سورة التوبة

Verse 61 of 129

9:61

وَ مِنْهُمُ الَّذينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَ يَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ يُؤْمِنُ بِاللهِ ‌ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنينَ وَ رَحْمَةٌ لِلَّذينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللهِ ‌ لَهُمْ عَذابٌ أَليمٌ

از آن‌ها كسانى هستند كه پيامبر را آزار مى‌دهند و مى‌گويند: «او آدم خوش‌باورى است»! بگو: «خوش‌باور بودن او به نفع شماست [ولى بدانيد] او به خدا ايمان دارد و [تنها] مؤمنان را تصديق مى‌كند و رحمت است براى كسانى از شما كه ايمان آورده‌اند». و آن‌ها كه پيامبرخدا را آزار مى‌دهند، براى آن‌ها عذاب دردناكى است!

And there are some of them who molest the Prophet and say: He is one who believes every thing that he hears; say: A hearer of good for you (who) believes in Allah and believes the faithful and a mercy for those of you who believe; and (as for) those who molest the Apostle of Allah, they shall have a painful punishment.

અને તેઓમાંથી એવા પણ છે કે જેઓ નબીને દુ:ખ પહોંચાડે છે અને કહે છે કે એ તો કાચા કાનનો ઇન્સાન છે (જે કાંઇ સાંભળે છે તેને માની લે છે); તું કહે કે તે કાચા કાનનો ઇન્સાન તમારા માટે બહેતર છે, જે અલ્લાહ પર ઇમાન રાખે છે અને મોઅમીનોનું માને છે, અને તમારામાંથી જેઓ ઇમાન લાવ્યા છે તેમના માટે રહેમત છે; અને જેઓ અલ્લાહના રસૂલને દુ:ખ પહોંચાડે છે તેમના માટે દર્દનાક અઝાબ છે.

#1 سبب نزول Reason for revelation શાને નુઝૂલ

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

وَ مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ فَإِنَّهُ کَانَ سَبَبَ نُزُولِهَا أَنَّ عَبْدَاللَّهِ‌بْنَ‌نُفَیْلٍ کَانَ مُنَافِقاً وَ کَانَ یَقْعُدُ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَیَسْمَعُ کَلَامَهُ وَ یَنْقُلُهُ إِلَی الْمُنَافِقِینَ وَ یَنُمُّ عَلَیْهِ فَنَزَلَ جَبْرَئِیلُ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ رَجُلًا مِنَ الْمُنَافِقِینَ یَنُمُّ عَلَیْکَ وَ یَنْقُلُ حَدِیثَکَ إِلَی الْمُنَافِقِینَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَنْ هُوَ فَقَالَ الرَّجُلُ الْأَسْوَدُ کَثِیرُ شَعْرِ الرَّأْسِ یَنْظُرُ بِعَیْنَیْنِ کَأَنَّهُمَا قِدْرَانِ وَ یَنْطِقُ بِلِسَانِ شَیْطَانٍ فَدَعَاهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَأَخْبَرَهُ فَحَلَفَ أَنَّهُ لَمْ یَفْعَلْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَدْ قَبِلْتُ مِنْکَ فَلَا تَقْعُدْ فَرَجَعَ إِلَی أَصْحَابِهِ فَقَالَ إِنَّ مُحَمَّداً أُذُنٌ أَخْبَرَهُ اللَّهُ أَنِّی أَنُمُّ عَلَیْهِ وَ أَنْقُلُ أَخْبَارَهُ فَقَبِلَ وَ أَخْبَرْتُهُ أَنِّی لَمْ أَفْعَلْ فَقَبِلَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی نَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیّ وَ یَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَیْرٍ لَکُمْ یُؤْمِنُ بِاللهِ وَ یُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِینَ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ إذن؛ شأن نزول آن این بود که عبدالله‌ابن‌نُفَیل [مردی] منافق بود و به سخنان رسول خدا (صلی الله علیه و آله) گوش می‌داد و آن را به منافقان منتقل می‌کرد و علیه او سخن‌چینی می‌کرد. جبرئیل بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نازل شد و گفت: «ای محمّد! مردی از منافقین برعلیه تو سخن‌چینی می‌کند و سخن شما را به منافقان منتقل می‌کند». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «او کیست»؟ گفت: «ای رسول خدا، او همان مرد روسیاه است با مویی پُرپشت. او با چشمانی نگاه می‌کند که مانند دو دیگ‌اند و با زبانی سخن می‌گوید که مانند زبان شیطان است». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) او را احضار کرد و موضوع را به او گفت. او قسم خورد که این‌کار را نکرده است. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «از تو پذیرفتم، دیگر این‌کار را نکن». او نزد اصحابش برگشت و گفت: «محمّد (صلی الله علیه و آله) خوش‌باور است. خدا به او خبر داده است که من برعلیه او سخن‌چینی می‌کنم و اخبارش را منتقل می‌کنم، از خدا پذیرفت و من نیز به او گفتم که من این‌کار را نکرده‌ام؛ از من نیز پذیرفت». دراین‌هنگام، خدا بر پیامبرش این آیه را نازل کرد: «وَ مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یِقُولُونَ هُوَ إذن قُلْ إذن خَیْرٍ لَّکُمْ یُؤْمِنُ بِاللهِ وَ یُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِینَ».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): وَ مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ [And among them are those who hurt the Prophet and say: He is (all) ear]; the occasion of its revelation was that Abdullah ibn Nufayl was [a] hypocrite and used to listen to the words of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and convey them to the hypocrites and carry tales against him. Jibra'il descended upon the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: "O Muhammad! A man from the hypocrites is carrying tales against you and conveying your speech to the hypocrites." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Who is he?" He said: "O Messenger of Allah, he is that black-faced man with thick hair. He looks with eyes that are like two cauldrons and speaks with a tongue like the tongue of Satan." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) summoned him and told him the matter. He swore that he had not done this. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "I have accepted from you; do not do this again." He returned to his companions and said: "Muhammad (peace be upon him and his family) is credulous. Allah informed him that I carry tales against him and convey his news; he accepted from Allah, and I also told him that I had not done this, and he accepted from me too." At this moment, Allah revealed to His Prophet this verse: "وَ مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یِقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَیْرٍ لَّکُمْ یُؤْمِنُ بِاللهِ وَ یُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِینَ [And among them are those who hurt the Prophet and say: He is (all) ear. Say: An ear of good for you; he believes in Allah and believes the believers]."

