سورة هود

Verse 70 of 123

11:70

فَلَمَّا رَأى أَيْدِيَهُمْ لا تَصِلُ إِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خيفَةً قالُوا لا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قوم لوط

[امّا] هنگامى‌که دید دست آن‌‌ها به آن نمي‌رسد [و از آن نمى‌خورند] آن‌ها را ناآشنا [و دشمن] شمرد؛ و از آنان احساس ترس نمود. به او گفتند: «نترس! ما به‌سوى قوم لوط فرستاده شده‌ایم».

But when he saw that their hands were not extended towards it, he deemed them strange and conceived fear of them. They said: Fear not, surely we are sent to Lut's people.

પછી જ્યારે તેણે જોયું કે તેમના હાથ તે (ખોરાક)ના તરફ લંબાતા નથી ત્યારે તેઓ તેને અજાણ્યા લાગ્યા અને તેમનાથી ડરી ગયો; તેમણે કહ્યું કે તું ડર નહી, બેશક અમને લૂતની કોમ તરફ મોકલવામાં આવ્યા છે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ بَعَثَ أَرْبَعَهًَْ أَمْلَاکٍ فِی إِهْلَاکِ قوم لوط (علیه السلام) جبرئیل (علیه السلام) وَ مِیکَائِیلَ (علیه السلام) وَ إِسْرَافِیلَ (علیه السلام) وَ کَرُوبِیلَ (علیه السلام) فَمَرُّوا بِإِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) وَ هُمْ مُعْتَمُّونَ فَسَلَّمُوا عَلَیْهِ فَلَمْ یَعْرِفْهُمْ وَ رَأَی هَیْئَهًًْ حَسَنَهًًْ فَقَالَ لَا یَخْدُمُ هَؤُلَاءِ إِلَّا أَنَا بِنَفْسِی وَ کَانَ صَاحِبَ ضِیَافَهًٍْ فَشَوَی لَهُمْ عِجْلًا سَمِیناً حَتَّی أَنْضَجَهُ ثُمَّ قَرَّبَهُ إِلَیْهِمْ فَلَمَّا وَضَعَهُ بَیْنَ أَیْدِیهِمْ رَأی أَیْدِیَهُمْ لا تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیفَةً فَلَمَّا رَأَی ذَلِکَ جبرئیل (علیه السلام) حَسَرَ الْعِمَامَهًَْ عَنْ وَجْهِهِ فَعَرَفَهُ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) فَقَالَ أَنْتَ هُوَ قَالَ نَعَمْ وَ مَرَّتْ سَارَهًْ (سلام الله علیها) امْرَأَتُهُ فَبَشَّرَهَا بِإِسْحَاقَ (علیه السلام) وَ مِنْ وَرَاءِ إِسْحَاقَ (علیه السلام) یَعْقُوبَ (علیه السلام) فَقَالَتْ مَا قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَأَجَابُوهَا بِمَا فِی الْکِتَابِ فَقَالَ لَهُمْ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) لِمَا ذَا جِئْتُمْ قَالُوا فِی إِهْلَاکِ قوم لوط (علیه السلام).

امام صادق (علیه السلام)- خدا چهار فرشته، برای هلاک قوم لوط (علیه السلام) فرستاد: جبرئیل، میکائیل، اسرافیل و کروبیل که عمّامه بسته بودند و بر ابراهیم (علیه السلام) گذر کردند و بر او سلام دادند، ابراهیم (علیه السلام) آن‌ها را نشناخت و آن‌ها را خیلی زیبا دید و فرمود: «خودم باید به آن‌ها خدمت کنم». ابراهیم (علیه السلام) مهمان‌نواز بود. یک گوساله‌ی فربه‌ای برای آن‌ها سر برید، پخت و نزد آن‌ها برد. وقتی غذا را در برابر آن‌ها نهاد و هنگامی‌که دید دست آن‌ها به آن نمی‌رسد [و از آن نمی‌خورند] آن‌ها را ناآشنا [و دشمن] شمرد؛ و از آنان احساس ترس نمود چون جبرئیل این را دید، عمّامه را از روی سرش برداشت و ابراهیم (علیه السلام) او را شناخت، گفت: «تو او هستی»؟! گفت: «آری»! زنش ساره، از آنجا عبور می‌کرد که جبرئیل او را به اسحاق (علیه السلام) و پس از او به یعقوب (علیه السلام) مژده داد، ساره نیز همان کلماتی را که خداوند در قرآن حکایت کرده، گفت و ملائکه نیز همانطور که در قرآن حکایت شده جوابش را دادند. ابراهیم (علیه السلام) گفت: «برای چه آمدید»؟ گفتند: «برای هلاک‌کردن قوم لوط (علیه السلام) آمده‌ایم».

