سورة هود

Verse 50 of 123

11:50

وَ إِلى عادٍ أَخاهُمْ هُوداً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللهَ‌ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ مُفْتَرُونَ

و به‌سوى [قومِ] عاد، برادرشان «هود» را فرستادیم؛ [به آن‌ها] گفت: «اى قوم من! خدا را پرستش کنید، که معبودى جز او براى شما نیست؛ شما فقط افترا مى‌بندید [و بت‌ها را همتاى او مى‌خوانید].

And to Ad (We sent) their brother Hud. He said: O my people! serve Allah, you have no god other than He; you are nothing but forgers (of lies).

અને આદવાળાઓ તરફ અમોએ તેમના ભાઇ હૂદને મોકલ્યો; તેણે કહ્યું અય મારી કોમ! અલ્લાહની ઇબાદત કરો, તેના સિવાય તમારો બીજો કોઇ ઇબાદતને લાયક નથી; તમે ફકત જૂઠી વાતો ઉપજાવી કાઢનારા છો.

#1 و به‌سوی [قومِ] عاد، برادرشان «هود» را فرستادیم And to Aad We sent their brother Hud અને [કૌમે] આદ તરફ તેમના ભાઈ «હૂદ»ને મોકલ્યા

علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

قَالَ إِنَّ عَاداً کَانَتْ بِلَادُهُمْ فِی الْبَادِیَهًِْ مِنَ الشُّقُوقِ إِلَی الْأَجْفَرِ أَرْبَعَهًَْ مَنَازِلَ وَ کَانَ لَهُمْ زَرْعٌ وَ نَخْلٌ کَثِیرٌ وَ لَهُمْ أَعْمَارٌ طَوِیلَهًٌْ وَ أَجْسَامٌ طَوِیلَهًٌْ فَعَبَدُوا الْأَصْنَامَ وَ بَعَثَ اللَّهُ إِلَیْهِمْ هُوداً (علیه السلام) یَدْعُوهُمْ إِلَی الْإِسْلَامِ وَ خَلْعِ الْأَنْدَادِ فَأَبَوْا وَ لَمْ یُؤْمِنُوا بِهُودٍ (علیه السلام) وَ آذَوْهُ فَکَفَّ السَّمَاءُ عَنْهُمْ سَبْعَ سِنِینَ حَتَّی قُحِطُوا وَ کَانَ هُودٌ (علیه السلام) زَرَّاعاً وَ کَانَ یَسْقِی الزَّرْعَ فَجَاءَ قَوْمٌ إِلَی بَابِهِ یُرِیدُونَهُ فَخَرَجَتْ عَلَیْهِمُ امْرَأَتُهُ شَمْطَاءَ عَوْرَاءَ فَقَالَتْ مَنْ أَنْتُمْ فَقَالُوا نَحْنُ مِنْ بِلَادِ کَذَا وَ کَذَا أَجْدَبَتْ بِلَادُنَا فَجِئْنَا إِلَی هُودٍ (علیه السلام) نَسْأَلُهُ أَنْ یَدْعُوَ اللَّهَ لَنَا حَتَّی تُمْطَرَ وَ تُخْصِبَ بِلَادُنَا فَقَالَتْ لَوِ اسْتُجِیبَ لِهُودٍ (علیه السلام) لَدَعَا لِنَفْسِهِ فَقَدِ احْتَرَقَ زَرْعُهُ لِقِلَّهًِْ الْمَاءِ قَالُوا فَأَیْنَ هُوَ قَالَتْ هُوَ فِی مَوْضِعِ کَذَا وَ کَذَا فَجَاءُوا إِلَیْهِ فَقَالُوا یَا نَبِیَّ اللَّهِ (علیه السلام) قَدْ أَجْدَبَتْ بِلَادُنَا وَ لَمْ نُمْطَرْ فَاسْأَلِ اللَّهَ أَنْ تُخْصِبَ بِلَادُنَا وَ نُمْطَرَ فَتَهَیَّأَ لِلصَّلَاهًِْ وَ صَلَّی وَ دَعَا لَهُمْ فَقَالَ لَهُمُ ارْجِعُوا فَقَدْ أُمْطِرْتُمْ‌فَأَخْصَبَتْ بِلَادُکُمْ فَقَالُوا یَا نَبِیَّ اللَّهِ (علیه السلام) إِنَّا رَأَیْنَا عَجَباً قَالَ وَ مَا رَأَیْتُمْ قَالُوا رَأَیْنَا فِی مَنْزِلِکَ امْرَأَهًًْ شَمْطَاءَ عَوْرَاءَ قَالَتْ لَنَا مَنْ أَنْتُمْ وَ مَنْ تُرِیدُونَ قُلْنَا جِئْنَا إِلَی نَبِیِّ اللَّهِ هُودٍ (علیه السلام) لِیَدْعُوَ اللَّهَ لَنَا فَنُمْطَرَ فَقَالَتْ لَوْ کَانَ هُودٌ (علیه السلام) دَاعِیاً لَدَعَا لِنَفْسِهِ فَإِنَّ زَرْعَهُ قَدِ احْتَرَقَ فَقَالَ هُودٌ (علیه السلام) ذَاکَ امْرَأَتِی وَ أَنَا أَدْعُو اللَّهَ لَهَا بِطُولِ الْبَقَاءِ فَقَالُوا فَکَیْفَ ذَلِکَ قَالَ لِأَنَّهُ مَا خَلَقَ اللَّهُ مُؤْمِناً إِلَّا وَ لَهُ عَدُوٌّ یُؤْذِیهِ وَ هِیَ عَدُوَّتِی فَلَأَنْ یَکُونَ عَدُوِّی مِمَّنْ أَمْلِکُهُ خَیْرٌ مِنْ أَنْ یَکُونَ عَدُوِّی مِمَّنْ یَمْلِکُنِی فَبَقِیَ هُودٌ (علیه السلام) فِی قَوْمِهِ یَدْعُوهُمْ إِلَی اللَّهِ وَ یَنْهَاهُمْ عَنْ عِبَادَهًِْ الْأَصْنَامِ حَتَّی تُخْصِبَ بِلَادُهُمْ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِمُ الْمَطَرَ وَ هُوَ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ وَ یا قَوْمِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ یُرْسِلِ السَّماءَ عَلَیْکُمْ مِدْراراً وَ یَزِدْکُمْ قُوَّةً إِلی قُوَّتِکُمْ وَ لا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِینَ فَقَالُوا کَمَا حَکَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ یا هُودُ ما جِئْتَنا بِبَیِّنَةٍ وَ ما نَحْنُ بِتارِکِی آلِهَتِنا عَنْ قَوْلِکَ وَ ما نَحْنُ لَکَ بِمُؤْمِنِینَ إِلَی آخِرِ الْآیَهًِْ فَلَمَّا لَمْ یُؤْمِنُوا أَرْسَلَ اللَّهُ عَلَیْهِمُ الرِّیحَ الصَّرْصَرَ یَعْنِی الْبَارِدَهًَْ وَ هُوَ قَوْلُهُ فِی سُورَهًِْ الْقَمَرِ کَذَّبَتْ عادٌ فَکَیْفَ کانَ عَذابِی وَ نُذُرِ إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَیْهِمْ رِیحاً صَرْصَراً فِی یَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ وَ حَکَی فِی سُورَهًِْ الْحَاقَّهًِْ فَقَالَ وَ أَمَّا عادٌ فَأُهْلِکُوا بِرِیحٍ صَرْصَرٍ عاتِیَةٍ سَخَّرَها عَلَیْهِمْ سَبْعَ لَیالٍ وَ ثَمانِیَةَ أَیَّامٍ حُسُوماً قَالَ کَانَ الْقَمَرُ مَنْحُوساً بِزُحَلَ سَبْعَ لَیالٍ وَ ثَمانِیَهًَْ أَیَّامٍ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- سرزمین‌های قوم «عاد» در بیابان بود، به‌اندازه‌ی چهار منزل از شقوق تا اجفر (منزلی در راه مکّه) بود. و آن‌ها دارای کشت و زرع و درختان خرمای فراوانی بودند و عمری طولانی و قامت‌هایی بلند داشتند؛ و بت‌ها را می‌پرستیدند. خداوند هود (علیه السلام) را بر آن‌ها مبعوث کرد و او آن‌ها را به‌سوی تسلیم‌شدن و توحید دعوت نمود؛ ولی آن‌ها امتناع‌ورزیده و به هود (علیه السلام) ایمان‌نیاوردند و او را اذیّت‌کردند؛ بنابراین آسمان تا هفت‌سال بر آنها نبارید، تا اینکه دچار قحطی شدند. هود (علیه السلام) کشاورز بود و کشت خود را آبیاری می‌کرد، گروهی به در خانه‌ی او آمدند تا او را ببینند، همسرش که زنی سپیدموی و دارای کجی چشم بود، بیرون آمد و گفت: «شما کیستید»؟ گفتند: «ما مردم فلان شهر هستیم، سرزمین‌های ما خشک شده است؛ به‌سوی هود (علیه السلام) آمده‌ایم تا از او بخواهیم به درگاه خداوند برای ما دعا کند تا باران ببارد و سرزمین‌های ما سرسبز شود». همسر هود (علیه السلام) گفت: «اگر دعای هود (علیه السلام) مستجاب بود برای خودش دعا می‌کرد؛ زراعتش از کمی آب سوخته است». گفتند: «او کجاست»؟ همسرش گفت: «او در فلان مکان‌است». آن‌ها به نزد هود (علیه السلام) آمدند و گفتند: «ای پیامبر خدا! سرزمین‌های ما خشک شده و بارانی نمی‌بارد، تو از خداوند بخواه که سرزمین‌های ما سرسبز شود و باران ببارد»! هود (علیه السلام) آماده‌ی نماز شد و نماز خواند و برای آن‌ها دعا کرده و فرمود: «برگردید که باران بر شما بارید و سرزمین‌هایتان سرسبز شد». گفتند: «ای پیامبر خدا! ما چیز عجیبی‌دیدیم». [هود (علیه السلام)] فرمود: «چه دیدید»؟ گفتند: «در خانه‌ی تو زنی سپیدموی و دارای کجی چشم دیدیم که به ما گفت: «شما کیستید و چه کسی را می‌خواهید»؟ گفتیم: «ما به‌سوی پیامبر خدا هود (علیه السلام) آمده‌ایم تا به درگاه الهی برای ما دعا کند و باران ببارد». [آن زن] گفت: «اگر هود (علیه السلام) دعاکننده بود، برای خودش دعا می‌کرد؛ چون زراعت خودش سوخته است». هود (علیه السلام) فرمود: «او همسر من است و من از خداوند طول عمر او را می‌خواهم». گفتند: «چگونه چنین چیزی ممکن‌است»؟ هود (علیه السلام) فرمود: «خداوند برای هر مؤمنی دشمنی آفریده که وی را آزار می‌دهد و این زن دشمن من است و دشمنی که در اختیار من باشد، بهتر است از دشمنی که من در اختیار او باشم»! هود (علیه السلام) [سال‌ها] در میان قومش ماند و آن‌ها را به‌سوی خدا دعوت و از عبادت بت‌ها نهی می‌کرد؛ تا دوباره سرزمین‌هایشان سبز و خرّم شد و خداوند باران را بر آنان نازل کرد و در همین رابطه است سخن خداوند عزّوجلّ که می‌فرماید: و ای قوم من، از پروردگارتان آمرزش بخواهید، آنگاه بر آستان او توبه کنید تا باران را پی‌درپی بر شما فروریزد و بر نیرویتان بیفزاید. و چون گنهکاران رخ برمتابید. ( هود/۵۲ ) امّا مردم قومش همان‌طور که خدای عزّوجلّ حکایت فرموده در جواب گفتند: ای هود، تو برای ما دلیل روشنی نیاورده‌ای و ما به گفتار تو خدایان خویش را ترک نمی‌کنیم و به تو ایمان نمی‌آوریم. ( هود/۵۳ ) و زمانی‌که ایمان نیاوردند، خداوند بادی به نام «صَرصَر» به‌معنای «شدید و سرد» به‌سوی آن‌ها فرستاد که در سوره‌ی قمر بیان می‌کند: قوم عاد [هود (علیه السلام) را] دروغگو انگاشتند پس [بنگر که] عذاب و بیم‌دادن من چگونه بود؟ ما بر آن‌ها باد سرد و سخت را در روزی پیوسته شوم فرستادیم. ( قمر/۱۸ ) و در سوره‌ی حاقّه حکایت کرده و فرموده است: و امّا عاد، به بادی سرد و سخت و از حد گذشته هلاک شدند که آن را هفت شب و هشت روز پیاپی بر آنان گماشت. ( الحاقه/۷۶ ) امام (علیه السلام) فرمود: «ماه، هفت شب و هشت روز در برج زحل شوم بود».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): The lands of the people of Ad were in the desert, extending the distance of four stages from al-Shuquq to al-Ajfar (a stage on the road to Mecca). They had abundant crops and date palms, long lives and tall statures, and they used to worship idols. Allah raised up Hud (peace be upon him) among them, and he called them to submission and to the oneness of Allah. But they refused and did not believe in Hud (peace be upon him), and they harmed him. So the sky withheld its rain from them for seven years, until they were struck by drought. Hud (peace be upon him) was