عَنْ مُوسَی‌بْنِ‌عِیسَی الْأَنْصَارِیِّ (رحمة الله علیه) قَالَ: کُنْتُ جَالِساً مَعَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیِّبْنِأَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) بَعْدَ أَنْ صَلَّیْنَا مَعَ النَّبِیِ (صلی الله علیه و آله) {الْعَصْرَ} بِهَفَوَاتَ فَجَاءَ رَجُلٌ إِلَیْهِ فَقَالَ لَهُ یَا أَبَا الْحَسَنِ قَدْ قَصَدْتُکَ فِی حَاجَهًٍْ لِی أُرِیدُ أَنْ تَمْضِیَ مَعِی فِیهَا إِلَی صَاحِبِهَا فَقَالَ لَهُ قف {قُلْ} قَالَ إِنِّی سَاکِنٌ فِی دَارٍ لِرَجُلٍ فِیهَا نَخْلَهًٌْ وَ إِنَّهُ یَهِیجُ الرِّیحُ فَیَسْقُطُ مِنْ ثَمَرِهَا بَلْحٌ وَ بُسْرٌ وَ رُطَبٌ وَ تَمْرٌ وَ یَصْعَدُ الطَّیْرُ فَیُلْقِی مِنْهُ وَ أَنَا آکُلُ مِنْهُ وَ یَأْکُلُونَ مِنْهُ الصِّبْیَانُ مِنْ غَیْرِ أَنْ نَبْخَسَهَا بِقَصَبٍ أَوْ نَرْمِیَهَا بِحَجَرٍ فَاسْأَلْهُ أَنْ یَجْعَلَنِی فِی حِلٍّ قَالَ انْهَضْ بِنَا فَنَهَضْتُ مَعَهُ فَجِئْنَا إِلَی الرَّجُلِ فَسَلَّمَ عَلَیْهِ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیُّبْنُأَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) فَرَحَّبَ وَ فَرِحَ بِهِ وَ سُرَّ وَ قَالَ فِیمَا جِئْتَ یَا أَبَا الْحَسَنِ قَالَ جِئْتُکَ فِی حَاجَهًٍْ قَالَ تُقْضَی إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَمَا هِیَ قَالَ هَذَا الرَّجُلُ سَاکِنٌ فِی دَارٍ لَکَ فِی مَوْضِعِ کَذَا ذَکَرَ أَنَّ فِیهَا نَخْلَهًًْ فَإِنَّهُ یَهِیجُ الرِّیحُ فَیَسْقُطُ مِنْهَا بَلْحٌ وَ بُسْرٌ وَ رُطَبٌ وَ تَمْرٌ وَ یَصْعَدُ الطَّیْرُ فَیُلْقِی مِثْلَ ذَلِکَ مِنْ غَیْرِ حَجَرٍ یَرْمِیهَا بِهِ أَوْ قَصَبَهًٍْ یَبْخَسُهَا فَاجْعَلْهُ فِی حِلٍّ فَتَأَبَّی عَنْ ذَلِکَ وَ سَأَلَهُ ثَانِیاً وَ أَقْبَلَ عَلَیْهِ فِی الْمَسْأَلَهًِْ وَ یَتَأَبَّی إِلَی أَنْ قَالَ وَ اللَّهِ أَنَا أَضْمَنُ لَکَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یُبْدِلَکَ بِهَذَا النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) حَدِیقَهًًْ فِی الْجَنَّهًِْ فَأَبَی عَلَیْهِ وَ رَهِقَنَا لمساء {الْمَسَاءُ} فَقَالَ لَهُ عَلِیٌّ (علیه السلام) تَبِیعُنِیهَا بِحَدِیقَتِی فُلَانَهًَْ فَقَالَ لَهُ نَعَمْ قَالَ فَاشْهَدْ لِی عَلَیْکَ اللَّهَ وَ مُوسَی‌بْنَ‌عِیسَی الْأَنْصَارِیَّ أَنَّکَ قَدْ بِعْتَهَا بِهَذَا الدَّارِ قَالَ نَعَمْ أُشْهِدُ اللَّهَ وَ مُوسَی‌بْنَ‌عِیسَی الْأَنْصَارِیَّ عَلَی أَنِّی قَدْ بِعْتُکَ هَذِهِ الْحَدِیقَهًَْ بِشَجَرِهَا وَ نَخْلِهَا وَ ثَمَرِهَا بِهَذِهِ الدَّارِ أَ لَیْسَ قَدْ بِعْتَنِی هَذِهِ الدَّارَ بِمَا فِیهَا بِهَذِهِ الْحَدِیقَهًِْ وَ لَمْ یَتَوَهَّمْ أَنَّهُ یَفْعَلُ فَقَالَ نَعَمْ أُشْهِدُ اللَّهَ وَ مُوسَی‌بْنَ‌عِیسَی عَلَی أَنِّی قَدْ بِعْتُکَ هَذِهِ الدَّارَ بِهَذِهِ الْحَدِیقَهًِْ فَالْتَفَتَ عَلِیٌّ (علیه السلام) إِلَی الرَّجُلِ فَقَالَ لَهُ قُمْ فَخُذِ الدَّارَ بَارَکَ اللَّهُ لَکَ وَ أَنْتَ فِی حِلٍّ مِنْهَا وَ سَمِعُوا أَذَانَ بِلَالٍ فَقَامُوا مُبَادِرِینَ حَتَّی صَلَّوْا مَعَ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) الْمَغْرِبَ وَ الْعِشَاءَ الْآخِرَهًَْ ثُمَّ انْصَرَفُوا إِلَی مَنَازِلِهِمْ فَلَمَّا أَصْبَحُوا صَلَّی النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) بِهِمُ الْغَدَاهًَْ وَ عَقَّبَ فَهُوَ یُعَقِّبُ حَتَّی هَبَطَ عَلَیْهِ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) بِالْوَحْیِ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ فَأَدَارَ وَجْهَهُ إِلَی أَصْحَابِهِ فَقَالَ مَنْ فَعَلَ مِنْکُمْ فِی لَیْلَتِهِ هَذِهِ فِعْلًا فَقَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ بَیَانَهَا فَمِنْکُمْ أَحَدٌ یُخْبِرُنِی أَوْ أُخْبِرُهُ فَقَالَ لَهُ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیُّبْنُأَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) بَلْ أَخْبِرْنَا یَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَعَمْ هَبَطَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَأَقْرَأَنِی عَنِ اللَّهِ السَّلَامَ وَ قَالَ لِی إِنَّ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیَّبْنَأَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) فَعَلَ الْبَارِحَهًَْ فِعْلَهًًْ فَقُلْتُ لِحَبِیبِی مَا هِیَ فَقَالَ اقْرَأْ یَا رَسُولَ اللَّهِ فَقُلْتُ وَ مَا أَقْرَأُ فَقَالَ اقْرَأْ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ وَ اللَّیْلِ إِذا یَغْشی وَ النَّهارِ إِذا تَجَلَّی وَ ما خَلَقَ الذَّکَرَ وَ الْأُنْثی إِنَّ سَعْیَکُمْ لَشَتَّی إِلَی آخِرِ السُّورَهًِْ وَ لَسَوْفَ یَرْضی أَنْتَ یَا عَلِیُّ أَ لَسْتَ صَدَّقْتَ بِالْجَنَّهًِْ وَ صَدَّقْتَ بِالدَّارِ عَلَی سَاکِنِهَا وَ بَذَلْتَ الْحَدِیقَهًَْ قَالَ نَعَمْ یَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَهَذِهِ سُورَهًٌْ نَزَلَتْ فِیکَ وَ هَذَا لَکَ فَوَثَبَ إِلَی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَقَبَّلَ بَیْنَ عَیْنَیْهِ وَ ضَمَّهُ إِلَیْهِ وَ قَالَ لَهُ أَنْتَ أَخِی وَ أَنَا أَخُوک.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- موسی‌بن‌عیسی انصاری گوید: «روزی پس از اینکه نماز عصر را با پیامبر (صلی الله علیه و آله) به جماعت خواندیم درکنار علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) نشسته بودم که شخصی نزد علی (علیه السلام) آمد و گفت: «ای اباالحسن (علیه السلام)! به خاطر کاری نزد تو آمدم و می‌خواهم برای انجام آن همراه من نزد کسی بیایی». علی (علیه السلام) به او فرمود: «بگو (مشکلت چیست)»؟ آن مرد گفت: «من در خانه‌ی شخصی زندگی می‌کنم که صاحب‌خانه در آن درخت خرمایی دارد، وقتی باد می‌وزد یا پرنده‌ای بر آن درخت می‌نشیند، از آن درخت خرما بر زمین می‌افتد و من و فرزندانم از آن‌ها می‌خوریم بدون آنکه برای انداختن خرما، چوبی به درخت بزنیم یا سنگی به‌سمتش پرتاب کنیم، این وضع از وقتی‌که خرمای درخت، نارس است آغاز می‌شود و تا وقتی که به رُطب تبدیل شود و بخشکد ادامه می‌یابد، بیا و از وی بخواه که مرا حلال کند». علی (علیه السلام) فرمود: «مارا نزد او ببر». من نیز برخاسته و همراه هم نزد آن مرد رفتیم، امیرمؤمنان علی (علیه السلام) به او سلام‌کرد، او نیز به حضرت (علیه السلام) خوشامد گفت و از آمدن ایشان شادمان و خرسند شد. آنگاه به حضرت (علیه السلام) عرض کرد: «ای اباالحسن (علیه السلام)! برای چه‌کاری به اینجا آمده‌اید»؟ علی (علیه السلام) فرمود: «برای انجام کاری نزد تو آمده‌ام». عرض کرد: «انشاءالله به مقصودت خواهی رسید، آن چه کاری است»؟ فرمود: «این مرد که در خانه‌ی تو در فلان محلّه ساکن است، می‌گوید: در آن خانه، درخت خرمایی است که هنگام وزش باد و نشستن پرندگان بر آن، از وقتی‌که خرما نارس است تا وقتی که به رطب و خرمای خشک تبدیل می‌شود، خرما بر زمین می‌افتد بدون اینکه این مرد به آن سنگی پرتاب کند یا چوبی به آن بزند، از تو می‌خواهم که وی را از این بابت حلال کنی». آن مرد نپذیرفت و علی (علیه السلام) برای بار دوّم خواسته‌ی خود را تکرار کرد و بر این خواسته اصرار نمود، ولی باز هم آن مرد نپذیرفت، تا اینکه حضرت (علیه السلام) به وی فرمود: «به خدا سوگند! من از جانب رسول خدا (صلی الله علیه و آله) برایت ضمانت می‌کنم که آن حضرت (علیه السلام) به‌جای این درخت، باغی در بهشت به تو عنایت کند». ولی این‌بار نیز نپذیرفت. کم‌کم به غروب آفتاب نزدیک شدیم که علی (علیه السلام) به وی فرمود: «آیا آن خانه را در برابر فلان باغم به من می‌فروشی»؟ آن مرد گفت: «آری و گفت: «خدا و موسی‌بن‌عیسی انصاری را بر خود گواه بگیرکه آن باغ را در برابر این خانه به من فروختی». علی (علیه السلام) فرمود: «آری! خدا و موسی‌بن‌عیسی انصاری را گواه می‌گیرم که آن باغ با همه‌ی درختان، نخل‌ها و میوه‌هایش را در مقابل این خانه به تو فروختم». علی (علیه السلام) که فکر نمی‌کرد او چنین کاری انجام دهد (برای اطمینان بیشتر) پرسید: «آیا تو این خانه را با هرآنچه در آن است، در برابر آن باغ به من فروختی»؟ آن مرد گفت: «آری! خدا و موسی‌بن‌عیسی را گواه می‌گیرم که من این خانه را در برابر آن باغ به شما فروختم». آنگاه علی (علیه السلام) رو به آن مرد (مستأجر) کرد و فرمود: «برخیز و خانه را تحویل بگیر! خداوند آن را برای تو مبارک گرداند و از هم‌اکنون برای تو حلال است». در این‌هنگام وقت نماز مغرب فرا رسید و صدای اذان بلال به گوششان رسید، جملگی به‌سوی نماز شتافتند و نماز مغرب و عشا را همراه پیامبر (صلی الله علیه و آله) به‌جا آوردند و هریک به خانه‌ی خودش رفت. صبحگاهان در نماز جماعت پیامبر (صلی الله علیه و آله) شرکت کردند. پس از نماز صبح، آن حضرت (علیه السلام) مشغول خواندن تعقیبات شد، در همان حالِ خواندن تعقیبات، جبرئیل از جانب خدا برای حضرت (صلی الله علیه و آله) وحی آورد. [پس از پایان وحی] پیامبر (صلی الله علیه و آله) رو به اصحاب کرد و فرمود: «چه‌کسی شب گذشته کاری انجام داده است که خداوند درباره‌ی آن وحی فرستاد؟ آیا کسی به من خبر می‌دهد یا من به او خبر دهم»؟ امیرمؤمنان علی (علیه السلام) عرض کرد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! شما برای ما بازگو کنید»! پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «آری! جبرئیل نازل شد و از جانب خدا به من سلام رساند و گفت: امیرمؤمنان علی (علیه السلام) دیشب کار مهمّی انجام داده است، من از دوستم (جبرئیل) پرسیدم: «چه‌کاری»؟ جبرئیل گفت: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بخوان! گفتم: چه بخوانم»؟ گفت: «بخوان: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ وَ اللَّیْلِ إِذا یَغْشی وَ النَّهارِ إِذا تَجَلَّی وَ ما خَلَقَ الذَّکَرَ وَ الْأُنْثی إِنَّ سَعْیَکُمْ لَشَتَّی... وَ لَسَوْفَ یَرْضی». [پیامبر (صلی الله علیه و آله) در ادامه فرمود]: «ای علی (علیه السلام)! تو [در روز قیامت] راضی و خشنود خواهی شد؛ مگر تو بهشت را صدقه ندادی و آن خانه را به کسی که در آن ساکن بود، صدقه ندادی و باغت را نبخشیدی»؟ علی (علیه السلام) عرض کرد: «آری! ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) چنین است»! پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «پس این سوره درباره‌ی تو نازل شده و این پاداش [که در این سوره آمده) برای توست». آنگاه پیامبر (صلی الله علیه و آله) به‌سوی علی (علیه السلام) شتافته میان چشمانش را بوسید و او را در آغوش کشید و به وی فرمود: «تو برادر منی و من برادر تو».
