سورة هود

Verse 37 of 123

11:37

وَ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنا وَ وَحْيِنا وَ لا تُخاطِبْني فِي الَّذينَ ظَلَمُوا إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ

و [اکنون] در محضر ما و طبق وحى ما، کشتى بساز. و درباره‌ي آن‌ها که ستم کردند با من سخن مگو [و شفاعت مکن] که [همه‌ی‌] آن‌ها غرق شدنى هستند»!

And make the ark before Our eyes and (according to) Our revelation, and do not speak to Me in respect of those who are unjust; surely they shall be drowned.

અને અમારી નજર સામે તથા અમારી વહી મુજબ કશ્તી બનાવ અને જેઓએ ઝૂલ્મ કર્યો છે તેમના સબંધમાં મારી સાથે વાત ન કરશો; ખરેખર તેઓને ડૂબાડી દેવામાં આવશે.

#1 و در محضر ما کشتی بساز And build the ark under Our watch અને અમારી નજર સામે કશ્તી બનાવો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عن المفضل‌بن‌عمر کُنْتُ عِنْدَ أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) بِالْکُوفَهًْ ... فَقُلْتُ وَ کَانَتِ الْکُوفَهًُْ وَ مَسْجِدُهَا فِی زَمَنِ نُوحٍ (علیه السلام) فَقَالَ لِی نَعَمْ یَا مُفَضَّلُ وَ کَانَ مَنْزِلُ نُوحٍ (علیه السلام) وَ قَوْمِهِ فِی قَرْیَهًٍْ عَلَی مَنْزِلٍ مِنَ الْفُرَاتِ مِمَّا یَلِی غَرْبِیَّ الْکُوفَهًِْ فَقَالَ وَ کَانَ نُوحٌ (علیه السلام)رَجُلًا نَجَّاراً فَجَعَلَهُ اللَّهُ نَبِیّاً (وَ انْتَجَبَهُ وَ نُوحٌ (علیه السلام) أَوَّلُ مَنْ عَمِلَ سَفِینَهًًْ تَجْرِی عَلَی ظَهْرِ الْمَاءِ وَ إِنَّ نُوحاً (علیه السلام) لَبِثَ فِی قَوْمِهِ أَلْفَ سَنَهًٍْ إِلَّا خَمْسِینَ عاماً یَدْعُوهُمْ إِلَی الْهُدَی فَیَهْزَءُونَ بِهِ وَ یَسْخَرُونَ مِنْهُ فَلَمَّا رَأَی ذَلِکَ مِنْهُمْ دَعَا عَلَیْهِمْ فَقَالَ رَبِّ لا تَذَرْ عَلَی الْأَرْضِ مِنَ الْکافِرِینَ دَیَّاراً إِلَی قَوْلِهِ إِلَّا فاجِراً کَفَّاراً قَالَ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ یَا نُوحُ (علیه السلام) اصْنَعِ الْفُلْکَ وَ أَوْسِعْهَا وَ عَجِّلْ عَمَلَهَا بِأَعْیُنِنا وَ وَحْیِنا فَعَمِلَ نُوحٌ (علیه السلام) سَفِینَهًًْ فِی مَسْجِدِ الْکُوفَهًِْ بِیَدِهِ یَأْتِی بِالْخَشَبِ ... فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ فِی کَمْ عَمِلَ نُوحٌ (علیه السلام) سَفِینَتَهُ حَتَّی فَرَغَ مِنْهَا قَالَ فِی دَوْرَیْنِ قُلْتُ وَ کَمِ الدَّوْرَیْنِ قَالَ ثَمَانِینَ سَنَهًًْ قُلْتُ وَ إِنَّ الْعَامَّهًَْ یَقُولُونَ عَمِلَهَا فِی خَمْسِمِائَهًِْ عَامٍ فَقَالَ کَلَّا کَیْفَ وَ اللَّهُ یَقُولُ وَ وَحْیِنا.

امام صادق (علیه السلام)- مفضّل‌بن‌عمر گوید: در کوفه در محضر امام صادق (علیه السلام) بودم... گفتم: «قدمت شهر کوفه و مسجد کوفه به روزگار نوح (علیه السلام) بر می‌گردد». فرمود: «آری، ای مفضّل! منزل نوح (علیه السلام) و مردم و قوم او در دهکده‌ای در فاصله‌ی یک منزل از رودخانه فرات و در غرب کوفه واقع شده بودند. حضرت نوح (علیه السلام) مردی بود که به نجّاری مشغول بود و خداوند متعال او را به پیامبری انتخاب نمود. نوح (علیه السلام) اوّلین انسانی است که کشتی ساخت و آن را به آب انداخت و روی آب حرکت کرد، وی در میان قوم خود نهصدوپنجاه سال زندگی کرد. در این مدّت آنان را به‌سوی خداوند متعال فرامی‌خواند امّا آن‌ها او را مسخره می‌کردند وقتی نوح (علیه السلام) این چنین‌دید، آن‌ها را نفرین‌کرد و فرمود: و نوح گفت: ای پروردگار من! بر روی زمین هیچ‌یک از کافران را مگذار. که اگر بگذاریشان، بندگانت را گمراه می‌کنند و جز فرزندانی فاجر و کافر نیاورند. ( نوح/۲۷۲۶ ) سپس خداوند به نوح (علیه السلام) وحی کرد؛ «کشتی را تا آنجا که می‌توانی بزرگ بساز و با نظارت و الهامات ما در کار ساخت آن تعجیل کن». وی ساختِ کشتی را با دستان خود و در مسجد کوفه شروع کرد و چوب و الواح آن را از جاهای دور به آنجا منتقل می‌ساخت». گفتم: «فدای شما شوم! در چه مدّت زمانی، نوح (علیه السلام) کشتی خود را ساخت و از ساختِ آن فارغ شد»؟ فرمود: «در دو مرحله». عرض کردم: «این دو مرحله چند سال طول کشید»؟ فرمود: «هشتاد سال». گفتم: «عوام می‌گویند نوح (علیه السلام) کشتی را در پانصد سال ساخت». فرمود: «این‌چنین نیست». مگر خداوند نفرموده است: وَ وَحْیِنَا [بنابراین با کمک وحی الهی این مقدار طول نمی‌کشد].

Imam Sadiq (peace be upon him): Mufaddal ibn Umar said: I was in the presence of Imam Sadiq (peace be upon him) in Kufa... I said: "Does the antiquity of the city of Kufa and the mosque of Kufa go back to the time of Nuh (peace be upon him)?" He said: "Yes, O Mufaddal! The dwelling of Nuh (peace be upon him) and his people and tribe was in a village at a distance of one stage from the Euphrates river, to the west of Kufa. Nuh (peace be upon him) was a man engaged in carpentry, and Allah the Exalted chose him for prophethood. Nuh (peace be upon him) is the first human being who built a ship and placed it on water and it moved upon the water. He lived among his people for nine hundred and fifty years. During this period he called them to Allah the Exalted, but they mocked him. When Nuh (peace be upon him) saw this, he cursed them and said: And Nuh said: O my Lord! Leave not upon the earth any one of the disbelievers. For if You leave them, they will lead astray Your servants and will not beget any but wicked and disbelieving offspring. (Nuh/26–27) Then Allah revealed to Nuh (peace be upon him): 'Build the ship as large as you can, and hasten its construction under Our watch and with Our inspirations.' He began the construction of the ship with his own hands in the mosque of Kufa, and he transported its wood and planks from distant places to that spot." I said: "May I be your ransom! In how long did Nuh (peace be upon him) build his ship and finish its construction?" He said: "In two stages." I asked: "How many years did these two stages last?" He said: "Eighty years." I said: "The common people say Nuh (peace be upon him) built the ship in five hundred years." He said: "It is not so. Did not Allah say: وَ وَحْیِنَا [And Our revelation — so with the help of divine revelation it does not take that long]."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુફઝ્ઝલ બિન ઉમર કહે છે: હું કૂફામાં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ની હાજરીમાં હતો... મેં કહ્યું: "કૂફા શહેર અને કૂફાની મસ્જિદની પ્રાચીનતા નૂહ (અલયહિસ્સલામ) ના જમાના સુધી પાછી જાય છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "હા, હે મુફઝ્ઝલ! નૂહ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના લોકો અને કૌમનું નિવાસસ્થાન ફુરાત નદીથી એક મંઝિલના અંતરે અને કૂફાની પશ્ચિમમાં આવેલા એક ગામમાં હતું. હઝરત નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એક એવા વ્યક્તિ હતા કે જેઓ સુથારીકામમાં વ્યસ્ત હતા, અને અલ્લાહ તઆલાએ તેમને પયગંબરી માટે પસંદ કર્યા. નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ પહેલા માનવી છે કે જેમણે કશ્તી બનાવી અને તેને પાણીમાં ઉતારી અને તે પાણી પર ચાલી. તેઓ પોતાની કૌમમાં નવસો પચાસ વર્ષ જીવ્યા. આ સમય દરમિયાન તેઓ તેમને અલ્લાહ તઆલા તરફ બોલાવતા હતા, પરંતુ તેઓ તેમની મશ્કરી કરતા હતા. જ્યારે નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ આવું જોયું, ત્યારે તેમણે તેમના પર બદદુઆ કરી અને ફરમાવ્યું: અને નૂહે કહ્યું: હે મારા પરવરદિગાર! ધરતી પર કાફિરોમાંથી કોઈને પણ ન છોડ. કારણ કે જો તું તેમને છોડી દઈશ, તો તારા બંદાઓને ગુમરાહ કરશે અને દુષ્ટ અને કાફિર સંતાનો સિવાય કંઈ પેદા નહીં કરે. (નૂહ/૨૬-૨૭) પછી અલ્લાહે નૂહ (અલયહિસ્સલામ) પર વહી કરી: 'કશ્તીને જેટલી મોટી બનાવી શકે તેટલી બનાવ અને અમારી નિગરાની અને અમારા ઇલ્હામોથી તેના બાંધકામમાં ઉતાવળ કર.' તેમણે કશ્તીનું બાંધકામ પોતાના હાથોથી અને કૂફાની મસ્જિદમાં શરૂ કર્યું અને તેના લાકડાં અને પાટિયાં દૂરના સ્થળોએથી ત્યાં લાવતા હતા." મેં કહ્યું: "હું તમારા પર કુરબાન થાઉં! કેટલા સમયમાં નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાની કશ્તી બનાવી અને તેના બાંધકામથી ફારિગ થયા?" તેમણે ફરમાવ્યું: "બે તબક્કામાં." મેં અરજ કરી: "આ બે તબક્કા કેટલા વર્ષ ચાલ્યા?" તેમણે ફરમાવ્યું: "એંસી વર્ષ." મેં કહ્યું: "સામાન્ય લોકો કહે છે કે નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ કશ્તી પાંચસો વર્ષમાં બનાવી." તેમણે ફરમાવ્યું: "એવું નથી. શું અલ્લાહે નથી ફરમાવ્યું: وَ وَحْیِنَا [એટલે અલ્લાહની વહીની મદદથી આટલો સમય લાગતો નથી]."

