عَن جَعفَرِبنِمُحَمَّدٍ الصَّادِق (علیه السلام) عَن أَبِیهِ مُحَمَّدِبنِعَلِیٍ (علیه السلام) عَن أَبِیهِ عَنْ جَابِرِبْنِعَبْدِاللَّهِالْأَنْصَارِیِّ قَالَ خَرَجَ عَلَیْنَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَوْماً وَ نَحْنُ فِی مَسْجِدِهِ فَقَالَ مِنْ هَاهُنَا فَقُلْتُ أَنَا یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ سَلْمَانُ الْفَارِسِیُّ (رحمة الله علیه) فَقَالَ یَا سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) اذْهَبْ فَادْعُ لِی مَوْلَاکَ عَلِیَّبْنَأَبِیطَالِب (علیه السلام) ... ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَیَّ وَ قَالَ یَا جَابِرُ ادْعُ لِی أَبَابَکْرٍ وَ عُمَرَ وَ عَبْدَالرَّحْمَنِبْنَعَوْفٍ الزُّهْرِیَّ قَالَ جَابِرٌ فَذَهَبْتُ مُسْرِعاً فَدَعَوْتُهُمْ فَلَمَّا حَضَرُوا قَالَ یَا سَلْمَانُ اذْهَبْ إِلَی مَنْزِلِ أُمِّکَ أُمِّ سَلَمَهًَْ فَأْتِنِی بِبِسَاطِ الشَّعْرِ الْخَیْبَرِی ... ثُمَّ قَالَ لِأَبِی‌بَکْرٍ وَ عُمَرَ وَ عَبْدِالرَّحْمَنِ اجْلِسُوا عَلَی الْبِسَاطِ فَجَلَسُوا کَمَا أَمَرَهُمْ ثُمَّ خَلَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) سَلْمَانَ (رحمة الله علیه) فَلَمَّا جَاءَهُ أَسَرَّ إِلَیْهِ شَیْئاً ثُمَّ قَالَ لَهُ اجْلِسْ فِی الزَّاوِیَهًِْ الرَّابِعَهًِْ فَجَلَسَ سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) ثُمَّ أَمَرَ عَلِیّاً (علیه السلام) أَنْ یَجْلِسَ فِی وَسَطِهِ ثُمَّ قَالَ لَهُ قُلْ مَا أَمَرْتُکَ فَوَ الَّذِی بَعَثَنِی بِالْحَقِّ نَبِیّاً (صلی الله علیه و آله) لَوْ شِئْتُ قُلْتُ عَلَی الْجَبَلِ لَسَارَ فَحَرَّکَ عَلِیٌّ (علیه السلام) شَفَتَیْهِ قَالَ جَابِرٌ فَاخْتَلَجَ الْبِسَاطُ فَمَرَّ بِهِم ... حَتَّی انْقَضَّ بِنَا الْبِسَاطُ فِی ذِرْوَهًِْ جَبَلٍ شَاهِقٍ وَ صِرْنَا إِلَی بَابِ کَهْفٍ قَالَ سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) فَقُمْتُ وَ قُلْتُ لِأَبِی‌بَکْرٍ یَا أَبَابَکْرٍ أَمَرَنِی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنْ نَصْرُخَ فِی هَذَا الْکَهْفِ بِالْفِتْیَهًِْ الَّذِینَ ذَکَرَهُمُ اللَّهُ فِی مُحْکَمِ کِتَابِهِ فَقَامَ أَبُوبَکْرٍ فَصَرَخَ بِهِمْ بِأَعْلَی صَوْتِهِ فَلَمْ یُجِبْهُ أَحَدٌ ثُمَّ قُلْتُ لِعُمَرَ قُمْ فَاصْرُخْ فِی هَذَا الْکَهْفِ کَمَا صَرَخَ أَبُوبَکْرٍ فَصَرَخَ عُمَرُ فَلَمْ یُجِبْهُ أَحَدٌ ثُمَّ قُلْتُ لِعَبْدِالرَّحْمَنِ قُمْ فَاصْرُخْ فِیهِ کَمَا صَرَخَ أَبُوبَکْرٍ وَ عُمَرُ فَقَامَ وَ صَرَخَ فَلَمْ یُجِبْهُ أَحَدٌ ثُمَّ قُمْتُ أَنَا وَ صَرَخْتُ بِهِمْ بِأَعْلَی صَوْتِی فَلَمْ یُجِبْنِی أَحَدٌ ثُمَّ قُلْتُ لِعَلِیِّبْنِ َبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) قُمْ یَا أَبَاالْحَسَنِ وَ اصْرُخْ فِی هَذَا الْکَهْفِ فَإِنَّهُ أَمَرَنِی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنْ آمُرَکَ کَمَا أَمَرْتُهُمْ فَقَامَ عَلِیٌّ (علیه السلام) فَصَاحَ بِهِمْ بِصَوْتٍ خَفِیٍّ فَانْفَتَحَ بَابُ الْکَهْفِ وَ نَظَرْنَا إِلَی دَاخِلِهِ یَتَوَقَّدُ نُوراً وَ یَأْتَلِقُ إِشْرَاقاً وَ سَمِعْنَا ضَجَّهًًْ وَ وَجْبَهًًْ شَدِیدَهًًْ فَمُلِئْنَا رُعْباً وَ وَلَّی الْقَوْمُ هَارِبِینَ فَنَادَاهُمْ مَهْلًا یَا قَوْمِ وَ ارْجِعُوا فَرَجَعُوا وَ قَالُوا مَا هَذَا یَا سَلْمَانُ قُلْتُ هَذَا الْکَهْفُ الَّذِی وَصَفَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فِی کِتَابِهِ وَ الَّذِینَ نَرَاهُمْ هُمُ الْفِتْیَهًُْ الَّذِینَ ذَکَرَهُمُ عَزَّوَجَلَّ هُمُ الْفِتْیَهًُْ الْمُؤْمِنُونَ وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) وَاقِفٌ یُکَلِّمُهُمْ فَعَادُوا إِلَی مَوْضِعِهِمْ قَالَ سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) وَ أَعَادَ عَلِیٌّ (علیه السلام) فَقَالُوا کُلُّهُمْ وَ عَلَیْکَ السَّلَامُ وَ رَحْمَهًُْ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ وَ عَلَی مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ خَاتَمِ النُّبُوَّهًِْ مِنَّا السَّلَامُ أَبْلِغْهُ مِنَّا السَّلَامَ وَ قُلْ لَهُ قَدْ شَهِدُوا