عَنْ زَیْدِ‌بْنِ‌وَهَبٍ: أَنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) قَالَ لِلنَّاسِ وَ هُوَ أَوَّلُ کَلَامٍ لَهُ بَعْدَ النَّهْرَوَانِ وَ أُمُورِ الْخَوَارِجِ الَّتِی کَانَتْ فَقَالَ یَا أَیُّهَا النَّاسُ اسْتَعِدُّوا إِلَی عَدُوٍّ فِی جِهَادِهِمُ الْقُرْبَهًُْ مِنَ اللَّه وَ طَلَبُ الْوَسِیلَهًِْ إِلَیْهِ، حَیَارَی عَنِ الْحَقِّ لَا یُبْصِرُونَهُ ... قَالَ فَلَمْ یَنْفِرُوا وَ لَمْ یَنْتَشِرُوا، فَتَرَکَهُمْ أَیَّاماً حَتَّی أَیِسَ مِنْ أَنْ یَفْعَلُوا، وَ دَعَا رُءُوسَهُمْ وَ وُجُوهَهُمْ فَسَأَلَهُمْ عَنْ رَأْیِهِمْ وَ مَا الَّذِی یُثَبِّطُهُمْ، فَمِنْهُمُ الْمُعْتَلُّ وَ مِنْهُمُ الْمُنْکِرُ وَ أَقَلُّهُمُ النَّشِیطُ، فَقَامَ فِیهِمْ ثَانِیَهًًْ فَقَالَ عِبَادَاللَّهِ مَا لَکُمْ إِنْ أَمَرْتُکُمْ أَنْ تَنْفِرُوا اثَّاقَلْتُمْ إِلَی الْأَرْضِ أَ رَضِیتُمْ بِالْحَیاةِ الدُّنْیا مِنَ الْآخِرَةِ ثَوَاباً وَ بِالذُّلِّ وَ الْهَوَانِ مِنَ الْعِزِّ خَلَفاً.
امام علی (علیه السلام)- زیدبن‌وهب گوید: علی (علیه السلام) به مردم گفت: و این نخستین سخن او بعد از جنگ نهروان و کار خوارج بود «ای مردم! آماده پیکار با دشمنی شوید که جهاد با آن موجب تقرّب به خداست. مردمی از حق روی گرداندند و آن را نمی‌بینند ...». بازهم از جای نجنبیدند و قدم در راه جهاد ننهادند. چند روزی آنان را به حال خود رها کرد تا از اقدامشان نومید گردید. آنگاه سران و بزرگانشان را خواست و پرسید که عاقبت چه خواهند کرد و به چه سبب بر زمین چسبیده‌اند و نمی‌جنبند. برخی خویشتن را به بیماری زدند و برخی از جنگ ناخشنودی نشان دادند. تنها، اندکی از آنان آماده پیکار بودند. علی (علیه السلام) بار دیگر برخاست و آغاز به سخن کرد: «ای بندگان خدا! شما را چه می‌شود که چون فرمان حرکت به جنگ می‌دهم گویی به زمین می‌چسبید. بر زمین سنگینی می‌کنید [و سستی به خرج می‌دهید]؟! آیا به زندگی دنیا به‌جای آخرت راضی شده‌اید؟! و ذلّت و خواری را جانشین عزّت کرده‌اید»!
Imam Ali (peace be upon him): Zayd ibn Wahb said: Ali (peace be upon him) said to the people — and this was his first speech after the battle of Nahrawan and the affair of the Khawarij: "O people! Prepare to fight an enemy the jihad against whom brings nearness to Allah. A people have turned away from the truth and do not see it ..." Yet they did not stir and did not set out on the path of jihad. He left them to themselves for some days until he despaired of their taking action. Then he summoned their chiefs and notables and asked them what they intended to do in the end, and what was keeping them clinging to the ground and not moving. Some of them pretended to be ill, some showed reluctance for the fight; only a few of them were ready for battle. Ali (peace be upon him) stood up once again and began to speak: "O servants of Allah! What is the matter with you that when I order you to march to war, it is as though you cling to the earth? You weigh heavy upon the ground [and give in to sloth]?! Have you become content with the life of this world in place of the Hereafter?! And have you made abasement and disgrace a substitute for honour?!"
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઝયદ બિન વહબ કહે છે: અલી (અલયહિસ્સલામ) એ લોકોને કહ્યું — અને આ નહરવાનની લડાઈ અને ખવારિજના મામલા પછી તમારું પ્રથમ ભાષણ હતું: "હે લોકો! એવા દુશ્મન સાથે લડવા માટે તૈયાર થાઓ કે જેની સાથે જિહાદ કરવું અલ્લાહની નિકટતાનું કારણ છે. કેટલાક લોકોએ સત્યથી મોં ફેરવ્યું છે અને તેને જોતા નથી ..." તેમ છતાં તેઓ પોતાની જગ્યાએથી ના હલ્યા અને જિહાદના માર્ગમાં પગ ના મૂક્યો. કેટલાક દિવસો સુધી તેમને પોતાની હાલત પર છોડી દીધા, ત્યાં સુધી કે તેમના પગલાં લેવાથી નિરાશ થઈ ગયા. પછી તેમના સરદારો અને મોટા લોકોને બોલાવ્યા અને પૂછ્યું કે અંતે તેઓ શું કરશે અને શા માટે જમીન સાથે ચોંટી ગયા છે અને હલતા નથી. કેટલાકે પોતાને બીમાર બતાવ્યા અને કેટલાકે યુદ્ધ પ્રત્યે નાખુશી બતાવી. ફક્ત, થોડાક લોકો જ યુદ્ધ માટે તૈયાર હતા. અલી (અલયહિસ્સલામ) ફરીથી ઊભા થયા અને બોલવાની શરૂઆત કરી: "હે અલ્લાહના બંદાઓ! તમને શું થયું છે કે જ્યારે હું યુદ્ધ માટે નીકળવાનો હુકમ આપું છું ત્યારે તમે જાણે જમીન સાથે ચોંટી જાઓ છો. તમે જમીન પર ભારે થઈ જાઓ છો [અને સુસ્તી બતાવો છો]?! શું તમે આખિરતના બદલે દુનિયાની જિંદગીથી રાજી થઈ ગયા છો?! અને શું ઇઝ્ઝતના બદલે ઝિલ્લત અને ખ્વારીને પસંદ કરી લીધી છે?!"