فَلَمَّا خُولِفَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ نُبِذَ قَوْلُهُ وَ عُصِیَ أَمْرُهُ فِیهِمْ وَ اسْتَبَدُّوا بِالْأَمْرِ دُونَهُمْ وَ جَحَدُوا حَقَّهُمْ وَ مَنَعُوا تُرَاثَهُمْ وَ وَقَعَ التَّمَالِی عَلَیْهِمْ بَغْیاً وَ حَسَداً وَ ظُلْماً وَ عُدْوَاناً حَقَّ عَلَی الْمُخَالِفِینَ أَمْرَهُ وَ الْعَاصِینَ ذُرِّیَّتَهُ وَ عَلَی التَّابِعِینَ لَهُمْ وَ الرَّاضِینَ بِفِعْلِهِمْ مَا تَوَعَّدَهُمُ اللَّهُ مِنَ الْفِتْنَهًِْ وَ الْعَذَابِ الْأَلِیمِ فَعَجَّلَ لَهُمُ الْفِتْنَهًَْ فِی الدِّینِ بِالْعَمَی عَنْ سَوَاءِ السَّبِیلِ وَ الِاخْتِلَافِ فِی الْأَحْکَامِ وَ الْأَهْوَاءِ وَ التَّشَتُّتِ فِی‌الْآرَاءِ وَ خَبْطِ الْعَشْوَاءِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ الْعَذَابَ الْأَلِیمَ لِیَوْمِ الْحِسَابِ فِی الْمَعَادِ وَ قَدْ رَأَیْنَا اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ ذَکَرَ فِی مُحْکَمِ کِتَابِهِ مَا عَاقَبَ بِهِ قَوْماً مِنْ خَلْقِهِ حَیْثُ یَقُولُ فَأَعْقَبَهُمْ نِفاقاً فِی قُلُوبِهِمْ إِلی یَوْمِ یَلْقَوْنَهُ بِما أَخْلَفُوا اللهَ ما وَعَدُوهُ وَ بِما کانُوا یَکْذِبُونَ فَجَعَلَ النِّفَاقَ الَّذِی أَعْقَبَهُمُوهُ عُقُوبَهًًْ وَ مُجَازَاهًًْ عَلَی إِخْلَافِهِمُ الْوَعْدَ وَ سَمَّاهُمْ مُنَافِقِین.
امام صادق (علیه السلام)- پس هنگامی‌که با رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مخالفت شد و سخن او کنار گذاشته شد و دستور او درمورد آنان (اهل بیت () مورد نافرمانی قرار گرفت، و در کارشان جدا از آنان تک‌روی کردند و حقّ آنان را انکار کردند و میراثشان را از آنان دریغ کردند و از روی نابکاری و حسادت و ستمگری و دشمنی علیه آنان هم‌دست شدند، در نتیجه آنچه خداوند گرفتاری و عذاب دردناک را که به آنان وعده فرموده بود [بر مخالفت‌کنندگان دستور او و سرپیچی‌کنندگان نسبت به اهل بیت (او و آنان که از آن گروه متابعت کردند و به رفتار آنان خشنود بودند]. محقّق ساخت و نیز ابتلای آنان را به کوری در شناخت راه راست پیش انداخت، و همچنین گرفتاری به اختلاف در احکام و خواسته‌ها و پراکندگی نظرات و کورکورانه؛ گام برداشتن در بیراهه را در دین برای آنان جلو انداخت و برایشان عذاب دردناک را برای روز رسیدگی در قیامت مهیّا ساخت. و ما دیده‌ایم [یعنی خوانده‌ایم] که خدای عزّوجلّ در کتاب محکمش از آنچه که گروهی از بندگانش را به‌وسیله‌ی آن کیفر داده یاد کرده است، آنجا که می‌فرماید: امّا هنگامی‌که خدا از فضل خود به آن‌ها بخشید، بخل ورزیدند و سرپیچی کردند و روی برتافتند!. ( توبه/۷۶ ) و خدا نفاقی را که در دل آنان جایگزین ساخته بود کیفر خلف وعده‌ی آنان قرار داد و ایشان را، منافقین خواند.
