عَن أَبِی‌مَعمَر السَّعدَانِی أَنَّ رَجُلًا أَتَی أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ عَلِیَّبْنَأَبِیطَالِبٍ (علیه السلام) فَقَالَ یَا أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ إِنِّی قَدْ شَکَکْتُ فِی کِتَابِ اللَّهِ الْمُنْزَلِ قَالَ لَهُ عَلِیٌّ (علیه السلام) ... فَهَاتِ مَا شَکَکْتَ فِیهِ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ قَالَ لَهُ الرَّجُلُ إِنِّی وَجَدْتُ اللَّهَ یَقُولُ فَالْیَوْمَ نَنْساهُمْ کَما نَسُوا لِقاءَ یَوْمِهِمْ هذا وَ قَالَ أَیْضاً نَسُوا اللهَ فَنَسِیَهُمْ ... فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) ... أَمَّا قَوْلُهُ نَسُوا اللهَ فَنَسِیَهُمْ إِنَّمَا یَعْنِی نَسُوا اللَّهَ فِی دَارِ الدُّنْیَا لَمْ یَعْمَلُوا بِطَاعَتِهِ وَ لَمْ یُؤْمِنُوا بِهِ وَ بِرَسُولِهِ فَنَسِیَهُمْ فِی الْآخِرَةِ أَیْ لَمْ یَجْعَلْ لَهُمْ فِی ثَوَابِهِ شَیْئاً فَصَارُوا مَنْسِیِّینَ مِنَ الْخَیْرِ الجنهًْ وَ کَذَلِکَ تَفْسِیرُ قَوْلِهِ عَزَّوَجَلَّ فَالْیَوْمَ نَنْساهُمْ کَما نَسُوا لِقاءَ یَوْمِهِمْ هذا یَعْنِی بِالنِّسْیَانِ أَنَّهُ لَمْ یُثِبْهُمْ کَمَا یُثِیبُ أَوْلِیَاءَهُ الَّذِینَ کَانُوا فِی دَار ِالدُّنْیَا مُطِیعِینَ ذَاکِرِینَ حِینَ آمَنُوا بِهِ وَ بِرُسُلِهِ وَ خَافُوهُ بِالْغَیْبِ وَ أَمَّا قَوْلُهُ وَ مَا کَانَ رَبُّکَ نَسِیًّا فَإِنَّ رَبَّنَا تَبَارَکَ وَ تَعَالَی عُلُوّاً کَبِیراً لَیْسَ بِالَّذِی یَنْسَی وَ لَا یَغْفُلُ بَلْ هُوَ الْحَفِیظُ الْعَلِیمُ وَ قَدْ یَقُولُ الْعَرَبُ فِی بَابِ النِّسْیَانِ قَدْ نَسِیَنَا فُلَانٌ فَلَا یَذْکُرُنَا أَیْ إِنَّهُ لَا یَأْمُرُ لَنَا بِخَیْرٍ وَ لَا یَذْکُرُنَا بِهِ.
امام علی (علیه السلام)- ابی‌معمّر سعدانی گوید: مردی به خدمت امیرالمؤمنین علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) آمد و عرض کرد: «یا امیرالمؤمنین! من در کتاب منزل خدا شک کرده‌ام». علی (علیه السلام) به آن مرد فرمود: «... پس آنچه را که در آن شک کرده‌ای از کتاب خدای عزّوجلّ بیاور و بگو تا ببینم». آن مرد به حضرت (علیه السلام) عرض کرد: «من خدا را یافتم که می‌گوید؛ امروز ما آن‌ها را فراموش می‌کنیم، همان‌گونه که لقای چنین روزی را فراموش کردند. ( اعراف/۵۱ ). و نیز گفته: نَسُوا اللهَ فَنَسِیَهُمْ ...». امام علی (علیه السلام) به آن مرد فرمود: «... نَسُوا اللهَ فَنَسِیَهُمْ؛ یعنی آنان خداوند را در سرای دنیا فراموش کردند و در راه فرمانبری از او عمل نکردند، پس خداوند نیز در آخرت آنان را فراموش کرد؛ یعنی چیزی از پاداش خود برایشان قرار نداد و این‌گونه آنان از خیر فراموش شدند. همچنین است تفسیر کلام خداوند عزّوجلّ: امروز ما آن‌ها را فراموش می‌کنیم، همان‌گونه که لقای چنین روزی را فراموش کردند. ( اعراف/۵۱ ). منظور از فراموشی این است که آنان را پاداش نداده، آن‌گونه که دوستان خود را پاداش داده است؛ همان کسانی که چون در سرای دنیا به او و رسولش ایمان آوردند، فرمان بردند و خدا را یاد کردند و در غیب از او ترسیدند. و امّا این کلام خداوند متعال: و پروردگارت هرگز فراموشکار نبوده [و نیست]!. ( مریم/۶۴ ). والامرتبه و بزرگ است، کسی نیست که فراموش کند و غفلت ورزد، بلکه او به یاد دارنده و داناست. عرب می گوید: فلان کس را فراموش کردیم و او از ما یاد نمی کند؛ یعنی او در حقّ آنان نیکی نکرد و با نیکی از ایشان یاد نکرد».
Imam Ali (peace be upon him): Abi Ma'mar al-Sa'dani said: A man came to Amir al-Mu'minin Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) and said: "O Amir al-Mu'minin! I have come to have doubts about the Book of Allah that has been sent down." Ali (peace be upon him) said to that man: "... So bring forth what you have doubted about in the Book of Allah the Mighty and Majestic, and speak so that I may see." The man said to His Eminence (peace be upon him): "I have found Allah saying: 'Today We forget them just as they forgot the meeting of this day of theirs' (Al-A'raf/51), and He also said: نَسُوا اللهَ فَنَسِیَهُمْ [They forgot Allah, so He forgot them]..." Imam Ali (peace be upon him) said to that man: "... نَسُوا اللهَ فَنَسِیَهُمْ; that is, they forgot Allah in the abode of the world and did not act in obedience to Him, so Allah too forgot them in the Hereafter; meaning He set aside nothing of His reward for them, and thus they were forgotten from good. Likewise is the interpretation of the words of Allah the Mighty and Majestic: 'Today We forget them just as they forgot the meeting of this day of theirs' (Al-A'raf/51). What is meant by forgetting is that He did not reward them as He rewarded His friends — those who, when they believed in Him and His Messengers in the abode of the world, obeyed and remembered Allah and feared Him in the unseen. As for these words of Allah the Exalted: 'And your Lord was never forgetful' (Maryam/64). He is of exalted rank and greatness; He is not one who forgets or is heedless; rather He is the Preserver, the Knower. The Arabs say in the matter of forgetting: 'So-and-so has forgotten us and does not remember us'; that is, he did no good in their regard and did not remember them with good."
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અબી મઅમર સઅદાની કહે છે: એક વ્યક્તિ અમીરુલ મોઅમેનીન અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં આવ્યો અને કહ્યું: "હે અમીરુલ મોઅમેનીન! મને અલ્લાહની નાઝિલ થયેલી કિતાબમાં શંકા થઈ છે." અલી (અલયહિસ્સલામ)એ તે વ્યક્તિને ફરમાવ્યું: "... તો અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની કિતાબમાંથી જે વસ્તુમાં તમે શંકા કરી છે તે લાવો અને કહો જેથી હું જોઉં." તે વ્યક્તિએ હઝરત (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "મેં અલ્લાહને એમ ફરમાવતાં જોયા છે: આજે અમે તેઓને ભૂલી જઈશું, જેમ તેઓએ આ દિવસની મુલાકાતને ભૂલી ગયા હતા. (અઅરાફ/૫૧). અને એમ પણ ફરમાવ્યું: نَسُوا اللهَ فَنَسِیَهُمْ [તેઓએ અલ્લાહને ભૂલી ગયા, તો અલ્લાહે તેઓને ભૂલી ગયો]..." ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ તે વ્યક્તિને ફરમાવ્યું: "... نَسُوا اللهَ فَنَسِیَهُمْ; યાની તેઓ દુનિયાના ઘરમાં અલ્લાહને ભૂલી ગયા અને તેની આજ્ઞાપાલનના માર્ગમાં અમલ ન કર્યો, તો અલ્લાહે પણ આખિરતમાં તેઓને ભૂલી ગયો; યાની પોતાના બદલામાંથી કંઈ પણ તેઓ માટે ન રાખ્યું અને આ રીતે તેઓ ભલાઈથી ભૂલાઈ ગયા. એ જ રીતે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની આ વાણીનું તફસીર છે: આજે અમે તેઓને ભૂલી જઈશું, જેમ તેઓએ આ દિવસની મુલાકાતને ભૂલી ગયા હતા. (અઅરાફ/૫૧). ભૂલી જવાનો મતલબ એ છે કે તેઓને એ રીતે બદલો નથી આપ્યો જે રીતે પોતાના દોસ્તોને બદલો આપ્યો છે; એ જ લોકો કે જ્યારે તેઓ દુનિયાના ઘરમાં તેના પર અને તેના રસૂલ પર ઈમાન લાવ્યા, આજ્ઞાનું પાલન કર્યું અને અલ્લાહને યાદ કર્યો અને છૂપી રીતે તેનાથી ડર્યા. અને અલ્લાહ તઆલાની આ વાણી: અને તમારો પરવરદિગાર ક્યારેય ભૂલનારો ન હતો [અને નથી]!. (મરયમ/૬૪). ઉચ્ચ દરજ્જાવાળો અને મહાન છે, એવો કોઈ નથી કે જે ભૂલી જાય અને ગફલત કરે, બલ્કે તે યાદ રાખનારો અને જ્ઞાની છે. અરબ કહે છે: ફલાણી વ્યક્તિને અમે ભૂલી ગયા અને તે અમને યાદ નથી કરતો; યાની તેણે તેમના હકમાં ભલાઈ ન કરી અને ભલાઈ સાથે તેઓને યાદ ન કર્યા."