عَنْ سَلْمَانَ الْفَارِسِیِّ (رحمة الله علیه) قَالَ بَیْنَمَا أَجْمَعُ مَا کُنَّا حَوْلَ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) مَا خَلَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیَّبْنَأَبِیطَالِبٍ (علیه السلام) إِذْ أَقْبَلَ أَعْرَابِیٌّ بَدَوِیٌّ فَتَخَطَّی صُفُوفَ الْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ حَتَّی جَثَا بَیْنَ یَدَیْ رَسُولِاللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ هُوَ یَقُولُ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا رَسُولَاللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِدَاکَ أَبِی وَ أُمِّی یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) عَلَیْکَ السَّلَامُ مَنْ أَنْتَ یَا أَعْرَابِیُّ قَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِی لُجَیْمٍ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) مَا وَرَاکَ بِمَا جَاءَ لُجَیْمٌ قَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) خَلَّفْتُ خَثْعَمَ وَ قَدْ تَهَیَّئُوا وَ عَبَّئُوا کَتَائِبَهُمْ وَ خَلَّفْتُ الرَّایَاتِ تَخْفِقُ فَوْقَ رُءُوسِهِمْ یَقْدُمُهُمُ الْحَارِثُبْنُمَکِیدَهًَْ الْخَثْعَمِیُّ فِی خَمْسِمِائَهًٍْ مِنْ رِجَالِ خَثْعَمَ یَتَأَلَّوْنَ بِاللَّاتِ وَ الْعُزَّی أَنْ لَا یَرْجِعُوا حَتَّی یَرِدُوا الْمَدِینَهًَْ فَیَقْتُلُوکَ وَ مَنْ مَعَکَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ فَدَمَعَتْ عَیْنَا النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) حَتَّی أَبْکَی جَمِیعَ أَصْحَابِهِ ثُمَّ قَالَ یَا مَعْشَرَ النَّاسِ سَمِعْتُمْ مَقَالَهًَْ الْأَعْرَابِیِّ قَالُوا کُلٌّ قَدْ سَمِعْنَا یَا رَسُولَاللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ فَمَنْ مِنْکُمْ یَخْرُجُ إِلَی هَؤُلَاءِ الْقَوْمِ قَبْلَ أَنْ یَطَئُونَا فِی دِیَارِنَا وَ حَرِیمِنَا لَعَلَّ اللَّهَ یَفْتَحُ عَلَی یَدَیْهِ وَ أَضْمَنُ لَهُ عَلَی اللَّهِ الْجَنَّهًَْ قَالَ فَوَ اللَّهِ مَا قَالَ أَحَدٌ أَنَا یَا رَسُولَ اللَّه (صلی الله علیه و آله) ... فَبَیْنَمَا النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) وَاقِفٌ إِذْ أَقْبَلَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ عَلِیُّبْنُأَبِیطَالِبٍ (علیه السلام) فَلَمَّا نَظَرَ إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) وَاقِفاً وَ دُمُوعُهُ تَنْحَدِرُ کَأَنَّهَا جُمَانٌ انْقَطَعَ سِلْکُهُ عَلَی خَدَّیْهِ لَمْ یَتَمَالَکْ أَنْ رَمَی بِنَفْسِهِ عَنْ بَعِیرِهِ إِلَی الْأَرْضِ ثُمَّ أَقْبَلَ یَسْعَی نَحْوَ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) یَمْسَحُ بِرِدَائِهِ الدُّمُوعَ عَنْ وَجْهِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ هُوَ یَقُولُ مَا الَّذِی أَبْکَاکَ لَا أَبْکَی اللَّهُ عَیْنَیْکَ یَا حَبِیبَ اللَّهِ هَلْ نَزَلَ فِی أُمَّتِکَ شَیْءٌ مِنَ السَّمَاءِ قَالَ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) مَا نَزَلَ فِیهِمْ إِلَّا خَیْرٌ وَ لَکِنْ هَذَا الْأَعْرَابِیُّ حَدَّثَنِی عَنْ رِجَالِ خَثْعَمَ بِأَنَّهُمْ قَدْ عَبَّئُوا کَتَائِبَهُمْ وَ خَفَقَتِ الرَّایَاتُ فَوْقَ رُءُوسِهِمْ یُکَذِّبُونَ قَوْلِی وَ یَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ لَا یَعْرِفُونَ رَبِّی یَقْدُمُهُمُ الْحَارِثُبْنُمَکِیدَهًَْ الْخَثْعَمِیُّ فِی خَمْسِمِائَهًٍْ مِنْ رِجَالِ خَثْعَمَ یَتَأَلَّوْنَ بِاللَّاتِ وَ الْعُزَّی لَا یَرْجِعُونَ حَتَّی یَرِدُوا الْمَدِینَهًَْ فَیَقْتُلُونِی وَ مَنْ مَعِی وَ إِنِّی قُلْتُ لِأَصْحَابِی مَنْ مِنْکُمْ یَخْرُجُ إِلَی هَؤُلَاءِ الْقَوْمِ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَطَئُونَا فِی دِیَارِنَا وَ حَرِیمِنَا لَعَلَّ اللَّهَ أَنْ یَفْتَحَ عَلَی یَدَیْهِ وَ أَضْمَنُ لَهُ عَلَی اللَّهِ اثْنَیْ عَشَرَ قَصْراً فِی الْجَنَّهًِْ ... فَقَالَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ عَلِیُّبْنُأَبِیطَالِبٍ (علیه السلام) فِدَاکَ أُمِّی وَ أَبِی یَا رَسُولَ اللَّه (صلی الله علیه و آله) أَنَا لَهُمْ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) یَا عَلِیُّ (علیه السلام) هَذَا لَکَ وَ أَنْتَ لَهُ انْجُدْ إِلَی الْقَوْمِ فَجَهَّزَهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی خَمْسِینَ وَ مِائَهًِْ رَجُلٍ مِنَ الْأَنْصَارِ وَ الْمُهَاجِرِین.. فَسَارَ عَلِیٌّ (علیه السلام) بِمَنْ مَعَهُ حَتَّی نَزَلُوا بِوَادٍ خَلْفَ الْمَدیِنَهًْ.. ثُمَّ نَادَی عَلِیٌّ (علیه السلام) هَلْ مِنْ مُبَارِزٍ فَلَمْ یَبْرُزْ إِلَیْهِ أَحَدٌ فَشَدَّ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) عَلَیْهِمْ حَتَّی تَوَسَّطَ جَمْعَهُمْ فَذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً فَقَتَلَ عَلِیٌّ (علیه السلام) مُقَاتِلِیهِمْ وَ سَبَی ذَرَارِیَّهُمْ وَ أَخَذَ أَمْوَالَهُمْ وَ أَقْبَلَ بِسَبْیِهِمْ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله).
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از سلمان فارسی (رحمة الله علیه) نقل شده که گفت: روزی ما اصحاب پیامبر (صلی الله علیه و آله) همگی جز امیرمؤمنان علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) در محضر پیامبر (صلی الله علیه و آله) بودیم که ناگهان عربی بادیه‌نشین آمد و جمعیّتِ مهاجران و انصار را شکافت تا در نهایت، روبروی پیامبر (صلی الله علیه و آله) روی زانو نشست و عرض کرد: «سلام بر تو ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! پدر و مادرم فدایت ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)»! پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «سلام بر تو! که هستی ای اعرابی»؟ عرض کرد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! مردی از قبیله بنی لُجیم هستم». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «چه خبری آورده‌ای ای برادر لُجیمی»؟! عرض کرد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! از کنار قبیله خَثعم عبور کردم و دیدم که [برای پیکار] آماده گشته‌اند و لشکریان خویش را آماده جنگ نموده‌اند، و دیدم که پرچم‌ها بالای سرهایشان در اهتزاز است و پیشاپیش آن‌ها حارث‌بن‌مکیده خثعمی همراه پانصد نفر از قبیله خثعم در حرکت بودند که به لات و عزّی (نام دو بت معروف در زمان جاهلیّت) سوگند خورده‌اند که برنگردند مگر بعد از اینکه وارد شهر مدینه شده و شما و یارانتان را بکشند». اینجا بود که اشک از چشمان پیامبر (صلی الله علیه و آله) جاری شد به‌طوری که تمامی یاران حضرت به گریه افتادند. پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای مردم! آنچه این اعرابی گفت، شنیدید»؟ عرض کردند: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! همه‌ی ما شنیدیم». فرمود: «کدامیک از شما قبل از اینکه این گروه بیایند و ما را در شهر و دیارمان لگدمال کنند، به مقابله با آن‌ها برمی‌خیزد به این امید که خداوند این گره را به دست او بگشاید و من نیز از جانب خداوند، بهشت را برایش ضمانت خواهم کرد»؟ سلمان فارسی (رحمة الله علیه) گوید: به خدا سوگند! حتّی یک‌نفر هم اعلام آمادگی نکرد!... در همین حال که پیامبر (صلی الله علیه و آله) ایستاده بود امیرمؤمنان علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) آمد و چون پیامبر (صلی الله علیه و آله) را مشاهده نمود که ایستاده و اشک‌هایش همچون مرواریدی که رشته‌اش از هم گسسته باشد، بر گونه‌هایش سرازیر است اختیار خویش از دست داده و خود را از شترش به روی زمین انداخت و شتابان به‌سوی پیامبر (صلی الله علیه و آله) رفت و با عبایش، اشک‌ها را از چهره پیامبر (صلی الله علیه و آله) پاک نمود و گفت: «خداوند چشمان شما را گریان نسازد ای حبیب خدا! چه چیز باعث شده شما به گریه افتید؟! آیا در مورد امّتت آیه‌ای نازل گشته است»؟ پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای علی (علیه السلام)! چیزی جز خیر و نیکی در مورد آن‌ها نازل نشده است ولی این مرد اعرابی از مردمانی با من سخن گفت که لشکریان خویش را آماده جنگ نموده‌اند و پرچم‌ها بالای سرهایشان در اهتزاز بوده و سخن مرا دروغ انگاشته‌اند و گمان می‌کنند پروردگارِ مرا نمی‌شناسند، پیشاپیش آن‌ها حارث‌بن‌مکیده خثعمی همراه پانصد نفر از قبیله خثعم در حرکت است و به لات و عزّی سوگند خورده‌اند که برنگردند مگر بعد از اینکه وارد شهر مدینه شده و من و یارانم را بکشند؛ و من به یارانم گفتم: «کدامیک از شما قبل از اینکه این گروه بیایند و ما را در شهر و دیارمان لگدمال کنند، به مقابله با آن‌ها برمی‌خیزد به این امید که خداوند این گره را به دست او بگشاید و من نیز از جانب خداوند، دوازده قصر در بهشت را برایش ضمانت می‌کنم»...