#2 و در محضر ما کشتی بساز And build the ark under Our watch અને અમારી નજર સામે કશ્તી બનાવો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

سَدِیرٍ الصَّیْرَفِیِّ قَالَ دَخَلْتُ أَنَا وَ الْمُفَضَّلُ‌بْنُ‌عُمَرَ وَ أَبُو بَصِیرٍ وَ أَبَانُ‌بْنُ‌تَغْلِبَ عَلَی مَوْلَانَا أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ جَعْفَرِ‌بْنِ‌مُحَمَّدٍ (علیه السلام) فَرَأَیْنَاهُ جَالِساً عَلَی التُّرَابِ وَ هُوَ یَبْکِی بُکَاءَ الْوَالِهِ الثَّکْلَی ذَاتَ الْکَبِدِ الْحَرَّی ... فَاسْتَطَارَتْ عُقُولُنَا وَلَهاً وَ تَصَدَّعَتْ قُلُوبُنَا جَزَعاً فَقُلْنَا لَا أَبْکَی اللَّهُ یَا ابْنَ خَیْرِ الْوَرَی ... قَالَ فَزَفَرَ الصَّادِقُ (علیه السلام) زَفْرَهًًْ انْتَفَخَ مِنْهَا جَوْفُهُ وَ اشْتَدَّ مِنْهَا خَوْفُهُ وَ قَالَ وَیْکُمْ إِنِّی نَظَرْتُ فِی کِتَابِ الْجَفْرِ صَبِیحَهًَْ هَذَا الْیَوْمِ وَ تَأَمَّلْتُ فِیهِ مَوْلِدَ قَائِمِنَا (عجل الله تعالی فرجه الشریف) وَ غِیبَتَهُ وَ إِبْطَاءَهُ وَ طُولَ عُمُرِهِ وَ بَلْوَی الْمُؤْمِنِینَ بِهِ مِنْ بَعْدِهِ فِی ذَلِکَ الزَّمَانِ فَأَخَذَتْنِی الرِّقَّهًُْ وَ اسْتَوْلَتْ عَلَیَّ الْأَحْزَانُ فَقُلْنَا یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) کَرِّمْنَا بِإِشْرَاکِکَ إِیَّانَا فِی بَعْضِ مَا أَنْتَ تَعْلَمُهُ مِنْ عِلْمٍ قَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَدَارَ فِی الْقَائِمِ مِنَّا ثَلَاثَهًًْ أَدَارَهَا فِی ثَلَاثَهًٍْ مِنَ الرُّسُلِ قَدَّرَ مَوْلِدَهُ تَقْدِیرَ مَوْلِدِ مُوسَی (علیه السلام) وَ قَدَّرَ غَیْبَتَهُ تَقْدِیرَ غَیْبَهًِْ عِیسَی (علیه السلام) وَ قَدَّرَ إِبْطَاءَهُ تَقْدِیرَ إِبْطَاءِ نُوحٍ (علیه السلام) وَ جَعَلَ مِنْ بَعْدِ ذَلِکَ عُمُرَ الْعَبْدِ الصَّالِحِ أَعْنِی الْخَضِرَ (علیه السلام) دَلِیلًا عَلَی عُمُرِهِ فَقُلْتُ اکْشِفْ لَنَا یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَنْ وُجُوهِ هَذِهِ الْمَعَانِی ... فقَالَ (علیه السلام) وَ أَمَّا إِبْطَاءُ نُوحٍ (علیه السلام) فَإِنَّهُ لَمَّا اسْتَنْزَلَ الْعُقُوبَهًَْ عَلَی قَوْمِهِ مِنَ السَّمَاءِ بَعَثَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ جبرئیل (علیه السلام) الرُّوحَ الْأَمِینَ (علیه السلام) بِسَبْعَهًِْ نَوَیَاتٍ فَقَالَ یَا نَبِیَّ اللَّهِ (علیه السلام) إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی یَقُولُ لَکَ إِنَّ هَؤُلَاءِ خَلَائِقِی وَ عِبَادِی وَ لَسْتُ أُبِیدُهُمْ بِصَاعِقَهًٍْ مِنْ صَوَاعِقِی إِلَّا بَعْدَ تَأْکِیدِ الدَّعْوَهًِْ وَ إِلْزَامِ الْحُجَّهًِْ فَعَاوِدْ اجْتِهَادَکَ فِی الدَّعْوَهًِْ لِقَوْمِکَ فَإِنِّی مُثِیبُکَ عَلَیْهِ وَ اغْرِسْ هَذَا النَّوَی فَإِنَّ لَکَ فِی نَبَاتِهَا وَ بُلُوغِهَا وَ إِدْرَاکِهَا إِذَا أَثْمَرَتِ الْفَرَجَ وَ الْخَلَاصَ فَبَشِّرْ بِذَلِکَ مَنْ تَبِعَکَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ فَلَمَّا نَبَتَتِ الْأَشْجَارُ وَ تَأَزَّرَتْ وَ تَسَوَّقَتْ وَ تَغَصَّنَتْ وَ أَثْمَرَتْ وَ زَهَا الثَّمَرُ عَلَیْهَا بَعْدَ زَمَنٍ طَوِیلٍ اسْتَنْجَزَ مِنَ اللَّهِ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَی الْعِدَهًَْ فَأَمَرَهُ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَنْ یَغْرِسَ مِنْ نَوَی تِلْکَ الْأَشْجَارِ وَ یُعَاوِدَ الصَّبْرَ وَ الِاجْتِهَادَ وَ یُؤَکِّدَ الْحُجَّهًَْ عَلَی قَوْمِهِ فَأَخْبَرَ بِذَلِکَ الطَّوَائِفَ الَّتِی آمَنَتْ بِهِ فَارْتَدَّ مِنْهُمْ ثَلَاثُ مِائَهًِْ رَجُلٍ وَ قَالُوا لَوْ کَانَ مَا یَدَّعِیهِ نُوحٌ (علیه السلام) حَقّاً لَمَا وَقَعَ فِی وَعْدِ رَبِّهِ خُلْفٌ ثُمَّ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی لَمْ یَزَلْ یَأْمُرُهُ عِنْدَ کُلِّ مَرَّهًٍْ أَنْ یَغْرِسَهَا تَارَهًًْ بَعْدَ أُخْرَی إِلَی أَنْ غَرَسَهَا سَبْعَ مَرَّاتٍ فَمَا زَالَتْ تِلْکَ الطَّوَائِفُ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ تَرْتَدُّ مِنْهُمْ طَائِفَهًٌْ إِلَی أَنْ عَادَ إِلَی نَیِّفٍ وَ سَبْعِینَ رَجُلًا فَأَوْحَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عِنْدَ ذَلِکَ إِلَیْهِ وَ قَالَ یَا نُوحُ (علیه السلام) الْآنَ أَسْفَرَ الصُّبْحُ عَنِ اللَّیْلِ لِعَیْنِکَ حِینَ صَرَّحَ الْحَقُّ عَنْ مَحْضِهِ وَ صَفَا الْأَمْرُ لِلْإِیمَانِ مِنَ الْکَدَرِ بِارْتِدَادِ کُلِّ مَنْ کَانَتْ طِینَتُهُ خَبِیثَهًًْ فَلَوْ أَنِّی أَهْلَکْتُ الْکُفَّارَ وَ أَبْقَیْتُ مَنْ قَدِ ارْتَدَّ مِنَ الطَّوَائِفِ الَّتِی کَانَتْ آمَنَتْ بِکَ لَمَا کُنْتُ صَدَقْتُ وَعْدِیَ السَّابِقَ لِلْمُؤْمِنِینَ الَّذِینَ أَخْلَصُوا التَّوْحِیدَ مِنْ قَوْمِکَ وَ اعْتَصَمُوا بِحَبْلِ نُبُوَّتِکَ بِأَنْ أَسْتَخْلِفَهُمْ فِی الْأَرْضِ وَ أُمَکِّنَ لَهُمْ دِینَهُمْ وَ أُبَدِّلَ خَوْفَهُمْ بِالْأَمْنِ لِکَیْ تَخْلُصَ الْعِبَادَهًُْ لِی بِذَهَابِ الشَّکِّ مِنْ قُلُوبِهِمْ وَ کَیْفَ یَکُونُ الِاسْتِخْلَافُ وَ التَّمْکِینُ وَ بَدَلُ الْخَوْفِ بِالْأَمْنِ مِنِّی لَهُمْ مَعَ مَا کُنْتُ أَعْلَمُ مِنْ ضَعْفِ یَقِینِ الَّذِینَ ارْتَدُّوا وَ خُبْثِ طِینَتِهِمْ وَ سُوءِ سَرَائِرِهِمُ الَّتِی کَانَتْ نَتَائِجَ النِّفَاقِ وَ سُنُوحَ الضَّلَالَهًِْ فَلَوْ أَنَّهُمْ تَسَنَّمُوا مِنِّی مِنَ الْمُلْکِ الَّذِی أُوتِیَ الْمُؤْمِنِینَ وَقْتَ الِاسْتِخْلَافِ إِذَا أَهْلَکْتُ أَعْدَاءَهُمْ لَنَشَقُوا رَوَائِحَ صِفَاتِهِ وَ لَاسْتَحْکَمَتْ سَرَائِرُ نِفَاقِهِمْ وَ تَأَبَّدَ حِبَالُ ضَلَالَهًِْ قُلُوبِهِمْ وَ کَاشَفُوا إِخْوَانَهُمْ بِالْعَدَاوَهًِْ وَ حَارَبُوهُمْ عَلَی طَلَبِ الرِّئَاسَهًِْ وَ التَّفَرُّدِ بِالْأَمْرِ وَ النَّهْیِ وَ کَیْفَ یَکُونُ التَّمْکِینُ فِی الدِّینِ وَ انْتِشَارُ الْأَمْرِ فِی الْمُؤْمِنِینَ مَعَ إِثَارَهًِْ الْفِتَنِ وَ إِیقَاعِ الْحُرُوبِ کَلَّا فَ اصْنَعِ الْفُلْکَ بِأَعْیُنِنا وَ وَحْیِنا قَالَ الصَّادِقُ (علیه السلام) وَ کَذَلِکَ الْقَائِمُ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) تَمْتَدُّ أَیَّامُ غَیْبَتِهِ لِیُصَرِّحَ الْحَقُّ عَنْ مَحْضِهِ وَ یَصْفُوَ الْإِیمَانُ مِنَ الْکَدَرِ بِارْتِدَادِ کُلِّ مَنْ کَانَتْ طِینَتُهُ خَبِیثَهًًْ مِنَ الشِّیعَهًِْ الَّذِینَ یُخْشَی عَلَیْهِمُ النِّفَاقُ إِذَا أَحَسُّوا بِالِاسْتِخْلَافِ وَ التَّمْکِینِ وَ الْأَمْنِ الْمُنْتَشِرِ فِی عَهْدِ الْقَائِمِ (عجل الله تعالی فرجه الشریف).