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ [અને તેઓમાંથી કેટલાક તે છે જેઓ પયગંબરને તકલીફ આપે છે અને કહે છે કે તેઓ કાન છે]; તેની શાને નુઝૂલ એ હતી કે અબ્દુલ્લાહ બિન નુફૈલ [એક] મુનાફિક હતો અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની વાતો સાંભળતો હતો અને તે મુનાફિકોને પહોંચાડતો હતો અને તેમની વિરુદ્ધ ચુગલી કરતો હતો. જિબ્રઈલ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ થયા અને કહ્યું: 'હે મુહમ્મદ! મુનાફિકોમાંથી એક વ્યક્તિ તમારી વિરુદ્ધ ચુગલી કરે છે અને તમારી વાત મુનાફિકોને પહોંચાડે છે.' રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'તે કોણ છે?' તેમણે કહ્યું: 'હે રસૂલુલ્લાહ, તે એ જ કાળા ચહેરાવાળો માણસ છે જેના વાળ ઘટ્ટ છે. તે એવી આંખોથી જુએ છે જે બે તપેલી જેવી છે અને એવી જીભથી બોલે છે જે શેતાનની જીભ જેવી છે.' રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને બોલાવ્યો અને વાત તેને કહી. તેણે કસમ ખાધી કે તેણે આ કામ કર્યું નથી. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'મેં તારી પાસેથી કબૂલ કર્યું, હવે આ કામ ન કરીશ.' તે પોતાના સાથીઓ પાસે પાછો ગયો અને કહ્યું: 'મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ભોળા છે. અલ્લાહે તેમને ખબર આપી છે કે હું તેમની વિરુદ્ધ ચુગલી કરું છું અને તેમની ખબરો પહોંચાડું છું, તેમણે અલ્લાહથી કબૂલ કરી લીધું અને મેં પણ તેમને કહ્યું કે મેં આ કામ કર્યું નથી; મારાથી પણ કબૂલ કરી લીધું.' આ સમયે, અલ્લાહે પોતાના પયગંબર પર આ આયત નાઝિલ કરી: 'وَ مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یِقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَیْرٍ لَّکُمْ یُؤْمِنُ بِاللهِ وَ یُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِینَ [અને તેઓમાંથી કેટલાક તે છે જેઓ પયગંબરને તકલીફ આપે છે અને કહે છે કે તેઓ કાન છે. કહો: તમારા માટે ભલાઈનો કાન; તેઓ અલ્લાહ પર ઈમાન લાવે છે અને મોમિનો પર ભરોસો કરે છે].'

#2 سبب نزول Reason for revelation શાને નુઝૂલ

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ هَذِهِ الْآیَهًَْ نَزَلَتْ فِی عَبْدِ اللهِ بْنِ نُفَیْلٍ الْمُنَافِقِ یَسْمَعُ کَلَامَ رَسُولِ اللَّهِ وَ یَنْقُلُهُ إِلَی الْمُنَافِقِینَ وَ یَعِیبُهُ عِنْدَهُمْ وَ یَنُمُّ عَلَیْهِ أَیْضاً. فَنَزَلَ جَبْرَائِیلُ (علیه السلام) فَأَخْبَرَهُ بِذَلِکَ الْمُنَافِقِ. فَأَحْضَرَهُ وَ نَهَاهُ عَنْ ذَلِکَ وَ اسْتَتَابَهُ.

امام صادق (علیه السلام)- این آیه درباره‌ی عبدالله‌بن‌نفیل منافق نازل شده است. او به سخن رسول خدا (صلی الله علیه و آله) گوش می‌داد و به منافقان منتقل می‌کرد و نزد آنان از او عیب‌جویی می‌کرد و نیز برعلیه او سخن‌چینی می‌کرد. جبرئیل نازل شد و داستان آن منافق را به پیامبر (صلی الله علیه و آله) رساند. پیامبر (صلی الله علیه و آله) او را احضار کرد و از این‌کار نهی کرد و از او خواست که توبه کند.