a farmer and used to irrigate his crops. A group came to the door of his house wishing to see him. His wife came out to them — she was a white-haired woman with a squint in her eye — and said, "Who are you?" They said, "We are people of such-and-such a city; our lands have become barren, and we have come to Hud (peace be upon him) to ask him to pray to Allah for us, so that rain may fall and our lands may become green again." The wife of Hud (peace be upon him) said, "If the prayer of Hud (peace be upon him) were answered, he would pray for himself; his own crop has been scorched from lack of water." They said, "Where is he?" His wife said, "He is in such-and-such a place." They came to Hud (peace be upon him) and said, "O Prophet of Allah! Our lands have become barren and no rain falls; ask Allah to make our lands green and to send rain upon us!" Hud (peace be upon him) prepared himself for prayer, prayed, and made supplication for them, and said, "Return, for rain has been sent upon you and your lands have become green." They said, "O Prophet of Allah! We have seen an astonishing thing." Hud (peace be upon him) said, "What did you see?" They said, "In your house we saw a white-haired woman with a squint in her eye, who said to us, 'Who are you and whom do you seek?' We said, 'We have come to the Prophet of Allah, Hud (peace be upon him), that he may pray to Allah for us and rain may fall.' She said, 'If Hud (peace be upon him) were one whose prayer is answered, he would pray for himself, for his own crop has been scorched.'" Hud (peace be upon him) said, "That is my wife, and I ask Allah to grant her a long life." They said, "How can that be?" Hud (peace be upon him) said, "Allah has not created a believer without an enemy who harms him, and this woman is my enemy. And that my enemy should be one over whom I have authority is better than that my enemy should be one who has authority over me." Hud (peace be upon him) remained [for years] among his people, calling them to Allah and forbidding them from the worship of idols, until their lands again became green and lush, and Allah sent rain down upon them. It is regarding this that Allah the Mighty and Majestic says: وَ یا قَوْمِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ یُرْسِلِ السَّماءَ عَلَیْکُمْ مِدْراراً وَ یَزِدْکُمْ قُوَّةً إِلی قُوَّتِکُمْ وَ لا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِینَ [And O my people! Ask forgiveness of your Lord, then turn to Him in repentance; He will send the sky upon you pouring down abundantly, and will add strength to your strength. And do not turn away as guilty ones.] (Hud/52). But his people, as Allah the Mighty and Majestic has related, replied: یا هُودُ ما جِئْتَنا بِبَیِّنَةٍ وَ ما نَحْنُ بِتارِکِی آلِهَتِنا عَنْ قَوْلِکَ وَ ما نَحْنُ لَکَ بِمُؤْمِنِینَ [O Hud, you have not brought us any clear proof, and we will not forsake our gods on your word, nor will we believe in you.] (Hud/53). When they did not believe, Allah sent upon them a wind called "Sarsar," meaning "violent and cold," concerning which He says in Surah al-Qamar: کَذَّبَتْ عادٌ فَکَیْفَ کانَ عَذابِی وَ نُذُرِ إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَیْهِمْ رِیحاً صَرْصَراً فِی یَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ [The people of Ad rejected [Hud (peace be upon him)]; so how then were My chastisement and My warnings? Indeed We sent upon them a cold, violent wind on a day of continuous ill-fortune.] (al-Qamar/18). And in Surah al-Haqqah He has related and said: وَ أَمَّا عادٌ فَأُهْلِکُوا بِرِیحٍ صَرْصَرٍ عاتِیَةٍ سَخَّرَها عَلَیْهِمْ سَبْعَ لَیالٍ وَ ثَمانِیَةَ أَیَّامٍ حُسُوماً [As for Ad, they were destroyed by a cold, violent, overwhelming wind, which He unleashed upon them for seven nights and eight days in succession.] (al-Haqqah/7). The Imam (peace be upon him) said: "The moon was in an ill-fated conjunction with Saturn for seven nights and eight days."

