فرستادگان ما (فرشتگان) براى ابراهیم بشارت آوردند؛ گفتند: «سلام»! [او نیز] گفت: «سلام»! و چندان درنگ نکرد که گوساله بریانى [براى آن‌ها] آورد.
And certainly Our apostles came to Ibrahim with good news. They said: Peace. Peace, said he, and he made no delay in bringing a roasted calf.
અને (કૌમે લૂત પર અઝાબ મોકલવા પહેલાં) ખરેખર અમારા ફરિશ્તાઓ ઇબ્રાહીમ પાસે (બુઢાપાની હાલતમાં બાપ બનવાની) ખુશખબર લઇને આવ્યા, તેમણે કહ્યું સલામ; તેણે પણ કહ્યું સલામ; પછી (તેઓ માટે) તે એક શેકેલું વાછરડું લઇ આવ્યો.
کَانُوا أربَعَهًًْ.
امام صادق (علیه السلام)- آن ملائکه چهار نفر بودند.
Imam Sadiq (peace be upon him): Those angels were four in number.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): તે ફરિશ્તાઓ ચાર હતા.
أَنَّ هَذِهِ الْبِشَارَهًَْ کَانَتْ بِإِسْمَاعِیلَ (علیه السلام) مِنْ هَاجَرَ (سلام الله علیها).
امام باقر (علیه السلام)- مژده‌ی آن ملائکه به ابراهیم (علیه السلام)، مژده‌ی ولادت اسماعیل (علیه السلام) از هاجر بود.
Imam Baqir (peace be upon him): The good news that those angels gave Ibrahim (peace be upon him) was the good news of the birth of Isma'il (peace be upon him) from Hajar.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): તે ફરિશ્તાઓએ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને જે ખુશખબરી આપી, તે હાજરાથી ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ)ના જન્મની ખુશખબરી હતી.
إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ کَانَ إِذَا أَرَادَ عَذَابَ قوم لوط (علیه السلام) أَدْرَکَتْهُ مَوَدَّهًُْ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) وَ خُلَّتُهُ وَ مَحَبَّهًُْ لُوطٍ (علیه السلام) فَیُرَاقِبُهُمْ فَیُؤَخِّرُ عَذَابَهُمْ فَلَمَّا اشْتَدَّ أَسَفُ اللَّهِ عَلَی قوم لوط (علیه السلام) وَ قَدَّرَ عَذَابَهُمْ وَ قَضَی أَنْ یُعَوِّضَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) مِنْ عَذَابِ قوم لوط (علیه السلام) بِغُلَامٍ عَلِیمٍ فَیُسَلِّیَ بِهِ مُصَابَهُ بِهَلَاکِ قوم لوط (علیه السلام) فَبَعَثَ اللَّهُ رُسُلًا إِلَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) یُبَشِّرُونَهُ بِإِسْمَاعِیلَ (علیه السلام) فَدَخَلُوا عَلَیْهِ لَیْلًا فَفَزِعَ مِنْهُمْ وَ خَافَ أَنْ یَکُونُوا سُرَّاقاً فَلَمَّا رَأَتْهُ الرُّسُلُ فَزِعاً مَذْعُوراً قَالُوا سَلاماً قالَ سَلَامٌ إِنَّا مِنْکُمْ وَجِلُونَ قالُوا لا تَوْجَلْ إِنَّا رُسُلُ رَبِّکَ نُبَشِّرُکَ بِغُلامٍ عَلِیمٍ قَالَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) وَ الْغُلَامُ الْعَلِیمُ هُوَ إِسْمَاعِیلُ (علیه السلام) مِنْ هَاجَرَ (سلام الله علیها) فَ قالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) فَما خَطْبُکُمْ بَعْدَ الْبِشَارَهًِْ قالُوا إِنَّا أُرْسِلْنا إِلی قَوْمٍ مُجْرِمِینَ قوم لوط (علیه السلام) إِنَّهُمْ کَانُوا قَوْماً فَاسِقِینَ لِنُنْذِرَهُمْ عَذَابَ رَبِّ الْعَالَمِینَ قَالَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) فَ قالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) لِلرُّسُلِ إِنَّ فِیها لُوطاً قالُوا نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَنْ فِیها لَنُنَجِّیَنَّهُ وَ أَهْلَهُ أَجْمَعِینَ إِلَّا امْرَأَتَهُ قَدَّرْنا إِنَّها لَمِنَ الْغابِرِینَ قَالَ فَلَمَّا جاءَ آلَ لُوطٍ الْمُرْسَلُونَ قالَ إِنَّکُمْ قَوْمٌ مُنْکَرُونَ قالُوا بَلْ جِئْناکَ بِما کانُوا فِیهِ قَوْمُکَ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ یَمْتَرُونَ وَ أَتَیْناکَ بِالْحَقِّ لِنُنْذِرَ قَوْمَکَ الْعَذَابَ وَ إِنَّا لَصادِقُونَ فَأَسْرِ بِأَهْلِکَ یَا لُوطُ (علیه السلام) إِذَا مَضَی لَکَ مِنْ یَوْمِکَ هَذَا سَبْعَهًُْ أَیَّامٍ وَ لَیَالِیهَا بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ إِذَا مَضَی نِصْفُ اللَّیْلِ وَ لا یَلْتَفِتْ مِنْکُمْ أَحَدٌ إِلَّا امْرَأَتَکَ إِنَّهُ مُصِیبُها ما أَصابَهُمْ وَ امْضُوا فِی تِلْکَ اللَّیْلَهًِْ حَیْثُ تُؤْمَرُونَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) فَقَضَوْا ذَلِکَ الْأَمْرَ إِلَی لُوطٍ (علیه السلام) أَنَّ دابِرَ هؤُلاءِ مَقْطُوعٌ مُصْبِحِینَ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) فَلَمَّا کَانَ یَوْمُ الثَّامِنِ مَعَ طُلُوعِ الْفَجْرِ قَدَّمَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ رُسُلًا إِلَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) یُبَشِّرُونَهُ بِإِسْحَاقَ (علیه السلام) وَ یُعَزُّونَهُ بِهَلَاکِ قوم لوط (علیه السلام) وَ ذَلِکَ قَوْلُهُ تَعَالَی وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِیمَ بِالْبُشْری قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ یَعْنِی زَکِیّاً مَشْوِیّاً نَضِیجاً فَلَمَّا رَأی إِبْرَاهِیمُ أَیْدِیَهُمْ لا تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیفَةً قالُوا لا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنا إِلی قوم لوط وَ امْرَأَتُهُ قائِمَةٌ فَبَشَّرُوهَا بِإِسْحاقَ وَ مِنْ وَراءِ إِسْحاقَ یَعْقُوبَ فَضَحِکَتْ یَعْنِی فَتَعَجَّبَتْ مِنْ قَوْلِهِمْ قالَتْ یا وَیْلَتی أَ أَلِدُ وَ أَنَا عَجُوزٌ وَ هذا بَعْلِی شَیْخاً إِنَّ هذا لَشَیْءٌ عَجِیبٌ قالُوا أَ تَعْجَبِینَ مِنْ أَمْرِ اللهِ رَحْمَتُ اللهِ وَ بَرَکاتُهُ عَلَیْکُمْ أَهْلَ الْبَیْتِ إِنَّهُ حَمِیدٌ مَجِیدٌ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) فَلَمَّا جَاءَتْ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) الْبِشَارَهًُْ بِإِسْحَاقَ (علیه السلام) وَ ذَهَبَ عَنْهُ الرَّوْعُ أَقْبَلَ یُنَاجِی رَبَّهُ فِی قوم لوط (علیه السلام) وَ یَسْأَلُهُ کَشْفَ الْبَلَاءِ عَنْهُمْ فَقَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ یا إِبْراهِیمُ أَعْرِضْ عَنْ هذا إِنَّهُ قَدْ جاءَ أَمْرُ رَبِّکَ وَ إِنَّهُمْ آتِیهِمْ عَذَابِی بَعْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ مِنْ یَوْمِکَ مَحْتُوماً غَیْرُ مَرْدُودٍ.
