قَوْلُهُ یَحْذَرُ الْمُنافِقُونَ أَنْ تُنَزَّلَ عَلَیْهِمْ سُورَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِما فِی قُلُوبِهِمْ قُلِ اسْتَهْزِؤُا إِنَّ اللهَ مُخْرِجٌ ما تَحْذَرُونَ قَالَ کَانَ قَوْمٌ مِنَ الْمُنَافِقِینَ لَمَّا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی تَبُوکَ کَانُوا یَتَحَدَّثُونَ فِیمَا بَیْنَهُمْ وَ یَقُولُونَ أَ‌یَرَی مُحَمَّدٌ أَنَّ حَرْبَ الرُّومِ مِثْلُ حَرْبِ غَیْرِهِمْ لَا یَرْجِعُ مِنْهُمْ أَحَدٌ أَبَداً فَقَالَ بَعْضُهُمْ مَا أَخْلَقَهُ أَنْ یُخْبِرَ اللَّهُ مُحَمَّداً بِمَا کُنَّا فِیهِ وَ بِمَا فِی قُلُوبِنَا وَ یُنَزِّلَ عَلَیْهِ بِهَذَا قُرْآناً یَقْرَؤُهُ النَّاسُ وَ قَالُوا هَذَا عَلَی حَدِّ الِاسْتِهْزَاءِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لِعَمَّارِبْنِیَاسِرٍ الْحَقِ الْقَوْمَ فَإِنَّهُمْ قَدِ احْتَرَقُوا فَلَحِقَهُمْ عَمَّارٌ فَقَالَ مَا قُلْتُمْ قَالُوا مَا قُلْنَا شَیْئاً إِنَّمَا کُنَّا نَقُولُ شَیْئاً عَلَی حَدِّ اللَّعْبِ وَ الْمِزَاحِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ لَیَقُولُنَّ إِنَّما کُنَّا نَخُوضُ وَ نَلْعَبُ قُلْ أَ بِاللهِ وَ آیاتِهِ وَ رَسُولِهِ کُنْتُمْ تَسْتَهْزِؤُنَ، لا تَعْتَذِرُوا قَدْ کَفَرْتُمْ بَعْدَ إِیمانِکُمْ إِنْ نَعْفُ عَنْ طائِفَةٍ مِنْکُمْ نُعَذِّبْ طائِفَةً بِأَنَّهُمْ کانُوا مُجْرِمِینَ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- یَحْذَرُ المُنافِقُونَ أَنْ تُنَزَّلَ عَلَیْهِمْ سُورَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِما فِی قُلُوبِهِمْ قُلِ اسْتَهْزِؤُا إِنَّ اللهَ مُخْرِجٌ ما تَحْذَرُونَ، هنگامی‌که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) عازم تبوک شد، گروهی از منافقان با یکدیگر می‌گفتند: «آیا محمّد فکر می‌کند جنگ با روم مانند جنگ با دیگران است. هیچ‌کس از آنان بر نخواهد گشت». برخی از آنان گفتند: «شاید خدا به محمّد (صلی الله علیه و آله) آنچه را که با هم گفتیم و آنچه را در دل‌های ماست، خبر دهد و دراین‌باره آیه‌ای نازل کند که مردم آن را بخوانند»! و این را از باب استهزاء و تمسخر گفتند. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به عمّاربن‌یاسر (رحمة الله علیه) فرمود: «به این گروه برس، چرا که آنان در آتش سوختند». عمّار (رحمة الله علیه) به آنان رسید و گفت: «چه گفته‌اید»؟ گفتند: «چیزی را نگفته‌ایم، بلکه چیزی را از روی بازی و شوخی می‌گفتیم». پس خدا این آیه را نازل کرد: وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَیَقُولُنَّ انما کُنَّا نَخُوضُ وَ نَلْعَبُ قُلْ آباللهِ وَ آیَاتِهِ وَ رَسُولِهِ کُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ* لاَ تَعْتَذِرُواْ قَدْ کَفَرْتُم بَعْدَ ایمانکُمْ ان نَّعْفُ عَن طَآئِفَة نُعَذِّبْ طَآئِفَةً.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): يَحْذَرُ الْمُنافِقُونَ أَنْ تُنَزَّلَ عَلَیْهِمْ سُورَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِما فِی قُلُوبِهِمْ قُلِ اسْتَهْزِؤُا إِنَّ اللهَ مُخْرِجٌ ما تَحْذَرُونَ [The hypocrites fear lest a surah be sent down about them, informing them of what is in their hearts. Say: Go on mocking; indeed Allah will bring out what you fear]. When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) set out for Tabuk, a group of the hypocrites said to one another: "Does Muhammad think that war with the Romans is like war with others? None of them will ever return." Some of them said: "Perhaps Allah will inform Muhammad (peace be upon him and his family) of what we said among ourselves and what is in our hearts, and will send down a verse about this that people will recite!" And they said this by way of mockery and derision. