فَإِنَّهَا نَزَلَتْ لَمَّا جَاءَتِ الصَّدَقَاتُ وَ جَاءَ الْأَغْنِیَاءُ وَ ظَنُّوا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَقْسِمُهَا بَیْنَهُمْ فَلَمَّا وَضَعَهَا فِی الْفُقَرَاءِ تَغَامَزُوا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ لَمَزُوهُ وَ قَالُوا نَحْنُ الَّذِینَ نَقُومُ فِی الْحَرْبِ وَ نَغْزُو مَعَهُ وَ نُقَوِّی أَمْرَهُ ثُمَّ یَدْفَعُ الصَّدَقَاتِ إِلَی هَؤُلَاءِ الَّذِینَ لَا یُعِینُونَهُ وَ لَا یُغْنُونَ عَنْهُ شَیْئاً فَأَنْزَلَ اللَّهُ وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ سَیُؤْتِینَا اللهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَی اللهِ راغِبُون.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- همانا این آیه، هنگامی‌که صدقات آمد و ثروتمندان گمان بردند که پیامبر (صلی الله علیه و آله) در میانشان تقسیم خواهد کرد نازل شد. هنگامی‌که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آن را میان فقرا تقسیم کرد، در مورد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به کنایه حرف می‌زدند و پشت‌سر او عیب‌جویی می‌کردند و می گفتند: «ما جنگ را به عهده می‌گیریم و همراه او جنگ می‌کنیم و از او پشتیبانی می‌کنیم، سپس صدقات را به اینان که به او یاری نمی‌رسانند و سودی به او نمی‌رسانند، می‌پردازد»؟! پس خدا این آیه را نازل کرد: وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ سَیُؤْتینَا اللهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَی اللهِ راغِبُونَ.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Indeed this verse was revealed when the alms came in and the wealthy imagined that the Prophet (peace be upon him and his family) would distribute them among themselves. When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) distributed them among the poor, they spoke insinuatingly about the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and found fault with him behind his back and said: "We are the ones who take on the war and fight alongside him and support him, and then he gives the alms to these people who neither help him nor bring him any benefit?!" So Allah revealed this verse: وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ سَیُؤْتینَا اللهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَی اللهِ راغِبُونَ [And if they had been content with what Allah and His Messenger gave them and had said, 'Allah is sufficient for us; Allah will give us of His bounty, and so will His Messenger; indeed, to Allah we turn in hope.'].
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ખરેખર આ આયત ત્યારે નાઝિલ થઈ જ્યારે સદકાત આવ્યાં અને ધનવાનોએ ગુમાન કર્યું કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમની વચ્ચે વહેંચશે. જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેને ફકીરો વચ્ચે વહેંચ્યું, ત્યારે તેઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વિશે કિનાયામાં વાત કરવા લાગ્યા અને તેમની પાછળ ઐબજોઈ કરવા લાગ્યા અને કહેવા લાગ્યા: "અમે યુદ્ધ સંભાળીએ છીએ અને તેમની સાથે લડીએ છીએ અને તેમને સહાય કરીએ છીએ, પછી સદકાતને એવા લોકોને આપે છે જેઓ તેમને મદદ કરતા નથી અને તેમને કોઈ ફાયદો પહોંચાડતા નથી?!" તો અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી: وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ سَیُؤْتینَا اللهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَی اللهِ راغِبُونَ [અને જો તેઓ એ વસ્તુથી રાજી થઈ જાય જે અલ્લાહ અને તેના રસૂલે તેમને આપ્યું છે અને કહે કે અલ્લાહ અમારા માટે પૂરતો છે; અલ્લાહ પોતાના ફઝલથી અમને આપશે અને તેનો રસૂલ પણ; ખરેખર અમે અલ્લાહ તરફ જ આશા રાખનારા છીએ].