امام صادق (علیه السلام)- سدیر صیرفی گفت: «من، مفضّل‌بن‌عمر، ابوبصیر و ابان‌بن‌تغلب به حضور امام جعفر صادق (علیه السلام) شرفیاب شدیم. دیدیم حضرت روی زمین نشسته و چون پدر فرزند مرده و جگر سوخته گریه می‌کرد. هوش از سر ما پرید، حیران شدیم و دل ما از جا کنده شد. عرض کردیم: «ای فرزند بهترین مردم روی زمین! خدا دیدگان شما را نگریاند»!. حضرت آه عمیقی کشید که از اثر آن سینه‌اش برآمد و نگرانی‌اش زیاد شد و فرمود: «وای بر شما! امروز صبح در کتاب جفر (علمی از علوم غربیه) نگریسته و تأمّل کردم و در آن کتاب مطالعه کردم. تأمّل در ولادت قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ما و غیبتش به تأخیرافتادن آن، طول عمرش و پس از آن امتحان‌شدن مؤمنان به‌وسیله‌ی او در آن زمان، دلم را شکست و اندوه بر من غلبه کرد». عرض کردیم: «ای پسر رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! ما را نیز در اطّلاع قسمتی از آنچه در این‌باره می‌دانید سهیم نموده و سرافراز فرمایید». فرمود: «خداوند تبارک‌وتعالی سه چیز را که در مورد سه پیامبر عملی ساخت، در خصوص قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ما نیز عملی می‌سازد: ولادت او را مانند ولادت موسی (علیه السلام)، غیبتش را چون غیبت عیسی (علیه السلام) و طول عمرش را بسان طول عمر نوح (علیه السلام) مقدّر فرموده است و به همین خاطر طول عمر بنده‌ی صالح خدا، یعنی خضر (علیه السلام) را دلیل طول عمر او قرار داده است». عرض کردم: «ای پسر رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! علل این معانی [و تشابه به پیامبران] را برای ما شرح بده»... امام (علیه السلام) فرمود: «زمانی‌که نوح (علیه السلام) از خداوند خواست تا بر قومش عذاب فروفرستد، جبرئیل از نزد خداوند هفت عدد هسته نزد وی آورد و فرمود: «ای پیغمبر خدا!، پروردگار می‌فرماید: این‌ها مخلوق و بندگان من هستند. آن‌ها را با صاعقه هلاک نمی‌گردانم، مگر بعد از آنکه دعوت آنان [به‌سوی من] مؤکّد و حجّت بر آنان تمام شده باشد. پس دوباره تلاش خود را برای دعوت قومت به خداپرستی انجام بده، که در مقابل آن به تو ثواب خواهیم داد. این هسته‌ها را کشت کن و به رشد و رسیدگی آن‌ها رسیدگی کن موقعی که روییدند و به حدّ کمال رسیدند و بارور شدند، هنگام نزول رحمت‌الهی فرارسد و از شرّ قوم آسوده خواهی‌شد و با این خبر مؤمنانی که از تو تبعیّت می‌کنند را مژده بده». چون درخت‌ها روییدند و شاخ و برگ درآوردند و باردار شدند و بعد از مدّتی طولانی چنانکه باید ثمر دادند. نوح (علیه السلام) از خداوند درخواست نمود که طبق وعده، او را از شرّ قوم خلاصی دهد، ولی خداوند تبارک‌وتعالی دوباره دستور داد که هسته‌ی آن درخت‌ها را بکارد و صبر پیشه‌گیرد و سعی و تلاش کند و حجّت را بر قوم تأکید کند. نوح (علیه السلام) حکم جدید را به اطلاع کسانی که به وی ایمان آورده بودند رساند و سیصدتن از آن‌ها از وی برگشتند و گفتند: «اگر دعوت نوح (علیه السلام) حقّ بود، نباید خدایش خلف وعده می‌کرد». سپس خداوند متعال هفت‌بار پی‌درپی او را مأمور به کشت تخم آن درخت نمود و هربار گروهی از مؤمنین از وی رو برمی‌تافتند؛ تا اینکه پیروان او مردّد شدند و به هفتاد و چند مرد تقلیل یافتند. آنگاه خداوند به وی وحی فرستاد: «نقاب شب ظلمانی از چهره‌ی صبح نورانی در پیش رویت برداشته شد. زیرا حقّ آشکار گشت و نور ایمان از زنگار ارتداد کسانی که دارای سرشت پلید بودند پاک گردید. اگر من کفّار را نابود کنم، ولی کسانی را که به تو ایمان آورده بودند امّا بعد از تو روی برتافته و مرتد گشتند را باقی گذارم، به وعده خود که به مؤمنین سابق قومت، که در ایمان به یگانگی خدا اخلاص ورزیده و به ریسمان پیغمبریت چنگ زده‌اند، عمل نکرده‌ام؛ آن وعده که آن‌ها را در روی زمین جای‌دهم، در دین ثابت بدارم و ترس آن‌ها را تبدیل به امن کنم، تا شک از لوح دلشان برطرف شود و مرا با اخلاص ، پرستش کنند. چطور ممکن بود کسانی را که مرتد شدند، در زمین جای دهم؟ دینشان را ثابت نگهدارم؟ و ترسشان را تبدیل به امن کنم؟! درصورتی که می‌دانم، ایمانی پلید و باطنی بد دارند. اگر در موقع نابودساختن دشمنان، که می‌خواستم مؤمنان را در زمین جای دهم، آن طایفه‌ی مرتد بوی مُلک و حکومتی را که به مؤمنین داده شده، استشمام می‌کردند، در نفاق و گمراهی راسخ‌تر می‌گشتند و با برادران خود به دشمنی بر می‌خواستند و به‌خاطر ریاست با آن‌ها می‌جنگیدند، بنابراین با این فتنه‌ها و جنگ‌ها با برادران چطور ممکن است تمکین از دین و انتشار ایمان در میان مؤمنین جمع شود؟! هرگز چنین نمی‌شد. فَاصْنَعِ الْفُلْکَ بِأَعْیُنِنا وَ وَحْیِنا؛ پس اکنون با امداد و وحی ما کشتی را بساز! سپس امام صادق (علیه السلام) فرمود: «همین‌گونه غیبت قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) طولانی می‌گردد تا حق آشکار شود و نور ایمان از زنگار ارتداد دل شیعیانی که دارای سرشت پلید هستند پاک شود همان کسانی که این احتمال می‌رود که اگر [با ظهور امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و] در زمان حضر قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از جانشینی و بهره‌بردن از امکانات و امنیّت فراگیر آن زمان بهره‌مند شود، [به خاطر سرشت پلیدشان] به نفاق و دورویی گرفتار شوند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Sadir al-Sayrafi said: "I, Mufaddal ibn Umar, Abu Basir and Aban ibn Taghlib came into the presence of Imam Ja'far al-Sadiq (peace be upon him). We saw that he was sitting on the ground and weeping like a father who has lost his child and whose liver is on fire. Our senses fled, we were bewildered, and our hearts were torn from their place. We said: 'O son of the best of the people of the earth! May Allah never make your eyes weep!' He drew a deep sigh so that his chest swelled from it and his anxiety became severe, and he said: 'Woe to you! This morning I looked into the book of al-Jafr (a branch of the occult sciences) and reflected upon it and studied it. Reflecting on the birth of our Qa'im (may Allah hasten his noble relief), his occultation, its being delayed, the length of his life, and the testing of the believers through him after that in that time, broke my heart and grief overcame me.' We said: 'O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Honour us also by sharing with us some of what you know concerning this.' He said: 'Allah, Blessed and Exalted, will bring about in our Qa'im (may Allah hasten his noble relief) three matters which He brought about in three of the Messengers: He has decreed his birth like the birth of Musa (peace be upon him), his occultation like the occultation of Isa (peace be upon him), and the length of his life like the length of the life of Nuh (peace be upon him); and for that reason He has made the length of the life of the righteous servant of Allah, that is, al-Khidr (peace be upon him), a proof of the length of his life.' I said: 'O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Explain to us the reasons for these matters [and this resemblance to the Prophets].' … The Imam (peace be upon him) said: 'As for the delay of Nuh (peace be upon him): when Nuh (peace be upon him) asked Allah to send down the punishment upon his people, Jibril brought seven seeds from Allah to him and said: "O Prophet of Allah! Your Lord says: These are My creation and My servants. I will not destroy them with a thunderbolt except after the call [to Me] has been firmly established and the proof against them has been completed. So renew your effort in calling your people to the worship of Allah, and We shall reward you for it. Plant these seeds and tend to their growth and ripening. When they sprout, reach their full growth and bear fruit, the time of the descent of divine mercy will come and you will be relieved of the harm of the people; and with this news give glad tidings to the believers who follow you." When the trees grew, put forth branches and leaves, bore fruit and, after a long time, produced fruit as they ought, Nuh (peace be upon him) asked Allah, according to the promise, to relieve him from the harm of the people. But Allah, Blessed and Exalted, once again ordered him to plant the seeds of those trees, to exercise patience, to strive and to press the proof upon his people. Nuh (peace be upon him) conveyed the new command to those who had believed in him, and three hundred of them turned back from him and said: "If Nuh's (peace be upon him) call were true, his Lord would not have broken His promise." Then Allah the Exalted commanded him seven times in succession to plant the seed of that tree, and each