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): કૌમે આદની ધરતીઓ રણમાં હતી, અને શકૂકથી અજફર (મક્કાના રસ્તા પરની એક મંઝિલ) સુધી ચાર મંઝિલ જેટલી હતી. તેઓની પાસે પુષ્કળ ખેતી અને ખજૂરના વૃક્ષો હતાં, લાંબી ઉંમર અને ઊંચા કદ ધરાવતા હતા; અને તેઓ મૂર્તિઓની પૂજા કરતા હતા. અલ્લાહે તેઓ પર હૂદ (અલયહિસ્સલામ)ને મબઊસ કર્યા અને તેમણે તેઓને ઇસ્લામ (તાબેદારી) અને તૌહીદ તરફ બોલાવ્યા; પણ તેઓએ ઇન્કાર કર્યો અને હૂદ (અલયહિસ્સલામ) પર ઈમાન ન લાવ્યા અને તેમને હેરાન કર્યા; તેથી આકાશે તેઓ પર સાત વર્ષ સુધી વરસાદ ન વરસાવ્યો, ત્યાં સુધી કે તેઓ દુકાળનો શિકાર થયા. હૂદ (અલયહિસ્સલામ) ખેડૂત હતા અને પોતાની ખેતીને પાણી આપતા હતા. એક ટોળું તેમના ઘરના દરવાજા પર આવ્યું જેથી તેમને મળે. તેમનાં પત્ની, જે સફેદ વાળવાળી અને એક આંખે ત્રાંસી હતી, બહાર આવ્યાં અને કહ્યું: "તમે કોણ છો?" તેઓએ કહ્યું: "અમે ફલાણા શહેરના લોકો છીએ, અમારી ધરતીઓ સૂકાઈ ગઈ છે; અમે હૂદ (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા છીએ કે તેમની પાસે વિનંતી કરીએ કે તેઓ અલ્લાહની બારગાહમાં અમારા માટે દુઆ કરે, જેથી વરસાદ વરસે અને અમારી ધરતીઓ લીલીછમ થાય." હૂદ (અલયહિસ્સલામ)નાં પત્નીએ કહ્યું: "જો હૂદ (અલયહિસ્સલામ)ની દુઆ કબૂલ થતી હોત તો પોતાના માટે દુઆ કરત; તેમની ખેતી પાણીની અછતથી બળી ગઈ છે." તેઓએ કહ્યું: "તેઓ ક્યાં છે?" પત્નીએ કહ્યું: "તેઓ ફલાણી જગ્યાએ છે." તેઓ હૂદ (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા અને કહ્યું: "ઓ અલ્લાહના પયગંબર! અમારી ધરતીઓ સૂકાઈ ગઈ છે અને વરસાદ વરસતો નથી, તમે અલ્લાહ પાસે માંગો કે અમારી ધરતીઓ લીલીછમ થાય અને વરસાદ વરસે!" હૂદ (અલયહિસ્સલામ) નમાઝ માટે તૈયાર થયા અને નમાઝ પઢી અને તેઓ માટે દુઆ કરી અને ફરમાવ્યું: "પાછા વળો કે તમારા પર વરસાદ વરસી ગયો અને તમારી ધરતીઓ લીલીછમ થઈ ગઈ." તેઓએ કહ્યું: "ઓ અલ્લાહના પયગંબર! અમે એક અજીબ વસ્તુ જોઈ." [હૂદ (અલયહિસ્સલામ)એ] ફરમાવ્યું: "તમે શું જોયું?" તેઓએ કહ્યું: "તમારા ઘરમાં અમે એક સફેદ વાળવાળી અને એક આંખે ત્રાંસી સ્ત્રી જોઈ જેણે અમને કહ્યું: 'તમે કોણ છો અને કોને ઈચ્છો છો?' અમે કહ્યું: 'અમે અલ્લાહના પયગંબર હૂદ (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા છીએ કે તેઓ ઇલાહી બારગાહમાં અમારા માટે દુઆ કરે અને વરસાદ વરસે.' [તે સ્ત્રીએ] કહ્યું: 'જો હૂદ (અલયહિસ્સલામ) દુઆ કરનારા હોત, તો પોતાના માટે દુઆ કરત; કારણ કે તેમની પોતાની ખેતી બળી ગઈ છે.'" હૂદ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તેઓ મારી પત્ની છે અને હું અલ્લાહ પાસે તેમની લાંબી ઉંમર માંગું છું." તેઓએ કહ્યું: "આવું કેવી રીતે શક્ય છે?" હૂદ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે દરેક મોમિન માટે એક દુશ્મન પેદા કર્યો છે જે તેને હેરાન કરે, અને આ સ્ત્રી મારી દુશ્મન છે; અને એ દુશ્મન જે મારા કાબૂમાં હોય તે એ દુશ્મન કરતાં વધુ સારો છે જેના કાબૂમાં હું હોઉં!" હૂદ (અલયહિસ્સલામ) [વર્ષો સુધી] પોતાની કૌમ વચ્ચે રહ્યા અને તેઓને અલ્લાહ તરફ બોલાવતા અને મૂર્તિપૂજાથી રોકતા રહ્યા; ત્યાં સુધી કે ફરી તેઓની ધરતીઓ લીલીછમ અને હરિયાળી થઈ ગઈ અને અલ્લાહે તેઓ પર વરસાદ ઉતાર્યો. અને આ જ સંબંધમાં અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનું ફરમાન છે: وَ یا قَوْمِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ یُرْسِلِ السَّماءَ عَلَیْکُمْ مِدْراراً وَ یَزِدْکُمْ قُوَّةً إِلی قُوَّتِکُمْ وَ لا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِینَ [અને ઓ મારી કૌમ, તમારા પરવરદિગાર પાસે માફી માંગો, પછી તેની બારગાહમાં તૌબા કરો જેથી તે તમારા પર સતત વરસાદ વરસાવે અને તમારી શક્તિમાં વધારો કરે. અને ગુનેગારો બનીને મોં ન ફેરવો.] (હૂદ/૫૨). પરંતુ તેમની કૌમના લોકોએ, જેમ કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે વર્ણવ્યું છે, જવાબમાં કહ્યું: یا هُودُ ما جِئْتَنا بِبَیِّنَةٍ وَ ما نَحْنُ بِتارِکِی آلِهَتِنا عَنْ قَوْلِکَ وَ ما نَحْنُ لَکَ بِمُؤْمِنِینَ [ઓ હૂદ, તમે અમારા માટે કોઈ સ્પષ્ટ દલીલ લાવ્યા નથી અને અમે તમારી વાત પર અમારા ખુદાઓને છોડવાના નથી અને તમારા પર ઈમાન લાવવાના નથી.] (હૂદ/૫૩). અને જ્યારે તેઓ ઈમાન ન લાવ્યા, ત્યારે અલ્લાહે તેઓ તરફ "સરસર" નામનો પવન મોકલ્યો, જેનો અર્થ "તીવ્ર અને ઠંડો" છે, જેને સૂરએ કમરમાં બયાન કર્યું છે: کَذَّبَتْ عادٌ فَکَیْفَ کانَ عَذابِی وَ نُذُرِ إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَیْهِمْ رِیحاً صَرْصَراً فِی یَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ [કૌમે આદે [હૂદ (અલયહિસ્સલામ)ને] જૂઠા ગણ્યા, પછી [જુઓ કે] મારો અઝાબ અને ચેતવણી કેવી હતી? અમે તેઓ પર એક લગાતાર અશુભ દિવસમાં ઠંડો અને સખત પવન મોકલ્યો.] (કમર/૧૮). અને સૂરએ હાક્કહમાં વર્ણવીને ફરમાવ્યું છે: وَ أَمَّا عادٌ فَأُهْلِکُوا بِرِیحٍ صَرْصَرٍ عاتِیَةٍ سَخَّرَها عَلَیْهِمْ سَبْعَ لَیالٍ وَ ثَمانِیَةَ أَیَّامٍ حُسُوماً [અને આદની વાત, તેઓ એક ઠંડા, સખત અને હદથી બહાર જતા પવનથી હલાક કરાયા, જેને તેમના પર સાત રાત અને આઠ દિવસ સતત મોકલવામાં આવ્યો.] (અલ-હાક્કહ/૭). ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ચંદ્ર, સાત રાત અને આઠ દિવસ ઝુહલ (શનિ)ના બુરજમાં અશુભ હતો."