لَکَ بِالنُّبُوَّهًِْ الَّتِی أُمِرْنَا قَبْلَ وَقْتِ مَبْعَثِکَ بِأَعْوَامٍ کَثِیرَهًٍْ وَ لَکَ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) بِالْوَصِیَّهًِْ فَأَعَادَ عَلِیٌّ (علیه السلام) سَلَامَهُ عَلَیْهِمْ فَقَالُوا کُلُّهُمْ وَ عَلَیْکَ وَ عَلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) مِنَّا السَّلَامُ نَشْهَدُ بِأَنَّکَ مَوْلَانَا وَ مَوْلَی کُلِّ مَنْ آمَنَ بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) قَالَ سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) فَلَمَّا سَمِعَ الْقَوْمُ أَخَذُوا بِالْبُکَاءِ وَ فَزِعُوا وَ اعْتَذَرُوا إِلَی أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ قَامُوا کُلُّهُمْ إِلَیْهِ یَقْبَلُونَ رَأْسَهُ وَ یَقُولُونَ قَدْ عَلِمْنَا مَا أَرَادَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ مَدُّوا أَیْدِیَهُمْ وَ بَایَعُوهُ بِإِمْرَهًِْ الْمُؤْمِنِینَ وَ شَهِدُوا لَهُ بِالْوَلَایَهًِْ بَعْدَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ جَلَسَ کُلُّ وَاحِدٍ مَکَانَهُ مِنَ الْبِسَاطِ وَ جَلَسَ عَلِیٌّ (علیه السلام) فِی وَسَطِهِ ثُمَّ حَرَّکَ شَفَتَیْهِ فَاخْتَلَجَ الْبِسَاطُ فَلَمْ نَدْرِ کَیْفَ مَرَّ بِنَا فِی الْبَرِّ أَمْ فِی الْبَحْرِ حَتَّی انْقَضَّ بِنَا عَلَی بَابِ مَسْجِدِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ فَخَرَجَ إِلَیْنَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ کَیْفَ رَأَیْتُمْ أَبَابَکْرٍ قَالُوا نَشْهَدُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) کَمَا شَهِدَ أَهْلُ الْکَهْفِ وَ نُؤْمِنُ کَمَا آمَنُوا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) اللَّهُ أَکْبَرُ لَا تَقُولُوا سُکِّرَتْ أَبْصارُنا بَلْ نَحْنُ قَوْمٌ مَسْحُورُونَ وَ لَا تَقُولُوا یَوْمَ الْقِیَامَةِ إِنَّا کُنَّا عَنْ هذا غافِلِینَ وَ اللَّهِ لَئِنْ فَعَلْتُمْ لَتَهْتَدُونَ وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ الْمُبِینُ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلُوا تَخْتَلِفُوا وَ مَنْ وَفَی وَفَی اللَّهُ لَهُ وَ مَنْ یَکْتُمْ مَا سَمِعَهُ فَعَلَی عَقِبَیْهِ یَنْقَلِبُ وَ لَنْ یَضُرَّ اللَّهَ شَیْئاً أَ‌فَبَعْدَ الْحُجَّهًِْ وَ الْمَعْرِفَهًِْ وَ الْبَیِّنَهًِْ خَلَفٌ وَ الَّذِی بَعَثَنِی بِالْحَقِّ نَبِیّاً (صلی الله علیه و آله) لَقَدْ أُمِرْتُ أَنْ آمُرَکُمْ بِبَیْعَتِهِ وَ طَاعَتِهِ فَبَایِعُوهُ وَ أَطِیعُوهُ بَعْدِی ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآیَهًَْ یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ یَعْنِی عَلِیَّبْنَأَبِیطَالِبٍ (علیه السلام) قَالُوا یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَدْ بَایَعْنَاهُ وَ شَهِدَ عَلَیْنَا أَهْلُ الْکَهْفِ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) إِنْ صَدَقْتُمْ فَقَدْ أُسْقِیتُمْ مَاءً غَدَقاً وَ أَکَلْتُمْ مِنْ فَوْقِکُمْ وَ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَ تَسْلُکُونَ طَرِیقَ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ فَمَنْ تَمَسَّکَ بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) لَقِیَنِی یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ وَ أَنَا عَنْهُ رَاضٍ قَالَ سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) وَ الْقَوْمُ یَنْظُرُ بَعْضُهُمْ إِلَی بَعْضٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ هَذِهِ الْآیَهًَْ فِی ذَلِکَ الْیَوْمِ أَ‌لَمْ یَعْلَمُوا أَنَّ اللهَ یَعْلَمُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُمْ وَ أَنَّ اللهَ عَلَّامُ الْغُیُوبِ قَالَ سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) فَاصْفَرَّتْ وُجُوهُهُمْ یَنْظُرُ کُلُّ وَاحِدٍ إِلَی صَاحِبِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ هَذِهِ الْآیَهًَْ یَعْلَمُ خائِنَةَ الْأَعْیُنِ وَ ما تُخْفِی الصُّدُورُ، وَ اللهُ یَقْضِی بِالْحَقِّ فَکَانَ ذَهَابُهُمْ إِلَی الْکَهْفِ وَ مَجِیئُهُمْ مِنْ زَوَالِ الشَّمْسِ إِلَی وَقْتِ الْعَصْرِ.