امام باقر (علیه السلام)- هرگاه خدای عزّوجلّ می‌خواست قوم لوط را عذاب کند، مودّت و دوستی ابراهیم (علیه السلام) و محبّت لوط (علیه السلام) باعث می‌شد که از آن‌ها مراقبت نموده عذابشان را تأخیر اندازد. هنگامی‌که غضب خدا بر قوم لوط (علیه السلام) شدید شد، پیک‌هایی به‌سوی ابراهیم (علیه السلام) فرستاد و عذاب قوم لوط (علیه السلام) را مقدّر فرمود و در عوضِِ عذاب قوم لوط (علیه السلام)، جوانی دانا به ابراهیم (علیه السلام) داد و با دادن آن، مصیبتش را در مورد نابودی قوم لوط (علیه السلام) تسلّی بخشید. فرستادگان الهی، ابراهیم (علیه السلام) را به تولّد اسماعیل (علیه السلام) بشارت دادند و وقتی هنگام شب پیش او آمدند، وحشت کرد و ترسید که دزد باشند. فرستادگان الهی وقتی او را وحشت‌زده و بیمناک دیدند؛ گفتند: سلام. ابراهیم گفت: ما از شما می‌ترسیم. گفتند: نترس، ما تو را به پسری دانا بشارت می‌دهیم. ( حجر/۵۳۵۲ ) امام باقر (علیه السلام) فرمود: «[منظور از] غُلَامُ الْعَلِیمُ؛ اسماعیل (علیه السلام)، فرزند هاجر بود». ابراهیم (علیه السلام) گفت: «بعد از بشارت، مأموریت شما چیست»؟ گفتند: «ما به‌سوی قومی گنهکار (قوم لوط) مأموریت یافته‌ایم. ( حجر/۵۸ ) تا آن‌ها را از عذاب پروردگار جهانیان بترسانیم». امام‌باقر (علیه السلام) فرمود: «ابراهیم (علیه السلام) به فرستادگان فرمود: در این آبادی لوط است»! گفتند: «ما به کسانی که در آن هستند آگاه‌تریم! او و خانواده‌اش [همه] را نجات می‌دهیم، جز همسرش که در میان قوم [گنهکار] باقی خواهد ماند. ( عنکبوت/۳۲ ) امام (علیه السلام) فرمود: هنگامی‌که فرستادگان [خدا] به سراغ خاندان لوط آمدند، [لوط] گفت: شما گروهی ناشناسی هستید»!. گفتند: «ما همان چیزی را برای تو آورده‌ایم که قوم تو در آن تردید داشتند. ( حجر/۶۳۶۱ ) ما مأمور عذاب‌الهی هستیم و واقعیّت مسلّمی را برای تو آورده‌ایم، تا قوم تو را از عذاب بترسانیم؛ و ما راست می‌گوییم!. ( حجر/۶۴ ) پس شبانه خانواده‌ات را حرکت بده؛ ای لوط (علیه السلام)! وقتی از این لحظه هفت شبانه‌روز سپری شد خانواده‌ات را از اینجا ببر! بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ؛ وقتی که شب از نیمه گذشت. و هیچ‌یک از شما پشت سرش را نگاه نکند مگر همسرت، که او هم به همان بلایی که آن‌ها گرفتار می‌شوند، گرفتار خواهد شد!. ( هود/۸۱ ) و در آن شب به آنجا که فرمانتان دهند بروید. ( حجر/۶۵ ) امام‌باقر (علیه السلام) فرمود: «و به لوط (علیه السلام) این موضوع را خبردادند؛ که صبحگاهان، همه‌ی آن‌ها ریشه‌کن خواهند شد. ( حجر/۶۶ )». امام باقر (علیه السلام) فرمود: «در طلوع فجر روز هشتم، خدای عزّوجلّ پیک‌هایی به‌سوی ابراهیم (علیه السلام) فرستاد که او را به اسحاق (علیه السلام) بشارت دهند و به خاطر هلاک قوم لوط (علیه السلام) او را تسلّی دهند و این بیان، [تفسیر] سخن خداوند متعال است: وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِیمَ بِالْبُشْری قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ منظور از، «حنیذ» ذبح شده و بریان و پخته شده است». و چون دید که بدان دست نمی‌یازند، آنان را ناخوش داشت و در دل از آن‌ها بیمناک شد. گفتند: مترس، ما بر قوم لوط فرستاده شده‌ایم. زنش که ایستاده بود. پس او را به اسحاق و از پس اسحاق به یعقوب مژده دادند. ( هود/۷۲-۷۰ ) فَضَحِکَتْ؛ امّا همسر ابراهیم (علیه السلام) خندید، یعنی از سخنانشان تعجّب کرد. زن گفت: وای بر من، آیا در این پیرزالی می‌زایم و این شوهر من نیز پیر است؟! این چیز عجیبی است. گفتند: آیا از فرمان خدا تعجّب می‌کنی؟ رحمت و برکات خدا بر شما اهل این خانه ارزانی باد. او ستودنی و بزرگوار است. ( هود/۷۳۷۲ ) امام باقر (علیه السلام) فرمود: «هنگامی‌که بشارت تولّد اسحاق (علیه السلام) به ابراهیم (علیه السلام) رسید و ترس او فرونشست، به راز و نیاز با پروردگارش در مورد قوم لوط (علیه السلام) روی آورد و برطرف‌شدن بلا از آن‌ها را از خدا خواست. پس خدای عزّوجلّ فرمود: ای ابراهیم! از این (درخواست) صرف‌نظر کن، که فرمان پروردگارت فرا رسیده. ( هود/۷۶ ) و عذاب من امروز بعد از طلوع آفتاب، حتما به سراغ آن‌ها می‌آید و برگشت ندارد. ( هود/۷۶ )
Imam Baqir (peace be upon him): Whenever Allah the Mighty and Majestic wished to send punishment upon the people of Lut (peace be upon him), the affection and friendship of Ibrahim (peace be upon him) and the love of Lut (peace be upon him) caused Him to watch over them and delay their punishment. When Allah's wrath against the people of Lut (peace be upon him) intensified, He sent messengers to Ibrahim (peace be upon him), decreed the punishment of the people of Lut (peace be upon him), and in place of the punishment of the people of Lut (peace be upon him) He gave Ibrahim (peace be upon him) a knowledgeable young son, and by giving him this He consoled his grief over the destruction of the people of Lut (peace be upon him). The divine messengers gave Ibrahim (peace be upon him) the glad tidings of the birth of Ismail (peace be upon him), and when they came to him at night he became alarmed and feared that they were thieves. When the divine messengers saw him alarmed and frightened, they said: "Peace." Ibrahim said: "Indeed, we are afraid of you." They said: "Do not fear, we give you glad tidings of a knowledgeable son." (al-Hijr/52-53) Imam Baqir (peace be upon him) said: "[What is meant by] غُلَامُ الْعَلِیمُ [the knowledgeable young son] is Ismail (peace be upon him), the son of Hajar." Ibrahim (peace be upon him) said: "After this glad tidings, what is your mission?" They said: "We have been sent to a guilty people (the people of Lut) (al-Hijr/58), to warn them of the punishment of the Lord of the worlds." Imam Baqir (peace be upon him) said: "Ibrahim (peace be upon him) said to the messengers: 'Lut is in this town!' They said: 'We know better who is in it! We shall save him and his family [all of them], except his wife, who will remain among the [guilty] people.'" (al-Ankabut/32) The Imam (peace be upon him) said: When the messengers [of Allah] came to the family of Lut, [Lut] said: "You are an unfamiliar group!" They said: "We have brought you the very thing about which your people were in doubt. (al-Hijr/61-63) We are agents of the divine punishment and have brought you a certain reality, so that we may warn your people of the punishment; and indeed we speak the truth!" (al-Hijr/64) So take your family out by night; O Lut (peace be upon him)! When seven days and nights have passed from this moment, take your family from here! بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ [in a portion of the night]; when half of the night has passed. And let none of you look back except your wife, for she too will be afflicted with the very calamity that afflicts them! (Hud/81) And on that night go where you are commanded. (al-Hijr/65) Imam Baqir (peace be upon him) said: "And they informed Lut (peace be upon him) of this matter; that by morning, all of them would be uprooted. (al-Hijr/66)." Imam Baqir (peace be upon him) said: "At the dawn of the eighth day, Allah the Mighty and Majestic sent messengers to Ibrahim (peace be upon him) to give him the glad tidings of Ishaq (peace be upon him) and to console him over the destruction of the people of Lut (peace be upon him), and this statement is [the interpretation of] the words of Allah the Exalted: وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِیمَ بِالْبُشْری قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ [And certainly Our messengers came to Ibrahim with good news. They said: Peace. Peace, said he, and he made no delay in bringing a roasted calf.] What is meant by 'hanidh' is slaughtered, roasted and well-cooked." And when he saw that they did not reach out for it, he found them strange and felt fear of them within his heart. They said: Do not fear, we have been sent to the people of Lut. And his wife was standing there. Then they gave her glad tidings of Ishaq, and after Ishaq, of Yaqub. (Hud/70-72) فَضَحِکَتْ [And she laughed]; that is, Ibrahim's (peace be upon him) wife laughed, meaning she was astonished at their words. The woman said: Woe to me, shall I bear a child in this old age, while this husband of mine is also old?! This is indeed a strange thing. They said: Do you wonder at the command of Allah? May the mercy and blessings of Allah be upon you, people of this house. Indeed He is Praiseworthy, Glorious. (Hud/72-73) Imam Baqir (peace be upon him) said: "When the glad tidings of the birth of Ishaq (peace be upon him) reached Ibrahim (peace be upon him) and his fear subsided, he turned to intimate supplication with his Lord regarding the people of Lut (peace be upon him) and asked Allah to remove the calamity from them. Then Allah the Mighty and Majestic said: O Ibrahim! Turn away from this (request), for the command of your Lord has come. (Hud/76) And My punishment today, after the rising of the sun, will surely reach them and will not be turned back. (Hud/76)"