#2 و به‌سوی [قومِ] عاد، برادرشان «هود» را فرستادیم And to Aad We sent their brother Hud અને [કૌમે] આદ તરફ તેમના ભાઈ «હૂદ»ને મોકલ્યા

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

الرِّیحُ الْعَقِیمُ تَخْرُجُ مِنْ تَحْتِ الْأَرَضِینَ السَّبْعِ وَ مَا یَخْرُجُ مِنْهَا شَیْءٌ قَطُّ إِلَّا عَلَی قَوْمِ عَادٍ حِینَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ فَأَمَرَ الْخُزَّانَ أَنْ یُخْرِجُوا مِنْهَا مِثْلَ سَعَهًِْ الْخَاتَمِ فَعَصَتْ عَلَی الْخَزَنَهًِْ فَخَرَجَ مِنْهَا مِثْلَ مِقْدَارِ مَنْخِرِ الثَّوْرِ تَغَیُّظاً مِنْهَا عَلَی قَوْمِ عَادٍ فَضَجَّ الْخَزَنَهًُْ إِلَی اللَّهِ مِنْ ذَلِکَ وَ قَالُوا یَا رَبَّنَا إِنَّهَا قَدْ عَتَتْ عَلَیْنَا وَ نَحْنُ نَخَافُ أَنْ یَهْلِکَ مَنْ لَمْ یَعْصِکَ مِنْ خَلْقِکَ وَ عُمَّارِ بِلَادِکَ فَبَعَثَ اللَّهُ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) فَرَدَّهَا بِجَنَاحِهِ وَ قَالَ لَهَا اخْرُجِی عَلَی مَا أُمِرْتِ بِهِ فَرَجَعَتْ وَ خَرَجَتْ عَلَی مَا أُمِرَتْ بِهِ فَأَهْلَکَتْ قَوْمَ عَادٍ وَ مَنْ کَانَ بِحَضْرَتِهِم.

امام باقر (علیه السلام)- باد عقیم. ( ذاریات/۴۱ ) از زیر زمین‌های هفت‌گانه بیرون می‌آید. تاکنون جز برای قوم عاد که خداوند بر آنان خشم گرفت، از زمین‌های هفتگانه، چیزی بیرون نیامده است. خداوند به نگهبانان دستور داد که از آن باد به‌اندازه‌ی پهنای یک انگشتر درآورند، امّا آن باد، سر از اطاعت نگهبانان پیچید و نافرمانی ‍‎کرد و به‌جهت شدّت خشمی که بر قوم عاد گرفته بود، به‌اندازه‌ی سوراخ بینی گاوی بیرون آمد. نگهبانان به‌درگاه خداوند تضرّع کردند و گفتند: «پروردگارا! این باد بر ما عصیان می‌کند و می‌ترسیم بی‌گناهانِ خلق تو و آبادگران زمین تو را هلاک گرداند». پس پروردگار متعال جبرئیل را مأمور نمود؛ تا آن باد را با بال خود به همان مکانی که بود، برگرداند و به او گفت: «همان کاری را انجام بده که به آن مأمور شدی». پس آن باد بازگشت و کاری که به آن مأمور بود، انجام داد و قوم عاد و کسانی که در کنار آنان بودند را هلاک گردانید.