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to Ammar ibn Yasir (may Allah have mercy on him): "Catch up with this group, for indeed they have burned themselves." Ammar (may Allah have mercy on him) reached them and said: "What did you say?" They said: "We said nothing; we were only saying something in play and jest." So Allah sent down this verse: وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَیَقُولُنَّ إنما کُنَّا نَخُوضُ وَ نَلْعَبُ قُلْ آباللهِ وَ آیَاتِهِ وَ رَسُولِهِ کُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ * لاَ تَعْتَذِرُواْ قَدْ کَفَرْتُم بَعْدَ إیمانکُمْ إن نَّعْفُ عَن طَآئِفَة نُعَذِّبْ طَآئِفَةً [And if you should question them, they would certainly say: We were only idly discoursing and sporting. Say: Was it at Allah and His communications and His Apostle that you mocked? Do not make excuses; you have denied indeed after you had believed; if We pardon a party of you, We will chastise (another) party].
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): يَحْذَرُ الْمُنافِقُونَ أَنْ تُنَزَّلَ عَلَیْهِمْ سُورَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِما فِی قُلُوبِهِمْ قُلِ اسْتَهْزِؤُا إِنَّ اللهَ مُخْرِجٌ ما تَحْذَرُونَ [મુનાફિકો ડરે છે કે તેમના વિશે એક સૂરહ ઉતરે જે તેમને તેમના દિલોમાં જે છે તેની જાણ કરી દે. કહી દો: મજાક કરતા રહો, ખરેખર અલ્લાહ તે વસ્તુ બહાર લાવશે જેનાથી તમે ડરો છો]. જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તબૂક તરફ રવાના થયા, ત્યારે મુનાફિકોના એક જૂથે એકબીજાને કહ્યું: "શું મુહમ્મદ વિચારે છે કે રોમ સાથેનું યુદ્ધ બીજાઓ સાથેના યુદ્ધ જેવું છે? તેમાંથી કોઈ પાછો ફરશે નહીં." તેમાંથી કેટલાકે કહ્યું: "કદાચ અલ્લાહ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને જણાવે કે અમે અંદરોઅંદર શું કહ્યું અને અમારા દિલોમાં શું છે, અને આ વિશે એક આયત ઉતારે જેને લોકો પઢે!" અને આ તેમણે મજાક અને ઉપહાસના રૂપમાં કહ્યું. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અમ્માર બિન યાસિર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)ને કહ્યું: "આ જૂથ પાસે પહોંચી જાઓ, કારણ કે તેઓ આગમાં બળી ગયા છે." અમ્માર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) તેમની પાસે પહોંચ્યા અને કહ્યું: "તમે શું કહ્યું?" તેમણે કહ્યું: "અમે કંઈ કહ્યું નથી, બલ્કે અમે રમત અને મજાકના રૂપમાં કંઈક કહી રહ્યા હતા." તો અલ્લાહે આ આયત ઉતારી: وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَیَقُولُنَّ إنما کُنَّا نَخُوضُ وَ نَلْعَبُ قُلْ آباللهِ وَ آیَاتِهِ وَ رَسُولِهِ کُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ * لاَ تَعْتَذِرُواْ قَدْ کَفَرْتُم بَعْدَ إیمانکُمْ إن نَّعْفُ عَن طَآئِفَة نُعَذِّبْ طَآئِفَةً [અને જો તમે તેમને પૂછશો, તો તેઓ ચોક્કસ કહેશે: અમે તો ફક્ત વાતચીત અને રમત કરી રહ્યા હતા. કહી દો: શું અલ્લાહ, તેની આયતો અને તેના રસૂલની તમે મજાક ઉડાવતા હતા? બહાનાં ન કરો; તમે તમારા ઈમાન પછી કુફ્ર કર્યું છે; જો અમે તમારામાંથી એક જૂથને માફ કરીશું, તો બીજા જૂથને સજા આપીશું].