Imam Sadiq (peace be upon him): This verse was revealed concerning Abdullah ibn Nufayl the hypocrite. He used to listen to the speech of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and convey it to the hypocrites and find fault with him before them, and also carry tales against him. Jibra'il descended and conveyed the story of that hypocrite to the Prophet (peace be upon him and his family). The Prophet (peace be upon him and his family) summoned him and forbade him from this act and asked him to repent.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): આ આયત અબ્દુલ્લાહ બિન નુફૈલ મુનાફિકના વિશે નાઝિલ થઈ છે. તે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની વાત સાંભળતો હતો અને મુનાફિકોને પહોંચાડતો હતો અને તેમની પાસે તેમની ખામીઓ કાઢતો હતો અને તેમની વિરુદ્ધ ચુગલી પણ કરતો હતો. જિબ્રઈલ નાઝિલ થયા અને તે મુનાફિકની વાત પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સુધી પહોંચાડી. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને બોલાવ્યો અને આ કામથી રોક્યો અને તેની પાસેથી તૌબા કરવાની માંગણી કરી.

#3 و می‌گویند: «او آدم خوش‌باوری است»! بگو: «خوش‌باور بودن او به نفع شماست» They say: He is a credulous man. Say: His trust is to your benefit અને કહે છે: «તે ભોળા સ્વભાવના છે»! કહો: «તેમનું ભોળા હોવું તમારા ફાયદામાં છે»

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ عَلْقَمَهًَْ‌بْنِ‌مُحَمَّدٍ الْحَضْرَمِیِّ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ‌بْنِ‌عَلِیٍّ (علیه السلام) أَنَّهُ قَالَ: حَجَّ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنَ الْمَدِینَهًِْ وَ قَدْ بَلَّغَ جَمِیعَ الشَّرَائِعِ قَوْمَهُ غَیْرَ الْحَجِّ وَ الْوَلَایَهًِْ فَأَتَاهُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ یَا مُحَمَّدُ إِنَّ اللَّهَ جَلَّ اسْمُهُ یُقْرِئُکَ وَ یَقُولُ لَکَ إِنِّی لَمْ أَقْبَضْ نَبِیّاً (صلی الله علیه و آله) مِنْ أَنْبِیَائِی وَ لَا رَسُولًا مِنْ رُسُلِی إِلَّا بَعْدَ إِکْمَالِ دِینِی وَ تَأْکِیدِ حُجَّتِی وَ قَدْ بَقِیَ عَلَیْکَ مِنْ ذَلِکَ فَرِیضَتَانِ مِمَّا یَحْتَاجُ أَنْ تُبَلِّغَهُمَا قَوْمَکَ فَرِیضَهًُْ الْحَجِّ وَ فَرِیضَهًُْ الْوَلَایَهًِْ وَ الْخِلَافَهًِْ مِنْ بَعْدِک ... فَقال رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ سَأَلْتُ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) أَنْ یَسْتَعْفِیَ لِی عَنْ تَبْلِیغِ ذَلِکَ إِلَیْکُمْ أَیُّهَا النَّاسُ لِعِلْمِی بِقِلَّهًِْ الْمُؤْمِنِینَ وَ کَثْرَهًِْ الْمُنَافِقِینَ وَ أَدْغَالِ الْآثِمِینَ وَ خَتْلِ الْمُسْتَهْزِءِینَ بِالْإِسْلَامِ الَّذِینَ وَصَفَهُمُ اللَّهُ فِی کِتَابِهِ بِأَنَّهُمْ یَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِمْ ما لَیْسَ فِی قُلُوبِهِمْ وَ یَحْسَبُونَهُ هَیِّناً وَ هُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِیمٌ وَ کَثْرَهًِْ أَذَاهُمْ لِی غَیْرَ مَرَّهًٍْ حَتَّی سَمَّوْنِی أُذُناً وَ زَعَمُوا أَنِّی کَذَلِکَ لِکَثْرَهًِْ مُلَازَمَتِهِ إِیَّایَ وَ إِقْبَالِی عَلَیْهِ حَتَّی أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فِی ذَلِکَ وَ مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنٌ عَلَی الَّذِینَ یَزْعُمُونَ أَنَّهُ أُذُنُ خَیْرٍ لَکُمْ ... وَ لَوْ شِئْتُ أَنْ أُسَمِّیَ الْقَائِلِینَ بِذَلِکَ بِأَسْمَائِهِمْ لَسَمَّیْتُ وَ أَنْ أُومِئَ إِلَیْهِمْ بِأَعْیَانِهِمْ لَأَوْمَأْتُ وَ أَنْ أَدُلَّ عَلَیْهِمْ لَدَلَلْتُ وَ لَکِنِّی وَ اللَّهِ فِی أُمُورِهِمْ قَدْ تَکَرَّمْتُ وَ کُلَّ ذَلِکَ لَا یَرْضَی اللَّهُ مِنِّی إِلَّا أَنْ أُبَلِّغَ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَی.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- علقمهًْ‌بن‌محمّد حضرمی روایت می‌کند که امام باقر (علیه السلام) فرمود: رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از مدینه به حج رفت، زیرا همه احکام غیر از حج و ولایت را به قوم خود تعلیم داده بود، از این رو جبرئیل نزد وی آمده و گفت: «ای محمّد، خداوند عزّ‌وجلّ بر تو سلام می کند و می‌گوید: من هیچ نبی یا رسولی از انبیا و رسل خود قبض را روح ننموده ام مگر اینکه دین خود را کامل و حجّت خویش را تأکید کرده باشم، و بر تو انجام دو فریضه باقی مانده است که قوم تو نیازمند ابلاغ آن هستند: فریضه حج و فریضه ولایت و خلافت پس از خودت ... . پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «از جبرئیل خواستم که مرا از اعلام این امر معاف دارد و علّت آن هم آگاهی من از اندک بودن مؤمنان و کثرت منافقان است و نیز دغل بازی گناهکاران جنایت پیشه و خدعه گری به تمسخر گیرندگان اسلام که خداوند در کتاب خود آن ها را توصیف فرموده که آنچه به زبان می‌آورند، سخن ِ برآمده از دل هایشان نیست و این کار را گناهی ناچیز می پندارند درحالی‌که نزد خدا بس بزرگ است؛ و نیز آزارهای مکرّر آن ها نسبت به من تا جایی که مرا «اُذُن» (زودباور) نامیدند، آن هم به سبب ملازمت علی (علیه السلام) با من و اقبال من نسبت به او، تا اینکه خدای عزّوجل در این مورد چنین نازل فرمود: مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنٌ عَلَی الَّذِینَ یَزْعُمُونَ أَنَّهُ أُذُنُ خَیْرٍ لَکُمْ ... اگر بخواهم کسانی را که مرا با چنین نامی می خوانند نام ببرم، همه را به اسم یاد می کردم و اگر می خواستم با دست به آن ها اشاره کنم، این کار را می کردم، و اگر می خواستم فرد فرد آنان را نشان دهم، این کار را می کردم، لیکن به خدا سوگند در حق ایشان بزرگواری می کنم، ولی با این همه خداوند از من راضی و خشنود نخواهد شد مگر اینکه آنچه را که بر من نازل فرموده، ابلاغ کنم».