Imam Baqir (peace be upon him): The barren wind (Dhariyat/41) comes out from beneath the seven earths. Until now nothing has come out from the seven earths except for the people of Ad, upon whom Allah was wrathful. Allah commanded the keepers to release from that wind the measure of the breadth of a ring, but that wind refused to obey the keepers and disobeyed, and due to the intensity of the wrath it held against the people of Ad, it came out to the measure of the nostril of a bull. The keepers implored the presence of Allah and said: 'Our Lord! This wind disobeys us and we fear that it will destroy the innocent among Your creation and the inhabitants of Your land.' So the Exalted Lord assigned Jibra'il (peace be upon him) to turn that wind back with his wing to the very place it was, and he said to it: 'Do the very task you were commanded to do.' So that wind returned and carried out the task it was commanded, and destroyed the people of Ad and those who were beside them.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): વાંઝણી હવા (ઝારિયાત/૪૧) સાત ધરતીઓની નીચેથી બહાર આવે છે. અત્યાર સુધી કૌમે આદ સિવાય, જેમના પર અલ્લાહ ગુસ્સે થયો હતો, સાત ધરતીઓમાંથી કંઈ બહાર આવ્યું નથી. અલ્લાહે રક્ષકોને હુકમ આપ્યો કે તે હવામાંથી એક વીંટીની પહોળાઈ જેટલી બહાર કાઢે, પરંતુ તે હવાએ રક્ષકોની આજ્ઞાનું પાલન કરવાનો ઇન્કાર કર્યો અને નાફરમાની કરી, અને કૌમે આદ પર જે તીવ્ર ગુસ્સો હતો તેના કારણે એક બળદના નાકના છિદ્ર જેટલી બહાર આવી. રક્ષકોએ અલ્લાહની બારગાહમાં આજીજી કરી અને કહ્યું: 'હે અમારા પરવરદિગાર! આ હવા અમારી નાફરમાની કરે છે અને અમને ડર છે કે તારી મખ્લૂકના નિર્દોષો અને તારી ધરતીના આબાદ કરનારાઓને હલાક કરી દેશે.' પછી પરવરદિગારે તઆલાએ જિબ્રઈલને હુકમ આપ્યો કે તે હવાને પોતાની પાંખથી તે જ સ્થાને પાછી ફેરવે, અને તેને કહ્યું: 'તું જે કામ માટે હુકમ કરાયો હતો તે જ કામ કર.' પછી તે હવા પાછી ફરી અને જે કામનો હુકમ થયો હતો તે અંજામ આપ્યું, અને કૌમે આદ તથા જેઓ તેમની પાસે હતા તેમને હલાક કરી દીધા.

#3 و به‌سوی [قومِ] عاد، برادرشان «هود» را فرستادیم And to Aad We sent their brother Hud અને [કૌમે] આદ તરફ તેમના ભાઈ «હૂદ»ને મોકલ્યા

السّجّاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

أَتَی رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الشَّامِ إِلَی {عَلَی} عَلِیِّ‌بْنِ‌الْحُسَیْنِ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ أَنْتَ عَلِیُّ‌بْنُ‌الْحُسَیْنِ (علیه السلام) قَالَ نَعَمْ قَالَ أَبُوکَ قَتَلَ الْمُؤْمِنِینَ فَبَکَی عَلِیُّ‌بْنُ‌الْحُسَیْنِ (علیه السلام) قَالَ ثُمَّ مَسَحَ وَجْهَهُ {وَ} قَالَ وَیْلَکَ وَ بِمَا قَطَعْتَ عَلَی أَبِی أَنَّهُ قَتَلَ الْمُؤْمِنِینَ قَالَ بِقَوْلِهِ إِخْوَانُنَا بَغَوْا عَلَیْنَا فَقَاتَلْنَاهُمْ عَلَی بَغْیِهِمْ قَالَ أَ مَا تَقْرَأُ الْقُرْآنَ قَالَ إِنِّی أَقْرَأُ قَالَ أَ مَا سَمِعْتَ قَوْلَهُ {قَوْلَ اللَّهِ} وَ إِلی عادٍ أَخاهُمْ هُوداً وَ إِلی مَدْیَنَ أَخاهُمْ شُعَیْباً وَ إِلی ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً قَالَ بَلَی قَالَ کَانَ أَخَاهُمْ فِی عَشِیرَتِهِمْ أَوْ فِی دِینِهِمْ قَالَ فِی عَشِیرَتِهِمْ {ثُمَ} قَالَ فَرَّجْتَ عَنِّی فَرَّجَ اللَّهُ عَنْک.