Imam Sadiq (peace be upon him): Allah sent four angels for the destruction of the people of Lut (peace be upon him): Jibra'il, Mika'il, Israfil and Karubil, who had turbans wrapped [on their heads]. They passed by Ibrahim (peace be upon him) and gave him salam. Ibrahim (peace be upon him) did not recognise them and saw them as very beautiful, and he said: "I myself must serve them." Ibrahim (peace be upon him) was hospitable. He slaughtered a fat calf for them, cooked it and brought it to them. When he placed the food before them and saw that their hands did not reach out to it [and they did not eat from it], he considered them strangers [and enemies], and he felt fear from them. When Jibra'il saw this, he lifted the turban from his head, and Ibrahim (peace be upon him) recognised him and said: "Is it you?!" He said: "Yes!" His wife Sarah was passing by there, and Jibra'il gave her the good news of Ishaq (peace be upon him), and after him of Yaqub (peace be upon him). Sarah then said the very words which Allah has related in the Quran, and the angels also answered her as related in the Quran. Ibrahim (peace be upon him) said: "Why have you come?" They said: "We have come to destroy the people of Lut (peace be upon him)."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમના વિનાશ માટે ચાર ફરિશ્તા મોકલ્યા: જિબ્રઇલ, મીકાઇલ, ઇસ્રાફીલ અને કરૂબીલ, જેમણે અમામા બાંધેલા હતા. તેઓ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી પસાર થયા અને તેમને સલામ કર્યું. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને ઓળખ્યા નહીં અને તેમને ખૂબ સુંદર જોયા અને ફરમાવ્યું: "મારે પોતે તેમની ખિદમત કરવી જોઇએ." ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) મહેમાનનવાઝ હતા. તેમણે તેમના માટે એક તગડું વાછરડું ઝબહ કર્યું, પકવ્યું અને તેમની પાસે લઇ ગયા. જ્યારે ખાવાનું તેમની સામે મૂક્યું અને જોયું કે તેમના હાથ તેની તરફ પહોંચતા નથી [અને તેઓ તેમાંથી ખાતા નથી], ત્યારે તેમને અજાણ્યા [અને દુશ્મન] ગણ્યા; અને તેમનાથી ડર અનુભવ્યો. જ્યારે જિબ્રઇલે આ જોયું, તેમણે અમામો પોતાના માથા પરથી હટાવ્યો, અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને ઓળખ્યા અને કહ્યું: "શું તમે તે જ છો?!" તેમણે કહ્યું: "હા!" તેમની પત્ની સારા ત્યાંથી પસાર થઇ રહી હતી, ત્યારે જિબ્રઇલે તેમને ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ)ની અને તેમના પછી યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ની ખુશખબરી આપી. સારાએ પણ તે જ શબ્દો કહ્યા જે અલ્લાહે કુરઆનમાં વર્ણવ્યા છે, અને ફરિશ્તાઓએ પણ કુરઆનમાં વર્ણવ્યા મુજબ જવાબ આપ્યો. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "તમે શા માટે આવ્યા છો?" તેમણે કહ્યું: "અમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમને હલાક કરવા આવ્યા છીએ."

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

فَلَمَّا رَأَی إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) أَیْدِیَهُمْ لَا تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیفَهًًْ قَالُوا لَا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَی قَوْمِ لُوطٍ وَ امْرَأَتُهُ قائِمَهًٌْ فَبَشَّرُوهَا بِإِسْحَاقَ وَ مِنْ وَرَاءِ إِسْحَاقَ یَعْقُوبَ (علیه السلام).

امام باقر (علیه السلام)- وقتی ابراهیم (علیه السلام) دید که دید دست آن‌ها به آن نمی‌رسد [و از آن نمی‌خورند] آن‌ها را ناآشنا [و دشمن] شمرد؛ و از آنان احساس ترس نمود به او گفتند: «نترس! ما به‌سوی قوم لوط فرستاده شده‌ایم». در آن حال همسر ابراهیم (علیه السلام) (ساره) ایستاده بود که تولّد فرزندی به نام اسحاق (علیه السلام) و سپس فرزندی به نام یعقوب (علیه السلام) را بشارت دادند.

