بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ عَلِیِّبْنِأَبِیطَالِبٍ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) إِلَی أَهْلِ الْکُوفَهًِْ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُسْلِمِینَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ دَارَ الْهِجْرَهًِْ تَقَلَّعَتْ بِأَهْلِهَا فَانْقَلَعُوا عَنْهَا فَجَاشَتْ جَیْشَ الْمِرْجَلِ وَ کَانَتْ فَاعِلَهًًْ یَوْماً مَا فَعَلَتْ وَ قَدْ رَکِبَتِ الْمَرْأَهًُْ الْجَمَلَ وَ نَبَحَتْهَا کِلَابُ الْحَوْأَبِ وَ قَامَتِ الْفِتْنَهًُْ الْبَاغِیَهًُْ یَقُودُهَا رِجَالٌ یَطْلُبُونَ بِدَمٍ هُمْ سَفَکُوهُ وَ عِرْضٍ هُمْ شَتَمُوهُ وَ حُرْمَهًٍْ هُمُ انْتَهَکُوهَا وَ أَبَاحُوا مَا أَبَاحُوا یَعْتَذِرُونَ إِلَی النَّاسِ دُونَ اللَّهِ یَحْلِفُونَ لَکُمْ لِتَرْضَوْا عَنْهُمْ فَإِنْ تَرْضَوْا عَنْهُمْ فَإِنَّ اللهَ لا یَرْضی عَنِ الْقَوْمِ الْفاسِقِینَ اعْلَمُوا رَحِمَکُمُ اللَّهُ أَنَّ الْجِهَادَ مُفْتَرَضٌ عَلَی الْعِبَادِ وَ قَدْ جَاءَکُمْ فِی دَارِکُمْ مَنْ یَحُثُّکُمْ عَلَیْهِ وَ یَعْرِضُ عَلَیْکُمْ رُشْدَکُمْ وَ اللَّهُ یَعْلَمُ أَنِّی لَمْ أَجِدْ بُدّاً مِنَ الدُّخُولِ فِی هَذَا الْأَمْرِ وَ لَوْ عَلِمْتُ أَنَّ أَحَداً أَوْلَی بِهِ مِنِّی مَا قَدِمْتُ عَلَیْهِ وَ قَدْ بَایَعَنِی طَلْحَهًُْ وَ الزُّبَیْرُ طَائِعَیْنِ غَیْرَ مُکْرَهَیْنِ ثُمَّ خَرَجَا یَطْلُبَانِ بِدَمِ عُثْمَانَ وَ هُمَا اللَّذَانِ فَعَلَا بِعُثْمَانَ مَا فَعَلَا وَ عَجِبْتُ لَهُمَا کَیْفَ أَطَاعَا أَبَابَکْرٍ وَ عُمَرَ فِی الْبَیْعَهًِْ وَ أَبَیَا ذَلِکَ عَلَیَّ وَ هُمَا یَعْلَمَانِ أَنِّی لَسْتُ بِدُونِ أَحَدٍ مِنْهُمَا مَعَ أَنِّی قَدْ عَرَضْتُ عَلَیْهِمَا قَبْلَ أَنْ یُبَایِعَانِی إِنْ أَحَبَّا بَایَعْتُ أَحَدَهُمَا فَقَالا لَا نَنْفَسُ ذَلِکَ عَلَیْکَ بَلْ نُبَایِعُکَ وَ نُقَدِّمُکَ عَلَیْنَا بِحَقٍّ فَبَایَعَا ثُمَّ نَکَثَا وَ السَّلَامُ عَلَی أَهْلِ السَّلَامِ.