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે પણ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ કૌમે લૂતને અઝાબ કરવા ઈચ્છતા, ત્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની મુહબ્બત અને દોસ્તી તથા લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની મુહબ્બત તેમનું ધ્યાન રખાવીને તેમનો અઝાબ મોડો કરાવતી. જ્યારે કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ) ઉપર અલ્લાહનો ગઝબ સખત થયો, ત્યારે તેમણે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) તરફ સંદેશવાહકો મોકલ્યા અને કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ના અઝાબનું નક્કી કર્યું, અને કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ના અઝાબના બદલામાં ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને એક જ્ઞાની પુત્ર આપ્યો અને એ આપીને કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ના વિનાશની મુસીબતમાં તેમને દિલાસો આપ્યો. અલ્લાહના સંદેશવાહકોએ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને ઇસ્માઈલ (અલયહિસ્સલામ)ના જન્મની ખુશખબર આપી અને જ્યારે તેઓ રાતના સમયે તેમની પાસે આવ્યા, ત્યારે તેઓ ગભરાઈ ગયા અને ડર્યા કે તેઓ ચોર ન હોય. અલ્લાહના સંદેશવાહકોએ જ્યારે તેમને ગભરાયેલા અને ડરેલા જોયા, ત્યારે તેઓએ કહ્યું: સલામ. ઇબ્રાહીમે કહ્યું: અમે તમારાથી ડરીએ છીએ. તેઓએ કહ્યું: ડરો નહીં, અમે તમને એક જ્ઞાની પુત્રની ખુશખબર આપીએ છીએ. (હિજ્ર/૫૨-૫૩) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "[એનો અર્થ] غُلَامُ الْعَلِیمُ [જ્ઞાની પુત્ર]; ઇસ્માઈલ (અલયહિસ્સલામ), હાજરના પુત્ર હતા." ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "ખુશખબર પછી, તમારો હેતુ શું છે?" તેઓએ કહ્યું: "અમને એક ગુનેગાર કૌમ (કૌમે લૂત) તરફ મોકલવામાં આવ્યા છીએ. (હિજ્ર/૫૮) જેથી અમે તેમને જગતોના પાલનહારના અઝાબથી ડરાવીએ." ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ સંદેશવાહકોને ફરમાવ્યું: આ વસ્તીમાં લૂત છે!" તેઓએ કહ્યું: "તેમાં જે લોકો છે તેમના વિશે અમે વધુ જાણીએ છીએ! અમે તેમને અને તેમના પરિવારને [બધાને] બચાવીશું, સિવાય કે તેમની પત્ની, જે [ગુનેગાર] કૌમમાં બાકી રહી જશે. (અન્કબૂત/૩૨) ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: જ્યારે [અલ્લાહના] સંદેશવાહકો લૂતના પરિવાર પાસે આવ્યા, ત્યારે [લૂતે] કહ્યું: તમે અજાણ્યા લોકો છો!" તેઓએ કહ્યું: "અમે તારી પાસે એ જ વસ્તુ લાવ્યા છીએ જેમાં તારી કૌમને શંકા હતી. (હિજ્ર/૬૧-૬૩) અમે અલ્લાહના અઝાબના ફરિશ્તા છીએ અને એક નિશ્ચિત વાસ્તવિકતા લાવ્યા છીએ, જેથી અમે તારી કૌમને અઝાબથી ડરાવીએ; અને અમે સાચું કહીએ છીએ! (હિજ્ર/૬૪) તો રાત્રે તારા પરિવારને લઈ જા; ઓ લૂત (અલયહિસ્સલામ)! જ્યારે આ ક્ષણથી સાત દિવસ-રાત વીતી જાય ત્યારે તારા પરિવારને અહીંથી લઈ જા! بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ [રાતના એક ભાગમાં]; જ્યારે અડધી રાત વીતી જાય. અને તમારામાંથી કોઈ પણ પાછળ ન જુએ સિવાય કે તારી પત્ની, કે તેને પણ એ જ મુસીબત થશે જે તેઓને થશે! (હૂદ/૮૧) અને એ રાત્રે જ્યાં તમને હુકમ થાય ત્યાં જાઓ. (હિજ્ર/૬૫) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અને લૂત (અલયહિસ્સલામ)ને આ વાત જણાવવામાં આવી; કે સવારે, તે બધા મૂળથી ઉખાડી નાખવામાં આવશે. (હિજ્ર/૬૬)." ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "આઠમા દિવસના ફજરના ઉદય સાથે, અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) તરફ સંદેશવાહકો મોકલ્યા કે તેમને ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ)ની ખુશખબર આપે અને કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ના વિનાશના કારણે તેમને દિલાસો આપે, અને આ કથન, અલ્લાહ તઆલાની વાણી [નું તફસીર] છે: وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِیمَ بِالْبُشْری قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ [અને ખરેખર અમારા સંદેશવાહકો ઇબ્રાહીમ પાસે ખુશખબર લઈને આવ્યા. તેઓએ કહ્યું: સલામ. તેમણે કહ્યું: સલામ, અને તેમણે તરત જ એક શેકેલો વાછરડો લાવ્યો.] 'હનીઝ' નો અર્થ કપાયેલો, શેકેલો અને પકાવેલો છે." અને જ્યારે તેમણે જોયું કે તેઓ તેની તરફ હાથ લંબાવતા નથી, ત્યારે તેમને તે અજુગતું લાગ્યું અને દિલમાં તેમનાથી ડર્યા. તેઓએ કહ્યું: ડરો નહીં, અમને કૌમે લૂત તરફ મોકલવામાં આવ્યા છીએ. તેમની પત્ની જે ઊભી હતી. પછી તેમણે તેને ઇસ્હાકની અને ઇસ્હાક પછી યાકૂબની ખુશખબર આપી. (હૂદ/૭૦-૭૨) فَضَحِکَتْ [તે હસી]; એટલે કે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની પત્ની હસી, એટલે કે તેમની વાતોથી આશ્ચર્ય પામી. પત્નીએ કહ્યું: હાય મારા પર, શું આ વૃદ્ધાવસ્થામાં હું બાળક જણીશ અને આ મારો પતિ પણ વૃદ્ધ છે?! આ તો અજીબ વસ્તુ છે. તેઓએ કહ્યું: શું તું અલ્લાહના હુકમથી આશ્ચર્ય પામે છે? અલ્લાહની રહમત અને બરકતો તમારા આ ઘરના લોકો ઉપર થાઓ. તે પ્રશંસનીય અને મહાન છે. (હૂદ/૭૨-૭૩) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જ્યારે ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ)ના જન્મની ખુશખબર ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને પહોંચી અને તેમનો ડર દૂર થયો, ત્યારે તેઓ કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ) વિશે પોતાના પાલનહાર સાથે મુનાજાત તરફ વળ્યા અને તેમના ઉપરથી બલા દૂર કરવાનું અલ્લાહ પાસે માંગ્યું. તો અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ ફરમાવ્યું: ઓ ઇબ્રાહીમ! આ (વિનંતી)થી હાથ ખેંચી લો, કે તમારા પાલનહારનો હુકમ આવી ગયો છે. (હૂદ/૭૬) અને મારો અઝાબ આજે સૂર્યોદય પછી, ચોક્કસ તેમની પાસે આવશે અને પાછો ફરવાનો નથી. (હૂદ/૭૬)"
لَمَّا أَلْقَی نُمْرُودُ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فِی النَّارِ فَجَعَلَهَا اللَّهُ عَلَیْهِ بَرْداً وَ سَلَاماً بَقِیَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) مَعَ نُمْرُودَ وَ خَافَ نُمْرُودُ مِنْ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فَقَالَ یَا إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) اخْرُجْ عَنْ بِلَادِی وَ لَا تُسَاکِنِّی فِیهَا ... فَحَمَلَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) سَارَهًْ (سلام الله علیها) وَ هَاجَرَ (سلام الله علیها) فَنَزَلُوا الْبَادِیَهًَْ عَلَی مَمَرِّ طَرِیقِ الْیَمَنِ وَ الشَّامِ وَ جَمِیعِ الدُّنْیَا فَکَانَ یَمُرُّ بِهِ النَّاسُ فَیَدْعُوهُمْ إِلَی الْإِسْلَامِ وَ قَدْ کَانَ شَاعَ خَبَرُهُ فِی الدُّنْیَا أَنَّ الْمَلِکَ أَلْقَاهُ فِی النَّارِ فَلَمْ یَحْتَرِقْ وَ کَانُوا یَقُولُونَ لَهُ لَا تُخَالِفْ دِیْنَ الْمَلِکِ فَإِنَّ الْمَلِکَ یَقْتُلُ مَنْ خَالَفَهُ وَ کَانَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) کُلُّ مَنْ مَرَّ بِهِ یُضِیفُهُ وَ کَانَ عَلَی سَبْعَهًِْ فَرَاسِخَ مِنْهُ بِلَادٌ عَامِرَهًٌْ کَثِیرُ الشَّجَرِ وَ النَّبَاتِ وَ الْخَیْرِ وَ کَانَ الطَّرِیقُ عَلَیْهَا وَ کَانَ کُلُّ مَنْ یَمُرُّ بِتِلْکَ الْبِلَادِ یَتَنَاوَلُ مِنْ ثِمَارِهِمْ وَ زُرُوعِهِمْ فَجَزِعُوا مِنْ ذَلِکَ فَجَاءَهُمْ إِبْلِیسُ فِی صُورَهًِْ شَیْخٍ فَقَالَ لَهُمْ أَدُلُّکُمْ عَلَی مَا إِنْ فَعَلْتُمُوهُ لَمْ یَمُرَّ بِکُمْ أَحَدٌ فَقَالُوا مَا هُوَ فَقَالَ مَنْ مَرَّ بِکُمْ فَانْکِحُوهُ فِی دُبُرِهِ وَ اسْلُبُوهُ ثِیَابَهُ ثُمَّ تَصَوَّرَ لَهُمْ إِبْلِیسُ فِی صُورَهًِْ أَمْرَدَ أَحْسَنَ مَا یَکُونُ مِنَ الشَّبَابِ فَجَاءَهُمْ فَوَثَبُوا عَلَیْهِ فَفَجَرُوا بِهِ کَمَا أَمَرَهُمْ فَاسْتَطَابُوهُ فَکَانُوا یَفْعَلُونَهُ بِالرِّجَالِ فَاسْتَغْنَی الرِّجَالُ بِالرِّجَالِ وَ النِّسَاءُ بِالنِّسَاءِ فَشَکَا النَّاسُ ذَلِکَ إِلَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فَبَعَثَ إِلَیْهِمْ لُوطاً (علیه السلام) یُحَذِّرُهُمْ وَ یُنْذِرُهُمْ فَلَمَّا نَظَرُوا إِلَی لُوطٍ (علیه السلام) قَالُوا مَنْ أَنْتَ قَالَ أَنَا ابْنُ خَالِ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) الَّذیِ أَلْقَاهُ الْمَلِکُ فِی النَّارِ فَلَمْ یَحْتَرِقْ وَ جَعَلَهَا اللَّهُ عَلَیْهِ بَرْداً وَ سَلَاماً وَ هُوَ بِالْقُرْبِ مِنْکُمْ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ لَا تَفْعَلُوا هَذَا فَإِنَّ اللَّهَ یُهْلِکُکُمْ فَلَمْ یَجْسُرُوا عَلَیْهِ وَ خَافُوهُ وَ کَفُّوا عَنْهُ وَ کَانَ لُوطٌ (علیه السلام) کُلَّمَا مَرَّ بِهِ رَجُلٌ یُرِیدُونَهُ بِسُوءٍ خَلَّصَهُ مِنْ أَیْدِیهِمْ وَ تَزَوَّجَ لُوطٌ (علیه السلام) فِیهِمْ وَ وُلِدَ لَهُ بَنَاتٌ فَلَمَّا طَالَ ذَلِکَ عَلَی لُوطٍ (علیه السلام) وَ لَمْ یَقْبَلُوا مِنْهُ قَالُوا لَهُ لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ یا لُوطُ لَتَکُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِینَ أَیْ لَنَرْجُمَنَّکَ وَ لَنُخْرِجَنَّکَ فَدَعَا عَلَیْهِمْ لُوطٌ (علیه السلام) فَبَیْنَا إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) قَاعِدٌ فِی مَوْضِعِهِ الَّذِی کَانَ فِیهِ وَ قَدْ کَانَ أَضَافَ قَوْماً وَ خَرَجُوا وَ لَمْ یَکُنْ عِنْدَهُ شَیْءٌ فَنَظَرَ إِلَی أَرْبَعَهًِْ نَفَرٍ قَدْ وَقَفُوا عَلَیْهِ لَا یُشْبِهُونَ النَّاسَ فَقالُوا سَلاماً فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) سَلَامٌ فَجَاءَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) إِلَی سَارَهًْ (سلام الله علیها) فَقَالَ لَهَا قَدْ جَاءَنِی أَضْیَافٌ لَا یُشْبِهُونَ النَّاسَ فَقَالَتْ مَا عِنْدَنَا إِلَّا هَذَا الْعِجْلُ فَذَبَحَهُ وَ شَوَاهُ وَ حَمَلَهُ إِلَیْهِمْ وَ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِیمَ بِالْبُشْری قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ فَلَمَّا رَأی أَیْدِیَهُمْ لا تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیفَةً وَ جَاءَتْ سَارَهًْ (سلام الله علیها) فِی جَمَاعَهًٍْ مَعَهَا فَقَالَتْ لَهُمْ مَا لَکُمْ تَمْتَنِعُونَ مِنْ طَعَامِ خَلِیلِ اللَّهِ فَقالُوا لِإِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) لا تَوْجَلْ أَیْ لَا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنا إِلی قوم لوط فَفَزِعَتْ سَارَهًْ (سلام الله علیها) وَ ضَحِکَتْ أَیْ حَاضَتْ وَ قَدْ کَانَ ارْتَفَعَ حَیْضُهَا مُنْذُ دَهْرٍ طَوِیلٍ فَقَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَبَشَّرْناها بِإِسْحاقَ وَ مِنْ وَراءِ إِسْحاقَ یَعْقُوبَ فَوَضَعَتْ یَدَهَا عَلَی وَجْهِهَا فَ قالَتْ یا وَیْلَتی أَ أَلِدُ وَ أَنَا عَجُوزٌ وَ هذا بَعْلِی شَیْخاً إِنَّ هذا لَشَیْءٌ عَجِیبٌ فَقَالَ لَهَا جبرئیل (علیه السلام) أَ تَعْجَبِینَ مِنْ أَمْرِ اللهِ رَحْمَتُ اللهِ وَ بَرَکاتُهُ عَلَیْکُمْ أَهْلَ الْبَیْتِ إِنَّهُ حَمِیدٌ مَجِیدٌ فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ إِبْراهِیمَ الرَّوْعُ وَ جاءَتْهُ الْبُشْری بِإِسْحَاقَ (علیه السلام) أَقْبَلَ یُجَادِلُ کَمَا قَالَ اللَّهُ یُجادِلُنا فِی قوم لوط إِنَّ إِبْراهِیمَ لَحَلِیمٌ أَوَّاهٌ مُنِیبٌ فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) لِجبرئیل (علیه السلام) بِمَا ذَا أُرْسِلْتَ قَالَ بِهَلَاکِ قوم لوط (علیه السلام) فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) إِنَّ فِیها لُوطاً قَالَ جبرئیل (علیه السلام) نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَنْ فِیها لَنُنَجِّیَنَّهُ وَ أَهْلَهُ إِلَّا امْرَأَتَهُ کانَتْ مِنَ الْغابِرِینَ قَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) یَا جبرئیل (علیه السلام) إِنْ کَانَ فِی الْمَدِینَهًِْ مِائَهًُْ رَجُلٍ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ یُهْلِکُهُمُ اللَّهُ قَالَ لَا قَالَ فَإِنْ کَانَ فِیهِمْ خَمْسِینَ {خَمْسُونَ} قَالَ لَا قَالَ فَإِنْ کَانَ فِیهِمْ عَشْرَهًٌْ قَالَ لَا قَالَ وَ إِنْ کَانَ فِیهِمْ وَاحِدٌ قَالَ لَا وَ هُوَ قَوْلُهُ فَما وَجَدْنا فِیها غَیْرَ بَیْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِینَ فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) یَا جبرئیل (علیه السلام) رَاجِعْ رَبَّکَ فِیهِمْ فَأَوْحَی اللَّهُ کَلَمْحِ الْبَصَرِ یا إِبْراهِیمُ أَعْرِضْ عَنْ هذا إِنَّهُ قَدْ جاءَ أَمْرُ رَبِّکَ وَ إِنَّهُمْ آتِیهِمْ عَذابٌ غَیْرُ مَرْدُودٍ فَخَرَجُوا مِنْ عِنْدِ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فَوَقَفُوا عَلَی لُوطٍ (علیه السلام) فِی ذَلِکَ الْوَقْتِ وَ هُوَ یَسْقِی زَرْعَهُ فَقَالَ لَهُمْ لُوطٌ (علیه السلام) مَنْ أَنْتُمْ قَالُوا نَحْنُ أَبْنَاءُ السَّبِیلِ أَضِفْنَا اللَّیْلَهًَْ فَقَالَ لَهُمْ یَا قَوْمِ إِنَّ أَهْلَ هَذِهِ الْقَرْیَهًِْ قَوْمُ سُوءٍ لَعَنَهُمُ اللَّهُ وَ أَهْلَکَهُمُ یَنْکِحُونَ الرِّجَالَ وَ یَأْخُذُونَ الْأَمْوَالَ فَقَالُوا فَقَدْ أَبْطَأْنَا فَأَضِفْنَا فَجَاءَ لُوطٌ (علیه السلام) إِلَی أَهْلِهِ وَ کَانَتْ مِنْهُمْ فَقَالَ لَهَا إِنَّهُ قَدْ أَتَانِی أَضْیَافٌ فِی هَذِهِ اللَّیْلَهًِْ فَاکْتُمِی عَلَیْهِمْ حَتَّی أَعْفُوَ عَنْکِ إِلَی هَذَا الْوَقْتِ قَالَتْ أَفْعَلُ وَ کَانَتِ الْعَلَامَهًُْ بَیْنَهَا وَ بَیْنَ قَوْمِهَا إِذَا کَانَ عِنْدَ لُوطٍ (علیه السلام) أَضْیَافٌ بِالنَّهَارِ تُدَخِّنُ فَوْقَ السَّطْحِ وَ إِذَا کَانَ بِاللَّیْلِ تُوقِدُ النَّارَ فَلَمَّا دَخَلَ جبرئیل (علیه السلام) وَ الْمَلَائِکَهًُْ مَعَهُ بَیْتَ لُوطٍ (علیه السلام) وَثَبَتِ امْرَأَتُهُ عَلَی السَّطْحِ فَأَوْقَدَتْ نَاراً فَعَلِمُوا أَهْلُ الْقَرْیَهًِْ وَ أَقْبَلُوا إِلَیْهِ مِنْ کُلِّ نَاحِیَهًٍْ کَمَا حَکَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ وَ جاءَهُ قَوْمُهُ یُهْرَعُونَ إِلَیْهِ أَیْ یُسْرِعُونَ وَ یَعْدُونَ فَلَمَّا صَارُوا إِلَی بَابِ الْبَیْتِ قالُوا یَا لُوطُ (علیه السلام) أَ وَ لَمْ نَنْهَکَ عَنِ الْعالَمِینَ فَقَالَ لَهُمْ کَمَا حَکَی اللَّهُ هؤُلاءِ بَناتِی هُنَّ أَطْهَرُ لَکُمْ فَاتَّقُوا اللهَ وَ لا تُخْزُونِ فِی ضَیْفِی أَ لَیْسَ مِنْکُمْ رَجُلٌ رَشِیدٌ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وقتی نمرود، ابراهیم (علیه السلام) را در آتش انداخت و خداوند آتش را بر او سرد و سلامت قرارداد، ابراهیم (علیه السلام) [در همان شهر] با نمرود باقی ماند، نمرود از ابراهیم (علیه السلام) ترسید و گفت: «ای ابراهیم! از سرزمین من بیرون رو و با من در آن ساکن نشو»! ابراهیم (علیه السلام)، ساره و هاجر را با خود برد و در صحرایی که در مسیر مواصلاتی یمن و شام با باقی نقاط دنیا قرار داشت، ساکن شد. مردم از آن مسیر عبور می‌کردند و او آن‌ها را به اسلام دعوت می‌کرد و [این درحالی بود که] در دنیا داستانش مشهور شده بود، که پادشاه او را در آتش انداخته و نسوخته است. [مردم] به او می‌گفتند: «با دین پادشاه مخالفت نکن چون پادشاه، هرکس را که با او مخالفت کند، می‌کشد». ابراهیم (علیه السلام)، هرکس را که نزدش می‌آمد مهمان می‌کرد. در فاصله‌ی هفت‌فرسخی از محلّ سکونت ابراهیم (علیه السلام) سرزمین‌های آباد، با برکت و درختان و گیاهان بسیار بود که در مسیر عبور مردم بود و هرکسی از آن سرزمین می‌گذشت، از میوه‌ها و زراعت‌هایشان استفاده می‌کرد. ساکنان آن شهر از این کار ترسیدند [که نکند این رفت‌وآمدها و دست‌بردن به میوه‌ی درختانشان به آنان ضرر بزند] و شیطان به‌صورت پیرمردی پیش آن‌ها آمده و به آن‌ها گفت: «شما را به چیزی راهنمایی می‌کنم که اگر انجام دهید، هیچ‌کس از پیش شما عبور نمی‌کند [تا مزاحم شما شوند]». گفتند: «آن کار چیست»؟ گفت: «هرکس از راه شما عبور کرد، از پشت با او نزدیکی کنید و لباس‌هایش را در بیاورید». سپس ابلیس در شکلی زیباتر از یک جوان زیبا که هنوز ریش در نیاورد. برای آن‌ها ظاهر شد و به‌سوی آن‌ها آمد، آن‌ها بر او پریدند و همان‌طوری که به آن‌ها دستور داده بود با او عمل زشت انجام دادند، از این عمل خوششان آمد و این کار را با مردان انجام می‌دادند؛ در نتیجه [برای ارضای نیازهای جنسی] مردان به مردان و زنان به زنان اکتفا کردند. مردم از این موضوع به ابراهیم (علیه السلام) شکایت کردند. ابراهیم (علیه السلام)، لوط (علیه السلام) را به‌سوی آن‌ها فرستاد، تا آن‌ها را برحذر داشته و بترساند. وقتی آنان لوط (علیه السلام) را دیدند، گفتند: «تو کیستی»؟ گفت: «من پسر دایی ابراهیم (علیه السلام) هستم که پادشاه او را در آتش انداخت ولی نسوخت، خدا آتش را برای او سرد و سلامت قرارداد و او در نزدیکی شماست؛ پس تقوا پیشه کنید و این عمل را انجام ندهید، چون خدا شما را نابود می‌کند». پس بر لوط (علیه السلام) جسارت نکرده، ترسیدند و از او خودداری کردند. هرگاه مردی از پیش لوط (علیه السلام) عبور می‌کرد و مردم قصد بدی به او داشتند، او را از دست آن‌ها نجات می‌داد. لوط (علیه السلام) در میان آن‌ها ازدواج کرد و دخترانی برای او متولّد شد. وقتی این امر برای لوط (علیه السلام) طولانی شد و از او نپذیرفتند به او گفتند: ای لوط! اگر [از این سخنان] دست برنداری، به‌یقین از اخراج‌شدگان خواهی بود! ( شعراء/۱۶۷ ) [یعنی] سنگسارت می‌کنیم و تو را [از شهر] بیرون می‌کنیم». لوط (علیه السلام) بر آنان نفرین کرد. در آن‌هنگام ابراهیم (علیه السلام) در جای خود نشسته بود و از گروهی مهمان پذیرایی می‌کرد، هنگامی‌که مهمانان رفتند دیگر چیزی پیشش نبود. چهار نفر را دید که نزدیک او ایستاده‌اند و شبیه انسان نیستند. به ابراهیم (علیه السلام) سلام کردند؛ ابراهیم (علیه السلام) جواب داد و به‌سوی ساره آمد و به او گفت: «میهمان‌هایی پیش من آمده‌اند که شبیه مردم نیستند». ساره گفت: «نزد ما غیر از این گوساله چیزی نیست». ابراهیم (علیه السلام) آن گوساله را ذبح کرد و بریان‌نمود و نزد آن‌ها آورد. که این سخن خدای عزّوجلّ است: فرستادگان ما (فرشتگان) برای ابراهیم بشارت آوردند؛ گفتند: «سلام»! [او نیز] گفت: «سلام»! و چندان درنگ نکرد که گوساله بریانی [برای آن‌ها] آورد. [امّا] هنگامی‌که دید دست آن‌ها به آن نمی‌رسد [و از آن نمی‌خورند] آن‌ها را ناآشنا [و دشمن] شمرد؛ و از آنان احساس ترس نمود ساره به همراه گروهی آمد و به آن‌ها گفت: «شما را چه شده است که از غذای دوست خدا نمی‌خورید»! به ابراهیم (علیه السلام) گفتند: نترس!. ( حجر/۵۳ ) ما [برای رساندن عذاب] به‌سوی قوم لوط آمده‌ایم، ساره وحشت کرد و ضَحِکَتْ؛ [یعنی]: حائض شد. درحالی‌که زمان زیادی بود که قاعدگی زنانه‌اش برطرف شده بود. (یائسه شده بود) پس خدای عزّوجلّ فرمود: پس او را به اسحاق و از پس اسحاق به یعقوب مژده دادند. ( هود/۷۰ ) پس ساره دستش را بر روی صورتش‌گذاشت و گفت: زن گفت: وای بر من، آیا در این پیرزالی می‌زایم و این شوهر من نیز پیر است؟ این چیز عجیبی است. گفتند: «آیا از فرمان خدا تعجّب می‌کنی»؟ رحمت و برکات خدا بر شما اهل این خانه ارزانی باد. او ستودنی و بزرگوار است. چون وحشت از ابراهیم برفت و او را نوید آمد. ( هود/۷۴۷۲ ) وقتی بشارتِ تولّد اسحاق (علیه السلام) به ابراهیم (علیه السلام) داده شد. همچنانکه خدا فرموده شروع کرد به مجادله‌کردن، با ما درباره‌ی قوم لوط به مجادله برخاست. ابراهیم بردبار است و رئوف است و فرمانبردار است. ( هود/۷۵۷۴ ) ابراهیم (علیه السلام) به جبرئیل گفت: «برای چه فرستاده شده‌اید»؟ جبرئیل فرمود: «برای هلاکت قوم لوط (علیه السلام)»! ابراهیم (علیه السلام) گفت: در این آبادی لوط است!. ( عنکبوت/۳۲ ) جبرئیل گفت: ما به کسانی که در آن هستند آگاه‌تریم! او و خانواده‌اش را نجات می‌دهیم جز همسرش که در میان قوم [گنهکار] باقی خواهد ماند. ( عنکبوت/۳۲ ) ابراهیم (علیه السلام) فرمود: «ای جبرئیل! اگر در شهری صد مرد از مؤمنان باشد، خدا اهل آن شهر را هلاک می‌کند»؟ گفت: «نه»! فرمود: «اگر بین آن‌ها پنجاه تا باشد»؟ گفت: «نه»! ابراهیم (علیه السلام) فرمود: «اگر در بین آن‌ها ده تا باشد»؟ گفت: «نه»! ابراهیم (علیه السلام) گفت: «اگر بین آن‌ها یک مؤمن باشد، هلاک می‌کند»؟ جبرئیل گفت: «نه! هلاک نمی‌کند». و همین است سخن خدا؛ ولی جز یک خانواده با ایمان در تمام آن‌ها نیافتیم! ( ذاریات/۳۶ ) ابراهیم (علیه السلام) فرمود: «ای جبرئیل! در مورد عذاب آن‌ها به پروردگارت مراجعه کن». خداوند نیز مثل چشم‌به‌هم‌زدن وحی کرد: ای ابراهیم، از این سخن اعراض کن. فرمان پروردگارت فراز آمده است و بر آن‌ها عذابی که هیچ برگشتی ندارد فرود خواهد آمد. ( هود/۷۶ ) پس از نزد ابراهیم (علیه السلام) خارج شدند و در همان‌وقت پیش لوط (علیه السلام) آمدند که کشتزارش را آبیاری می‌کرد. لوط (علیه السلام) به آن‌ها گفت: «شما کیستید»؟ گفتند: «ما مسافریم، امشب ما را مهمان کن». به آن‌ها گفت: «ای قوم! اهل این آبادی قوم بدی هستند، خدا لعنتشان کند و هلاکشان سازد که مردان را همسر می‌گیرند و اموال را غصب می‌کنند». گفتند: «دیر کرده‌ایم [و باید اینجا بمانیم] پس ما را مهمان کن». لوط (علیه السلام) به‌سوی همسرش که از آن بدکاران بود، آمد و به او گفت: «امشب مهمان‌هایی برایم آمده است، پس آن‌ها را مخفی کن تا [خطاهای] تو را تا این مدّت ببخشم». همسرش گفت: «همین‌کار را انجام می‌دهم». علامت و رمزی بین آن زن و قومش بود که هر وقت در روز مهمان‌هایی پیش لوط (علیه السلام) بود، بر پشت‌بام دود درست کند و اگر شب بود، آتش روشن کند. وقتی جبرئیل و ملائکه به همراه او وارد خانه‌ی لوط (علیه السلام) شدند، زنش بر پشت‌بام رفت و آتش روشن کرد، اهل روستا فهمیدند و از هر طرف به‌سوی او آمدند، همچنانکه خدای عزّوجلّ حکایت فرموده است: و قومش شتابان نزد او آمدند. ( هود/۷۸ ) وقتی به در خانه رسیدند، گفتند: «ای لوط (علیه السلام)! مگر ما تو را از جهانیان نهی نکردیم [و نگفتیم کسی را به میهمانی نپذیر]؟! ( حجر/۷۰ ) همچنان که خدا حکایت کرده لوط (علیه السلام) به آن‌ها گفت: این‌ها دختران من هستند. برای شما پاکیزه‌ترند. از خدا بترسید و مرا در برابر مهمانانم خجل مکنید. آیا مرد خردمندی در میان شما نیست؟ ( هود/۷۸ )
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): When Nimrod threw Ibrahim (peace be upon him) into the fire and Allah made the fire cool and safe for him, Ibrahim (peace be upon him) remained [in that same city] with Nimrod. Nimrod became afraid of Ibrahim (peace be upon him) and said: "O Ibrahim! Leave my land and do not dwell in it with me!" Ibrahim (peace be upon him) took Sarah and Hajar with him and settled in a wilderness that lay on the route connecting Yemen and Sham with the rest of the world. People used to pass along that route and he would invite them to Islam, [and this was] while his story had become famous in the world, that the king had thrown him into the fire and he had not burned. [People] would say to him: "Do not oppose the religion of the king, for the king kills anyone who opposes him." Ibrahim (peace be upon him) would host as a guest anyone who came to him. At a distance of seven farsakhs from Ibrahim's (peace be upon him) place of residence there were prosperous, blessed lands with many trees and plants, which lay on the route people travelled, and everyone who passed through those lands would help himself to their fruits and crops. The inhabitants of that town became alarmed at this [fearing that these comings and goings and the taking of the fruit of their trees would harm them], and Satan came to them in the form of an old man and said to them: "I will guide you to something which, if you do it, no one will pass by you [to trouble you]." They said: "What is it?" He said: "Whoever passes through your road, penetrate him from behind and strip him of his clothes." Then Iblis appeared to them in the form of a beardless youth, more beautiful than any young man, and came to them. They pounced on him and committed the foul act with him just as he had ordered them, and they found it pleasurable, so they began to do it with men; consequently [for satisfying sexual needs] the men made do with men and the women with women. The people complained about this to Ibrahim (peace be upon him). Ibrahim (peace be upon him) sent Lut (peace be upon him) to them to warn them and frighten them. When they saw Lut (peace be upon him), they