بَقِیَ نُوحٌ (علیه السلام) فِی قَوْمِهِ ثَلَاثَمِائَهًِْ سَنَهًٍْ یَدْعُوهُمْ إِلَی اللَّهِ فَلَمْ یُجِیبُوهُ فَهَمَّ أَنْ یَدْعُوَ عَلَیْهِمْ، فَوَافَاهُ عِنْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ اثْنَا عَشَرَ أَلْفَ قَبِیلٍ مِنْ قَبَائِلِ مَلَائِکَهًِْ سَمَاءِ الدُّنْیَا وَ هُمُ الْعُظَمَاءُ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ، فَقَالَ لَهُمْ نُوحٌ (علیه السلام) مَنْ أَنْتُمْ فَقَالُوا نَحْنُ اثْنَا عَشَرَ أَلْفَ قَبِیلٍ مِنْ قَبَائِلِ مَلَائِکَهًِْ سَمَاءِ الدُّنْیَا وَ إِنَّ مَسِیرَهًَْ غِلَظِ سَمَاءِ الدُّنْیَا خَمْسُمِائَهًِْ عَامٍ وَ مِنْ سَمَاءِ الدُّنْیَا إِلَی الدُّنْیَا مَسِیرَهًُْ خَمْسِمِائَهًِْ عَام وَ خَرَجْنَا {أَخْرَجَنَا اللَّهُ} عِنْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ وَافَیْنَاکَ فِی هَذَا الْوَقْتِ فَنَسْأَلُکَ أَنْ لَا تَدْعُوَ عَلَی قَوْمِکَ، فَقَالَ نُوحٌ (علیه السلام) قَدْ أَجَّلْتُهُمْ ثَلَاثَمِائَهًِْ سَنَهًٍْ، فَلَمَّا أَتَی عَلَیْهِمْ سِتُّمِائَهًِْ سَنَهًٍْ وَ لَمْ یُؤْمِنُوا هَمَّ أَنْ یَدْعُوَ عَلَیْهِمْ فَوَافَاهُ اثْنَا عَشَرَ أَلْفَ قَبِیلٍ مِنْ قَبَائِلِ مَلَائِکَهًِْ السَّمَاءِ الثَّانِیَهًِْ فَقَالَ نُوحٌ (علیه السلام) مَنْ أَنْتُمْ قَالُوا نَحْنُ اثْنَا عَشَرَ أَلْفَ قَبِیلٍ مِنْ قَبَائِلِ مَلَائِکَهًِْ السَّمَاءِ الثَّانِیَهًِْ وَ غِلَظُ السَّمَاءِ الثَّانِیَهًِْ مَسِیرَهًُْ خَمْسِمِائَهًِْ عَامٍ وَ مِنَ السَّمَاءِ الثَّانِیَهًِْ إِلَی سَمَاءِ الدُّنْیَا مَسِیرَهًُْ خَمْسِمِائَهًِْ عَامٍ وَ غِلَظُ سَمَاءِ الدُّنْیَا مَسِیرَهًُْ خَمْسِمِائَهًِْ عَامٍ وَ مِنْ سَمَاءِ الدُّنْیَا إِلَی الدُّنْیَا مَسِیرَهًُْ خَمْسِمِائَهًِْ عَامٍ خَرَجْنَا عِنْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ وَافَیْنَاکَ ضَحْوَهًًْ نَسْأَلُکَ أَنْ لَا تَدْعُوَ عَلَی قَوْمِکَ فَقَالَ نُوحٌ (علیه السلام) قَدْ أَجَّلْتُهُمْ ثَلَاثَمِائَهًِْ سَنَهًٍْ. فَلَمَّا أَتَی عَلَیْهِمْ تِسْعُمِائَهًِْ سَنَهًٍْ هَمَّ أَنْ یَدْعُوَ عَلَیْهِمْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ أَنَّهُ لَنْ یُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِکَ إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ فَلا تَبْتَئِسْ بِما کانُوا یَفْعَلُونَ فَقَالَ نُوحٌ (علیه السلام) رَبِّ لا تَذَرْ عَلَی الْأَرْضِ مِنَ الْکافِرِینَ دَیَّاراً إِنَّکَ إِنْ تَذَرْهُمْ یُضِلُّوا عِبادَکَ وَ لا یَلِدُوا إِلَّا فاجِراً کَفَّاراً فَأَمَرَهُ اللَّهُ أَنْ یَغْرِسَ النَّخْلَ فَکَانَ قَوْمُهُ یَمُرُّونَ بِهِ فَیَسْخَرُونَ مِنْهُ وَ یَسْتَهْزِءُونَ بِهِ وَ یَقُولُونَ شَیْخٌ قَدْ أَتَی لَهُ تِسْعُمِائَهًِْ سَنَهًٍْ یَغْرِسُ النَّخْلَ وَ کَانُوا یَرْمُونَهُ بِالْحِجَارَهًِْ فَلَمَّا أَتَی لِذَلِکَ خَمْسُونَ سَنَهًًْ وَ بَلَغَ النَّخْلُ وَ اسْتَحْکَمَ أَمَرَ بِقَطْعِهِ فَسَخِرُوا مِنْهُ وَ قَالُوا بَلَغَ النَّخْلُ مَبْلَغَهُ وَ هُوَ قَوْلُهُ وَ کُلَّما مَرَّ عَلَیْهِ مَلَأٌ مِنْ قَوْمِهِ سَخِرُوا مِنْهُ قالَ إِنْ تَسْخَرُوا مِنَّا فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنْکُمْ کَما