time a group of the believers turned away from him, until his followers wavered and dwindled to seventy-odd men. Then Allah revealed to him: "The veil of the dark night has been lifted from the face of the luminous morning before your eyes. For the truth has become manifest and the light of faith has been cleansed of the rust of apostasy of those who were of vile nature. If I destroy the disbelievers but leave those who had believed in you and then turned away and apostatised after you, I will not have fulfilled My earlier promise to the earlier believers of your people — those who devoted themselves sincerely to belief in the oneness of Allah and clung to the rope of your prophethood — the promise that I would establish them on the earth, make their religion firm and change their fear into security, so that doubt would be removed from the tablet of their hearts and they would worship Me with sincerity. How could it be that I would settle on the earth those who apostatised, make their religion firm and change their fear into security, while I know that they have foul faith and evil inwardness? If, at the time of destroying the enemies — when I intended to settle the believers on the earth — that apostate group were to catch the scent of the kingdom and rule that had been given to the believers, they would become more firmly rooted in hypocrisy and misguidance, they would rise in enmity against their brothers and fight them for the sake of leadership. So with such tribulations and wars against the brethren, how could obedience to the religion and the spread of faith among the believers come together? It would never be so. فَاصْنَعِ الْفُلْکَ بِأَعْیُنِنا وَ وَحْیِنا [So now, with Our support and Our revelation, build the ark!]" Then Imam Sadiq (peace be upon him) said: "In the same way, the occultation of the Qa'im (may Allah hasten his noble relief) will be prolonged, so that the truth may become manifest and the light of faith may be cleansed of the rust of apostasy from the hearts of those Shi'a who are of vile nature — those about whom there is the likelihood that if [with the appearance of Imam al-Zaman (may Allah hasten his noble relief) and] in the time of the presence of the Qa'im (may Allah hasten his noble relief) they were to enjoy succession, use of resources and the widespread security of that time, they would [because of their vile nature] fall into hypocrisy and duplicity."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): સદીર સયરફીએ કહ્યું: "હું, મુફદ્દલ બિન ઉમર, અબૂ બસીર અને અબાન બિન તગ્લિબ ઇમામ જાફર સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં હાજર થયા. અમે જોયું કે આપ જમીન પર બેઠા હતા અને એવા પિતાની જેમ રડી રહ્યા હતા જેનો પુત્ર મરી ગયો હોય અને જેનું જિગર બળી રહ્યું હોય. અમારા હોશ ઊડી ગયા, અમે હેરાન થઈ ગયા અને અમારા દિલ પોતાની જગ્યાએથી ઉખડી ગયા. અમે અરજ કરી: 'ઓ ધરતી પરના શ્રેષ્ઠ મનુષ્યના પુત્ર! અલ્લાહ તમારી આંખોને ક્યારેય ન રડાવે!' આપે એક ઊંડો નિસાસો નાખ્યો જેની અસરથી આપની છાતી ઊંચી થઈ અને આપની ચિંતા વધી ગઈ, અને ફરમાવ્યું: 'તમારા પર અફસોસ! આજે સવારે મેં કિતાબે જફ્ર (ગૈબી વિદ્યાઓમાંનું એક ઇલ્મ)માં નજર કરી અને તેમાં તઅમ્મુલ કરીને અભ્યાસ કર્યો. અમારા કાઇમ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ)ની વિલાદત, તેમની ગૈબત, તેમાં થનારી ઢીલ, તેમના લાંબા આયુષ્ય અને તે સમયે તેમના દ્વારા મોમિનોની કસોટી પર તઅમ્મુલ કરવાથી મારું દિલ તૂટી ગયું અને ગમે મને ઘેરી લીધો.' અમે અરજ કરી: 'ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુત્ર! આ બાબતે તમે જે જાણો છો તેનો કેટલોક ભાગ અમને પણ જણાવીને અમને પણ સાથે ભાગીદાર બનાવો અને સન્માનિત કરો.' આપે ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ ત્રણ પયગંબરોના સંબંધમાં જે ત્રણ બાબતો અમલમાં લાવ્યા છે, તેને અમારા કાઇમ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ)ના સંબંધમાં પણ અમલમાં લાવશે: તેમની વિલાદતને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાદત જેવી, તેમની ગૈબતને ઈસા (અલયહિસ્સલામ)ની ગૈબત જેવી અને તેમના આયુષ્યની લંબાઈને નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ના આયુષ્યની લંબાઈ જેવી મુકર્રર ફરમાવી છે; અને એ જ કારણથી અલ્લાહના નેક બંદા, એટલે કે ખિદ્ર (અલયહિસ્સલામ)ના લાંબા આયુષ્યને તેમના લાંબા આયુષ્યની દલીલ બનાવ્યું છે.' મેં અરજ કરી: 'ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુત્ર! આ બાબતોના [અને પયગંબરો સાથેની આ સમાનતાના] કારણો અમને સમજાવો.'... ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'જ્યારે નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહ પાસે માંગ્યું કે તેમની કૌમ પર અઝાબ ઉતારે, ત્યારે જિબ્રઈલ અલ્લાહ પાસેથી સાત બીજ લઈને તેમની પાસે આવ્યા અને ફરમાવ્યું: "ઓ અલ્લાહના પયગંબર! પરવરદિગાર ફરમાવે છે: આ લોકો મારી મખ્લૂક અને મારા બંદાઓ છે. હું તેમને વીજળીથી હલાક નહીં કરું, સિવાય કે તેમની [મારી તરફ] દઅવત મુઅક્કદ થઈ ગઈ હોય અને તેમના પર હુજ્જત તમામ થઈ ગઈ હોય. તો ફરી એકવાર તમારી કૌમને અલ્લાહની ઇબાદત તરફ બોલાવવાનો પ્રયત્ન કરો, જેના બદલામાં અમે તમને સવાબ આપીશું. આ બીજને વાવો અને તેમના ઉછેર અને પરિપક્વતાની સંભાળ રાખો; જ્યારે તે ઊગશે, પૂર્ણ કદે પહોંચશે અને ફળ આપશે, ત્યારે અલ્લાહની રહમત ઊતરવાનો સમય આવશે અને તમે કૌમના શરથી છુટકારો પામશો, અને આ ખબરથી તમારું અનુસરણ કરતા મોમિનોને ખુશખબર આપો." જ્યારે વૃક્ષો ઊગ્યાં, શાખાઓ અને પાંદડાં નીકળ્યાં અને ફળ આપ્યાં અને લાંબા સમય પછી જેમ જોઈએ તેમ ફળ આપ્યાં, ત્યારે નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહ પાસે વિનંતી કરી કે વાયદા મુજબ તેમને કૌમના શરથી મુક્તિ આપે. પરંતુ અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ ફરીથી હુકમ કર્યો કે તે વૃક્ષોના બીજને વાવે, સબર કરે, પ્રયત્ન કરે અને કૌમ પર હુજ્જતને મુઅક્કદ કરે. નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ નવો હુકમ તે લોકોને જણાવ્યો જેઓ તેમના પર ઈમાન લાવ્યા હતા, અને તેમાંથી ત્રણસો લોકો તેમનાથી ફરી ગયા અને કહ્યું: "જો નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની દઅવત હક હોત, તો તેમનો ખુદા વાયદો ન તોડત." પછી અલ્લાહ તઆલાએ સાત વાર સતત તેમને તે વૃક્ષનું બીજ વાવવાનો હુકમ આપ્યો અને દરેક વાર મોમિનોનું એક જૂથ તેમનાથી મોઢું ફેરવી લેતું; ત્યાં સુધી કે તેમના અનુયાયીઓ ડગમગી ગયા અને સિત્તેર-બહોતેર માણસો સુધી ઘટી ગયા. ત્યારે અલ્લાહે તેમના તરફ વહી મોકલી: "તમારી આંખો સામે નૂરાની સવારના ચહેરા પરથી અંધારી રાતનો પડદો ઉઠાવી લેવામાં આવ્યો છે. કારણ કે હક જાહેર થઈ ગયો છે અને ઈમાનનું નૂર તે લોકોના ઇરતિદાદના કાટથી પાક થઈ ગયું છે જેમની ફિતરત નાપાક હતી. જો હું કાફિરોને હલાક કરું, પરંતુ તે લોકોને બાકી રાખું જેઓ તમારા પર ઈમાન લાવ્યા હતા પણ પછી મોઢું ફેરવીને મુરતદ થઈ ગયા, તો મેં તમારી કૌમના પહેલાના મોમિનો — જેમણે અલ્લાહની એકતાના ઈમાનમાં ઇખ્લાસ (નિષ્ઠા) દાખવ્યો અને તમારી નબુવ્વતના દોરડાને પકડ્યું — ને આપેલા મારા વાયદા પર અમલ કર્યો નહીં ગણાય; તે વાયદો કે તેમને ધરતી પર જગ્યા આપીશ, દીનમાં તેમને દૃઢ રાખીશ અને તેમના ડરને અમનમાં બદલી નાખીશ, જેથી તેમના દિલની તખ્તી પરથી શંકા દૂર થાય અને તેઓ ઇખ્લાસ સાથે મારી ઇબાદત કરે. કેવી રીતે શક્ય હતું કે જેઓ મુરતદ થયા તેમને ધરતી પર જગ્યા આપું? તેમના દીનને દૃઢ રાખું? અને તેમના ડરને અમનમાં બદલી નાખું?! જ્યારે કે હું જાણું છું કે તેમનું ઈમાન નાપાક અને બાતિન બુરી છે. જો દુશ્મનોને નાબૂદ કરવાના સમયે, જ્યારે હું મોમિનોને ધરતી પર જગ્યા આપવા માંગતો હતો, તે મુરતદ જૂથ મોમિનોને આપવામાં આવેલા મુલ્ક અને હુકૂમતની સુગંધ સૂંઘી લેત, તો તેઓ નિફાક અને ગુમરાહીમાં વધુ મજબૂત થઈ જાત અને પોતાના ભાઈઓ સાથે દુશ્મની પર ઊતરી આવત અને રિયાસત માટે તેમની સાથે લડત. તો આવા ફિતના અને ભાઈઓ સાથેની જંગો સાથે દીનનું તમકીન અને મોમિનોમાં ઈમાનનો ફેલાવો કેવી રીતે એકઠાં થાય?! ક્યારેય એવું ન થાત. فَاصْنَعِ الْفُلْکَ بِأَعْیُنِنا وَ وَحْیِنا [તો હવે અમારી મદદ અને વહી સાથે કશ્તી બનાવો!]" પછી ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "એ જ રીતે કાઇમ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ)ની ગૈબત લાંબી થશે જેથી હક જાહેર થાય અને ઈમાનનું નૂર તે શિયાઓના દિલોના ઇરતિદાદના કાટથી પાક થાય જેમની ફિતરત નાપાક છે — તે જ લોકો જેમના વિશે આ સંભાવના છે કે જો [ઇમામે ઝમાન (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ)ના ઝુહૂર સાથે અને] કાઇમ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ)ની હાજરીના સમયમાં જાનશીની, સંસાધનોના ઉપયોગ અને તે સમયની ફેલાયેલી અમનનો લાભ મળે, તો [પોતાની નાપાક ફિતરતના કારણે] નિફાક અને બે-મોઢાપણામાં ફસાઈ જાય."