said: "Who are you?" He said: "I am the cousin of Ibrahim (peace be upon him), whom the king threw into the fire but he did not burn — Allah made the fire cool and safe for him — and he is near you; so fear Allah and do not do this act, for Allah will destroy you." So they did not dare against him, they feared him and refrained from him. Whenever a man passed by Lut (peace be upon him) and the people intended evil against him, he would rescue him from their hands. Lut (peace be upon him) married among them and daughters were born to him. When this went on long for Lut (peace be upon him) and they would not accept from him, they said to him: "O Lut! إِنْ لَمْ تَنْتَهِ يا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ [If you do not desist, O Lut, you shall surely be of those driven out] (Shu'ara/167), [meaning] we will stone you and drive you out [of the town]." Lut (peace be upon him) invoked against them. At that time Ibrahim (peace be upon him) was sitting in his place and had been entertaining a group of guests; when the guests left, he had nothing left with him. He saw four persons standing near him who did not resemble human beings. They greeted Ibrahim (peace be upon him) with salam; Ibrahim (peace be upon him) answered and came to Sarah and said to her: "Some guests have come to me who do not resemble people." Sarah said: "We have nothing with us except this calf." Ibrahim (peace be upon him) slaughtered the calf, roasted it, and brought it to them. That is the saying of Allah the Mighty and Majestic: وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهيمَ بِالْبُشْرى قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنيذٍ [And indeed Our messengers (the angels) came to Ibrahim with good news; they said: "Peace!" [He too] said: "Peace!" and he did not delay in bringing a roasted calf [for them]]. But when he saw their hands did not reach out to it [and they did not eat from it], he considered them strangers [and enemies] and felt fear of them. Sarah came with a group and said to them: "What is the matter with you that you refrain from the food of the friend of Allah?" They said to Ibrahim (peace be upon him): لا تَوْجَلْ [Do not fear] (Hijr/53); indeed we have come [to bring punishment] to the people of Lut. Sarah was frightened, وَ ضَحِكَتْ [and she laughed] — [meaning] she began to menstruate, though a long time had passed since her monthly cycle had ceased (she had reached menopause). Then Allah the Mighty and Majestic said: فَبَشَّرْناها بِإِسْحاقَ وَ مِنْ وَراءِ إِسْحاقَ يَعْقُوبَ [So We gave her the good news of Ishaq, and after Ishaq, of Ya'qub] (Hud/70). Sarah placed her hand on her face and said: قالَتْ يا وَيْلَتى أَ أَلِدُ وَ أَنَا عَجُوزٌ وَ هذا بَعْلي شَيْخاً إِنَّ هذا لَشَيْءٌ عَجيبٌ [The woman said: Woe to me! Shall I bear a child when I am an old woman and this husband of mine is also aged? Indeed this is a strange thing]. Jibra'il (peace be upon him) said to her: أَ تَعْجَبينَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ رَحْمَتُ اللَّهِ وَ بَرَكاتُهُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ إِنَّهُ حَميدٌ مَجيدٌ [Do you wonder at the command of Allah? The mercy of Allah and His blessings be upon you, O people of the House. Indeed He is Praiseworthy, Glorious]. فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ إِبْراهيمَ الرَّوْعُ وَ جاءَتْهُ الْبُشْرى [When the dread had departed from Ibrahim and the good news had come to him] (Hud/74–72) — when the good news of the birth of Ishaq (peace be upon him) was given to Ibrahim (peace be upon him), as Allah has said, he began to dispute — يُجادِلُنا فِي قَوْمِ لُوطٍ إِنَّ إِبْراهيمَ لَحَليمٌ أَوَّاهٌ مُنيبٌ [he began to dispute with Us regarding the people of Lut. Indeed Ibrahim was forbearing, tender-hearted and turning (to Allah)] (Hud/75–74). Ibrahim (peace be upon him) said to Jibra'il: "For what have you been sent?" Jibra'il said: "For the destruction of the people of Lut (peace be upon him)!" Ibrahim (peace be upon him) said: إِنَّ فِيها لُوطاً [Indeed Lut is in it!] (Ankabut/32). Jibra'il said: نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَنْ فيها لَنُنَجِّيَنَّهُ وَ أَهْلَهُ إِلاَّ امْرَأَتَهُ كانَتْ مِنَ الْغابِرينَ [We know better who is in it. We shall surely rescue him and his family, except his wife who will remain among the [sinning] people] (Ankabut/32). Ibrahim (peace be upon him) said: "O Jibra'il! If in a town there are a hundred believing men, will Allah destroy the inhabitants of that town?" He said: "No!" He said: "If there are fifty among them?" He said: "No!" Ibrahim (peace be upon him) said: "If there are ten among them?" He said: "No!" Ibrahim (peace be upon him) said: "If there is one believer among them, will He destroy them?" Jibra'il said: "No, He will not destroy them." And this is the saying of Allah: فَما وَجَدْنا فيها غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمينَ [But We did not find in all of them any but one household of the believers] (Dhariyat/36). Ibrahim (peace be upon him) said: "O Jibra'il! Return to your Lord concerning their punishment." Then Allah revealed, in the twinkling of an eye: يا إِبْراهيمُ أَعْرِضْ عَنْ هذا إِنَّهُ قَدْ جاءَ أَمْرُ رَبِّكَ وَ إِنَّهُمْ آتيهِمْ عَذابٌ غَيْرُ مَرْدُودٍ [O Ibrahim, turn away from this. The command of your Lord has come, and upon them shall descend a punishment that cannot be turned back] (Hud/76). So they left Ibrahim (peace be upon him) and at that very time came to Lut (peace be upon him), who was watering his field. Lut (peace be upon him) said to them: "Who are you?" They said: "We are travellers; host us tonight." He said to them: "O people! The inhabitants of this town are evil people — may Allah curse them and destroy them — who take men as spouses and seize property." They said: "We are late [and must stay here], so host us." Lut (peace be upon him) came to his wife, who was one of those evildoers, and said to her: "Some guests have come to me tonight, so keep them hidden and I will forgive [your wrongdoings] up to this time." His wife said: "I will do just that." There was a sign and code between that woman and her people that whenever there were guests at Lut's (peace be upon him) house by day, she would make smoke on the roof, and if it was night, she would light a fire. When Jibra'il and the angels with him entered the house of Lut (peace be upon him), his wife went up on the roof and lit a fire. The people of the town realised it and came towards him from every side, just as Allah the Mighty and Majestic has related: وَ جاءَهُ قَوْمُهُ يُهْرَعُونَ إِلَيْهِ [And his people came rushing towards him] (Hud/78) — that is, hurrying and running. When they reached the door of the house they said: يا لُوطُ أَ وَ لَمْ نَنْهَكَ عَنِ الْعالَمينَ [O Lut! Have we not forbidden you from [entertaining] all people?] (Hijr/70) [meaning, did we not tell you to receive no one as a guest?]. As Allah has related, Lut (peace be upon him) said to them: هؤُلاءِ بَناتي هُنَّ أَطْهَرُ لَكُمْ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ لا تُخْزُونِ في ضَيْفي أَ لَيْسَ مِنْكُمْ رَجُلٌ رَشيدٌ [These are my daughters, they are purer for you. Fear Allah and do not disgrace me before my guests. Is there not among you a right-minded man?] (Hud/78).