تَسْخَرُونَ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ فَأَمَرَهُ اللَّهُ أَنْ یَنْحِتَ السَّفِینَهًَْ وَ أَمَرَ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) أَنْ یَنْزِلَ عَلَیْهِ وَ یُعَلِّمَهُ کَیْفَ یَتَّخِذُهَا فَقَدَّرَ طُولَهَا فِی الْأَرْضِ أَلْفاً وَ مِائَتَیْ ذِرَاعٍ، وَ عَرْضَهَا ثَمَانَمِائَهًِْ ذِرَاعٍ وَ طُولُهَا فِی السَّمَاءِ ثَمَانُونَ ذِرَاعاً فَقَالَ یَا رَبِّ مَنْ یُعِینُنِی عَلَی اتِّخَاذِهَا فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ نَادِ فِی قَوْمِکَ مَنْ أَعَانَنِی عَلَیْهَا وَ نَجَرَ مِنْهَا شَیْئاً صَارَ مَا یَنْجُرُهُ ذَهَباً وَ فِضَّهًًْ، فَنَادَی نُوحٌ (علیه السلام) فِیهِمْ بِذَلِکَ فَأَعَانُوهُ عَلَیْهَا وَ کَانُوا یَسْخَرُونَ مِنْهُ وَ یَقُولُونَ یَنْحِتُ سَفِینَهًًْ فِی الْبَرِّ.
امام صادق (علیه السلام)- نوح (علیه السلام) به مدّت سیصدسال قومش را به‌سوی خداوند متعال دعوت کرد، امّا اجابتش نکردند. و خواست که آن‌ها را نفرین کند، امّا به وقت برآمدن آفتاب، با دوازده‌هزار قبیله از قبایل فرشتگان آسمان دنیا برخورد کرد که از بزرگان فرشته‌ها بودند. نوح (علیه السلام) به آنان گفت: «شما کیستید»؟! گفتند: «ما دوازده‌هزار قبیله، از قبایل فرشته‌های آسمان دنیاییم و مسیر عرض آسمان دنیا که به‌اندازه‌ی پانصدسال است و از آسمان دنیا تا دنیا، که پانصدسال دیگر است را پیموده‌ایم. ما هنگام طلوع آفتاب، بیرون آمدیم [و راه افتادیم] و هم‌اکنون با تو روبرو گشته‌ایم. از تو درخواست می‌کنیم که قومت را نفرین نکنی». نوح (علیه السلام) گفت: «سیصدسال به آنان مهلت می‌دهم». وقتی ششصدسال کامل گشت و آنان ایمان نیاوردند، خواست آن‌ها را نفرین کند که با دوازده هزار قبیله، از قبایل فرشتگان آسمان دوّم مواجّه شد. نوح (علیه السلام) گفت: «شما کیستید»؟! گفتند: «ما دوازده‌هزار قبیله، از قبایل فرشتگان آسمان دوّم هستیم. عرض مسیر آسمان دوّم به‌اندازه‌ی مسافت پانصدسال است و از آسمان دوّم تا آسمان دنیا، به‌اندازه‌ی پانصدسال دیگر و عرض آسمان دنیا نیز پانصدسال است و از آسمان دنیا تا دنیا، نیز پانصدسال است. ما به هنگام طلوع آفتاب به راه افتاده‌ایم و به وقت چاشت [که خورشید تازه درحال بالارفتن است] با تو مواجه شده‌ایم؛ تا از تو بخواهیم که قومت را نفرین نکنی». نوح (علیه السلام) گفت: «سیصدسال دیگر به آنان مهلت می‌دهم [و نفرین را به تأخیر می‌اندازم]». وقتی که نهصدسال مهلتشان به‌سر آمد و باز ایمان‌نیاوردند خواست که نفرینشان کند. پس خداوند متعال آیه: و به نوح وحی رسید که از قوم تو جز آن گروه که ایمان آورده‌اند، دیگر ایمان نخواهند آورد. از کردار آنان اندوهگین مباش. ( هود/۳۶ ) را نازل کرد. نوح (علیه السلام) عرض کرد: و نوح گفت: ای پروردگار من! بر روی زمین هیچ‌یک از کافران را مگذار. که اگر بگذاریشان، بندگانت را گمراه می‌کنند و جز فرزندانی فاجر و کافر نیاورند چیست؟ ( نوح/۲۷۲۶ ) سپس خداوند به وی فرمان‌داد که نهال خرما بکارد. نوح (علیه السلام) مشغول این کار شد، قومش بر او می‌گذشتند و او را مسخره کرده، به او می‌خندیدند و می‌گفتند: «پیر مردی که نهصد سال دارد، نهال می‌کارد»! و نوح (علیه السلام) را با سنگ می‌زدند. وقتی‌که از این تاریخ پنجاه‌سال گذشت و درخت خرما تنومند و مُحکم گشت، پروردگار فرمان قطع‌کردن آن را داد. قوم نوح (علیه السلام) دوباره او را مسخره کردند و می‌گفتند: «درخت خرما رسیده است»! و پروردگار نیز چنین فرمود: و هر زمان گروهی از اشراف قومش بر او می‌گذشتند، او را مسخره می‌کردند؛ [ولی نوح] گفت: «اگر ما را مسخره می‌کنید، ما نیز شما را همین‌گونه مسخره خواهیم کرد. به‌زودی خواهید دانست. ( هود/۳۹۳۸ ) پروردگار به نوح (علیه السلام) فرمان داد که ساخت کشتی را شروع کند و به جبرئیل فرمان داد که نزد او برود و به او یاد بدهد که چگونه کشتی بسازد و او طول کشتی را هزارودویست ذراع و عرض آن را هشتصدذراع و ارتفاع آن را هشتادذراع، اندازه‌گیری کرد. نوح (علیه السلام) عرض کرد: «پروردگارا! چه کسی در ساخت آن به من کمک می‌کند»؟ خداوند به او وحی کرد: «در میان قومت فریاد بزن که هرکس در ساخت کشتی به من یاری برساند و بخشی از آن را نجّاری کند هرآنچه نجّاری‌کرده بعداً برای او تبدیل به نقره و طلا می‌شود». پس نوح (علیه السلام) در میان قومش بانگ برآورد امّا باز قومش او را مسخره کرده و گفتند: «نوح (علیه السلام) در خشکی شروع به ساختن کشتی می‌کند»!
Imam Sadiq (peace be upon him): Nuh (peace be upon him) called his people to Allah the Exalted for three hundred years, but they did not answer him. He resolved to invoke a curse upon them, but at sunrise he was met by twelve thousand tribes from the tribes of the angels of the lowest heaven, who were among the great ones of the angels. Nuh (peace be upon him) said to them: "Who are you?" They said: "We are twelve thousand tribes from the tribes of the angels of the lowest heaven, and we have traversed the breadth of the lowest heaven, which is the distance of five hundred years, and from the lowest heaven to the earth, which is another five hundred years. We set out at sunrise [and travelled], and we have now met you. We ask you not to curse your people." Nuh (peace be upon him) said: "I grant them a respite of three hundred years." When six hundred years were completed and they had not believed, he resolved to curse them, whereupon he was met by twelve thousand tribes from the tribes of the angels of the second heaven. Nuh (peace be upon him) said: "Who are you?" They said: "We are twelve thousand tribes from the tribes of the angels of the second heaven. The breadth of the second heaven is a distance of five hundred years, and from the second heaven to the lowest heaven is another five hundred years, and the breadth of the lowest heaven is also five hundred years, and from the lowest heaven to the earth is also five hundred years. We set out at sunrise and have met you at the forenoon [when the sun has just risen high], so that we may ask you not to curse your people." Nuh (peace be upon him) said: "I grant them a respite of another three hundred years [and I postpone the curse]." When nine hundred years of their respite had come to an end and they still did not believe, he resolved to curse them. Then Allah the Exalted