فِی رِوَایَهًِْ أَبِی‌الْجَارُودِ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ لا تَعْتَذِرُوا قَدْ کَفَرْتُمْ بَعْدَ إِیمانِکُمْ قَالَ هَؤُلَاءِ قَوْمٌ کَانُوا مُؤْمِنِینَ صَادِقِینَ ارْتَابُوا وَ شَکُّوا وَ نَافَقُوا بَعْدَ إِیمَانِهِمْ وَ کَانُوا أَرْبَعَهًَْ نَفَرٍ وَ قَوْلُهُ إِنْ نَعْفُ عَنْ طائِفَةٍ مِنْکُمْ کَانَ أَحَدُ الْأَرْبَعَهًِْ مُخْتَبِرُبْنُالْحُمَیِّرِ فَاعْتَرَفَ وَ تَابَ وَ قَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَهْلَکَنِی اسْمِی فَسَمَّاهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَبْدَ اللَّهِبْنَعَبْدِالرَّحْمَنِ فَقَالَ یَا رَبِّ اجْعَلْنِی شَهِیداً حَیْثُ لَا یَعْلَمُ أَحَدٌ أَیْنَ أَنَا فَقُتِلَ یَوْمَ الْیَمَامَهًِْ وَ لَمْ یَعْلَمْ أَحَدٌ أَیْنَ قُتِلَ فَهُوَ الَّذِی عَفَا اللَّهُ عَنْه.
امام باقر (علیه السلام)- در روایت ابوالجارود از امام باقر (علیه السلام) آمده است که درباره‌ی این کلام خدا: لا تَعْتَذِرُوا قَدْ کَفَرْتُمْ بَعْدَ ایمانکُمْ، فرمود: «اینان گروهی مؤمن و راست گفتار بودند که بعد از ایمانشان دچار تردید و نفاق گشتند و آنان چهار نفر بودند. و سخن حق تعالی: إِنْ نَعْفُ عَنْ طائِفَةٍ مِنْکُمْ، یکی از آن چهار نفر مختبربن‌حمیر بود که اعتراف و توبه کرد و گفت: «ای رسول خدا! نامم مرا هلاک ساخت». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نیز او را عبدالله‌بن‌عبدالرّحمن نامید و او گفت: «پروردگارا! مرا از شهدا قرار ده! به‌گونه‌ای که کسی از محلّ پیکر من آگاه نگردد». و او بعد از مدّتی در جنگ یمامه جان باخت و کسی ندانست که او کجا کشته شد؟ و او همان کسی بود که خداوند از او درگذشت.
Imam Baqir (peace be upon him): In the narration of Abu al-Jarud from Imam Baqir (peace be upon him), concerning this word of Allah: لا تَعْتَذِرُوا قَدْ کَفَرْتُمْ بَعْدَ ایمانکُمْ [Do not make excuses; you have denied indeed after you had believed], he said: "These were a group of believers who spoke the truth, but after their belief they fell into doubt and hypocrisy, and they were four persons. And as for the Almighty's word: إِنْ نَعْفُ عَنْ طائِفَةٍ مِنْکُمْ [If We pardon a party of you], one of those four was Mukhtabar ibn Humayyir, who confessed and repented, and said: 'O Messenger of Allah! My name has destroyed me.' So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) named him Abdullah ibn Abd al-Rahman. And he said: 'O my Lord! Make me a martyr in such a way that no one knows where I am.' And after a time he lost his life in the Battle of Yamama, and no one knew where he was killed. And he was the one whom Allah pardoned."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબુલ જારૂદની રિવાયતમાં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) થી આવ્યું છે કે અલ્લાહના આ કલામ: لا تَعْتَذِرُوا قَدْ کَفَرْتُمْ بَعْدَ ایمانکُمْ [બહાનાં ન કરો; તમે તમારા ઈમાન પછી કુફ્ર કર્યું છે] વિશે તેમણે ફરમાવ્યું: "આ લોકો મોમિન અને સાચું બોલનારા એક જૂથ હતા જેઓ પોતાના ઈમાન પછી શંકા અને નિફાકમાં પડી ગયા, અને તેઓ ચાર વ્યક્તિઓ હતા. અને હક તઆલાનું વચન: إِنْ نَعْفُ عَنْ طائِفَةٍ مِنْکُمْ [જો અમે તમારામાંથી એક જૂથને માફ કરીશું], તે ચારમાંથી એક મુખ્તબર બિન હુમય્યિર હતો જેણે એકરાર અને તૌબા કરી અને કહ્યું: 'ઓ અલ્લાહના રસૂલ! મારા નામે મને હલાક કરી નાખ્યો.' અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ પણ તેને અબ્દુલ્લાહ બિન અબ્દુર્રહમાન નામ આપ્યું, અને તેણે કહ્યું: 'પરવરદિગાર! મને શહીદોમાંથી બનાવી દે! એવી રીતે કે કોઈ મારા શરીરની જગ્યાથી વાકિફ ન થાય.' અને તે થોડા સમય પછી યમામાના યુદ્ધમાં જીવ ગુમાવી બેઠો, અને કોઈને ખબર ન પડી કે તે ક્યાં કત્લ થયો? અને તે એ જ હતો જેને અલ્લાહે માફ કરી દીધો."