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از جابربن‌عبدلله انصاری روایت است که گوید: روزی در مسجد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بودیم که آن حضرت بر ما وارد شده و فرمود: «چه کسی اینجاست»؟ عرض کردیم: «ای رسول خدا! من و سلمان فارسی» پس فرمود: «ای سلمان! برو و مولایت علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) را نزد من بیاور». ... سپس به من رو کرده و فرمود: «جابر! ابوبکر، عمر و عبدالرّحمن‌بن‌عوف زهری را نزد من بیاور»! پس به شتاب رفته و آن‌ها را دعوت کردم، و چون آمدند، فرمود: «سلمان! به خانه‌ی مادرت اُمّ سلمه برو و جاجیم خیبری را بیاور». ... سپس به ابوبکر، عمر و عبدالرّحمن گفت: «روی جاجیم بنشینید» و آن‌ها نیز اطاعت کرده و نشستند. سپس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) سلمان (رحمة الله علیه) را طلبید، چون نزد آن حضرت آمد، پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) رازی با سلمان (رحمة الله علیه) در میان نهاد سپس به وی فرمود: «در گوشه‌ی چهارم بنشین»! پس سلمان (رحمة الله علیه) همان جا نشست، سپس به علی (علیه السلام) امر نمود که در وسط آن فرش بنشیند، سپس به وی فرمود: «آنچه را به تو دستور دادم بگو زیرا سوگند به کسی که مرا به حق به نبوّت برانگیخت، اگر به کوه به گویی روان شود، حتماً راه خواهد افتاد». آنگاه علی (علیه السلام) چیزی زیر لب‌ها زمزمه فرمود. سپس فرش به حرکت در آمده و آن‌ها را با خود برد» ... تا اینکه فرش ما را بر بالای کوهی بلند نشاند و از آنجا به در غاری رفتیم ... پس برخاسته و به ابوبکر گفتم: «ابوبکر، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مرا امر فرموده که در این غار با صدای بلند جوانانی را که خداوند از آن‌ها در کتاب محکم خود یاد کرده صدا بزنیم». پس ابوبکر با تمام قدرت آنان را صدا زد امّا کسی پاسخ وی را نداد. سپس به عمر گفتم: «برخیز و همانند ابوبکر در این غار آن‌ها را صدا بزن»، پس عمر فریاد زد لیکن کسی پاسخش را نگفت، آنگاه به عبدالرّحمن گفتم: «برخیز و همانند ابوبکر و عمر صدا بزن»، پس برخاسته و صدا زد لیکن کسی پاسخ وی را نداد، آنگاه خودم برخاسته و با تمام توان خود صدا زدم ولی کسی پاسخم را نگفت. سپس به علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) عرض کردم: «برخیز یا اباالحسن! و در این غار فریاد بزن که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به من فرمان داده کاری که از آن‌ها خواسته ام از شما نیز بخواهم»، پس علی (علیه السلام) برخاسته و آهسته آنان را صدا زد که ناگاه در غار باز شد و درون آن را که با نور برافروخته و به زیبایی می‌درخشید، نگاه کردیم و ناگاه صدای فریادی شنیدیم و به سختی تکان خورده دچار هراس شدیم و همراهان پا به فرار گذاشتند که آنان را صدا زده و گفت: «صبر کنید ای جماعت! برگردید»، پس آنان بازگشته و گفتند: «سلمان، این چیست»؟ گفتم: «این همان غاری است که خدای عزّوجلّ در کتابش آن را توصیف فرموده است، و کسانی را که می بینیم همان جوانان مؤمنی هستند که خدای عزّوجل ایشان را یاد کرده و علی (علیه السلام) ایستاده و با آنان سخن می گوید». پس آنان به‌جای خود باز گشتند و علی (علیه السلام) دوباره به ایشان سلام کرده و آنان همگی باهم پاسخ داده و گفتند: و علیک السّلام و رحمه الله و برکاته و بر محمّد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و خاتم نبوّت از جانب ما سلام، سلام ما را به او برسان و به آن حضرت بگو: «آن ها گواهی به نبوّت تو داده اند همان نبوّتی که سال های زیادی پیش از بعثت شما از آن آگاه شده بودند، و به وصایت شما نیز یا علی (علیه السلام) گواهی می دهیم». سپس علی (علیه السلام) مجدّداً به آنان سلام کرد و آن‌ها نیز جملگی گفتند: «از جانب ما بر تو و بر محمّد (صلی الله علیه و آله) سلام، شهادت می دهیم که تو مولای ما و مولای هر کسی هستی که به محمّد (صلی الله علیه و آله) ایمان آورده است» سلمان (رحمة الله علیه) گوید: چون آن جماعت این سخن را شنیدند، شروع کردند به گریستن و وحشت کرده از امیرالمؤمنین (علیه السلام) عذرخواهی نمودند و جملگی برخاسته سرمبارک آن حضرت را بوسیده و گفتند: «اکنون دریافتیم خواست رسول خدا (صلی الله