امیرمؤمنان علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) عرض کرد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! پدر و مادرم به فدایت! من به مقابله با آن‌ها می‌پردازم». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای علی (علیه السلام)! این پاداش برای توست و [تنها] تو سزاوار این کار هستی، با شجاعتِ تمام به‌سوی آن‌ها بشتاب». سپس پیامبر (صلی الله علیه و آله) ساز و برگ جنگی را به همراه صدوپنجاه نفر از مهاجران و انصار، برای علی (علیه السلام) فراهم نمود... علی (علیه السلام) و همراهانش رهسپار شدند تا اینکه به بیابانی بیرون از شهر مدینه رسیدند... [بعد از اینکه علی (علیه السلام) چندین نفر از آن‌ها را به هلاکت رساند] فریاد زد: «آیا جنگاور دیگری هست که به میدان بیاید»؟ امّا یک‌نفر هم به جنگ با او نیامد و امیرمؤمنان (علیه السلام) به سختی بر آن‌ها حمله‌ور شد تا اینکه در میان لشکر دشمن قرار گرفت چنانکه خداوند می‌فرماید: فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً و علی (علیه السلام)، جنگاورانشان را به هلاکت رساند و فرزندانشان را اسیر کرده و دارایی‌هایشان را مصادره نمود و اسیران را به محضر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آورد... .
The Prophet (peace be upon him and his family): It is narrated from Salman al-Farisi (may Allah have mercy on him) that he said: One day all of us, the companions of the Prophet (peace be upon him and his family), were in the presence of the Prophet (peace be upon him and his family), except for the Commander of the Faithful Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), when suddenly a Bedouin Arab came and cut through the ranks of the Muhajirun and the Ansar until finally he knelt down before the Prophet (peace be upon him and his family) and said: "Peace be upon you, O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! May my father and mother be sacrificed for you, O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)!" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Peace be upon you! Who are you, O Bedouin?" He said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! I am a man from the tribe of Banu Lujaym." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "What news have you brought, O brother from Lujaym?" He said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! I passed by the tribe of Khath'am and saw that they had made themselves ready [for battle] and had prepared their troops for war, and I saw the banners fluttering above their heads, and at their head al-Harith ibn Makida al-Khath'ami was marching along with five hundred men from the tribe of Khath'am, who had sworn by al-Lat and al-Uzza (the names of two well-known idols in the age of ignorance) that they would not return until they entered the city of Madinah and killed you and your companions." At this, tears flowed from the eyes of the Prophet (peace be upon him and his family) to such an extent that all of the Prophet's companions began to weep. The Prophet (peace be upon him and his family) said: "O people! Did you hear what this Bedouin said?" They said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! All of us heard." He said: "Which of you, before this group comes and tramples us in our city and our homes, will rise to confront them, in the hope that Allah will open this difficulty by his hand, and I will also guarantee Paradise for him from Allah?" Salman al-Farisi (may Allah have mercy on him) said: By Allah! Not a single person even declared his readiness!... While the Prophet (peace be upon him and his family) was standing there, the Commander of the Faithful Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) came, and when he saw the Prophet (peace be upon him and his family) standing with his tears flowing down his cheeks like pearls whose string had snapped, he lost his composure and threw himself from his camel onto the ground, and hurried toward the Prophet (peace be upon him and his family) and wiped the tears from the face of the Prophet (peace be upon him and his family) with his cloak and said: "May Allah not make your eyes weep, O beloved of Allah! What has caused you to weep? Has some verse been revealed concerning your ummah?