتَ کَلِمَتَکَ الْعُلْیَا وَ کَلِمَةَ الَّذِینَ کَفَرُوا السُّفْلی وَ کُنْتَ مِنْهُ قَرِیباً یَا قَرِیب.

امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)- ای خدای من! از تو می خواهم به آن نام که به‌وسیله‌ی آن درخواست کرد بنده‌ی تو و پیغمبر تو و برگزیده تو و انتخاب شده‌ی تو از میان آفریدگانت و امین تو بر وحیت و فرستاده تو به‌سوی آفریدگانت و برانگیخته تو به‌سوی مخلوقاتت که محمّد (صلی الله علیه و آله) است که مخصوص و خالص برای توست. پس تو دعای او را اجابت کردی و او را به سپاهی از فرشتگان که آن‌ها را نمی‌دیدند قوی گرداندی و سخن خود را بلند و گفتار (و هدف) کافران را پایین قرار دادی و تو به آن حضرت (صلی الله علیه و آله) نزدیک بودی، ای نزدیک!

Imam al-Mahdi (may Allah hasten his noble reappearance): O my Allah! I ask You by the name through which Your servant, Your Prophet, Your chosen one, Your elect from among Your creation, Your trustee over Your revelation, the one You sent to Your creatures, Your Messenger to Your creation — Muhammad (peace be upon him and his family), who is exclusive and purely dedicated to You — called upon You. So You answered his prayer, and You strengthened him with hosts of angels which they did not see, and You made Your word high and made the speech (and aim) of the disbelievers low, and You were near to that noble one (peace be upon him and his family), O Near One!

ઇમામ ઝમાના (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ): ઓ મારા અલ્લાહ! હું તારાથી માંગું છું એ નામના વસીલાથી જેના દ્વારા તારા બંદા અને તારા પયગંબર અને તારા બરગુઝીદા અને તારી મખ્લૂકમાંથી તારા પસંદ કરાયેલા અને તારી વહી ઉપર તારા અમીન અને તારી મખ્લૂક તરફ તારા મોકલાયેલા અને તારી મખ્લૂક તરફ તારા બરઅંગેખ્તા, જેઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છે, જે ખાસ અને ખાલિસ તારા માટે છે, તેમણે દુઆ કરી. તો તેં તેમની દુઆ કબૂલ કરી અને તેમને ફરિશ્તાઓના એવા લશ્કરથી મજબૂત બનાવ્યા જેમને તેઓ જોતા ન હતા અને તારા કથનને ઊંચું અને કાફિરોના કથન (અને હેતુ)ને નીચું બનાવ્યું અને તું એ હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની નજીક હતો, ઓ નજીક હોનાર!

#14 و گفتار [و خواسته‌ی] کافران را پایین‌تر قرار داد [و آن‌ها را با شکست مواجه ساخت] و تنها سخن خدا [و آیین او] برتر [و پیرو… And He made the word of the disbelievers the lowest, and the word of Allah is the highest અને કાફિરોની વાત [અને ઇચ્છા]ને નીચી કરી [અને તેમને હારનો સામનો કરાવ્યો] અને ફક્ત અલ્લાહની વાત [અને તેનો દીન] જ ઊંચી [અને વિજયી] છે અને અલ્લાહ શક્તિશાળી અને હિકમતવાળો છે

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام)، عَنْ آبَائِهِ (علیه السلام)، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَ اللَّهَ عَهِدَ إِلَیَ عَهْداً فَقُلْتُ: یَا رَبِّ بَیِّنْهُ لِی قَالَ: اسْمَعْ. قُلْتُ: سَمِعْتُ. قَالَ: یَا مُحَمَّدُ، إِنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) رَایَهًُْ الْهُدَی بَعْدَکَ، وَ إِمَامُ أَوْلِیَائِی، وَ نُورُ مَنْ أَطَاعَنِی، وَ هُوَ الْکَلِمَهًُْ الَّتِی أَلْزَمَهَا اللَّهُ الْمُتَّقِینَ، فَمَنْ أَحَبَّهُ فَقَدْ أَحَبَّنِی، وَ مَنْ أَبْغَضَهُ فَقَدْ أَبْغَضَنِی، فَبَشِّرْهُ بِذَلِکَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- امام باقر (علیه السلام) از پدران بزرگوارش روایت کرده است که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «خداوند از من پیمانی گرفت». عرض کردم: «پروردگارا، آن را برای من روشن فرما». فرمود: «بشنو»! عرض کردم: «گوشم می‌دهم»! فرمود: «ای محمّد! پس از تو، پرچم هدایت و امام اولیای من و نور هرکس که مرا اطاعت کند علی (علیه السلام) است. او همان کلمه ای است که خداوند پارسایان را به آن ملزم گردانیده، پس هرکه او را دوست بدارد، مرا دوست داشته است و هرکه با وی دشمنی کند با من دشمنی کرده است. پس او را به این معنا بشارت ده».

The Prophet (peace be upon him and his family): Imam Baqir (peace be upon him) narrated from his noble fathers that the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Allah took a covenant from me." I said: "My Lord, make it clear to me." He said: "Listen!" I said: "I am listening!" He said: "O Muhammad! After you, the banner of guidance, the Imam of My friends, and the light of everyone who obeys Me is Ali (peace be upon him). He is the very word which Allah has made binding upon the pious. So whoever loves him has loved Me, and whoever shows enmity to him has shown enmity to Me. So give him glad tidings of this meaning."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના બુઝુર્ગવાર પિતાઓથી રિવાયત કરી છે કે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે મારાથી એક વચન લીધું." મેં અરજ કરી: "ઓ પરવરદિગાર, તેને મારા માટે સ્પષ્ટ કર." ફરમાવ્યું: "સાંભળ!" મેં અરજ કરી: "હું કાન ધરું છું!" ફરમાવ્યું: "ઓ મુહમ્મદ! તમારા પછી, હિદાયતનો અલમ અને મારા વલીઓના ઇમામ અને દરેક એ વ્યક્તિનો નૂર જે મારી ઇતાઅત કરે, અલી (અલયહિસ્સલામ) છે. તેઓ એ જ કલિમા છે જેને અલ્લાહે પરહેઝગારો પર લાઝિમ કર્યો છે, તો જે તેમને દોસ્ત રાખે તેણે મને દોસ્ત રાખ્યો, અને જે તેમની સાથે દુશ્મની કરે તેણે મારી સાથે દુશ્મની કરી. તો તેમને આ મફહૂમની ખુશખબરી આપો."