The Prophet (peace be upon him and his family) — Alqama ibn Muhammad al-Hadrami narrates that Imam Baqir (peace be upon him) said: The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) went from Medina for the Hajj, for he had already taught his people all the rulings except the Hajj and the wilaya (guardianship). So Jibra'il came to him and said: "O Muhammad, Allah the Mighty and Majestic sends His greetings to you and says: I have not taken the soul of any prophet or messenger from among My prophets and messengers except after having completed My religion and confirmed My proof. Two obligations remain upon you which your people need you to convey to them: the obligation of the Hajj and the obligation of the wilaya and khilafa (successorship) after you..." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "I asked Jibra'il to excuse me from announcing this matter — the reason being my awareness of the small number of the believers and the great number of the hypocrites, and also the treachery of the criminal sinners and the deceit of those who mock Islam, whom Allah has described in His Book as those who utter with their tongues what is not from their hearts, and reckon this to be a trivial sin though in the sight of Allah it is enormous; and also their repeated harming of me, to the point that they called me 'أُذُن' (one who believes easily) — and that on account of Ali (peace be upon him)'s constant companionship with me and my turning toward him — until Allah the Mighty and Majestic revealed concerning that: مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنٌ عَلَی الَّذِینَ یَزْعُمُونَ أَنَّهُ أُذُنُ خَیْرٍ لَکُمْ [And among them are those who molest the Prophet and say: He is a hearer. Say: A hearer against those who claim that he is (merely) a hearer — one hearing good for you]... If I wished to name those who call me by such a name, I would name every one of them; and if I wished to point them out with my hand, I would do so; and if I wished to identify each of them individually, I would do so; but by Allah, I show them nobility. Yet with all this, Allah will not be pleased with me unless I convey what He has sent down to me."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — અલકમા બિન મુહમ્મદ હદ્રમી રિવાયત કરે છે કે ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મદીનાથી હજ માટે ગયા, કારણ કે તેમણે હજ અને વિલાયત સિવાયના તમામ અહકામ પોતાની કૌમને શીખવાડી દીધા હતા. તેથી જિબ્રઈલ તેમની પાસે આવ્યા અને કહ્યું: "હે મુહમ્મદ, અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તમને સલામ કહે છે અને ફરમાવે છે: મેં મારા નબીઓ અને રસૂલોમાંથી કોઈ નબી અથવા રસૂલની રૂહ કબ્જ કરી નથી સિવાય કે મેં મારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો હોય અને મારી હુજ્જતને દૃઢ કરી હોય, અને તમારા પર બે ફરીઝા બાકી છે જેને તમારી કૌમને પહોંચાડવાની જરૂર છે: હજનું ફરીઝા અને તમારા પછીની વિલાયત તથા ખિલાફતનું ફરીઝા..." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "મેં જિબ્રઈલ પાસેથી માંગ્યું કે મને આ બાબતની ઘોષણાથી માફ કરે, અને તેનું કારણ મારી જાણ હતી કે મોમિનો થોડા છે અને મુનાફિકો ઘણા છે, અને ગુનેહગાર જાનીઓની દગાબાજી અને ઇસ્લામનો મજાક ઉડાવનારાઓની છળકપટ છે, જેમને અલ્લાહે પોતાની કિતાબમાં એવા વર્ણવ્યા છે કે તેઓ પોતાની જીભથી જે બોલે છે તે તેમના દિલોમાંથી નથી, અને આ કામને એક નાનો ગુનાહ સમજે છે જ્યારે અલ્લાહની નજરમાં તે ઘણો મોટો છે; અને તેમના મારા પ્રત્યેના વારંવારના તકલીફો પણ, ત્યાં સુધી કે તેમણે મને 'أُذُن' (જલદી માની લેનાર) કહી બોલાવ્યો, અને તે પણ અલી (અલયહિસ્સલામ)ના મારી સાથે નિરંતર રહેવા અને મારા તેમના તરફ ધ્યાન દેવાના કારણે, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ આ વિષે આમ નાઝિલ ફરમાવ્યું: مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنٌ عَلَی الَّذِینَ یَزْعُمُونَ أَنَّهُ أُذُنُ خَیْرٍ لَکُمْ [અને તેમનામાંથી કેટલાક એવા છે જે નબીને તકલીફ આપે છે અને કહે છે: તે (દરેક વાત) સાંભળનારો છે. કહો: તે એવા લોકોના વિરુદ્ધ (સાક્ષી) સાંભળનારો છે જેઓ દાવો કરે છે કે તે (ફક્ત) સાંભળનારો છે — તમારા માટે ભલાઈ સાંભળનારો છે]... જો હું ઈચ્છું કે એવા નામથી મને બોલાવનારાઓનાં નામ લઉં, તો બધાને નામથી યાદ કરી લઉં; અને જો હાથથી તેમની તરફ ઈશારો કરવા ઈચ્છું, તો આ કામ કરી લઉં; અને જો તેમને એક એક કરીને દેખાડવા ઈચ્છું, તો આ કામ કરી લઉં; પરંતુ અલ્લાહની કસમ, હું તેમના હકમાં બુઝુર્ગી કરું છું; પણ આ બધાં છતાં અલ્લાહ મારાથી રાજી અને ખુશ નહીં થાય સિવાય કે જે મારા પર નાઝિલ ફરમાવ્યું છે તેને પહોંચાડી દઉં."