#3 و در محضر ما کشتی بساز And build the ark under Our watch અને અમારી નજર સામે કશ્તી બનાવો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

بَقِیَ نُوحٌ (علیه السلام) فِی قَوْمِهِ ثَلَاثَ مِائَهًِْ سَنَهًٍْ یَدْعُوهُمْ إِلَی اللَّهِ فَلَمْ یُجِیبُوهُ فَهَمَّ أَنْ یَدْعُوَ عَلَیْهِمْ فَوَافَاهُ عِنْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ اثْنَا عَشَرَ أَلْفَ قَبِیلٍ مِنْ قَبَائِلِ مَلَائِکَهًِْ سَمَاءِ الدُّنْیَا وَ هُمُ الْعُظَمَاءُ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ فَقَالَ لَهُمْ نُوحٌ (علیه السلام) مَا أَنْتُمْ فَقَالُوا نَحْنُ اثْنَا عَشَرَ أَلْفَ قَبِیلٍ مِنْ قَبَائِلِ مَلَائِکَهًِْ السَّمَاءِ الدُّنْیَا وَ إِنَّ غِلَظَ مَسِیرَهًِْ سَمَاءِ الدُّنْیَا خَمْسُمِائَهًِْ عَامٍ وَ مِنْ سَمَاءِ الدُّنْیَا إِلَی الدُّنْیَا مَسِیرَهًُْ خَمْسِمِائَهًِْ عَامٍ وَ خَرَجْنَا عِنْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ وَافَیْنَاکَ فِی هَذَا الْوَقْتِ فَنَسْأَلُکَ أَنْ لَا تَدْعُوَ عَلَی قَوْمِک قَالَ نُوحٌ (علیه السلام) أَجَّلْتُهُمْ ثَلَاثَمِائَهًِْ سَنَهًٍْ فَلَمَّا أَتَی عَلَیْهِمْ سِتُّمِائَهًِْ سَنَهًٍْ وَ لَمْ یُؤْمِنُوا هَمَّ أَنْ یَدْعُوَ عَلَیْهِمْ فَوَافَاهُ اثْنَا عَشَرَ أَلْفَ قَبِیلٍ مِنْ قَبَائِلِ مَلَائِکَهًِْ سَمَاءِ الثَّانِیَهًِْ فَقَالَ نُوحٌ (علیه السلام) مَنْ أَنْتُمْ قَالُوا نَحْنُ اثْنَا عَشَرَ أَلْفَ قَبِیلٍ مِنْ قَبَائِلِ مَلَائِکَهًِْ سَمَاءِ الثَّانِیَهًِْ وَ غِلَظُ سَمَاءِ الثَّانِیَهًِْ مَسِیرَهًُْ خَمْسِمِائَهًِْ عَامٍ وَ مِنْ سَمَاءِ الثَّانِیَهًِْ إِلَی سَمَاءِ الدُّنْیَا مَسِیرَهًُْ خَمْسِمِائَهًِْ عَامٍ وَ غِلَظُ سَمَاءِ الدُّنْیَا مَسِیرَهًُْ خَمْسِمِائَهًِْ عَامٍ وَ مِنَ السَّمَاءِ الدُّنْیَا إِلَی الدُّنْیَا مَسِیرَهًُْ خَمْسِمِائَهًِْ عَامٍ خَرَجْنَا عِنْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ وَافَیْنَاکَ ضَحْوَهًًْ نَسْأَلُکَ أَنْ لَا تَدْعُوَ عَلَی قَوْمِکَ فَقَالَ نُوحٌ (علیه السلام) قَدْ أَجَّلْتُهُمْ ثَلَاثَمِائَهًِْ سَنَهًٍْ فَلَمَّا أَتَی عَلَیْهِمْ تِسْعُمِائَهًِْ سَنَهًٍْ وَ لَمْ یُؤْمِنُوا هَمَّ أَنْ یَدْعُوَ عَلَیْهِمْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ أَنَّهُ لَنْ یُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِکَ إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ فَلا تَبْتَئِسْ بِما کانُوا یَفْعَلُونَ فَقَالَ نُوحٌ (علیه السلام) رَبِّ لا تَذَرْ عَلَی الْأَرْضِ مِنَ الْکافِرِینَ دَیَّاراً إِنَّکَ إِنْ تَذَرْهُمْ یُضِلُّوا عِبادَکَ وَ لا یَلِدُوا إِلَّا فاجِراً کَفَّاراً فَأَمَرَهُ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ أَنْ یَغْرِسَ النَّخْلَ فَأَقْبَلَ یَغْرِسُ النَّخْلَ فَکَانَ قَوْمُهُ یَمُرُّونَ بِهِ فَیَسْخَرُونَ مِنْهُ وَ یَسْتَهْزِءُونَ بِهِ وَ یَقُولُونَ شَیْخٌ قَدْ أَتَی لَهُ تِسْعُمِائَهًِْ سَنَهًٍْ یَغْرِسُ النَّخْلَ وَ کَانُوا یَرْمُونَهُ بِالْحِجَارَهًِْ فَلَمَّا أَتَی لِذَلِکَ خَمْسُونَ سَنَهًًْ وَ بَلَغَ النَّخْلُ وَ اسْتَحْکَمَ أُمِرَ بِقَطْعِهِ فَسَخِرُوا مِنْهُ وَ قَالُوا بَلَغَ النَّخْلُ مَبْلَغَهُ ... وَ هُوَ قَوْلُهُ وَ کُلَّما مَرَّ عَلَیْهِ مَلَأٌ مِنْ قَوْمِهِ سَخِرُوا مِنْهُ قالَ إِنْ تَسْخَرُوا مِنَّا فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنْکُمْ کَما تَسْخَرُونَ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ فَأَمَرَهُ اللَّهُ أَنْ یَتَّخِذَ السَّفِینَهًَْ وَ أَمَرَ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) أَنْ یَنْزِلَ عَلَیْهِ وَ یُعَلِّمَهُ کَیْفَ یَتَّخِذُهَا فَقَدَّرَ طُولَهَا فِی الْأَرْضِ أَلْفاً وَ مِائَتَیْ ذِرَاعٍ وَ عَرْضَهَا ثَمَانَ مِائَهًِْ ذِرَاعٍ وَ طُولُهَا فِی السَّمَاءِ ثَمَانُونَ ذِرَاعاً فَقَالَ یَا رَبِّ مَنْ یُعِینُنِی عَلَی اتِّخَاذِهَا فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ نَادِ فِی قَوْمِکَ مَنْ أَعَانَنِی عَلَیْهَا وَ نَجَرَ مِنْهَا شَیْئاً صَارَ مَا یَنْجُرُهُ ذَهَباً وَ فِضَّهًًْ فَنَادَی نُوحٌ (علیه السلام) فِیهِمْ بِذَلِکَ فَأَعَانُوهُ عَلَیْهِمْ وَ کَانُوا یَسْخَرُونَ مِنْهُ وَ یَقُولُونَ یَتَّخِذُ سَفِینَهًًْ فِی الْبَرِّ.