અલી ઇબ્ને ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે નમરૂદે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને આગમાં નાખ્યા અને અલ્લાહે આગને તેમના પર ઠંડી અને સલામત બનાવી, ત્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) [એ જ શહેરમાં] નમરૂદની સાથે રહ્યા. નમરૂદ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)થી ડરી ગયો અને કહ્યું: "હે ઇબ્રાહીમ! મારી ભૂમિમાંથી નીકળી જાઓ અને તેમાં મારી સાથે રહો નહીં!" ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) સારા અને હાજરાને પોતાની સાથે લઈ ગયા અને એક રણમાં વસ્યા જે યમન અને શામને દુનિયાના બાકી ભાગો સાથે જોડતા માર્ગ પર હતું. લોકો તે માર્ગ પરથી પસાર થતા હતા અને તેઓ તેમને ઇસ્લામ તરફ બોલાવતા હતા, [અને આ એવી સ્થિતિમાં હતું કે] દુનિયામાં તેમની વાત મશહૂર થઈ ગઈ હતી કે બાદશાહે તેમને આગમાં નાખ્યા હતા અને તેઓ બળ્યા નહોતા. [લોકો] તેમને કહેતા હતા: "બાદશાહના દીનનો વિરોધ ન કરો, કારણ કે બાદશાહ, જે કોઈ તેનો વિરોધ કરે તેને મારી નાખે છે." ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ), જે કોઈ તેમની પાસે આવતું તેને મહેમાન બનાવતા હતા. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ના રહેઠાણથી સાત ફરસખના અંતરે આબાદ, બરકતવાળી ભૂમિઓ હતી જેમાં ઘણાં વૃક્ષો અને છોડ હતાં અને તે લોકોના પસાર થવાના માર્ગ પર હતી, અને જે કોઈ તે ભૂમિમાંથી પસાર થતું તે તેમનાં ફળો અને પાકનો ઉપયોગ કરતું. તે શહેરના રહેવાસીઓ આનાથી ડરી ગયા [કે ક્યાંક આ આવન-જાવન અને તેમનાં વૃક્ષોનાં ફળોમાં હાથ નાખવાથી તેમને નુકસાન ન થાય], અને શેતાન એક વૃદ્ધના રૂપમાં તેમની પાસે આવ્યો અને તેમને કહ્યું: "હું તમને એવી વસ્તુ બતાવું છું કે જો તમે તે કરો તો કોઈ પણ તમારી પાસેથી પસાર નહીં થાય [જેથી તમને પરેશાન કરે]." તેમણે કહ્યું: "તે શું છે?" તેણે કહ્યું: "જે કોઈ તમારા માર્ગ પરથી પસાર થાય, તેની સાથે પાછળથી સંભોગ કરો અને તેનાં કપડાં ઉતારી લો." પછી ઇબ્લીસ એક સુંદર જુવાન — જેની હજી દાઢી ઉગી ન હતી — તેનાથી પણ વધુ સુંદર રૂપમાં તેમની પાસે પ્રગટ થયો અને તેમની તરફ આવ્યો, તેઓ તેના પર તૂટી પડ્યા અને જેમ તેણે તેમને હુકમ આપ્યો હતો તેમ તેની સાથે નિકૃષ્ટ કામ કર્યું; આ કામ તેમને ગમ્યું અને તેઓ આ કામ પુરુષો સાથે કરવા લાગ્યા; પરિણામે [જાતીય જરૂરિયાતો પૂરી કરવા માટે] પુરુષો પુરુષોથી અને સ્ત્રીઓ સ્ત્રીઓથી સંતુષ્ટ થવા લાગ્યાં. લોકોએ આ બાબતની ફરિયાદ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને કરી. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ લૂત (અલયહિસ્સલામ)ને તેમની તરફ મોકલ્યા, જેથી તેમને સચેત કરે અને ડરાવે. જ્યારે તેમણે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ને જોયા, ત્યારે કહ્યું: "તું કોણ છે?" તેમણે કહ્યું: "હું ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)નો મમેરા ભાઈ છું, જેમને બાદશાહે આગમાં નાખ્યા હતા પરંતુ તેઓ બળ્યા નહીં — અલ્લાહે આગને તેમના પર ઠંડી અને સલામત બનાવી — અને તેઓ તમારી નજીક છે; તો અલ્લાહથી ડરો અને આ કામ ન કરો, કારણ કે અલ્લાહ તમને હલાક કરી નાખશે." તેથી તેઓ લૂત (અલયહિસ્સલામ) સામે હિંમત કરી શક્યા નહીં, તેમનાથી ડર્યા અને તેમનાથી દૂર રહ્યા. જ્યારે પણ કોઈ પુરુષ લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની પાસેથી પસાર થતો અને લોકો તેની સાથે બૂરાઈ કરવાનો ઇરાદો રાખતા, ત્યારે તેઓ તેને તેમના હાથોમાંથી બચાવી લેતા. લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ તેમનામાં લગ્ન કર્યાં અને તેમને દીકરીઓ થઈ. જ્યારે આ બાબત લૂત (અલયહિસ્સલામ) માટે લાંબી ચાલી અને તેમનાથી ન સ્વીકારી, ત્યારે તેમને કહ્યું: "હે લૂત! إِنْ لَمْ تَنْتَهِ يا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ [જો તમે [આ વાતોથી] પાછા નહીં હટો, તો ખરેખર તમે કાઢી મુકાયેલાઓમાંથી થશો] (શોઅરા/૧૬૭) [એટલે કે] અમે તમને પથ્થર મારીશું અને તમને [શહેરમાંથી] બહાર કાઢી મૂકીશું." લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ તેમના પર બદ્દુઆ કરી. તે સમયે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પોતાની જગ્યાએ બેઠા હતા અને એક જૂથ મહેમાનોની આગતાસ્વાગતા કરી હતી; જ્યારે મહેમાનો ગયા, ત્યારે તેમની પાસે કંઈ બાકી નહોતું. તેમણે ચાર જણને જોયા જેઓ તેમની નજીક ઊભા હતા અને માણસો જેવા લાગતા નહોતા. તેમણે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને સલામ કરી; ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ જવાબ આપ્યો અને સારા પાસે આવીને તેને કહ્યું: "મારી પાસે એવા મહેમાનો આવ્યા છે જે માણસો જેવા લાગતા નથી." સારાએ કહ્યું: "આપણી પાસે આ વાછરડા સિવાય કંઈ નથી." ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ તે વાછરડું ઝબહ કર્યું અને ભુંજ્યું અને તેમની પાસે લાવ્યા. અને આ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનું કથન છે: وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهيمَ بِالْبُشْرى قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنيذٍ [ખરેખર અમારા મોકલેલા (ફરિશ્તાઓ) ઇબ્રાહીમ માટે ખુશખબર લાવ્યા; તેમણે કહ્યું: "સલામ!" [તેમણે પણ] કહ્યું: "સલામ!" અને એટલો પણ વિલંબ ન કર્યો કે એક ભુંજેલું વાછરડું [તેમના માટે] લઈ આવ્યા]. [પરંતુ] જ્યારે તેમણે જોયું કે તેમના હાથ તેના તરફ પહોંચતા નથી [અને તેઓ તેમાંથી ખાતા નથી], ત્યારે તેમને અજાણ્યા [અને દુશ્મન] ગણ્યા; અને તેમનાથી ડરની અનુભૂતિ કરી. સારા એક જૂથ સાથે આવી અને તેમને કહ્યું: "તમને શું થયું છે કે અલ્લાહના મિત્રનું ભોજન ખાતા નથી?" તેમણે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: لا تَوْجَلْ [ડરો નહીં] (હિજ્ર/૫૩); અમે [અઝાબ પહોંચાડવા] લૂતની કૌમ તરફ આવ્યા છીએ. સારા ગભરાઈ ગઈ અને وَ ضَحِكَتْ [અને તે હસી] — [એટલે કે] તેણી ઋતુસ્રાવવાળી થઈ ગઈ, જ્યારે તેણીના માસિક બંધ થયાને લાંબો સમય થઈ ગયો હતો (તે રજોનિવૃત્ત થઈ ગઈ હતી). પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે ફરમાવ્યું: فَبَشَّرْناها بِإِسْحاقَ وَ مِنْ وَراءِ إِسْحاقَ يَعْقُوبَ [પછી અમે તેને ઇસ્હાકની અને ઇસ્હાક પછી યાકૂબની ખુશખબર આપી] (હૂદ/૭૦). પછી સારાએ પોતાનો હાથ પોતાના ચહેરા પર મૂક્યો અને કહ્યું: قالَتْ يا وَيْلَتى أَ أَلِدُ وَ أَنَا عَجُوزٌ وَ هذا بَعْلي شَيْخاً إِنَّ هذا لَشَيْءٌ عَجيبٌ [સ્ત્રીએ કહ્યું: અફસોસ! શું આ વૃદ્ધાવસ્થામાં હું બાળક જન્માવીશ, જ્યારે મારો પતિ પણ વૃદ્ધ છે? આ તો ખરેખર એક અજીબ વસ્તુ છે]. જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કહ્યું: أَ تَعْجَبينَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ رَحْمَتُ اللَّهِ وَ بَرَكاتُهُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ إِنَّهُ حَميدٌ مَجيدٌ [શું તું અલ્લાહના હુકમથી અચરજ પામે છે? અલ્લાહની રહમત અને તેની બરકતો તમારા પર થાય, હે અહલે બૈત. ખરેખર તે પ્રશંસનીય, બુઝુર્ગ છે]. فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ إِبْراهيمَ الرَّوْعُ وَ جاءَتْهُ الْبُشْرى [જ્યારે ઇબ્રાહીમથી ડર જતો રહ્યો અને તેમને ખુશખબર મળી] (હૂદ/૭૪-૭૨) — જ્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ)ના જન્મની ખુશખબર આપવામાં આવી, જેમ અલ્લાહે ફરમાવ્યું છે, તેઓએ મુજાદલા (તકરાર) શરૂ કરી — يُجادِلُنا فِي قَوْمِ لُوطٍ إِنَّ إِبْراهيمَ لَحَليمٌ أَوَّاهٌ مُنيبٌ [તેમણે અમારી સાથે લૂતની કૌમ વિશે તકરાર કરી. ખરેખર ઇબ્રાહીમ સહનશીલ, નમ્ર-હૃદય અને (અલ્લાહ તરફ) રુજૂ કરનારા હતા] (હૂદ/૭૫-૭૪). ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ જિબ્રઈલને કહ્યું: "તમને શા માટે મોકલવામાં આવ્યા છે?" જિબ્રઈલે ફરમાવ્યું: "લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમને હલાક કરવા માટે!" ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: إِنَّ فِيها لُوطاً [આ વસ્તીમાં લૂત છે!] (અન્કબૂત/૩૨). જિબ્રઈલે કહ્યું: نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَنْ فيها لَنُنَجِّيَنَّهُ وَ أَهْلَهُ إِلاَّ امْرَأَتَهُ كانَتْ مِنَ الْغابِرينَ [જેઓ તેમાં છે તેમને અમે વધુ સારી રીતે જાણીએ છીએ. અમે તેમને અને તેમના પરિવારને બચાવીશું સિવાય તેમની પત્નીના, જે [ગુનેગાર] કૌમમાં બાકી રહી જશે] (અન્કબૂત/૩૨). ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "હે જિબ્રઈલ! જો કોઈ શહેરમાં મોમિનોમાંથી સો પુરુષ હોય, તો શું અલ્લાહ તે શહેરના લોકોને હલાક કરશે?" તેમણે કહ્યું: "ના!" તેમણે ફરમાવ્યું: "જો તેમની વચ્ચે પચાસ હોય તો?" તેમણે કહ્યું: "ના!" ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જો તેમની વચ્ચે દસ હોય તો?" તેમણે કહ્યું: "ના!" ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "જો તેમની વચ્ચે એક મોમિન હોય, તો શું હલાક કરશે?" જિબ્રઈલે કહ્યું: "ના! હલાક નહીં કરે." અને આ જ અલ્લાહનું કથન છે: فَما وَجَدْنا فيها غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمينَ [પરંતુ અમે તે તમામમાં ઈમાનવાળા એક ઘર સિવાય કંઈ ન જોયું!] (ઝારિયાત/૩૬). ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "હે જિબ્રઈલ! તેમના અઝાબ વિશે તમારા પરવરદિગાર પાસે ફરી પૂછો." અલ્લાહે પણ આંખ ઝપકારવા જેટલા સમયમાં વહી ઉતારી: يا إِبْراهيمُ أَعْرِضْ عَنْ هذا إِنَّهُ قَدْ جاءَ أَمْرُ رَبِّكَ وَ إِنَّهُمْ آتيهِمْ عَذابٌ غَيْرُ مَرْدُودٍ [હે ઇબ્રાહીમ, આ વાતથી મોઢું ફેરવી લો. તમારા પરવરદિગારનો હુકમ આવી ગયો છે અને તેમના પર એવો અઝાબ ઉતરશે જેનો કોઈ પલટાવ નથી] (હૂદ/૭૬). પછી ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી નીકળ્યા અને તે જ સમયે લૂત (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા જેઓ પોતાના ખેતરને પાણી પાતા હતા. લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને કહ્યું: "તમે કોણ છો?" તેમણે કહ્યું: "અમે મુસાફર છીએ, આજ રાત્રે અમને મહેમાન બનાવો." તેમણે તેમને કહ્યું: "હે કૌમ! આ વસ્તીના લોકો ખરાબ કૌમ છે, અલ્લાહ તેમના પર લાનત કરે અને તેમને હલાક કરે, જેઓ પુરુષોને પત્ની બનાવે છે અને માલ ગસબ કરે છે." તેમણે કહ્યું: "અમને મોડું થયું છે [અને અમારે અહીં જ રહેવું પડશે] તો અમને મહેમાન બનાવો." લૂત (અલયહિસ્સલામ) પોતાની પત્ની પાસે આવ્યા જે તે બદકારોમાંથી હતી, અને તેને કહ્યું: "આજ રાત્રે મારે માટે મહેમાનો આવ્યા છે, તો તેમને છુપાવ, જેથી હું આ સમય સુધીની તારી [ભૂલો] માફ કરું." પત્નીએ કહ્યું: "હું આ કામ કરીશ." તે સ્ત્રી અને તેની કૌમની વચ્ચે એક નિશાની અને સંકેત હતો કે જ્યારે પણ દિવસના સમયે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની પાસે મહેમાનો હોય, તો તે છત પર ધુમાડો કરે અને જો રાત્રે હોય, તો આગ સળગાવે. જ્યારે જિબ્રઈલ અને તેમની સાથે ફરિશ્તાઓ લૂત (અલયહિસ્સલામ)ના ઘરમાં દાખલ થયા, ત્યારે તેમની પત્ની છત પર ગઈ અને આગ સળગાવી, ગામના લોકોને ખબર પડી અને દરેક દિશાએથી તેમની તરફ આવ્યા, જેમ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે વર્ણવ્યું છે: وَ جاءَهُ قَوْمُهُ يُهْرَعُونَ إِلَيْهِ [અને તેમની કૌમ દોડતી તેમની પાસે આવી] (હૂદ/૭૮). જ્યારે તેઓ ઘરના દરવાજા સુધી પહોંચ્યા, ત્યારે કહ્યું: يا لُوطُ أَ وَ لَمْ نَنْهَكَ عَنِ الْعالَمينَ [હે લૂત (અલયહિસ્સલામ)! શું અમે તમને જહાનવાળાઓ [સાથે વ્યવહાર] થી મના નહોતું કર્યું [અને નહોતું કહ્યું કે કોઈને પણ મહેમાન તરીકે ન સ્વીકારો]? (હિજ્ર/૭૦). જેમ અલ્લાહે વર્ણવ્યું છે, લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને કહ્યું: هؤُلاءِ بَناتي هُنَّ أَطْهَرُ لَكُمْ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ لا تُخْزُونِ في ضَيْفي أَ لَيْسَ مِنْكُمْ رَجُلٌ رَشيدٌ [આ મારી દીકરીઓ છે. તમારા માટે વધુ પવિત્ર છે. અલ્લાહથી ડરો અને મને મારા મહેમાનોની આગળ શરમિંદો ન કરો. શું તમારામાં એક પણ સમજદાર માણસ નથી?] (હૂદ/૭૮).
عَنْ عَبْدالله‌بن‌سِنَان: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) یَقُولُ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ قَالَ مَشْوِیّاً نَضِیجا.
امام صادق (علیه السلام)- عبدالله‌بن‌سنان گوید: از امام صادق (علیه السلام) پرسیدم: «جَاء بِعِجْلٍ حَنِیذٍ؛ یعنی چه»؟ فرمود: «[یعنی] گوساله‌ای کباب شده و خوب پخته شده».
Imam Sadiq (peace be upon him): Abdullah ibn Sinan said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him): "جَاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ [he brought a roasted calf] — what does it mean?" He said: "[It means] a calf roasted and well cooked."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ્લાહ બિન સિનાન કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: "جَاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ [તેઓ શેકેલું વાછરડું લાવ્યા]; એટલે શું?" તમે ફરમાવ્યું: "[એટલે] શેકેલું અને સારી રીતે પકવેલું વાછરડું."