#4 و می‌گویند: «او آدم خوش‌باوری است»! بگو: «خوش‌باور بودن او به نفع شماست» They say: He is a credulous man. Say: His trust is to your benefit અને કહે છે: «તે ભોળા સ્વભાવના છે»! કહો: «તેમનું ભોળા હોવું તમારા ફાયદામાં છે»

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

وَ أَمَّا مَا تَأْوِیلُهُ مَعَ تَنْزِیلِه ... مِثْلُهُ قَوْلُهُ سُبْحَانَهُ فِی سُورَهًِْ التَّوْبَهًِْ وَ مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَیْرٍ لَکُمْ ... فَوَجَبَ عَلَی الْأُمَّهًِْ أَنْ یَعْرِفُوا هَؤُلَاءِ الْمُنَزَّلَ فِیهِمْ هَذِهِ الْآیَاتُ مَنْ هُمْ وَ مَنْ غَضِبَ اللَّهِ عَلَیْهِمْ لِیُعْرَفُوا بِأَسْمَائِهِمْ حَتَّی یَتَبَرَّءُوا مِنْهُمْ وَ لَا یَتَوَلَّوْهُم.

امام علی (علیه السلام)- آنچه [از آیات قرآن] که وقوعش همراه با نزولش می‌باشد. مثل این کلام خداوند سبحان در سوره‌ی توبه است: وَ مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ إذن قُلْ إذن خَیْرٍ لَکُمْ، که به مردم واجب است بدانند این آیات درباره‌ی چه کسانی نازل شده و چه کسانی هستند که خدای متعال بر آنان غضب کرده تا آنان را به نام‌هایشان بشناسند و از آنان بیزاری جسته و به‌عنوان دوست و ولیّ خود نگیرند.

Imam Ali (peace be upon him): That [among the Quranic verses] whose occurrence is together with its revelation. Like this word of Allah the Glorified in Surah at-Tawba: وَ مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَیْرٍ لَکُمْ [And among them are those who harm the Prophet and say: he is all ears. Say: an ear of good for you], for it is obligatory upon the people to know concerning whom these verses were revealed, and who those are upon whom Allah the Exalted became angry, so that they may know them by their names and dissociate from them and not take them as friend and guardian.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): [કુરઆનની આયતોમાંથી] જે [આયતો]ની ઘટના તેના નાઝિલ થવાની સાથે છે. જેમ કે અલ્લાહ સુબ્હાનહુનું આ કલામ સૂરએ તૌબામાં છે: وَ مِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَیْرٍ لَکُمْ [અને તેમનામાંથી કેટલાક એવા છે જેઓ નબીને દુઃખ પહોંચાડે છે અને કહે છે કે તેઓ કાન છે. કહી દો કે તે તમારા માટે ભલાઈના કાન છે], કે લોકો પર વાજિબ છે કે તેઓ જાણે કે આ આયતો કોના વિશે નાઝિલ થઈ છે અને એ કોણ છે જેમના પર અલ્લાહ તઆલાએ ગુસ્સો કર્યો છે, જેથી તેમને તેમના નામોથી ઓળખે અને તેમનાથી બેઝાર થઈ જાય અને પોતાના દોસ્ત તથા વલી તરીકે ન લે.