امام صادق (علیه السلام)- نوح (علیه السلام) به مدّت سیصدسال قومش را به‌سوی خداوند متعال دعوت کرد، امّا اجابتش نکردند. و خواست که آن‌ها را نفرین‌کند، امّا به وقت برآمدن آفتاب، با دوازده‌هزار قبیله از قبایل فرشتگان آسمان دنیا برخورد کرد که از بزرگان فرشته‌ها بودند. نوح (علیه السلام) به آنان گفت: «شما کیستید»؟! گفتند: «ما دوازده‌هزار قبیله، از قبایل فرشته‌های آسمان دنیاییم و مسیر عرض آسمان دنیا که به‌اندازه‌ی پانصدسال است و از آسمان دنیا تا دنیا، که پانصدسال دیگر است را پیموده‌ایم. ما هنگام طلوع آفتاب، بیرون آمدیم [و راه افتادیم] و هم‌اکنون با تو روبرو گشته‌ایم. از تو درخواست می‌کنیم که قومت را نفرین نکنی». نوح (علیه السلام) گفت: «سیصدسال به آنان مهلت می‌دهم». وقتی ششصدسال کامل گشت و آنان ایمان نیاوردند، خواست آن‌ها را نفرین کند که با دوازده هزار قبیله، از قبایل فرشتگان آسمان دوّم مواجّه شد. نوح (علیه السلام) گفت: «شما کیستید»؟! گفتند: «ما دوازده هزار قبیله، از قبایل فرشتگان آسمان دوّم هستیم. عرض مسیر آسمان دوّم به‌اندازه‌ی مسافت پانصدسال است و از آسمان دوّم تا آسمان دنیا، به‌اندازه‌ی پانصدسال دیگر و عرض آسمان دنیا نیز پانصدسال است و از آسمان دنیا تا دنیا، نیز پانصدسال است. ما به هنگام طلوع آفتاب به راه افتاده‌ایم و به وقت چاشت [که خورشید تازه در حال بالارفتن است] با تو مواجه شده‌ایم؛ تا از تو بخواهیم که قومت را نفرین نکنی». نوح (علیه السلام) گفت: «سیصدسال دیگر به آنان مهلت می‌دهم [و نفرین را به تأخیر می‌اندازم]». وقتی که نهصدسال مهلتشان به‌سر آمد و باز ایمان‌نیاوردند خواست که نفرینشان کند. پس خداوند متعال آیه: و به نوح وحی رسید که از قوم تو جز آن گروه که ایمان آورده‌اند، دیگر ایمان نخواهند آورد. از کردار آنان اندوهگین مباش. ( هود/۳۶ ) را نازل کرد. نوح (علیه السلام) عرض کرد: و نوح گفت: ای پروردگار من! بر روی زمین هیچ‌یک از کافران را مگذار. که اگر بگذاریشان، بندگانت را گمراه می‌کنند و جز فرزندانی فاجر و کافر نیاورند چیست؟ ( نوح/۲۷۲۶ ) سپس خداوند به وی فرمان داد که نهال خرما بکارد. نوح (علیه السلام) مشغول این کار شد، قومش بر او می‌گذشتند و او را مسخره کرده، به او می‌خندیدند و می‌گفتند: «پیر مردی که نهصد سال دارد، نهال می‌کارد»! و نوح (علیه السلام) را با سنگ می‌زدند. وقتی‌که از این تاریخ پنجاه‌سال گذشت و درخت خرما تنومند و مُحکم گشت، پروردگار فرمان قطع‌کردن آن را داد. قوم نوح (علیه السلام) دوباره او را مسخره کردند و می‌گفتند: «درخت خرما رسیده است»! و پروردگار نیز چنین فرمود: و هر زمان گروهی از اشراف قومش بر او می‌گذشتند، او را مسخره می‌کردند؛ [ولی نوح] گفت: «اگر ما را مسخره می‌کنید، ما نیز شما را همین‌گونه مسخره خواهیم کرد. به‌زودی خواهید دانست. ( هود/۳۹۳۸ ) پروردگار به نوح (علیه السلام) فرمان داد که ساخت کشتی را شروع کند و به جبرئیل فرمان‌داد که نزد او برود و به او یاد بدهد که چگونه کشتی بسازد و او طول کشتی را هزارودویست ذراع و عرض آن را هشتصدذراع و ارتفاع آن را هشتاد ذراع، اندازه‌گیری کرد. نوح (علیه السلام) عرض کرد: «پروردگارا! چه کسی در ساخت آن به من کمک می‌کند»؟ خداوند به او وحی کرد: «در میان قومت فریاد بزن که هرکس در ساخت کشتی به من یاری برساند و بخشی از آن را نجّاری کند هرآنچه نجّاری کرده بعداً برای او تبدیل به نقره و طلا می‌شود». پس نوح (علیه السلام) در میان قومش بانگ برآورد امّا باز قومش او را مسخره کرده و گفتند: «نوح (علیه السلام) در خشکی شروع به ساختن کشتی می‌کند»!

Imam Sadiq (peace be upon him): Nuh (peace be upon him) called his people to Allah the Exalted for three hundred years, but they did not answer him. He intended to invoke a curse upon them, but at sunrise he was met by twelve thousand tribes from the tribes of the angels of the lowest heaven, who were among the great ones of the angels. Nuh (peace be upon him) said to them: "Who are you?" They said: "We are twelve thousand tribes from the tribes of the angels of the lowest heaven, and we have traversed the width of the lowest heaven, which is a distance of five hundred years, and from the lowest heaven to the earth, which is another five hundred years. We set out at sunrise [and travelled] and now we have met you. We ask you not to invoke a curse upon your people." Nuh (peace be upon him) said: "I will grant them a respite of three hundred years." When six hundred full years had passed and they still did not believe, he intended to curse them, and he was met by twelve thousand tribes from the tribes of the angels of the second heaven. Nuh (peace be upon him) said: "Who are you?" They said: "We are twelve thousand tribes from the tribes of the angels of the second heaven. The width of the path of the second heaven is a distance of five hundred years, and from the second heaven to the lowest heaven is another five hundred years, and the width of the lowest heaven is also five hundred years, and from the lowest heaven to the earth is likewise five hundred years. We set out at sunrise and have met you at forenoon [when the sun is just rising], to ask you not to invoke a curse upon your people." Nuh (peace be upon him) said: "I will grant them a respite of another three hundred years [and delay the curse]." When nine hundred years of respite had passed and they still did not believe, he intended to curse them. So Allah the Exalted revealed the verse: And it was revealed to Nuh that: none of your people will believe now except those who have already believed. So do not grieve at what they do (Hud/36). Nuh (peace be upon him) said: And Nuh said: "O my Lord! Do not leave upon the earth a single one of the disbelievers. For if You leave them, they will lead Your servants astray and will not beget except immoral, ungrateful ones" (Nuh/26–27). Then Allah commanded him to plant date palm seedlings. Nuh (peace be upon him) busied himself with this task, and his people would pass by him and mock him and laugh at him, saying: "An old man of nine hundred years is planting seedlings!" And they would pelt Nuh (peace be upon him) with stones. When fifty years had passed from that time and the date palm had grown sturdy and firm, the Lord commanded that it be cut down. The people of Nuh (peace be upon him) mocked him again, saying: "The date palm has just matured!" And the Lord said: And whenever a group of the elite of his people passed by him, they mocked him; [but Nuh] said: "If you mock us, we will mock you likewise. Soon you will know" (Hud/38–39). The Lord commanded Nuh (peace be upon him) to begin building the ark, and commanded Jibra'il to descend to him and teach him how to build the ark. He measured its length as one thousand two hundred cubits, its width as eight hundred cubits, and its height as eighty cubits. Nuh (peace be upon him) said: "O Lord! Who will help me in building it?" Allah revealed to him: "Cry out among your people: whoever helps me in building the ark and carpenters any part of it, whatever he carpenters will later be turned into silver and gold for him." So Nuh (peace be upon him) cried out among his people, but again his people mocked him and said: "Nuh (peace be upon him) is beginning to build an ark on dry land!"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ ત્રણસો વર્ષ સુધી પોતાની કૌમને અલ્લાહ તઆલા તરફ બોલાવ્યા, પરંતુ તેમણે તેમનો જવાબ ન આપ્યો. તેમણે તેમને બદદુઆ કરવાનો ઇરાદો કર્યો, પરંતુ સૂર્યોદય સમયે તેઓ આસ્માને દુનિયાના ફરિશ્તાઓની કબીલાઓમાંથી બાર હજાર કબીલાઓને મળ્યા, જેઓ ફરિશ્તાઓમાં મહાનમાં હતા. નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ તેમને કહ્યું: "તમે કોણ છો?" તેઓએ કહ્યું: "અમે આસ્માને દુનિયાના ફરિશ્તાઓની કબીલાઓમાંથી બાર હજાર કબીલાઓ છીએ, અને અમે આસ્માને દુનિયાની પહોળાઈનો માર્ગ જે પાંચસો વર્ષ જેટલો છે, અને આસ્માને દુનિયાથી દુનિયા સુધી, જે બીજા પાંચસો વર્ષ છે, પસાર કર્યો છે. અમે સૂર્યોદય સમયે નીકળ્યા [અને માર્ગે થયા] અને હમણાં તમારી સામે આવ્યા છીએ. અમે તમારી પાસે વિનંતી કરીએ છીએ કે તમે તમારી કૌમને બદદુઆ ન કરો." નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "હું તેમને ત્રણસો વર્ષની મહેલત આપું છું." જ્યારે છસો વર્ષ પૂરા થયા અને તેઓ ઈમાન ન લાવ્યા, ત્યારે તેમણે તેમને બદદુઆ કરવાનો ઇરાદો કર્યો કે તેઓ બીજા આસ્માનના ફરિશ્તાઓની કબીલાઓમાંથી બાર હજાર કબીલાઓને મળ્યા. નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "તમે કોણ છો?" તેઓએ કહ્યું: "અમે બીજા આસ્માનના ફરિશ્તાઓની કબીલાઓમાંથી બાર હજાર કબીલાઓ છીએ. બીજા આસ્માનના માર્ગની પહોળાઈ પાંચસો વર્ષના અંતર જેટલી છે, અને બીજા આસ્માનથી આસ્માને દુનિયા સુધી, બીજા પાંચસો વર્ષ જેટલી છે, અને આસ્માને દુનિયાની પહોળાઈ પણ પાંચસો વર્ષ છે, અને આસ્માને દુનિયાથી દુનિયા સુધી પણ પાંચસો વર્ષ છે. અમે સૂર્યોદય સમયે માર્ગે થયા છીએ અને ચાશ્તના સમયે [જ્યારે સૂર્ય હમણાં ઉપર ચઢી રહ્યો છે] તમારી સામે આવ્યા છીએ; જેથી તમારી પાસે વિનંતી કરીએ કે તમે તમારી કૌમને બદદુઆ ન કરો." નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "હું તેમને બીજા ત્રણસો વર્ષની મહેલત આપું છું [અને બદદુઆને મુલતવી રાખું છું]." જ્યારે નવસો વર્ષની મહેલત પૂરી થઈ ગઈ અને તેઓ ફરી ઈમાન ન લાવ્યા, ત્યારે તેમણે તેમને બદદુઆ કરવાનો ઇરાદો કર્યો. ત્યારે અલ્લાહ તઆલા એ આયત: અને નૂહને વહી કરવામાં આવી કે તમારી કૌમમાંથી જેઓ ઈમાન લાવી ચૂક્યા છે તેમના સિવાય કોઈ ઈમાન નહીં લાવે. તેમના કામોથી ગમગીન ન થાઓ. (હૂદ/૩૬) નાઝિલ કરી. નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ અરજ કરી: અને નૂહે કહ્યું: હે મારા પરવરદિગાર! ધરતી પર કાફિરોમાંથી કોઈને છોડીશ નહીં. કારણ કે જો તું તેમને છોડી દેશે, તો તેઓ તારા બંદાઓને ગુમરાહ કરશે અને ફાજિર અને કાફિર ઔલાદ સિવાય કંઈ પેદા નહીં કરે (નૂહ/૨૬–૨૭). પછી અલ્લાહે તેમને હુકમ કર્યો કે ખજૂરનું રોપું વાવે. નૂહ (અલયહિસ્સલામ) આ કામમાં લાગી ગયા, તેમની કૌમ તેમની પાસેથી પસાર થતી અને તેમની મશ્કરી કરીને, તેમના પર હસતી અને કહેતી: "એક વૃદ્ધ માણસ જે નવસો વર્ષનો છે, રોપું વાવે છે!" અને નૂહ (અલયહિસ્સલામ) ને પથ્થરો મારતા. જ્યારે આ તારીખથી પચાસ વર્ષ પસાર થયા અને ખજૂરનું ઝાડ મજબૂત અને દ્રઢ થયું, ત્યારે પરવરદિગારે તેને કાપવાનો હુકમ આપ્યો. નૂહ (અલયહિસ્સલામ) ની કૌમે ફરીથી તેમની મશ્કરી કરી અને કહ્યું: "ખજૂરનું ઝાડ પાકી ગયું છે!" અને પરવરદિગારે પણ આમ ફરમાવ્યું: અને જ્યારે પણ તેમની કૌમના શ્રીમંતોમાંથી કોઈ જૂથ તેમની પાસેથી પસાર થતું, ત્યારે તેઓ તેમની મશ્કરી કરતા; [પરંતુ નૂહે] કહ્યું: "જો તમે અમારી મશ્કરી કરો છો, તો અમે પણ તમારી એવી જ મશ્કરી કરીશું. ટૂંક સમયમાં તમે જાણી લેશો" (હૂદ/૩૮–૩૯). પરવરદિગારે નૂહ (અલયહિસ્સલામ) ને હુકમ કર્યો કે કશ્તી બનાવવાનું શરૂ કરે અને જિબ્રઈલને હુકમ કર્યો કે તેમની પાસે જાય અને તેમને શીખવે કે કશ્તી કેવી રીતે બનાવવી, અને તેમણે કશ્તીની લંબાઈ એક હજાર બસો ઝિરાઅ અને પહોળાઈ આઠસો ઝિરાઅ અને ઊંચાઈ એંસી ઝિરાઅ માપી. નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ અરજ કરી: "હે પરવરદિગાર! એને બનાવવામાં કોણ મને મદદ કરશે?" અલ્લાહે તેમને વહી કરી: "તારી કૌમમાં પોકાર કર કે જે કોઈ કશ્તી બનાવવામાં મને મદદ કરશે અને તેનો કોઈ ભાગ સુથારી કરશે, જે કંઈ સુથારી કરશે તે પછીથી તેના માટે ચાંદી અને સોનામાં બદલાઈ જશે." તો નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાની કૌમમાં અવાજ ઉઠાવ્યો પરંતુ ફરી તેમની કૌમે તેમની મશ્કરી કરી અને કહ્યું: "નૂહ (અલયહિસ્સલામ) સૂકી જમીન પર કશ્તી બનાવવાનું શરૂ કરે છે!"

#4 و در محضر ما کشتی بساز And build the ark under Our watch અને અમારી નજર સામે કશ્તી બનાવો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

لَمَّا أَرَادَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ أَنْ یَهْلِکَ قَوْمَ نُوحٍ (علیه السلام) أَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ أَنْ شُقَّ أَلْوَاحَ السَّاجِ فَلَمَّا شَقَّهَا لَمْ یَدْرِ مَا یَصْنَعُ بِهَا فَهَبَطَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَأَرَاهُ هَیْئَهًَْ السَّفِینَهًِْ وَ مَعَهُ تَابُوتٌ فِیهِ مِائَهًُْ أَلْفِ مِسْمَارٍ وَ تِسْعَهًٌْ وَ عِشْرُونَ أَلْفَ مِسْمَارٍ فَسَمَّرَ بِالْمَسَامِیرِ کُلِّهَا السَّفِینَهًَْ إِلَی أَنْ بَقِیَتْ خَمْسَهًُْ مَسَامِیرَ فَضَرَبَ بِیَدِهِ إِلَی مِسْمَارٍ مِنْهَا فَأَشْرَقَ فِی یَدِهِ وَ أَضَاءَ کَمَا یُضِیءُ الْکَوْکَبُ الدُّرِّیُّ فِی أُفُقِ السَّمَاءِ فَتَحَیَّرَ مِنْ ذَلِکَ نُوحٌ (علیه السلام) فَأَنْطَقَ اللَّهُ ذَلِکَ الْمِسْمَارَ بِلِسَانٍ طَلْقٍ ذَلْقٍ فَقَالَ عَلَی اسْمِ خَیْرِ الْأَنْبِیَاءِ مُحَمَّدِ‌بْنِ‌عَبْدِ‌اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَهَبَطَ عَلَیْهِ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ یَا جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) مَا هَذَا الْمِسْمَارُ الَّذِی مَا رَأَیْتُ مِثْلَهُ قَالَ هَذَا بِاسْمِ خَیْرِ الْأَوَّلِینَ وَ الْآخِرِینَ مُحَمَّدِ‌بْنِ‌عَبْدِ‌اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَسْمِرْهُ فِی أَوَّلِهَا عَلَی جَانِبِ السَّفِینَهًِْ الْیَمِینِ ثُمَّ ضَرَبَ بِیَدِهِ عَلَی مِسْمَارٍ ثَانٍ فَأَشْرَقَ وَ أَنَارَ فَقَالَ نُوحٌ (علیه السلام) وَ مَا هَذَا الْمِسْمَارُ قَالَ مِسْمَارُ أَخِیهِ وَ ابْنِ عَمِّهِ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) فَأَسْمِرْهُ عَلَی جَانِبِ السَّفِینَهًِْ الْیَسَارِ فِی أَوَّلِهَا ثُمَّ ضَرَبَ بِیَدِهِ إِلَی مِسْمَارٍ ثَالِثٍ فَزَهَرَ وَ أَشْرَقَ وَ أَنَارَ فَقَالَ هَذَا مِسْمَارُ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) فَأَسْمِرْهُ إِلَی جَانِبِ مِسْمَارِ أَبِیهَا ثُمَّ ضَرَبَ بِیَدِهِ إِلَی مِسْمَارٍ رَابِعٍ فَزَهَرَ وَ أَنَارَ فَقَالَ هَذَا مِسْمَارُ الْحَسَنِ (علیه السلام) فَأَسْمِرْهُ إِلَی جَانِبِ مِسْمَارِ أَبِیهِ ثُمَّ ضَرَبَ بِیَدِهِ إِلَی مِسْمَارٍ خَامِسٍ فَأَشْرَقَ وَ أَنَارَ وَ بَکَی فَقَالَ یَا جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) مَا هَذِهِ النَّدَاوَهًُْ فَقَالَ هَذَا مِسْمَارُ الْحُسَیْنِ‌بْنِ‌عَلِیٍّ (علیه السلام) سَیِّدِ الشُّهَدَاءِ فَأَسْمِرْهُ إِلَی جَانِبِ مِسْمَارِ أَخِیهِ ثُمَّ قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) وَ حَمَلْناهُ عَلی ذاتِ أَلْواحٍ وَ دُسُرٍ قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) اأَلْوَاحُ خُشُبُ السَّفِینَهًِْ وَ نَحْنُ دُّسُرُ لَوْلَانَا مَا سَارَتِ السَّفِینَهًُْ بِأَهْلِهَا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- هنگامی‌که خداوند خواست قوم نوح (علیه السلام) را نابود کند، به او وحی کرد که تخته‌های درخت ساج را دونیم سازد. چون این کار را انجام داد، نمی‌دانست با آن‌ها چه باید بکند. جبرئیل نازل شد و شکل کشتی را به او نمایاند. او جعبه‌ای هم با خود آورده بود که صدوبیست‌ونه‌هزار میخ در آن بود. حضرت نوح (علیه السلام) میخ‌ها را به تخته‌ها کوبید [و کشتی را محکم کرد] تا پنج میخ باقی ماند. به یکی از آن‌ها دست زد. در کف دستش درخشید و نوری [از آن] ساطع شد؛ چنان‌که ستاره‌ای پرنور در آسمان نورافشانی کند. نوح (علیه السلام) تعجّب کرد. خداوند آن میخ را به سخن واداشت و به زبان فصیح و گویا گفت: «نام بهترین پیامبران، محمّدبن‌عبدالله (صلی الله علیه و آله) بر من [نوشته شده] است». جبرئیل (علیه السلام) بر نوح (علیه السلام) فرود آمد؛ نوح (علیه السلام) از او پرسید: «این چه میخی است که تاکنون مانند آن را ندیده‌ام»؟ گفت: «این میخ به نام بهترین مخلوق خداوند از ابتدا تا انتهای خلقت، محمّدبن‌عبداللَّه (صلی الله علیه و آله) است. آن را بر سمت راست جلوی کشتی بکوب». بعد دستش را به میخ دوّم زد؛ آن هم درخشیده و پرتو افشاند. نوح به جبرئیل گفت: «این چه میخی‌است»؟ جبرئیل گفت: «این میخ به نام برادر و پسر عمویش علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است؛ آن را در جلوی کشتی سمت چپ بکوب». بعد به میخ سوّم دست‌زد؛ درخشید و نور داد. جبرئیل گفت: «این میخ به نام فاطمه (سلام الله علیها) است؛ آن را کنار میخی که به نام پدرش بود، بکوب». دست برد و میخ چهارم را گرفت؛ آن هم روشنی‌داد و پرتو افشاند. جبرئیل گفت: «این میخ به نام امام حسن (علیه السلام) است؛ آن را در کنار میخی که به نام پدرش بود، بکوب». سپس دستش را به میخ پنجم زد. از آن هم فروغی برخاست، نور افشاند و گریست. نوح (علیه السلام) گفت: «ای جبرئیل! این گریه‌وزاری چیست»؟ جبرئیل گفت: «این میخ به نام حسین‌بن‌علی (علیه السلام) سرور شهیدان است؛ آن را در کنار میخی که به نام برادرش بود، بکوب». سپس پیامبر (صلی الله علیه و آله) این آیه را خواند: و او را بر [کشتی] دارای تخته‌ها و میخ‌ها سوار کردیم. ( قمر/۱۳ ) پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «أَلْواحٍ، چوب‌های کشتی و ما، دُسُر؛ میخ‌های آن بودیم و اگر ما نبودیم کشتی مسافرانش را حرکت نمی‌داد».