The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Musa ibn Isa al-Ansari said: "One day, after we had prayed the Asr prayer in congregation with the Prophet (peace be upon him and his family), I was sitting beside Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) when a man came to Ali (peace be upon him) and said: 'O Abu al-Hasan (peace be upon him)! I have come to you for a matter, and I want you to accompany me to someone to settle it.' Ali (peace be upon him) said to him: 'Tell me (what your problem is).' The man said: 'I live in the house of a man who has a date palm in it. When the wind blows or a bird alights on that tree, dates fall from it to the ground, and I and my children eat from them without our striking the tree with a stick or throwing a stone at it. This happens from the time the dates are unripe until they become ripe rutab and then dry up. Come and ask him to declare me free of any obligation regarding it.' Ali (peace be upon him) said: 'Take us to him.' So I rose and went with him to that man. The Commander of the Faithful Ali (peace be upon him) greeted him, and he welcomed the Imam (peace be upon him) and was pleased and delighted at his coming. Then he said to the Imam (peace be upon him): 'O Abu al-Hasan (peace be upon him)! For what matter have you come here?' Ali (peace be upon him) said: 'I have come to you for a matter.' He said: 'Allah willing, you will attain your purpose. What is it?' He said: 'This man, who lives in your house in such-and-such a neighbourhood, says that in that house there is a date palm, and when the wind blows and birds alight on it — from the time the dates are unripe until they become rutab and dried dates — dates fall to the ground without this man having thrown a stone at it or struck it with a stick. I ask you to declare him free of any obligation in this regard.' The man refused, and Ali (peace be upon him) repeated his request a second time and insisted on it, but again the man refused. Finally the Imam (peace be upon him) said to him: 'By Allah! I guarantee you on behalf of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) that he (peace be upon him) will grant you, in place of this tree, a garden in paradise.' But this time too he refused. We were drawing near to sunset when Ali (peace be upon him) said to him: 'Will you sell that house to me in exchange for such-and-such a garden of mine?' The man said: 'Yes,' and said: 'Take Allah and Musa ibn Isa al-Ansari as witnesses over yourself that you have sold me that garden in exchange for this house.' Ali (peace be upon him) said: 'Yes! I take Allah and Musa ibn Isa al-Ansari as witnesses that I have sold you that garden, with all its trees, palms and fruits, in exchange for this house.' Ali (peace be upon him), who did not think he would actually do this, asked (for further certainty): 'Have you sold me this house with everything in it, in exchange for that garden?' The man said: 'Yes! I take Allah and Musa ibn Isa as witnesses that I have sold you this house in exchange for that garden.' Then Ali (peace be upon him) turned to that man (the tenant) and said: 'Rise and take possession of the house! May Allah bless it for you, and from now on it is lawful for you.' At that moment the time for the Maghrib prayer arrived and the sound of Bilal's adhan reached their ears. They all hurried to the prayer and performed the Maghrib and Isha prayers with the Prophet (peace be upon him and his family), and each returned to his own home. In the morning they joined the Prophet (peace be upon him and his family) in the congregational prayer. After the Fajr prayer, he (peace be upon him) began to recite the taʿqibat (post-prayer supplications), and while he was reciting them, Jibril brought a revelation to the Prophet (peace be upon him and his family) from Allah. [After the revelation ended,] the Prophet (peace be upon him and his family) turned to his companions and said: 'Who among you did something last night about which Allah has sent down a revelation? Will anyone tell me, or shall I tell him?' The Commander of the Faithful Ali (peace be upon him) said: 'O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! You tell us!' The Prophet (peace be upon him and his family) said: 'Yes! Jibril descended and conveyed to me the greetings of Allah and said: The Commander of the Faithful Ali (peace be upon him) did something important last night. I asked my friend (Jibril): "What was it?" Jibril said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), recite!" I said: "What shall I recite?" He said: "Recite: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ وَ اللَّیْلِ إِذا یَغْشی وَ النَّهارِ إِذا تَجَلَّی وَ ما خَلَقَ الذَّکَرَ وَ الْأُنْثی إِنَّ سَعْیَکُمْ لَشَتَّی... وَ لَسَوْفَ یَرْضی [In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful. By the night when it covers, and by the day when it shines forth, and by Him who created the male and the female — indeed your endeavours are diverse... and he shall surely be pleased]."' [The Prophet (peace be upon him and his family) continued]: 'O Ali (peace be upon him)! You [on the Day of Judgement] shall be pleased and content. Did you not give paradise in charity, and did you not give that house in charity to the one who lived in it, and did you not give away your garden?' Ali (peace be upon him) said: 'Yes! O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), it is so!' The Prophet (peace be upon him and his family) said: 'Then this Surah has been revealed concerning you, and this reward [mentioned in this Surah] is for you.' Then the Prophet (peace be upon him and his family) hastened towards Ali (peace be upon him), kissed him between the eyes, embraced him, and said to him: 'You are my brother and I am your brother.'"