#5 [ولی بدانید] او به خدا ایمان دارد و [تنها] مؤمنان را تصدیق می‌کند He believes in Allah and trusts [only] the believers [પણ જાણી લો] તે અલ્લાહ પર ઈમાન રાખે છે અને [માત્ર] મોમિનોને સાચા માને છે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ حَمَّادِ‌بْنِ‌عُثْمَانَ عَنْ أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) قَالَ إِنِّی أَرَدْتُ أَنْ أَسْتَبْضِعَ بِضَاعَهًًْ إِلَی الْیَمَنِ فَأَتَیْتُ إِلَی أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فَقُلْتُ إِنِّی أُرِیدُ أَنْ أَسْتَبْضِعَ فُلَاناً فَقَالَ لِی أَ‌مَا عَلِمْتَ أَنَّهُ یَشْرَبُ الْخَمْرَ فَقُلْتُ قَدْ بَلَغَنِی مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنَّهُمْ یَقُولُونَ ذَلِکَ فَقَالَ صَدِّقْهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ یَقُولُ یُؤْمِنُ بِاللهِ وَ یُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِینَ فَقَالَ یَعْنِی یُصَدِّقُ اللَّهَ وَ یُصَدِّقُ الْمُؤْمِنِینَ لِأَنَّهُ کَانَ رَءُوفاً رَحِیماً بِالْمُؤْمِنِینَ.

امام صادق (علیه السلام)- حمادبن‌عثمان از امام صادق (علیه السلام) روایت می‌کند که فرمود: روزی می‌خواستم کالایی را به‌عنوان امانت همراه فلان به یمن بفرستم، نزد امام باقر (علیه السلام) آمدم و عرض کردم: «من می‌خواهم کالایی را با فلان کس بفرستم»؟ به من فرمود: «مگر نمی‌دانی که او شراب می‌خورد»؟ عرض کردم: «مؤمنان به من خبر دادند که او شراب خوار است». فرمود: «از آنان باور کن، همانا خدای عزّوجلّ می‌فرماید: یُؤْمِنُ بِاللهِ وَ یُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِینَ». پس فرمود: «یعنی خدا را باور دارد و مؤمنان را باور دارد، چرا که او نسبت به مؤمنان مهربان و رحیم است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Hammad ibn Uthman narrates from Imam Sadiq (peace be upon him) who said: One day I wanted to send some goods with so-and-so to Yemen as a trust. I came to Imam Baqir (peace be upon him) and said: "I want to send some goods with so-and-so." He said to me: "Do you not know that he drinks wine?" I said: "The believers have informed me that he drinks wine." He said: "Believe them, for indeed Allah, the Mighty and Majestic, says: يُؤْمِنُ بِاللهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ [He believes in Allah and believes the believers]." Then he said: "That is, he believes Allah and he believes the believers, because he was kind and merciful toward the believers."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હમ્માદ બિન ઉસ્માન ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરે છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: એક દિવસ હું ફલાણા સાથે અમાનત તરીકે યમન કેટલોક માલ મોકલવા ઈચ્છતો હતો. હું ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યો અને અરજ કરી: "હું ફલાણા વ્યક્તિ સાથે માલ મોકલવા ઈચ્છું છું." તમે મને ફરમાવ્યું: "શું તમે નથી જાણતા કે તે શરાબ પીવે છે?" મેં અરજ કરી: "મોમિનોએ મને ખબર આપી છે કે તે શરાબ પીવે છે." તમે ફરમાવ્યું: "તેમની વાત માની લો, ખરેખર અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: يُؤْمِنُ بِاللهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ [તે અલ્લાહ પર ઈમાન લાવે છે અને મોમિનોની વાત માને છે]." પછી તમે ફરમાવ્યું: "એટલે કે તે અલ્લાહની વાત માને છે અને મોમિનોની વાત માને છે, કારણ કે તે મોમિનો પ્રત્યે દયાળુ અને રહેમદિલ હતા."

#6 [ولی بدانید] او به خدا ایمان دارد و [تنها] مؤمنان را تصدیق می‌کند He believes in Allah and trusts [only] the believers [પણ જાણી લો] તે અલ્લાહ પર ઈમાન રાખે છે અને [માત્ર] મોમિનોને સાચા માને છે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ حُرَیز قَالَ کَانَتْ لِإِسْمَاعِیلَ‌بْنِ‌أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) دَنَانِیرُ وَ أَرَادَ رَجُلٌ مِنْ قُرَیْشٍ أَنْ یَخْرُجَ إِلَی الْیَمَنِ فَقَالَ إِسْمَاعِیلُ یَا أَبَهْ إِنَّ فُلَاناً یُرِیدُ الْخُرُوجَ إِلَی الْیَمَنِ وَ عِنْدِی کَذَا وَ کَذَا دِینَارٌ أَ‌فَتَرَی أَنْ أَدْفَعَهَا إِلَیْهِ یَبْتَاعُ لِی بِهَا بِضَاعَهًًْ مِنَ الْیَمَنِ فَقَالَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) یَا بُنَیَّ أَ‌مَا بَلَغَکَ أَنَّهُ یَشْرَبُ الْخَمْرَ فَقَالَ إِسْمَاعِیلُ هَکَذَا یَقُولُ النَّاسُ فَقَالَ یَا بُنَیَّ لَا تَفْعَلْ فَعَصَی إِسْمَاعِیلُ أَبَاهُ وَ دَفَعَ إِلَیْهِ دَنَانِیرَهُ فَاسْتَهْلَکَهَا وَ لَمْ یَأْتِهِ بِشَیْءٍ مِنْهَا فَخَرَجَ إِسْمَاعِیلُ وَ قُضِیَ أَنَّ أَبَاعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) حَجَّ وَ حَجَّ إِسْمَاعِیلُ تِلْکَ السَّنَهًَْ فَجَعَلَ یَطُوفُ بِالْبَیْتِ وَ یَقُولُ اللَّهُمَّ أْجُرْنِی وَ أَخْلِفْ عَلَیَّ فَلَحِقَهُ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) فَهَمَزَهُ بِیَدِهِ مِنْ خَلْفِهِ وَ قَالَ لَهُ مَهْ یَا بُنَیَّ فَلَا وَ اللَّهِ مَا لَکَ عَلَی اللَّهِ هَذَا وَ لَا لَکَ أَنْ یَأْجُرَکَ وَ لَا یُخْلِفَ عَلَیْکَ وَ قَدْ بَلَغَکَ أَنَّهُ یَشْرَبُ الْخَمْرَ فَائْتَمَنْتَهُ فَقَالَ إِسْمَاعِیلُ یَا أَبَهْ إِنِّی لَمْ أَرَهُ یَشْرَبُ الْخَمْرَ إِنَّمَا سَمِعْتُ النَّاسَ یَقُولُونَ فَقَالَ یَا بُنَیَّ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ فِی کِتَابِهِ یُؤْمِنُ بِاللهِ وَ یُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِینَ یَقُولُ یُصَدِّقُ لِلَّهِ وَ یُصَدِّقُ لِلْمُؤْمِنِینَ فَإِذَا شَهِدَ عِنْدَکَ الْمُؤْمِنُونَ فَصَدِّقْهُم.