علیه و آله) چه بوده است». و به طرف آن حضرت دست دراز کرده و به‌عنوان امیرالمؤمنین با وی بیعت نمودند و به ولایتش پس از محمّد (صلی الله علیه و آله) گواهی می دادند، سپس هرکدام در جای خود بر روی بساط نشسته و علی (علیه السلام) در وسط آن جای گرفته، آنگاه چیزی زیرلب زمزمه فرمود که بساط به حرکت در آمده و نفهمیدیم چگونه ما را با خود برد، از خشکی برد یا دریا، تا اینکه بر در مسجد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) ما را بر زمین نشاند، پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نزد ما آمده و فرمود: «ای ابوبکر! ماجرا را چگونه یافتید»؟ عرض کردند: «ای رسول خدا! ما نیز همان شهادت را می دهیم که اصحاب کهف دادند و همان‌طورکه آن‌ها ایمان آوردند، ما نیز ایمان می آوریم». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «الله اکبر! نگویید ما را چشم‌بندی کرده‌اند بلکه ما [سر تا پا] سحر شده‌ایم!. ( حجر/۱۵ ) و [اینگونه نباشد که] روز رستاخیز بگویید: «ما از این، غافل بودیم [و از پیمان فطری توحید بی‌خبر ماندیم]»!. ( اعراف/۱۷۲ ). به خدا سوگند! اگر به آنچه گفتید عمل کنید، قطعاً هدایت می یابید، وظیفه‌ی فرستاده‌ی [خدا] جز ابلاغ آشکار نیست. ( عنکبوت/۱۸ ). و اگر چنین نکنید، دچار اختلاف و پراکندگی می شوید، و هرکه وفادار باشد، خداوند نیز با او وفادار خواهد بود و هرکس آنچه را که شنیده کتمان کند، به عقب باز گشته است و هرگز زیانی به خدا نمی رساند و آیا پس از اقامه حجّت و حصول معرفت و روشن‌شدن امور، چیز دیگری هم باقی مانده است؟ سوگند به آن کس که مرا به نبوّت برانگیخت! دستور یافته ام شما را امر به بیعت با او و اطاعتش کنم، پس با او بیعت کنید و پس از من از وی اطاعت کنید»؛ سپس این آیه را تلاوت فرمود: ای کسانی که ایمان آورده‌اید! اطاعت کنید خدا را! و اطاعت کنید پیامبر خدا و اولو الأمر [اوصیای پیامبر] را!. ( نساء/۵۹ ). و منظور آن حضرت علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) بود. عرض کردند: «ای رسول خدا! با وی بیعت کرده ایم و اصحاب کهف نیز گواه بیعت ما بودند». پس پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «اگر راست گفته باشید، به‌راستی که آبی فراوان و گوارا نوشانده شده اید و روزی شما از آسمان و زمین خواهد رسید و درغیر این صورت، خداوند شما را پراکنده خواهد نمود و راه بنی اسرائیل را در پیش خواهید گرفت، پس هرکس به ولایت علی (علیه السلام) پایبند باشد، در روز قیامت درحالی با من دیدار خواهد کرد که من از وی راضی خواهم بود». آن گروه، به یکدیگر نگاه می‌کردند که خداوند این آیه را در آن روز نازل کرد؛ أَ لَمْ یَعْلَمُوا أَنَّ اللهَ یَعْلَمُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُمْ وَ أَنَّ اللهَ عَلَّامُ الْغُیُوبِ پس رنگ از رخسارشان پریده و هریک از آن‌ها به دوستش خیره شده بود که خداوند این آیه را نازل فرمودِ؛ او چشم‌هایی را که به خیانت می‌گردد و آنچه را سینه‌ها پنهان می‌دارند، می‌داند.* خداوند بحقّ داوری می‌کند. ( غافر/۲۰۱۹ ). رفتن آن‌ها به غار اصحاب کهف و بازگشت ایشان از زوال خورشید تا عصر طول کشید.
The Prophet (peace be upon him and his family): It is narrated from Jabir ibn Abd Allah al-Ansari that he said: One day we were in the mosque of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) when he came out to us and said, "Who is here?" We said, "O Messenger of Allah! It is I and Salman al-Farisi." He said, "O Salman! Go and bring your master Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) to me." ... Then he turned to me and said, "Jabir! Bring Abu Bakr, Umar, and Abd al-Rahman ibn Awf al-Zuhri to me!" So I went in haste and called them, and when they came, he said, "Salman! Go to the house of your mother Umm Salamah and bring the Khaybari rug." ... Then he said to Abu Bakr, Umar, and Abd al-Rahman, "Sit on the rug," and they obeyed and sat down. Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) called Salman (may Allah have mercy on him), and when he came, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) shared a secret with Salman (may Allah have mercy on him) and then said to him, "Sit in the fourth corner!" So Salman (may Allah have mercy on him) sat there. Then he ordered Ali (peace be upon him) to sit in the middle of the rug, then said to him, "Say what I have commanded you, for by the One who sent me in truth as a prophet, if you were to tell the mountain to move, it would surely set off." Then Ali (peace be upon him) whispered something under his lips. Then the rug began to move and carried them away ... until the rug set us down on the top of a lofty mountain, and from there we went to the entrance of a cave ... Then I stood up and said to Abu Bakr, "Abu Bakr, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) has commanded me that in this cave we should call out loudly to the youths whom Allah mentioned in His firm Book." So Abu Bakr called them with all his might, but no one answered him. Then I said to Umar, "Rise and call them in this cave as Abu Bakr did." So Umar cried out, but no one answered him. Then I said to Abd al-Rahman, "Rise and call out as Abu Bakr and Umar did." So he rose and called out, but no one answered him. Then I myself rose and called out with all my might, but no one answered me. Then I said to Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), "Rise, O Abu al-Hasan! And call out in this cave, for the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) has commanded me to ask of you what I asked of them." So Ali (peace be upon him) rose and called them softly, and suddenly the door of the cave opened, and we looked inside and saw it aglow with light, shining beautifully. Then suddenly we heard a cry, and we were shaken severely and were seized with fear, and the companions turned to flee. He called them and said, "Wait, O people! Come back." So they returned and said, "Salman, what is this?" I said, "This is the very cave that Allah, the Mighty and Majestic, described in His Book, and those whom we see are the very believing youths whom Allah, the Mighty and Majestic, mentioned, and Ali (peace be upon him) is standing and speaking with them." So they returned to their places and Ali (peace be upon him) greeted them again, and they all together answered and said, "وَ عَلَیْکَ السَّلَامُ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ [And upon you be peace and the mercy of Allah and His blessings], and upon Muhammad, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and the Seal of Prophethood, from us is peace. Convey our peace to him and say to him: 'They have testified to your prophethood — the same prophethood of which they were informed many years before your being sent — and we also testify, O Ali (peace be upon him), to your successorship.'" Then Ali (peace be upon him) again greeted them, and they all said, "From us, peace be upon you and upon Muhammad (peace be upon him and his family). We bear witness that you are our master and the master of everyone who has believed in Muhammad (peace be upon him and his family)." Salman (may Allah have mercy on him) said: When that group heard these words, they began to weep, and struck with awe they apologized to the Commander of the Faithful (peace be upon him) and all rose and kissed his blessed head and said, "Now we understand what the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) wished." And they stretched out their hands to him and pledged allegiance to him as Commander of the Faithful and bore witness to his wilayah after Muhammad (peace be upon him and his family). Then each one sat in his place on the rug, and Ali (peace be upon him) took his place in the middle of it, and then he whispered something under his lips, and the rug began to move, and we did not know how it carried us — whether over land or over sea — until it set us down at the door of the mosque of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) came out to us and said, "O Abu Bakr! How did you find the matter?" They said, "O Messenger of Allah! We also bear the same witness that the Companions of the Cave bore, and just as they believed, we too believe." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said, "Allahu Akbar! Do not say سُکِّرَتْ أَبْصارُنا بَلْ نَحْنُ قَوْمٌ مَسْحُورُونَ [Our eyes have been dazzled; rather, we are a people bewitched] (al-Hijr/15). And [do not be such that] on the Day of Resurrection you say: إِنَّا کُنَّا عَنْ هذا غافِلِینَ [Indeed, we were of this unaware] (al-A'raf/172) [and remained heedless of the innate covenant of monotheism]. By Allah! If you act on what you have said, you will surely be guided; وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ الْمُبِینُ [The duty of the Messenger is only clear delivery] (al-Ankabut/18). And if you do not do so, you will fall into discord and division. Whoever remains faithful, Allah too will be faithful to him, and whoever conceals what he has heard has turned back on his heels and never harms Allah in the least. And after the proof has been established, and knowledge attained, and matters made clear, does anything else remain? By the One who sent me as a prophet! I have been ordered to command you to pledge allegiance to him and to obey him, so pledge allegiance to him and after me obey him." Then he recited this verse: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ [O you who have believed! Obey Allah and obey the Messenger and those in authority among you (the successors of the Prophet)] (al-Nisa/59). And what he meant by this was Ali ibn Abi Talib (peace be upon him). They said, "O Messenger of Allah! We have pledged allegiance to him, and the Companions of the Cave were also witnesses to our pledge." Then the Prophet (peace be upon him and his family) said, "If you have spoken truthfully, then indeed you have been given abundant and sweet water to drink, and your sustenance will come to you from the heavens and the earth. Otherwise, Allah will scatter you and you will tread the path of the Children of Israel. So whoever holds fast to the wilayah of Ali (peace be upon him) will meet me on the Day of Resurrection in such a state that I will be pleased with him." That group were looking at one another when Allah, on that day, revealed this verse: أَ لَمْ یَعْلَمُوا أَنَّ اللهَ یَعْلَمُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُمْ وَ أَنَّ اللهَ عَلَّامُ الْغُیُوبِ [Do they not know that Allah knows their hidden thoughts and their secret counsels, and that Allah is the great Knower of the unseen things?] Then the color drained from their faces, and each of them stared at his companion, when Allah revealed this verse: یَعْلَمُ خائِنَةَ الْأَعْیُنِ وَ ما تُخْفِی الصُّدُورُ، وَ اللهُ یَقْضِی بِالْحَقِّ [He knows the treachery of the eyes and what the breasts conceal. And Allah judges with truth] (Ghafir/20-19). Their going to the cave of the Companions of the Cave and their return took from the sun's decline until the time of Asr.