revealed the verse: "And it was revealed to Nuh: None of your people will believe except those who have already believed. So do not grieve at what they used to do." (Hud/36). Nuh (peace be upon him) said: And Nuh said: "My Lord! Leave not upon the earth any dweller from among the disbelievers. For if You leave them, they will lead Your servants astray and will not beget any but wicked, ungrateful ones." (Nuh/26–27). Then Allah commanded him to plant date-palm saplings. Nuh (peace be upon him) busied himself with this, and his people would pass by him and mock him and laugh at him and say: "An old man of nine hundred years is planting saplings!" And they would pelt Nuh (peace be upon him) with stones. When fifty years had passed from this date and the date-palm had grown large and firm, the Lord commanded that it be cut down. The people of Nuh (peace be upon him) mocked him again and said: "The date-palm has ripened!" And the Lord said thus: "And whenever the chiefs from among his people passed by him, they laughed at him; [but Nuh] said: 'If you laugh at us, surely we too will laugh at you as you laugh. Soon you will know.'" (Hud/38–39). The Lord commanded Nuh (peace be upon him) to begin building the ark, and He commanded Jibril to go to him and teach him how to build the ark. And he measured its length as one thousand two hundred cubits, its breadth as eight hundred cubits, and its height as eighty cubits. Nuh (peace be upon him) said: "My Lord! Who will help me in building it?" Allah revealed to him: "Call out among your people: whoever helps me in it and does any carpentry work on it, whatever he carpenters will afterwards be turned into silver and gold for him." So Nuh (peace be upon him) called out among his people, but again his people mocked him and said: "Nuh (peace be upon him) is beginning to build an ark on dry land!"
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ ત્રણસો વર્ષ સુધી પોતાની કૌમને અલ્લાહ તઆલા તરફ બોલાવ્યા, પરંતુ તેઓએ તેમનો જવાબ ન આપ્યો. તેમણે ઈચ્છ્યું કે તેઓ પર બદદુઆ કરે, પરંતુ સૂરજ ઊગવાના સમયે, આસમાને દુન્યાના ફરિશ્તાઓની બાર હજાર કબીલાઓ સાથે તેમની મુલાકાત થઈ, જેઓ ફરિશ્તાઓમાંથી મોટા હતા. નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ તેઓને કહ્યું: "તમે કોણ છો?" તેઓએ કહ્યું: "અમે આસમાને દુન્યાના ફરિશ્તાઓની બાર હજાર કબીલાઓ છીએ, અને આસમાને દુન્યાની પહોળાઈનો રસ્તો જે પાંચસો વર્ષ જેટલો છે, અને આસમાને દુન્યાથી દુન્યા સુધીનો બીજો પાંચસો વર્ષનો રસ્તો પણ અમે તય કરીને આવ્યા છીએ. અમે સૂરજ ઊગવાના સમયે નીકળ્યા [અને રસ્તે લાગ્યા] અને હમણાં તમારી સામે આવી પહોંચ્યા છીએ. અમે તમારી પાસે વિનંતી કરીએ છીએ કે તમે તમારી કૌમ પર બદદુઆ ન કરો." નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "હું તેઓને ત્રણસો વર્ષની મહેલત આપું છું." જ્યારે છસો વર્ષ પૂરાં થયાં અને તેઓ ઈમાન ન લાવ્યા, ત્યારે તેમણે તેઓ પર બદદુઆ કરવાની ઈચ્છા કરી કે બીજા આસમાનના