امام صادق (علیه السلام)- حریز گوید: اسماعیل فرزند امام صادق (علیه السلام) مقداری دینار داشت و مردی از قریش می‌خواست به یمن سفر کند. اسماعیل گفت: «ای پدر! فلانی می‌خواهد عازم یمن شود و من فلان مبلغ دینار دارم. آیا به او بدهم تا کالایی را برای من از یمن بخرد»؟ امام صادق (علیه السلام) فرمود: «پسرم مگر نمی‌دانی که او شراب می‌خورد»؟ اسماعیل گفت: «مردم چنین می‌گویند». فرمود: «پسرم! این‌کار را نکن». امّا اسماعیل به حرف پدرش گوش نداد و پولش را به آن مرد داد. پس آن را خرج کرد و چیزی از آن برای او نیاورد. این اتّفاق در سالی افتاد که امام صادق (علیه السلام) در آن سال همراه با اسماعیل حج می‌گزارد. اسماعیل کعبه را طواف می‌کرد و می‌گفت: «خدایا به من اجر و عوض ده». امام صادق (علیه السلام) بر پشت او زد و به او فرمود: [بس کن پسرم] به خدا قسم! دراین‌مورد حجّتی بر خدا نداری و حقّی نداری که تو را اجر و عوض دهد. چرا که به تو خبر رسیده بود که او شراب می‌خورد و با این وجود پولت را نزد او به امانت گذاشته‌ای». اسماعیل گفت: «پدر! من او را درحال شراب خوردن ندیده‌ام، بلکه از مردم شنیده‌ام». فرمود: «پسرم، همانا خدای عزّوجلّ در کتابش می‌فرماید: یُؤْمِنُ بِاللهِ وَ یُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِینَ، می‌گوید: خدا را باور می‌کند و مؤمنان را نیز باور می‌کند. پس هرگاه مؤمنان نزد تو شهادت دهند، آنان را باور کن».

Imam Sadiq (peace be upon him): Hariz said: Isma'il, the son of Imam Sadiq (peace be upon him), had some dinars, and a man from Quraysh wanted to travel to Yemen. Isma'il said: "O father! So-and-so wants to set out for Yemen, and I have such-and-such an amount in dinars. Shall I give it to him so he may buy some goods for me from Yemen?" Imam Sadiq (peace be upon him) said: "My son, do you not know that he drinks wine?" Isma'il said: "That is what people say." He said: "My son! Do not do this." But Isma'il did not listen to his father's word and gave his money to that man. He spent it all and brought nothing back for him. This happened in the year that Imam Sadiq (peace be upon him) was performing the Hajj together with Isma'il. Isma'il was circumambulating the Ka'ba and saying: "O Allah, reward me and compensate me." Imam Sadiq (peace be upon him) struck him on his back and said to him: "[Stop, my son!] By Allah! You have no claim against Allah in this matter, nor is it your right that He should reward you and compensate you. For news had reached you that he drinks wine, and despite this you entrusted your money to him." Isma'il said: "Father! I did not see him drinking wine, I only heard it from people." He said: "My son, indeed Allah, the Mighty and Majestic, says in His Book: يُؤْمِنُ بِاللهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ [He believes in Allah and believes the believers], meaning: he believes Allah and he also believes the believers. So whenever the believers bear witness before you, believe them."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હરીઝ કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ના પુત્ર ઇસ્માઈલ પાસે કેટલાક દીનાર હતા અને કુરેશમાંથી એક વ્યક્તિ યમન જવા ઈચ્છતો હતો. ઇસ્માઈલે કહ્યું: "ઓ પિતા! ફલાણો યમન જવા ઈચ્છે છે અને મારી પાસે ફલાણી રકમના દીનાર છે. શું હું તેને આપી દઉં જેથી તે મારા માટે યમનથી કોઈ માલ ખરીદે?" ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "મારા દીકરા, શું તું નથી જાણતો કે તે શરાબ પીવે છે?" ઇસ્માઈલે કહ્યું: "લોકો એવું કહે છે." તમે ફરમાવ્યું: "મારા દીકરા! આ કામ ન કર." પરંતુ ઇસ્માઈલે તેમના પિતાની વાત ન સાંભળી અને પોતાના પૈસા તે વ્યક્તિને આપી દીધા. તેણે તે ખર્ચી નાખ્યા અને તેમાંથી કંઈ પાછું ન આપ્યું. આ ઘટના તે વર્ષે બની જ્યારે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ઇસ્માઈલ સાથે હજ કરી રહ્યા હતા. ઇસ્માઈલ કાબાનો તવાફ કરતો હતો અને કહેતો હતો: "અલ્લાહ મને અજ્ર અને એવજ આપ." ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ તેની પીઠ પર માર્યું અને તેને ફરમાવ્યું: "[બસ કર મારા દીકરા!] અલ્લાહની કસમ! આ બાબતમાં તારી પાસે અલ્લાહ પર કોઈ હુજ્જત નથી અને તારો કોઈ હક પણ નથી કે તે તને અજ્ર અને એવજ આપે. કારણ કે તને ખબર પડી ગઈ હતી કે તે શરાબ પીવે છે, છતાં પણ તેં તારા પૈસા તેની પાસે અમાનત મૂક્યા." ઇસ્માઈલે કહ્યું: "પિતાજી! મેં તેને શરાબ પીતાં જોયો નથી, ફક્ત લોકોથી સાંભળ્યું છે." તમે ફરમાવ્યું: "મારા દીકરા, ખરેખર અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ પોતાની કિતાબમાં ફરમાવે છે: يُؤْمِنُ بِاللهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ [તે અલ્લાહ પર ઈમાન લાવે છે અને મોમિનોની વાત માને છે], કહે છે: તે અલ્લાહની વાત માને છે અને મોમિનોની વાત પણ માને છે. તો જ્યારે પણ મોમિનો તારી પાસે ગવાહી આપે, તો તેમની વાત માની લે."