امام سجاد (علیه السلام)- مردی از اهالی شام خدمت امام زین‌العابدین (علیه السلام)رسید و عرض کرد: «تو علیّ‌بن‌حسین (علیه السلام) هستی»؟ فرمود: «آری»! عرض کرد: «پدر تو بود که مؤمنان را می‌کشت»؟ علیّ‌بن‌حسین (علیه السلام) گریه کرد و سپس چشمانش را پاک کرد و فرمود: «وای بر تو! چطور ادّعا می‌کنی که پدرم مؤمنان را کشت»؟! عرض کرد: «خود ایشان فرموده است که: برادران ما به ما ستم کردند، ما نیز به خاطر ظلم آن‌ها با آنان جنگیدیم». امام (علیه السلام) فرمود: «آیا تاکنون قرآن خوانده‌ای»؟ گفت: «آری قرآن می‌خوانم»! فرمود: «آیا این کلام خدا را نشنیده‌ای که می‌فرماید: به‌سوی قوم عاد، برادرشان هود را فرستادیم. ( هود/۵۰ ) به‌سوی قوم مدین برادرشان شعیب را فرستادیم. ( هود/۸۴ )، به‌سوی قوم ثمود، برادرشان صالح را فرستادیم. ( هود/۶۱ ) گفت: «آری شنیده‌ام»! امام (علیه السلام) فرمود: «اینکه قرآن می‌فرماید «برادرشان»! یعنی برادر واقعی آنان بودند یا برادر دینی آنان»؟ گفت: «[برادر دینی و هم‌کیش نبودند بلکه] فقط برادری آنان از لحاظ قومی و خانوادگی بوده، سپس گفت: «مشکل [و سؤال] مرا حل نمودی، خداوند مشکلات تو را حل کند».

Imam Sajjad (peace be upon him): A man from the people of Sham came to Imam Zayn al-Abidin (peace be upon him) and said: "Are you Ali ibn al-Husayn (peace be upon him)?" He said: "Yes." He said: "Was it your father who killed the believers?" Ali ibn al-Husayn (peace be upon him) wept, then wiped his eyes and said: "Woe to you! How can you claim that my father killed the believers?" He said: "He himself said: 'Our brothers wronged us, so we fought them because of their oppression.'" The Imam (peace be upon him) said: "Have you ever read the Qur'an?" He said: "Yes, I read the Qur'an." He said: "Have you not heard this word of Allah, where He says: وَ إِلی عادٍ أَخاهُمْ هُوداً [And to Ad (We sent) their brother Hud] (Hud/50), وَ إِلی مَدْیَنَ أَخاهُمْ شُعَیْباً [And to Madyan (We sent) their brother Shu'ayb] (Hud/84), وَ إِلی ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً [And to Thamud (We sent) their brother Salih] (Hud/61)?" He said: "Yes, I have heard." The Imam (peace be upon him) said: "When the Qur'an says 'their brother,' does it mean they were their real brothers or their brothers in religion?" He said: "[They were not brothers in religion or faith, rather] their brotherhood was only in terms of tribe and family." Then he said: "You have solved my problem [and question]; may Allah solve your problems."

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): શામના રહેવાસીઓમાંથી એક વ્યક્તિ ઇમામ ઝયનુલ આબેદીન (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં આવ્યો અને કહ્યું: "શું તમે અલી ઇબ્ને હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) છો?" આપે ફરમાવ્યું: "હા!" તેણે કહ્યું: "શું તમારા પિતા હતા જેમણે મોમિનોને કત્લ કર્યા?" અલી ઇબ્ને હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) રડ્યા અને પછી પોતાની આંખો સાફ કરીને ફરમાવ્યું: "તારા પર અફસોસ! તું કેવી રીતે દાવો કરે છે કે મારા પિતાએ મોમિનોને કત્લ કર્યા?" તેણે કહ્યું: "ખુદ તેમણે જ ફરમાવ્યું છે કે: અમારા ભાઈઓએ અમારા પર ઝુલ્મ કર્યો, અમે પણ તેમના ઝુલ્મના કારણે તેમની સાથે લડ્યા." ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "શું તેં ક્યારેય કુરઆન વાંચ્યું છે?" તેણે કહ્યું: "હા, હું કુરઆન વાંચું છું!" આપે ફરમાવ્યું: "શું તેં અલ્લાહનું આ કલામ સાંભળ્યું નથી કે તે ફરમાવે છે: وَ إِلی عادٍ أَخاهُمْ هُوداً [આદની કૌમ તરફ, તેમના ભાઈ હૂદને મોકલ્યા] (હૂદ/૫૦), وَ إِلی مَدْیَنَ أَخاهُمْ شُعَیْباً [મદયનની કૌમ તરફ તેમના ભાઈ શુઐબને મોકલ્યા] (હૂદ/૮૪), وَ إِلی ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً [ષમૂદની કૌમ તરફ, તેમના ભાઈ સાલિહને મોકલ્યા] (હૂદ/૬૧)?" તેણે કહ્યું: "હા, મેં સાંભળ્યું છે!" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "કુરઆન જે 'તેમના ભાઈ' ફરમાવે છે, તેનો અર્થ એ છે કે તેઓ તેમના વાસ્તવિક ભાઈ હતા કે તેમના દીની ભાઈ?" તેણે કહ્યું: "[દીની અને ધર્મના ભાઈ નહોતા, બલ્કે] તેમનું ભાઈપણું ફક્ત કૌમ અને ખાનદાનની દ્રષ્ટિએ હતું." પછી તેણે કહ્યું: "તમે મારી મુશ્કેલ [અને સવાલ]નું નિરાકરણ કર્યું, અલ્લાહ તમારી મુશ્કેલીઓનું નિરાકરણ કરે."