فَقَصَدَ نَحْوَ الرُّومِ إِلَی مَدِینَهًِْ تَبُوک ... وَ اسْتَخْلَفَ عَلِیّاً (علیه السلام) فِی أَهْلِهِ وَ قَالَ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) إِنَّ الْمَدِینَهًَْ لَا تَصْلُحُ إِلَّا بِی أَوْ بِکَ وَ ذَلِکَ لِشَفَقَتِهِ عَلَیْهَا مِنْ أَعْدَائِهَا وَ نَصِّهِ عَلَیْهِ بِالْقِیَامِ بَعْدَهُ فَعَظُمَ ذَلِکَ إِلَّا عَلَی الْأَنْصَارِ فَضَرَبَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) عَسْکَرَهُ فَوْقَ ثَنِیَّهًِْ الْوَدَاعِ فَأَبْطَأَ أَکْثَرُهُمْ ... وَ أَتَاهُ الْبَکَّاءُونَ وَ هُمْ مَعْقِلُ‌بْنُ‌یَسَارٍ وَ صَخْرُ‌بْنُ‌خَنْسَا وَ عَبْدُاللَّهِبْنُکَعْبٍ وَ عُلَیَّهًُْبْنُزَیْدٍ وَ سَالِمُ‌بْنُ‌عُمَیْرٍ وَ ثَعْلَبَهًُْبْنُعَتَمَهًَْ وَ عَبْدُاللَّهِبْنُمَعْقِلٍ وَ سَأَلُوا دَوَابّاً أَوْ بِغَالًا أَوْ خِفَافاً فَلَمْ یَجِدْ فَانْصَرَفُوا وَ هُمْ یَبْکُونَ فَنَزَلَ وَ لا عَلَی الَّذِینَ إِذا ما أَتَوْکَ لِتَحْمِلَهُمْ.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- [پیامبر (صلی الله علیه و آله)] قصد کرد برای جنگ با روم به شهر تبوک برود، ... علی (علیه السلام) را در میان خانواده‌اش جانشین قرار داد و فرمود: «ای علی! مدینه در آرامش نمی‌ماند مگر به‌واسطه‌ی من یا تو». و این سخن به خاطر این بود که بر مدینه از دست دشمنان آن می‌ترسید و چون تصریح کرده بود که او امامِ بعد از خودش است این سخن جز بر مسلمانان مدینه، [بر دیگران] بزرگ و سخت آمد. پیامبر (صلی الله علیه و آله) لشکرش را در بالای ثنیهًْ الوداع قرار داد ولی بیشتر آن‌ها کُندی کردند. ... و گریه‌کنندگان نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمدند که عبارت بودند از؛ معقل‌بن‌یسار و صخربن‌خنسا و عبدالله‌بن‌کعب و علیّهًْبنزید و سالم‌بن‌عمیر و ثعلبهًْبنعتمه و عبدالله‌بن‌معقل. و این‌ها اسب یا قاطر یا کمتر از آن را می‌خواستند [که با آن به جنگ بروند] ولی یافته نشد و برگشتند درحالی‌که گریه می‌کردند که این آیه نازل شد: وَ لا عَلَی الَّذِینَ إِذا ما أَتَوْکَ لِتَحْمِلَهُمْ.
The Prophet (peace be upon him and his family): [The Prophet (peace be upon him and his family)] intended to go to the city of Tabuk to fight the Romans, ... and he appointed Ali (peace be upon him) as his successor over his family and said: "O Ali! Medina will not remain in peace except through me or through you." And this statement was because he feared for Medina from its enemies, and since he had explicitly declared that he [Ali] would be the Imam after him, this statement was hard and heavy [upon others] except upon the Muslims of Medina. The Prophet (peace be upon him and his family) stationed his army above Thaniyyat al-Wada, but most of them were slow. ... And the weepers came to the Prophet (peace be upon him and his family), and they were: Maqil ibn Yasar, Sakhr ibn Khansa, Abdullah ibn Kab, Ulayya ibn Zayd, Salim ibn Umayr, Thalaba ibn Atama, and Abdullah ibn Maqil. They asked for horses or mules or less than that [to go to war with], but none was found, and they returned while weeping. Then this verse was revealed: وَ لا عَلَی الَّذِینَ إِذا ما أَتَوْکَ لِتَحْمِلَهُمْ [Nor in those who when they came to you that you might carry them].
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)] એ રોમ સાથે યુદ્ધ કરવા માટે તબૂક શહેર જવાનો ઇરાદો કર્યો, ... અલી (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાના ઘરવાળાઓમાં પોતાના જાનશીન બનાવ્યા અને ફરમાવ્યું: "હે અલી! મદીના શાંતિમાં નહીં રહે સિવાય કે મારા દ્વારા અથવા તમારા દ્વારા." અને આ કથન એટલા માટે હતું કે તેઓ મદીના પર તેના દુશ્મનોના હાથે [નુકસાનનો] ભય રાખતા હતા, અને કારણ કે તેમણે સ્પષ્ટ કર્યું હતું કે તેઓ [અલી] તેમના પછીના ઇમામ છે, આ કથન મદીનાના મુસલમાનો સિવાય [બીજાઓ પર] મોટું અને ભારે લાગ્યું. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પોતાની સેનાને સનિય્યતુલ વદાઅની ઉપર ગોઠવી પરંતુ તેમાંના મોટા ભાગના લોકોએ સુસ્તી કરી. ... અને રડનારાઓ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા, જેઓ હતા: મઅકિલ બિન યસાર, સખ્ર બિન ખન્સા, અબ્દુલ્લાહ બિન કઅબ, ઉલય્યહ બિન ઝૈદ, સાલિમ બિન ઉમૈર, સઅલબહ બિન અતમહ અને અબ્દુલ્લાહ બિન મઅકિલ. અને આ લોકો ઘોડો અથવા ખચ્ચર અથવા તેનાથી ઓછું ઇચ્છતા હતા [જેની સાથે તેઓ યુદ્ધમાં જઇ શકે] પરંતુ કંઇ મળ્યું નહીં અને તેઓ રડતાં રડતાં પાછા વળ્યા, ત્યારે આ આયત નાઝિલ થઇ: وَ لا عَلَی الَّذِینَ إِذا ما أَتَوْکَ لِتَحْمِلَهُمْ [એવા લોકો પર પણ [કોઈ દોષ નથી] જેઓ તમારી પાસે એટલા માટે આવ્યા કે તમે તેમને સવારી પર બેસાડો].