Imam Sadiq (peace be upon him): So when the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was opposed and his word was cast aside, and his command concerning them (the Ahl al-Bayt) was disobeyed, and they acted independently in the matter apart from them, and denied their right, and withheld their inheritance from them, and joined hands against them out of wickedness, envy, injustice and enmity — thereupon what Allah had promised of trial and painful chastisement was made to fall upon those who opposed his command and disobeyed his progeny, and upon those who followed them and were pleased with their conduct. He hastened the trial upon them in religion, in the form of blindness to the straight path, disagreement in rulings and desires, dispersion of opinions, and stumbling about in the dark; and He prepared for them a painful chastisement for the Day of Reckoning in the Hereafter. And we have seen [that is, we have read] that Allah the Mighty and Majestic has, in His firm Book, mentioned that with which He punished a group of His servants, where He says: فَأَعْقَبَهُمْ نِفاقاً فی قُلُوبِهِمْ إِلی یَوْمِ یَلْقَوْنَهُ بِما أَخْلَفُوا اللهَ ما وَعَدُوهُ وَ بِما کانُوا یَکْذِبُونَ [So He made hypocrisy follow in their hearts until the day they will meet Him, because they broke their promise to Allah and because they used to lie]. So He made the hypocrisy which He caused to follow them a punishment and requital for their breaking of the promise, and He called them hypocrites.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): તો જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો વિરોધ કરવામાં આવ્યો અને તેમની વાતને બાજુ પર મૂકી દેવામાં આવી અને તેમનો હુકમ તેઓ (અહ્લે બૈત)ના બારામાં નાફરમાની કરાયો, અને તેમના કામમાં તેમનાથી અલગ થઈને એકલા ચાલ્યા, અને તેમના હકનો ઇન્કાર કર્યો અને તેમની વિરાસત તેમનાથી રોકી લીધી, અને દુષ્ટતા, ઈર્ષ્યા, ઝુલ્મ અને દુશ્મનીથી તેમની વિરુદ્ધ એકજૂટ થયા — પરિણામે અલ્લાહે જે ફિતના અને દર્દનાક અઝાબનું વચન આપ્યું હતું તે [તેમના હુકમનો વિરોધ કરનારાઓ અને અહ્લે બૈત પ્રત્યે નાફરમાની કરનારાઓ પર, અને જે લોકોએ તે જૂથનું અનુસરણ કર્યું અને તેમના વર્તનથી ખુશ થયા તેમના પર] મુકર્રર થઈ ગયું, અને તેમની બલા-મુસીબત તરીકે તેઓને સાચા માર્ગની ઓળખાણમાં અંધાપો, અહકામ અને ઇચ્છાઓમાં મતભેદ, અભિપ્રાયોમાં વિખરાવ અને દીનમાં આંધળી રીતે ખોટા માર્ગે પગલાં માંડવા — આ બધું આગળ કરી દીધું, અને તેમના માટે કયામતના હિસાબના દિવસ માટે દર્દનાક અઝાબ તૈયાર કર્યો. અને અમે જોયું છે [એટલે કે વાંચ્યું છે] કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે પોતાની મોહકમ કિતાબમાં તેનો ઉલ્લેખ કર્યો છે જેનાથી તેણે પોતાના બંદાઓમાંથી એક જૂથને સજા આપી, ત્યાં જ્યાં તે ફરમાવે છે: પરંતુ જ્યારે અલ્લાહે પોતાની કૃપાથી તેમને આપ્યું, તેમણે કંજૂસી કરી અને નાફરમાની કરી અને મોં ફેરવી લીધું! (તૌબા/૭૬) અને અલ્લાહે તે નિફાકને જે તેમના દિલોમાં જમાવી દીધો હતો તેમના વચનભંગની સજા ઠરાવી, અને તેમને મુનાફિકીન કહ્યા.