#7 [ولی بدانید] او به خدا ایمان دارد و [تنها] مؤمنان را تصدیق می‌کند He believes in Allah and trusts [only] the believers [પણ જાણી લો] તે અલ્લાહ પર ઈમાન રાખે છે અને [માત્ર] મોમિનોને સાચા માને છે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ عُمَرَ‌بْنِ‌یَزِیدَ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) أَرَأَیْتَ مَنْ لَمْ یُقِرَّ بِأَنَّکُمْ فِی لَیْلَهًِْ الْقَدْرِ کَمَا ذُکِرَتْ وَ لَمْ یَجْحَدْهُ قَالَ أَمَّا إِذَا قَامَتْ عَلَیْهِ الْحُجَّهًُْ مِمَّنْ یَثِقُ بِهِ فِی عِلْمِنَا فَلَمْ یَثِقْ بِهِ فَهُوَ کَافِرٌ وَ أَمَّا مَنْ لَمْ یَسْمَعْ ذَلِکَ فَهُوَ فِی عُذْرٍ حَتَّی یَسْمَعَ ثُمَّ قَالَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) یُؤْمِنُ بِاللهِ وَ یُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِینَ.

امام صادق (علیه السلام)- عمربن‌یزید گوید: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: «نظر شما در مورد کسی که به آنچه در شب قدر بر شما فرود می‌آید آنچنان که گفته شده، اقرار نکند و آن را انکار هم نکند، چیست»؟ فرمود: «امّا اگر از سوی افرادی که در علم ما مورد اطمینان هستند بر او اقامه دلیل شود، ولی به او اطمینان نکند کافر است. امّا کسی که اقامه دلیل از فرد مورد وثوق را نشنود معذور است تا زمانی‌که آن را بشنود. سپس فرمود: یُؤْمِنُ بِاللهِ وَ یُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِینَ».

Imam Sadiq (peace be upon him): Umar ibn Yazid said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): "What is your view about someone who does not affirm what descends upon you on the Night of Qadr as it has been described, but also does not deny it?" He said: "As for one against whom the proof has been established by those who are trustworthy in [conveying] our knowledge, and yet he does not trust them — he is a disbeliever. But one who has not heard the proof established by a trustworthy person is excused until he hears it." Then Imam Sadiq (peace be upon him) said: "يُؤْمِنُ بِاللهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ [He believes in Allah and believes the believers]."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઉમર બિન યઝીદ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને અરજ કરી: "જે વ્યક્તિ શબે કદ્રમાં તમારા પર જે ઉતરે છે તે અંગે જેમ કહેવાયું છે તેમ ઇકરાર ન કરે અને તેનો ઇન્કાર પણ ન કરે, તેના વિશે તમારો શું અભિપ્રાય છે?" તમે ફરમાવ્યું: "જો તેની સામે એવી વ્યક્તિઓ દ્વારા દલીલ કાયમ કરવામાં આવે જેઓ અમારા ઇલ્મમાં વિશ્વસનીય છે, અને છતાં તે તેમના પર વિશ્વાસ ન કરે, તો તે કાફિર છે. પરંતુ જે વ્યક્તિએ વિશ્વસનીય વ્યક્તિ પાસેથી દલીલ સાંભળી નથી, તે જ્યાં સુધી તે સાંભળે નહીં ત્યાં સુધી માફ છે." પછી તમે ફરમાવ્યું: "يُؤْمِنُ بِاللهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ [તે અલ્લાહ પર ઈમાન લાવે છે અને મોમિનોની વાત માને છે]."