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- મૂસા બિન ઈસા અન્સારી કહે છે: "એક દિવસ અસ્રની નમાઝ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે જમાઅતથી પઢ્યા પછી, હું અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની બાજુમાં બેઠો હતો કે એક વ્યક્તિ અલી (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યો અને કહ્યું: 'હે અબુલ હસન (અલયહિસ્સલામ)! એક કામ માટે તમારી પાસે આવ્યો છું અને ઈચ્છું છું કે તે કામને પૂરું કરવા માટે તમે મારી સાથે એક વ્યક્તિ પાસે આવો.' અલી (અલયહિસ્સલામ)એ તેને ફરમાવ્યું: 'કહો (તમારી મુશ્કેલી શું છે)?' તે માણસે કહ્યું: 'હું એક વ્યક્તિના ઘરમાં રહું છું જેમાં ઘરમાલિકનું એક ખજૂરનું ઝાડ છે. જ્યારે પવન ફૂંકાય છે અથવા કોઈ પક્ષી તે ઝાડ પર બેસે છે, ત્યારે તે ઝાડ પરથી ખજૂરો જમીન પર પડે છે અને હું અને મારા બાળકો તેમાંથી ખાઈએ છીએ, એ વગર કે અમે ખજૂરો પાડવા માટે ઝાડ પર કોઈ લાકડી મારીએ કે તેની તરફ કોઈ પથ્થર ફેંકીએ. આ સ્થિતિ ત્યારથી શરૂ થાય છે જ્યારે ઝાડની ખજૂરો કાચી હોય છે અને ત્યાં સુધી ચાલુ રહે છે જ્યાં સુધી તે રુતબ (પાકી ખજૂર) બની જાય અને સુકાઈ જાય. આવો અને તેમની પાસેથી માંગો કે તેઓ મને હલાલ કરી દે.' અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'અમને તેમની પાસે લઈ જાવ.' હું પણ ઉભો થયો અને સાથે તે માણસ પાસે ગયા. અમીરુલ મોમેનીન અલી (અલયહિસ્સલામ)એ તેને સલામ કરી. તેણે પણ હઝરત (અલયહિસ્સલામ)નું સ્વાગત કર્યું અને તેમના આવવાથી ખુશ અને પ્રસન્ન થયો. પછી હઝરત (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: 'હે અબુલ હસન (અલયહિસ્સલામ)! કયા કામ માટે અહીં પધાર્યા છો?' અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'એક કામ માટે તમારી પાસે આવ્યો છું.' તેણે અરજ કરી: 'ઇન્શાઅલ્લાહ તમે તમારા હેતુ સુધી પહોંચશો, તે કયું કામ છે?' ફરમાવ્યું: 'આ માણસ જે તમારા ઘરમાં ફલાણી મહોલ્લામાં રહે છે, કહે છે: તે ઘરમાં એક ખજૂરનું ઝાડ છે કે જ્યારે પવન ફૂંકાય છે અને પક્ષીઓ તેના પર બેસે છે, ત્યારે તે ઝાડ પરથી - જ્યારે ખજૂરો કાચી હોય ત્યાંથી લઈને જ્યાં સુધી તે રુતબ અને સૂકી ખજૂરોમાં ફેરવાય ત્યાં સુધી - ખજૂરો જમીન પર પડે છે, એ વગર કે આ માણસ તેની તરફ પથ્થર ફેંકે કે લાકડી મારે. તમારી પાસેથી માંગું છું કે તમે તેમને આ બાબતે હલાલ કરી દો.' તે માણસે સ્વીકાર્યું નહીં અને અલી (અલયહિસ્સલામ)એ બીજી વાર પોતાની માંગણી દોહરાવી અને તેના પર આગ્રહ કર્યો, પરંતુ તે માણસે ફરી પણ સ્વીકાર્યું નહીં, ત્યાં સુધી કે હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ તેને ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહની કસમ! હું રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના તરફથી તમારા માટે જમાનત આપું છું કે તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ) આ ઝાડના બદલે તમને જન્નતમાં એક બાગ અતા કરશે.' પરંતુ આ વખતે પણ સ્વીકાર્યું નહીં. ધીમે ધીમે અમે સૂર્યાસ્તની નજીક પહોંચ્યા કે અલી (અલયહિસ્સલામ)એ તેને ફરમાવ્યું: 'શું તમે તે ઘર મારા ફલાણા બાગના બદલામાં મને વેચશો?' તે માણસે કહ્યું: 'હા,' અને કહ્યું: 'અલ્લાહ અને મૂસા બિન ઈસા અન્સારીને પોતાના પર ગવાહ બનાવો કે તમે તે બાગ આ ઘરના બદલે મને વેચી દીધો.' અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'હા! અલ્લાહ અને મૂસા બિન ઈસા અન્સારીને ગવાહ બનાવું