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જાબિર બિન અબ્દુલ્લાહ અન્સારીથી રિવાયત છે કે તેમણે કહ્યું: એક દિવસ અમે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની મસ્જિદમાં હતા ત્યારે તે હઝરત અમારી પાસે આવ્યા અને ફરમાવ્યું: "અહીં કોણ છે?" અમે અરજ કરી: "અય રસૂલુલ્લાહ! હું અને સલમાન ફારસી." તો ફરમાવ્યું: "અય સલમાન! જાઓ અને તમારા મૌલા અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ને મારી પાસે લાવો." ... પછી મારી તરફ ફરીને ફરમાવ્યું: "જાબિર! અબૂબક્ર, ઉમર અને અબ્દુર્રહમાન બિન ઔફ ઝુહરીને મારી પાસે લાવો!" તો હું ઉતાવળે ગયો અને તેમને બોલાવ્યા, અને જ્યારે તેઓ આવ્યા, ત્યારે ફરમાવ્યું: "સલમાન! તમારી માતા ઉમ્મે સલમાના ઘરે જાઓ અને ખૈબરી ગાલીચો લાવો." ... પછી અબૂબક્ર, ઉમર અને અબ્દુર્રહમાનને કહ્યું: "ગાલીચા પર બેસો" અને તેમણે પણ આજ્ઞાનું પાલન કરીને બેસી ગયા. પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)ને બોલાવ્યા, જ્યારે તેઓ તે હઝરત પાસે આવ્યા, તો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) સાથે એક રહસ્ય શેર કર્યું, પછી તેમને ફરમાવ્યું: "ચોથા ખૂણામાં બેસો!" તો સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) ત્યાં જ બેસી ગયા. પછી અલી (અલયહિસ્સલામ)ને હુકમ ફરમાવ્યો કે તે ગાલીચાની વચ્ચે બેસો, પછી તેમને ફરમાવ્યું: "જે મેં તમને હુકમ કર્યો છે તે કહો, કારણ કે તે ઝાતની કસમ જેણે મને હકના સાથે નબુવ્વત પર ભેજ્યો, જો તમે પર્વતને કહો કે ચાલ, તો ખરેખર તે ચાલવા લાગશે." ત્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ)એ કંઈક હોઠોની નીચે ધીરેથી કહ્યું. પછી ગાલીચો હલવા લાગ્યો અને તેમને પોતાની સાથે લઈ ગયો ... ત્યાં સુધી કે ગાલીચાએ અમને એક ઊંચા પર્વતના ટોચ પર બેસાડ્યા અને ત્યાંથી અમે એક ગુફાના દરવાજા સુધી ગયા ... પછી હું ઊઠ્યો અને અબૂબક્રને કહ્યું: "અબૂબક્ર, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મને હુકમ ફરમાવ્યો છે કે આ ગુફામાં આપણે તે જવાનોને ઊંચા અવાજે બોલાવીએ જેમનો ઉલ્લેખ અલ્લાહે પોતાની મુહકમ કિતાબમાં કર્યો છે." તો અબૂબક્રે તમામ તાકાત સાથે તેમને બોલાવ્યા પરંતુ કોઈએ તેમને જવાબ ન આપ્યો. પછી ઉમરને કહ્યું: "ઊઠો અને અબૂબક્રની જેમ આ ગુફામાં તેમને બોલાવો", તો ઉમરે ચીસ પાડી પરંતુ કોઈએ તેમને જવાબ ન આપ્યો, ત્યારે અબ્દુર્રહમાનને કહ્યું: "ઊઠો અને અબૂબક્ર અને ઉમરની જેમ બોલાવો", તો ઊઠીને બોલાવ્યા પરંતુ કોઈએ તેમને જવાબ ન આપ્યો, ત્યારે હું પોતે ઊઠ્યો અને પોતાની તમામ તાકાત સાથે બોલાવ્યા પણ કોઈએ મને જવાબ ન આપ્યો. પછી અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "ઊઠો અય અબુલ હસન! અને આ ગુફામાં ચીસ પાડો કારણ કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મને હુકમ આપ્યો છે કે જે કાર્ય મેં તેમની પાસેથી માગ્યું છે તે તમારી પાસેથી પણ માગું", તો અલી (અલયહિસ્સલામ) ઊઠ્યા અને ધીરેથી તેમને બોલાવ્યા કે અચાનક ગુફાનો દરવાજો ખૂલ્યો અને અમે તેની અંદર જોયું જે નૂરથી પ્રજ્વલિત હતું અને સુંદરતાથી ચમકી રહ્યું હતું, અને અચાનક એક ચીસનો અવાજ સાંભળ્યો અને સખત હલી ગયા અને ડરી ગયા અને સાથીઓ ભાગવા લાગ્યા કે તેમને બોલાવ્યા અને કહ્યું: "થોભો અય જમાત! પાછા આવો", તો તેઓ પાછા આવ્યા અને કહ્યું: "સલમાન, આ શું છે?" મેં કહ્યું: "આ તે જ ગુફા છે જેને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ પોતાની કિતાબમાં વર્ણવી છે, અને જેમને આપણે જોઈ રહ્યા છીએ તે તે જ મોમિન જવાનો છે જેમનો ઉલ્લેખ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ કર્યો છે, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) ઊભા છે અને તેમની સાથે વાત કરી રહ્યા છે." તો તેઓ પોતાની જગ્યાએ પાછા આવ્યા અને અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરીથી તેમને સલામ કર્યા અને તેઓ સૌ સાથે મળીને જવાબ આપ્યો અને કહ્યું: وَ عَلَیْکَ السَّلَامُ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ [અને તમારા પર સલામ થાય અને અલ્લાહની રહમત અને તેની બરકતો], અને મુહમ્મદ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને નબુવ્વતના ખાતિમ પર અમારા તરફથી સલામ, અમારો સલામ તેમને પહોંચાડો અને તે હઝરતને કહો: "તેમણે તમારી નબુવ્વતની ગવાહી આપી છે તે જ નબુવ્વત જેની જાણકારી તેઓ તમારી બિઅસત પહેલા ઘણા વર્ષોથી હતી, અને તમારી વસાયતની પણ અય અલી (અલયહિસ્સલામ) ગવાહી આપીએ છીએ." પછી અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરીથી તેમને સલામ કર્યા અને તેઓ પણ સૌએ કહ્યું: "અમારા તરફથી તમારા પર અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર સલામ, અમે ગવાહી આપીએ છીએ કે તમે અમારા મૌલા છો અને દરેક તે વ્યક્તિના મૌલા છો જે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ઈમાન લાવ્યો છે." સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: જ્યારે તે જમાતે આ વાત સાંભળી, તો રડવા લાગ્યા અને ભયભીત થઈને અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ની માફી માંગી અને સૌ ઊઠીને તે હઝરતના મુબારક શીરને ચૂમ્યું અને કહ્યું: "હવે અમે સમજી ગયા કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઇચ્છા શું હતી." અને તે હઝરત તરફ હાથ ફેલાવીને અમીરુલ મોમેનીન તરીકે તેમની સાથે બયઅત કરી અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પછી તેમની વિલાયતની ગવાહી આપી, પછી દરેકે પોતાની જગ્યાએ ગાલીચા પર બેસી ગયા અને અલી (અલયહિસ્સલામ) તેની વચ્ચે બેઠા, ત્યારે કંઈક હોઠોની નીચે ધીરેથી કહ્યું જેથી ગાલીચો હલવા લાગ્યો અને અમને સમજાયું નહીં કે તે અમને પોતાની સાથે કેવી રીતે લઈ ગયો, સૂકી જમીન પરથી કે દરિયામાંથી, ત્યાં સુધી કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની મસ્જિદના દરવાજા પર અમને જમીન પર બેસાડ્યા, પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અમારી પાસે આવ્યા અને ફરમાવ્યું: "અય અબૂબક્ર! મામલો કેવો પામ્યા?" તેમણે અરજ કરી: "અય રસૂલુલ્લાહ! અમે પણ તે જ ગવાહી આપીએ છીએ જે અસ્હાબે કહફે આપી હતી અને જેમ તેઓ ઈમાન લાવ્યા, અમે પણ ઈમાન લાવીએ છીએ." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહુ અકબર! એમ ન કહો કે અમારી આંખો પર પટ્ટી બાંધવામાં આવી છે બલ્કે અમે [માથાથી પગ સુધી] જાદુ કરાયેલા છીએ! (હિજ્ર/૧૫). અને [એવા ન થઈ જાઓ કે] કયામતના દિવસે કહો: 'અમે આનાથી ગાફિલ હતા [અને તૌહીદના ફિતરી કરારથી અજાણ રહ્યા]'! (અઅરાફ/૧૭૨). અલ્લાહની કસમ! જો તમે જે કહ્યું છે તેના પર અમલ કરશો, તો ખરેખર હિદાયત પામશો, [અલ્લાહના] રસૂલની જવાબદારી ફક્ત સ્પષ્ટ પહોંચાડવાની છે. (અન્કબૂત/૧૮). અને જો એમ ન કરો, તો ઇખ્તિલાફ અને વિખરાવમાં પડી જશો, અને જે વફાદાર રહેશે, અલ્લાહ પણ તેની સાથે વફાદાર રહેશે અને જે વ્યક્તિ જે સાંભળ્યું છે તેને છુપાવે, તે પાછળ ફર્યો છે અને અલ્લાહને કોઈ નુકસાન નથી પહોંચાડતો અને શું હુજ્જત કાયમ કરવા પછી અને મઅરિફત મળવા પછી અને બાબતો સ્પષ્ટ થવા પછી, બીજું કંઈ બાકી રહે છે? તે ઝાતની કસમ જેણે મને નબુવ્વત પર ભેજ્યો! મને હુકમ મળ્યો છે કે તમને તેમની સાથે બયઅત કરવા અને તેમની આજ્ઞાનું પાલન કરવાનો હુકમ કરું, તો તેમની સાથે બયઅત કરો અને મારા પછી તેમની આજ્ઞાનું પાલન કરો"; પછી આ આયત તિલાવત ફરમાવી: અય તે લોકો જેઓ ઈમાન લાવ્યા છો! અલ્લાહની આજ્ઞાનું પાલન કરો! અને પયગંબરે અલ્લાહ અને ઉલિલ અમ્ર [પયગંબરના અવસિયા]ની આજ્ઞાનું પાલન કરો! (નિસા/૫૯). અને તે હઝરતનો ઉદ્દેશ્ય અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) હતા. તેમણે અરજ કરી: "અય રસૂલુલ્લાહ! અમે તેમની સાથે બયઅત કરી છે અને અસ્હાબે કહફ પણ અમારી બયઅતના ગવાહ હતા." તો પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "જો તમે સાચું કહ્યું હોય, તો ખરેખર તમને ભરપૂર અને મધુર પાણી પિવડાવવામાં આવ્યું છે અને તમારી રોજી આસમાન અને જમીનથી પહોંચશે અને એ સિવાયની બાબતમાં, અલ્લાહ તમને વિખેરી નાખશે અને તમે બની ઇસરાઈલનો રસ્તો પકડશો, તો જે વ્યક્તિ અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત પર દ્રઢ રહેશે, કયામતના દિવસે તે એવી હાલતમાં મને મળશે કે હું તેનાથી રાજી હોઈશ." તે જૂથ, એકબીજા તરફ જોઈ રહ્યું હતું કે અલ્લાહે તે દિવસે આ આયત નાઝિલ કરી; أَ لَمْ یَعْلَمُوا أَنَّ اللهَ یَعْلَمُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُمْ وَ أَنَّ اللهَ عَلَّامُ الْغُیُوبِ [શું તેઓ નથી જાણતા કે અલ્લાહ તેમના ગુપ્ત વિચારો અને તેમની ગુપ્ત વાતચીતોને જાણે છે, અને અલ્લાહ ગૈબની બાબતોનો મહાન જ્ઞાની છે?] પછી તેમના ચહેરાનો રંગ ઊડી ગયો અને દરેક એકબીજા તરફ તાકી રહ્યા હતા કે અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ ફરમાવી; તે તે આંખોને જાણે છે જે ખિયાનતથી ફરે છે અને જે છાતીઓ છુપાવે છે તેને. અલ્લાહ હકના સાથે ફેંસલો કરે છે. (ગાફિર/૨૦-૧૯). તેમનું અસ્હાબે કહફની ગુફા તરફ જવું અને પાછું ફરવું સૂરજના ઢળવાથી અસ્ર સુધી ચાલ્યું.