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "O Ali (peace be upon him)! Nothing has been revealed concerning them but good; but this Bedouin man has spoken to me of a people who have prepared their troops for war and whose banners are fluttering above their heads, and they have deemed my words a lie and think that they do not know my Lord. At their head al-Harith ibn Makida al-Khath'ami is marching along with five hundred men from the tribe of Khath'am, and they have sworn by al-Lat and al-Uzza that they will not return until they enter the city of Madinah and kill me and my companions; and I said to my companions: 'Which of you, before this group comes and tramples us in our city and our homes, will rise to confront them, in the hope that Allah will open this difficulty by his hand, and I will guarantee for him from Allah twelve palaces in Paradise?'"... The Commander of the Faithful Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! May my father and mother be sacrificed for you! I will confront them." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "O Ali (peace be upon him)! This reward is for you, and [only] you are worthy of this task. Hasten toward them with full courage." Then the Prophet (peace be upon him and his family) prepared the war equipment for Ali (peace be upon him) along with one hundred and fifty men from the Muhajirun and the Ansar... Ali (peace be upon him) and his companions set out until they reached a desert outside the city of Madinah... [After Ali (peace be upon him) had killed several of them] he cried out: "Is there another warrior who will come to the field?" But not a single one came to fight him, and the Commander of the Faithful (peace be upon him) launched a fierce attack upon them until he was in the midst of the enemy's army, as Allah says: فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً [Then rush thereby upon an assembly] — and Ali (peace be upon him) killed their warriors, took their children captive, seized their possessions, and brought the captives to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)...
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): સલમાન ફારસી (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) થી નકલ કરવામાં આવ્યું છે કે તેમણે કહ્યું: એક દિવસ અમે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના તમામ સહાબીઓ, અમીરુલ મોઅમેનીન અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) સિવાય, પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની હાજરીમાં હતા કે અચાનક એક બદ્દુ અરબ આવ્યો અને મુહાજિરીન અને અન્સારની હરોળ ચીરીને છેવટે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની સામે ઘૂંટણ પર બેસી ગયો અને અરજ કરી: "તમારા પર સલામ હો, હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મારા માતા-પિતા તમારા પર કુરબાન થાય, હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)!" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "તારા પર સલામ! તું કોણ છે, હે અઅરાબી?" તેણે અરજ કરી: "હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! હું બની લુજય્મ કબીલાનો એક માણસ છું." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "તું શું ખબર લાવ્યો છે, હે લુજય્મી ભાઈ?" તેણે અરજ કરી: "હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! હું ખસઅમ કબીલાની બાજુમાંથી પસાર થયો અને જોયું કે તેઓ [યુદ્ધ માટે] તૈયાર થઈ ગયા છે અને પોતાના લશ્કરોને યુદ્ધ માટે તૈયાર કરી લીધા છે, અને જોયું કે અલમો તેમના માથા પર લહેરાઈ રહ્યા છે અને તેમની આગળ હારિસ બિન મકીદા ખસઅમી ખસઅમ કબીલાના પાંચસો માણસો સાથે ચાલી રહ્યો હતો, જેમણે લાત અને ઉઝ્ઝા (જમાનએ જાહિલિય્યતના બે પ્રખ્યાત બુતોના નામ) ના સોગંધ ખાધા છે કે તેઓ મદીના શહેરમાં દાખલ થઈને તમને અને તમારા સાથીઓને કત્લ કર્યા વગર પાછા નહીં ફરે." આ સાંભળીને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા એ હદ સુધી કે તેમના તમામ સાથીઓ પણ રડવા લાગ્યા. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "હે લોકો! આ અઅરાબીએ જે કહ્યું તે તમે સાંભળ્યું?" તેમણે અરજ કરી: "હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમે બધાએ સાંભળ્યું." તેમણે ફરમાવ્યું: "તમારામાંથી કોણ, આ ટોળી આવીને અમને અમારા શહેર અને ઘરોમાં કચડી નાખે તે પહેલાં, તેમનો સામનો કરવા ઊભો થાય છે, આ આશા સાથે કે અલ્લાહ આ ગૂંચ તેના હાથે ઉકેલી નાખે, અને હું પણ અલ્લાહ તરફથી તેના માટે જન્નતની જમાનત આપીશ?" સલમાન ફારસી (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: અલ્લાહની કસમ! એક પણ માણસે તૈયારીની ઘોષણા ન કરી!... આ જ સ્થિતિમાં જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઊભા હતા ત્યારે અમીરુલ મોઅમેનીન અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) આવ્યા, અને જ્યારે તેમણે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને જોયા કે ઊભા છે અને તેમના આંસુ મોતીની જેમ જેની દોરી તૂટી ગઈ હોય તેમ તેમના ગાલો પર વહી રહ્યા છે, ત્યારે તેમણે પોતાનું નિયંત્રણ ખોઈ દીધું અને પોતાના ઊંટ પરથી પોતાને જમીન પર ફેંકી દીધા અને શતાબદથી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ ગયા અને પોતાની અબાથી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના ચહેરા પરથી આંસુ સાફ કર્યા અને કહ્યું: "અલ્લાહ તમારી આંખોને રડતી ન કરે, હે અલ્લાહના હબીબ! શાના કારણે તમે રડી રહ્યા છો? શું તમારી ઉમ્મત વિષે કોઈ આયત નાઝિલ થઈ છે?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! તેમના વિષે ખૈર અને ભલાઈ સિવાય કંઈ નાઝિલ થયું નથી, પરંતુ આ અઅરાબી માણસે મને એવા લોકો વિષે વાત કરી છે જેમણે પોતાના લશ્કરને યુદ્ધ માટે તૈયાર કરી લીધું છે અને અલમો તેમના માથા ઉપર લહેરાઈ રહ્યા છે અને તેમણે મારી વાતને જૂઠી ગણી છે અને તેઓ સમજે છે કે તેઓ મારા પરવરદિગારને ઓળખતા નથી; તેમની આગળ હારિસ બિન મકીદા ખસઅમી ખસઅમ કબીલાના પાંચસો માણસો સાથે ચાલી રહ્યો છે અને તેમણે લાત અને ઉઝ્ઝાના સોગંધ ખાધા છે કે તેઓ મદીના શહેરમાં દાખલ થઈને મને અને મારા સાથીઓને કત્લ કર્યા વગર પાછા નહીં ફરે; અને મેં મારા સાથીઓને કહ્યું: 'તમારામાંથી કોણ, આ ટોળી આવીને અમને અમારા શહેર અને ઘરોમાં કચડી નાખે તે પહેલાં, તેમનો સામનો કરવા ઊભો થાય છે, આ આશા સાથે કે અલ્લાહ આ ગૂંચ તેના હાથે ઉકેલી નાખે, અને હું પણ અલ્લાહ તરફથી તેના માટે જન્નતમાં બાર મહેલોની જમાનત આપું છું?'"... અમીરુલ મોઅમેનીન અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) એ અરજ કરી: "હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મારા માતા-પિતા તમારા પર કુરબાન! હું તેમનો સામનો કરીશ." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! આ બદલો તમારા માટે છે અને [ફક્ત] તમે જ આ કામ માટે લાયક છો, પૂરી બહાદુરીથી તેમની તરફ જલદી જાવ." પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ મુહાજિરીન અને અન્સારના એકસો પચાસ માણસો સાથે અલી (અલયહિસ્સલામ) માટે યુદ્ધનો સામાન તૈયાર કર્યો... અલી (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના સાથીઓ રવાના થયા ત્યાં સુધી કે તેઓ મદીના શહેરની બહાર એક રણમાં પહોંચ્યા... [અલી (અલયહિસ્સલામ) એ તેમનામાંથી અનેક લોકોને હલાક કર્યા પછી] પોકાર્યું: "શું બીજો કોઈ યોદ્ધા છે જે મેદાનમાં આવે?" પરંતુ એક પણ માણસ તેમની સાથે લડવા ન આવ્યો, અને અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ સખતાઈથી તેમના પર હમલો કર્યો ત્યાં સુધી કે તેઓ દુશ્મનના લશ્કરની વચ્ચે પહોંચી ગયા, જેમ કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً [પછી તેની સાથે ટોળીની વચ્ચે ધસી પડ્યા] — અને અલી (અલયહિસ્સલામ) એ તેમના યોદ્ધાઓને હલાક કરી નાખ્યા અને તેમના બાળકોને કેદ કરી લીધા અને તેમની મિલકતો જપ્ત કરી લીધી અને કેદીઓને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની ખિદમતમાં લાવ્યા...