The Prophet (peace be upon him and his family): When Allah wanted to destroy the people of Nuh (peace be upon him), He revealed to him that he should split the planks of the teak tree in two. When he had done so, he did not know what to do with them. Jibra'il descended and showed him the shape of the ship. He had also brought with him a box containing one hundred and twenty-nine thousand nails. Nuh (peace be upon him) drove the nails into the planks [and made the ship firm] until five nails remained. He touched one of them; it shone in the palm of his hand and light radiated [from it], as a brilliant star shines in the sky. Nuh (peace be upon him) was astonished. Allah caused that nail to speak, and in an eloquent, clear tongue it said, "The name of the best of the prophets, Muhammad ibn Abd Allah (peace be upon him and his family), is [inscribed] upon me." Jibra'il (peace be upon him) descended upon Nuh (peace be upon him); Nuh (peace be upon him) asked him, "What is this nail, the like of which I have never seen?" He said, "This nail bears the name of the best of Allah's creation from the beginning to the end of creation, Muhammad ibn Abd Allah (peace be upon him and his family). Drive it in on the right side at the front of the ship." Then he touched the second nail; it too shone and radiated light. Nuh said to Jibra'il, "What is this nail?" Jibra'il said, "This nail bears the name of his brother and cousin, Ali ibn Abi Talib (peace be upon him); drive it in at the front of the ship on the left side." Then he touched the third nail; it shone and gave off light. Jibra'il said, "This nail bears the name of Fatima (peace be upon her); drive it in next to the nail that bore her father's name." He reached out and took the fourth nail; it too gave off brightness and radiated light. Jibra'il said, "This nail bears the name of Imam Hasan (peace be upon him); drive it in next to the nail that bore his father's name." Then he touched the fifth nail. From it too a radiance arose, it shed light, and it wept. Nuh (peace be upon him) said, "O Jibra'il! What is this weeping and lamentation?" Jibra'il said, "This nail bears the name of Husayn ibn Ali (peace be upon him), the master of the martyrs; drive it in next to the nail that bore his brother's name." Then the Prophet (peace be upon him and his family) recited this verse: وَ حَمَلْناهُ عَلی ذاتِ أَلْواحٍ وَ دُسُرٍ [And We carried him upon that which had planks and nails.] (al-Qamar/13) The Prophet (peace be upon him and his family) said, "أَلْواحٍ are the wooden planks of the ship, and we are the دُسُر, its nails, and had it not been for us, the ship would not have moved its passengers."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જ્યારે અલ્લાહે નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમને નષ્ટ કરવાની ઇચ્છા કરી, ત્યારે તેમને વહી કરી કે તેઓ સાગના ઝાડની તખતીઓને બે ભાગમાં કરે. જ્યારે તેઓએ આ કામ કરી લીધું, તો તેમને ખબર ન હતી કે તેમની સાથે શું કરવું. જીબ્રઈલ ઉતર્યા અને તેમને કશ્તીનો આકાર બતાવ્યો. તેઓ પોતાની સાથે એક પેટી પણ લાવ્યા હતા જેમાં એક લાખ ઓગણત્રીસ હજાર ખીલા હતા. હઝરત નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ ખીલાઓને તખતીઓમાં ઠોક્યા [અને કશ્તીને મજબૂત બનાવી] ત્યાં સુધી કે પાંચ ખીલા બાકી રહ્યા. તેમણે તેમાંના એકને હાથ લગાડ્યો; તેમની હથેળીમાં તે ચમક્યો અને [તેમાંથી] નૂર ફેલાયું; જેમ કે આકાશમાં એક ચમકતો સિતારો પ્રકાશ ફેલાવે. નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ને આશ્ચર્ય થયું. અલ્લાહે તે ખીલાને બોલવા પર મજબૂર કર્યો અને તેણે ફસીહ અને સ્પષ્ટ ભાષામાં કહ્યું: "શ્રેષ્ઠ પયગંબરો, મુહમ્મદ બિન અબ્દુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નું નામ મારા પર [લખવામાં આવ્યું] છે." જીબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) નૂહ (અલયહિસ્સલામ) પર ઉતર્યા; નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને પૂછ્યું: "આ કયો ખીલો છે કે અત્યાર સુધી મેં તેના જેવો જોયો નથી?" તેમણે કહ્યું: "આ ખીલો સૃષ્ટિની શરૂઆતથી અંત સુધીના અલ્લાહના શ્રેષ્ઠ મખલૂક, મુહમ્મદ બિન અબ્દુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના નામનો છે. તેને કશ્તીના આગળના ભાગમાં જમણી બાજુ ઠોકો." પછી તેમણે બીજા ખીલા પર હાથ મૂક્યો; તે પણ ચમક્યો અને પ્રકાશ ફેલાવ્યો. નૂહે જીબ્રઈલને પૂછ્યું: "આ કયો ખીલો છે?" જીબ્રઈલે કહ્યું: "આ ખીલો તેમના ભાઈ અને ચચેરા ભાઈ, અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ના નામનો છે; તેને કશ્તીના આગળના ભાગમાં ડાબી બાજુ ઠોકો." પછી ત્રીજા ખીલા પર હાથ મૂક્યો; તે ચમક્યો અને પ્રકાશ આપ્યો. જીબ્રઈલે કહ્યું: "આ ખીલો ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ના નામનો છે; તેને તે ખીલાની બાજુમાં ઠોકો જે તેમના પિતાના નામનો હતો." તેમણે હાથ લંબાવ્યો અને ચોથો ખીલો પકડ્યો; તેણે પણ પ્રકાશ આપ્યો અને ઝગમગાટ ફેલાવ્યો. જીબ્રઈલે કહ્યું: "આ ખીલો ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ)ના નામનો છે; તેને તે ખીલાની બાજુમાં ઠોકો જે તેમના પિતાના નામનો હતો." પછી તેમણે પોતાનો હાથ પાંચમા ખીલા પર મૂક્યો. તેમાંથી પણ ચમક ઊઠી, પ્રકાશ ફેલાવ્યો અને રડ્યો. નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "ઓ જીબ્રઈલ! આ રૂદન અને વિલાપ શું છે?" જીબ્રઈલે કહ્યું: "આ ખીલો શહીદોના સરદાર, હુસૈન બિન અલી (અલયહિસ્સલામ)ના નામનો છે; તેને તે ખીલાની બાજુમાં ઠોકો જે તેમના ભાઈના નામનો હતો." પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ આ આયત તિલાવત કરી: وَ حَمَلْناهُ عَلی ذاتِ أَلْواحٍ وَ دُسُرٍ [અને અમે તેમને [કશ્તી] જેમાં તખતીઓ અને ખીલા હતા તેના પર સવાર કરાવ્યા.] (કમર/૧૩) પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "أَلْواحٍ, કશ્તીના લાકડાં છે, અને અમે, دُسُر; તેના ખીલા હતા, અને જો અમે ન હોત તો કશ્તી પોતાના મુસાફરોને ચલાવી શકતી નહીં."