ફરિશ્તાઓની બાર હજાર કબીલાઓ સાથે તેમની મુલાકાત થઈ. નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "તમે કોણ છો?" તેઓએ કહ્યું: "અમે બીજા આસમાનના ફરિશ્તાઓની બાર હજાર કબીલાઓ છીએ. બીજા આસમાનની પહોળાઈનો રસ્તો પાંચસો વર્ષની મુસાફરી જેટલો છે, અને બીજા આસમાનથી આસમાને દુન્યા સુધી બીજા પાંચસો વર્ષ જેટલો રસ્તો છે, અને આસમાને દુન્યાની પહોળાઈ પણ પાંચસો વર્ષની છે, અને આસમાને દુન્યાથી દુન્યા સુધી પણ પાંચસો વર્ષ છે. અમે સૂરજ ઊગવાના સમયે રસ્તે લાગ્યા છીએ અને ચાશ્તના સમયે [જ્યારે સૂરજ તાજો ઉપર ચઢી રહ્યો હોય છે] તમારી સામે આવ્યા છીએ; જેથી તમારી પાસે વિનંતી કરીએ કે તમે તમારી કૌમ પર બદદુઆ ન કરો." નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "હું તેઓને બીજા ત્રણસો વર્ષની મહેલત આપું છું [અને બદદુઆને પાછળ ઠેલું છું]." જ્યારે નવસો વર્ષની મહેલત પૂરી થઈ ગઈ અને તેઓ ફરી ઈમાન ન લાવ્યા, ત્યારે તેમણે તેઓ પર બદદુઆ કરવાની ઈચ્છા કરી. તો અલ્લાહ તઆલાએ આ આયત નાઝિલ કરી: અને નૂહ પર વહી નાઝિલ થઈ કે તમારી કૌમમાંથી જેઓ ઈમાન લાવ્યા છે તેમના સિવાય, હવે કોઈ ઈમાન નહીં લાવે. તેઓના કર્મોથી ગમગીન ન થાઓ. (હૂદ/૩૬). નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ અરજ કરી: અને નૂહે કહ્યું: હે મારા પરવરદિગાર! ધરતી પર કાફિરોમાંથી કોઈને ન રહેવા દે. કારણ કે જો તું તેઓને છોડી દઈશ, તો તારા બંદાઓને ગુમરાહ કરશે અને ફાજિર અને કાફિર સંતાન સિવાય કંઈ નહીં જણશે. (નૂહ/૨૬-૨૭). પછી અલ્લાહે તેમને હુકમ કર્યો કે ખજૂરના રોપા વાવે. નૂહ (અલયહિસ્સલામ) આ કામમાં લાગી ગયા, તેમની કૌમ તેમની પાસેથી પસાર થતી અને તેમની મશ્કરી કરીને, તેમના પર હસતી અને કહેતી: "એક વૃદ્ધ માણસ જે નવસો વર્ષનો છે, રોપા વાવે છે!" અને નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ને પથ્થરો મારતા. જ્યારે આ તારીખથી પચાસ વર્ષ પસાર થયાં અને ખજૂરનું ઝાડ મોટું અને મજબૂત થઈ ગયું, ત્યારે પરવરદિગારે તેને કાપવાનો હુકમ આપ્યો. નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમે ફરી તેમની મશ્કરી કરી અને કહ્યું: "ખજૂરનું ઝાડ પાકી ગયું છે!" અને પરવરદિગારે પણ આ પ્રમાણે ફરમાવ્યું: અને જ્યારે પણ તેમની કૌમના અશરાફમાંથી કોઈ ટોળી તેમની પાસેથી પસાર થતી, તેમની મશ્કરી કરતી; [પરંતુ નૂહે] કહ્યું: "જો તમે અમારી મશ્કરી કરો છો, તો અમે પણ તમારી આ જ રીતે મશ્કરી કરીશું. જલદી જ તમને ખબર પડી જશે. (હૂદ/૩૮-૩૯). પરવરદિગારે નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ને હુકમ આપ્યો કે વહાણ બનાવવાનું શરૂ કરે અને જિબ્રઈલને હુકમ આપ્યો કે તેમની પાસે જાય અને તેમને શીખવે કે કેવી રીતે વહાણ બનાવવું. અને તેમણે વહાણની લંબાઈ એક હજાર બસ્સો હાથ, અને પહોળાઈ આઠસો હાથ, અને ઊંચાઈ એંશી હાથ માપી. નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ અરજ કરી: "પરવરદિગાર! કોણ તેને બનાવવામાં મને મદદ કરશે?" અલ્લાહે તેમની તરફ વહી કરી: "તમારી કૌમમાં પોકારો કે જે કોઈ વહાણ બનાવવામાં મને મદદ કરશે અને તેનો કોઈ ભાગ સુથારીકામ કરશે, જે કંઈ સુથારીકામ કર્યું હશે તે પછીથી તેના માટે ચાંદી અને સોનું બની જશે." તો નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાની કૌમમાં પોકાર કર્યો પરંતુ ફરી તેમની કૌમે તેમની મશ્કરી કરી અને કહ્યું: "નૂહ (અલયહિસ્સલામ) સૂકી જમીન પર વહાણ બનાવવાનું શરૂ કરે છે!"