છું કે તે બાગ તમામ ઝાડો, ખજૂરીઓ અને ફળો સાથે આ ઘરના બદલામાં તમને વેચી દીધો.' અલી (અલયહિસ્સલામ) જેમને એવું લાગતું ન હતું કે તે આવું કરશે (વધુ ખાતરી માટે) પૂછ્યું: 'શું તમે આ ઘર જે કંઈ તેમાં છે તે સાથે તે બાગના બદલે મને વેચ્યું?' તે માણસે કહ્યું: 'હા! અલ્લાહ અને મૂસા બિન ઈસાને ગવાહ બનાવું છું કે મેં આ ઘર તે બાગના બદલે તમને વેચી દીધું.' પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) તે માણસ (ભાડૂત) તરફ ફર્યા અને ફરમાવ્યું: 'ઊભા થાવ અને ઘરનો કબજો લો! અલ્લાહ તેને તમારા માટે મુબારક કરે અને હમણાંથી તે તમારા માટે હલાલ છે.' આ સમયે મગરિબની નમાઝનો સમય આવી પહોંચ્યો અને બિલાલની અઝાનનો અવાજ તેમના કાને પડ્યો. બધા નમાઝ તરફ દોડ્યા અને મગરિબ અને ઇશાની નમાઝ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે અદા કરી અને દરેક પોતાના ઘરે ગયો. સવારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની જમાઅતની નમાઝમાં શરીક થયા. સુબ્હની નમાઝ પછી, તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ) તાકીબાત પઢવામાં મશગૂલ થયા, તાકીબાત પઢવાની હાલતમાં જ, જિબ્રઈલ અલ્લાહ તરફથી હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે વહી લાવ્યા. [વહી પૂરી થયા પછી] પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સહાબીઓ તરફ ફર્યા અને ફરમાવ્યું: 'ગઈ રાત્રે તમારામાંથી કોણે એવું કામ કર્યું છે જેના વિશે અલ્લાહે વહી મોકલી? શું કોઈ મને જણાવશે કે હું તેને જણાવું?' અમીરુલ મોમેનીન અલી (અલયહિસ્સલામ)એ અરજ કરી: 'હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમે અમારા માટે વર્ણવો!' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'હા! જિબ્રઈલ નાઝિલ થયા અને અલ્લાહ તરફથી મને સલામ પહોંચાડી અને કહ્યું: અમીરુલ મોમેનીન અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ગઈ રાત્રે એક મહત્વપૂર્ણ કામ કર્યું છે. મેં મારા દોસ્ત (જિબ્રઈલ)ને પૂછ્યું: "કયું કામ?" જિબ્રઈલે કહ્યું: "હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પઢો!" મેં કહ્યું: "શું પઢું?" કહ્યું: "પઢો: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ وَ اللَّیْلِ إِذا یَغْشی وَ النَّهارِ إِذا تَجَلَّی وَ ما خَلَقَ الذَّکَرَ وَ الْأُنْثی إِنَّ سَعْیَکُمْ لَشَتَّی... وَ لَسَوْفَ یَرْضی [શરૂ કરું છું અલ્લાહના નામથી જે અત્યંત કૃપાળુ અને દયાળુ છે. કસમ છે રાત્રિની જ્યારે તે ઢાંકી દે છે, અને દિવસની જ્યારે તે પ્રકાશિત થાય છે, અને તેની જેણે નર અને માદાનું સર્જન કર્યું - ખરેખર તમારી કોશિશો જુદી જુદી છે... અને ખરેખર તે (અલ્લાહ) જલ્દી જ રાજી થશે]."' [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ આગળ ફરમાવ્યું]: 'હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! તમે [કયામતના દિવસે] રાજી અને ખુશ થશો; શું તમે જન્નતને સદકો ન આપ્યો અને તે ઘર જે તેમાં રહેતો હતો તેને સદકામાં ન આપ્યું અને તમારો બાગ ન બક્ષ્યો?' અલી (અલયહિસ્સલામ)એ અરજ કરી: 'હા! હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એવું જ છે!' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'તો આ સૂરહ તમારા વિશે નાઝિલ થઈ છે અને આ બદલો [જે આ સૂરહમાં આવ્યો છે] તમારા માટે છે.' પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અલી (અલયહિસ્સલામ) તરફ ઝડપથી આગળ વધ્યા, તેમની બંને આંખો વચ્ચે ચુંબન કર્યું, તેમને આગોશમાં લીધા અને તેમને ફરમાવ્યું: 'તમે મારા ભાઈ છો અને હું તમારો ભાઈ છું.'"