امام علی (علیه السلام)- [نامه‌ی امام علی (علیه السلام) به مردم کوفه:] علی (علیه السلام) عماربن‌یاسر و پسر خویش حسن (علیه السلام) را فرستاد و نامه‌ای همراه ایشان فرستاد که در آن چنین نوشته بود: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ. از بنده‌ی خدا علیّ‌بن‌ابی‌طالب امیرالمؤمنین (علیه السلام)، به مؤمنان و مسلمانان کوفه. امّا بعد، سرای هجرت [مدینه] از اهل خود خالی شد و مردم از آن بیرون آمدند و همچون دیگ به جوش آمد. عایشه آنچه می‌خواست کرد، اکنون هم بر شتر سوار شده است و سگ‌های حوأب بر او پارس کردند و فتنه سرکشان برپا شده و او آن را درپی خود می‌کشد و رهبری می‌کند. اینک آنان خون و آبرویی را که خود ریخته [قتل و خلع عثمان] بر باد داده‌اند و حرمتی را که دریده‌اند، مطالبه می‌کنند و حال آنکه خود بسیار نارواها را روا داشتند و اینک پیش مردم بهانه می‌آورند و پوزش می‌خواهند بدون اینکه از خداوند پوزش بخواهند. یَحْلِفُونَ لَکُمْ لِتَرْضَوْا عَنْهُمْ فَإِنْ تَرْضَوْا عَنْهُمْ فَإِنَّ اللهَ لا یَرْضی عَنِ الْقَوْمِ الْفاسِقِینَ. بدانید و خدا شما را رحمت کند که جهاد بر بندگان واجب است و اکنون کسی به خانه‌ی شما آمده است تا شما را بر آن تشویق کند و راه سعادت را بر شما عرضه دارد. خدا می‌داند که من از ورود در این جنگ چاره نداشتم و از پذیرفتن حکومت ناچار بودم و اگر می‌دانستم کس دیگری از من برای آن شایسته‌تر است، هرگز آن را نمی‌پذیرفتم و گام پیش نمی‌نهادم و همانا طلحه و زبیر هر دو با میل و بدون زور و اجبار با من بیعت کردند و سپس برای خونخواهی عثمان خروج کردند و حال آنکه آن دو نسبت به عثمان چنان کردند که کردند و من از آن دو در شگفتم که چگونه از ابوبکر و عمر فرمانبرداری کردند و بر بیعت خود پایدار ماندند و از انجام این کار در مورد من سرباز زدند و حال آنکه هر دو می‌دانند که من از آنان فروتر نیستم و با وجود آنکه پیش از بیعت با من پیشنهاد کردم که اگر دوست می‌دارند با یکی از ایشان بیعت کنم، گفتند ما در این مورد نظری ندوخته‌ایم بلکه با تو بیعت می‌کنیم و تو را به حق بر خود مقدم می‌داریم و بیعت کردند و سپس بیعت خود را شکستند.
Imam Ali (peace be upon him): [Imam Ali's (peace be upon him) letter to the people of Kufa:] Ali (peace be upon him) sent Ammar ibn Yasir and his own son Hasan (peace be upon him), and sent a letter with them in which he wrote as follows: In the name of Allah, the All-Merciful, the Ever-Merciful. From the servant of Allah, Ali ibn Abi Talib, Amir al-Mu'minin (peace be upon him), to the believers and Muslims of Kufa. To proceed: the abode of the hijrah [Madinah] has been emptied of its people, and the people have gone forth from it, and it has boiled like a cauldron. Aisha did what she wished; now too she has mounted a camel, and the dogs of Haw'ab barked at her, and the rebellious sedition has arisen, and she drags it along behind her and leads it. Now they demand [restitution for] the blood and honour which they themselves shed [the killing and deposing of Uthman] and squandered, and the sanctity which they themselves violated, while they themselves permitted a great many forbidden things, and now before the people they make excuses and seek pardon, without seeking pardon from Allah. یَحْلِفُونَ لَکُمْ لِتَرْضَوْا عَنْهُمْ فَإِنْ تَرْضَوْا عَنْهُمْ فَإِنَّ اللهَ لا یَرْضی عَنِ الْقَوْمِ الْفاسِقِینَ [They swear to you that you may be pleased with them; but if you are pleased with them, surely Allah is not pleased with the transgressing people]. Know — and may Allah have mercy on you — that jihad is obligatory upon the servants, and now someone has come to your home to urge you upon it and to lay out before you the path of your rectitude. Allah knows that I had no alternative but to enter into this affair, and I was compelled to accept the caliphate; and if I had known that anyone else was more worthy of it than I, I would never have accepted it nor stepped forward. Indeed, both Talha and Zubayr pledged allegiance to me willingly and without coercion, and then they went out demanding vengeance for the blood of Uthman, while it was the two of them who did to Uthman what they did. And I marvel at the two of them: how they obeyed Abu Bakr and Umar in the allegiance and remained firm upon their pledge, yet refused to do the same regarding me, while both of them know that I am not lesser than any one of them. And this, despite that before their allegiance to me I proposed to them that, if they wished, I would pledge allegiance to one of the two of them; they said: 'We do not begrudge you that; rather we pledge allegiance to you and we place you rightfully ahead of us.' So they pledged, and then they broke their pledge.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): [ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)નો કૂફાના લોકોને પત્ર:] અલી (અલયહિસ્સલામ)એ અમ્માર બિન યાસિર અને પોતાના પુત્ર હસન (અલયહિસ્સલામ)ને મોકલ્યા, અને તેમની સાથે એક પત્ર મોકલ્યો જેમાં આ પ્રમાણે લખ્યું હતું: બિસ્મિલ્લાહિર્રહમાનિર્રહીમ. અલ્લાહના બંદા અલી બિન અબી તાલિબ અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) તરફથી, કૂફાના મોમિનો અને મુસલમાનોને. અમ્મા બાદ, હિજરતનું ઘર [મદીના] પોતાના લોકોથી ખાલી થઈ ગયું અને લોકો તેમાંથી બહાર નીકળી ગયા અને તે દેગની જેમ ઉકળી ઊઠ્યું. આયશાએ જે ઇચ્છ્યું તે કર્યું, હવે પણ તે ઊંટ પર સવાર થઈ છે અને હવ્અબના કૂતરાઓ તેના પર ભસ્યા, અને વિદ્રોહીઓનો ફિતનો ઉભો થયો છે અને તે તેને પોતાની પાછળ ખેંચી રહી છે અને તેની આગેવાની કરી રહી છે. હવે તેઓ એ ખૂન અને આબરૂની માંગણી કરે છે જે તેમણે પોતે વહાવ્યું અને બરબાદ કર્યું છે [ઉસ્માનની હત્યા અને પદચ્યુતિ] અને એ હુરમતની જે તેમણે ચીરી છે, જ્યારે તેઓ પોતે ઘણું બધું નાજાયઝ કામ કરી ચૂક્યા છે અને હવે લોકોની સામે બહાના રજૂ કરે છે અને માફી માંગે છે, અલ્લાહથી માફી માંગ્યા વગર. یَحْلِفُونَ لَکُمْ لِتَرْضَوْا عَنْهُمْ فَإِنْ تَرْضَوْا عَنْهُمْ فَإِنَّ اللهَ لا یَرْضی عَنِ الْقَوْمِ الْفاسِقِینَ [તેઓ તમારી સામે કસમ ખાય છે જેથી તમે તેમનાથી રાજી થઈ જાઓ, પણ જો તમે તેમનાથી રાજી થઈ જાઓ તો ખરેખર અલ્લાહ ફાસિક કોમથી રાજી થતો નથી]. જાણી લો, અને અલ્લાહ તમારા પર રહેમ કરે, કે જિહાદ બંદાઓ પર વાજિબ છે અને હવે કોઈ તમારા ઘરે આવ્યું છે જેથી તમને તેના પર પ્રોત્સાહિત કરે અને સઆદતનો માર્ગ તમારી સામે રજૂ કરે. અલ્લાહ જાણે છે કે મારી પાસે આ યુદ્ધમાં પ્રવેશ કરવા સિવાય કોઈ ચારો ન હતો અને ખિલાફતને સ્વીકારવાની મજબૂરી હતી, અને જો મને ખબર હોત કે મારા સિવાય કોઈ બીજું આના માટે વધુ યોગ્ય છે, તો હું તેને ક્યારેય સ્વીકારત નહીં અને આગળ પગ મૂકત નહીં. અને ખરેખર તલ્હા અને ઝુબૈર બંનેએ મરજીથી અને કોઈપણ જબરદસ્તી વગર મારી બયઅત કરી અને પછી ઉસ્માનના ખૂનનો બદલો લેવા બહાર નીકળી પડ્યા, જ્યારે તે બંનેએ ઉસ્માન સાથે એવું કર્યું જેવું કર્યું, અને હું તે બંને પર આશ્ચર્યચકિત છું કે તેમણે અબૂબકર અને ઉમરની બયઅતમાં કેવી રીતે આજ્ઞાપાલન કર્યું અને પોતાની બયઅત પર દ્રઢ રહ્યા, અને મારા વિષે આ કામ કરવાથી પીછેહઠ કરી ગયા, જ્યારે તે બંને જાણે છે કે હું તેમનાથી ઓછો નથી, અને છતાં પણ મેં તેમની બયઅત પહેલાં પ્રસ્તાવ મૂક્યો હતો કે જો તેઓ પસંદ કરે તો હું તેમાંથી કોઈ એકની બયઅત કરી લઉં, તેમણે કહ્યું અમે આ બાબતે કોઈ ઇચ્છા રાખી નથી, બલ્કે અમે તમારી બયઅત કરીએ છીએ અને હકના આધારે તમને પોતાના પર મુકદ્દમ કરીએ છીએ, અને બયઅત કરી અને પછી પોતાની બયઅત તોડી નાખી.