Imam Baqir (peace be upon him): When Ibrahim (peace be upon him) saw that their hands did not reach out to it [and they did not eat from it], he considered them strangers [and enemies], and he felt fear from them. They said to him: "Do not fear! We have been sent to the people of Lut." At that moment Ibrahim's (peace be upon him) wife (Sarah) was standing, and they gave her the good news of the birth of a son named Ishaq (peace be upon him) and then a son named Yaqub (peace be upon him).

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ જોયું કે તેમના હાથ તેની તરફ પહોંચતા નથી [અને તેઓ તેમાંથી ખાતા નથી], તેમને અજાણ્યા [અને દુશ્મન] ગણ્યા; અને તેમનાથી ડર અનુભવ્યો. તેમણે તેમને કહ્યું: "ડરશો નહીં! અમે લૂતની કૌમ તરફ મોકલવામાં આવ્યા છીએ." તે વખતે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની પત્ની (સારા) ઊભી હતી, ત્યારે તેમને ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ) નામના પુત્રના જન્મની અને પછી યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) નામના પુત્રની ખુશખબરી આપી.

علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَبَیْنَا إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) قَاعِدٌ فِی مَوْضِعِهِ الَّذِی کَانَ فِیهِ وَ قَدْ کَانَ أَضَافَ قَوْماً وَ خَرَجُوا وَ لَمْ یَکُنْ عِنْدَهُ شَیْءٌ فَنَظَرَ إِلَی أَرْبَعَهًِْ نَفَرٍ قَدْ وَقَفُوا عَلَیْهِ لَا یُشْبِهُونَ النَّاسَ فَقالُوا سَلاماً فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) سَلَامٌ فَجَاءَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) إِلَی سَارَهًْ (سلام الله علیها) فَقَالَ لَهَا قَدْ جَاءَنِی أَضْیَافٌ لَا یُشْبِهُونَ النَّاسَ فَقَالَتْ مَا عِنْدَنَا إِلَّا هَذَا الْعِجْلُ فَذَبَحَهُ وَ شَوَاهُ وَ حَمَلَهُ إِلَیْهِمْ وَ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِیمَ بِالْبُشْری قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ فَلَمَّا رَأی أَیْدِیَهُمْ لا تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیفَةً وَ جَاءَتْ سَارَهًْ (سلام الله علیها) فِی جَمَاعَهًٍْ مَعَهَا فَقَالَتْ لَهُمْ مَا لَکُمْ تَمْتَنِعُونَ مِنْ طَعَامِ خَلِیلِ اللَّهِ {فَ} قالُوا لِإِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) لا تَوْجَلْ أَیْ لَا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنا إِلی قوم لوط فَفَزِعَتْ سَارَهًْ (سلام الله علیها) وَ ضَحِکَتْ أَیْ حَاضَتْ وَ قَدْ کَانَ ارْتَفَعَ حَیْضُهَا مُنْذُ دَهْرٍ طَوِیلٍ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- هنگامی‌که ابراهیم (علیه السلام) در جای خود نشسته بود و از گروهی مهمان پذیرایی می‌کرد، هنگامی‌که مهمانان رفتند دیگر چیزی پیشش نبود. چهار نفر را دید که نزدیک او ایستاده‌اند و شبیه انسان نیستند. به ابراهیم (علیه السلام) سلام کردند؛ ابراهیم (علیه السلام) جواب داد و به‌سوی ساره آمد و به او گفت: «میهمان‌هایی پیش من آمده‌اند که شبیه مردم نیستند». ساره گفت: «نزد ما غیر از این گوساله چیزی نیست». ابراهیم (علیه السلام) آن گوساله را ذبح کرد و بریان نمود و نزد آن‌ها آورد. که این سخن خدای عزّوجلّ است: وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِیمَ بِالْبُشْری قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ فَلَمَّا رَأی أَیْدِیَهُمْ لا تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیفَةً ساره به همراه گروهی آمد و به آن‌ها گفت: «شما را چه شده است که از غذای دوست خدا نمی‌خورید»! به ابراهیم (علیه السلام) گفتند: نترس!. ( حجر/۵۳ ) ما [برای رساندن عذاب] به‌سوی قوم لوط آمده‌ایم، ساره وحشت کرد و ضَحِکَتْ؛ [یعنی]: حائض شد. درحالی‌که زمان زیادی بود که قاعدگی زنانه‌اش برطرف شده بود. (یائسه شده بود)

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): While Ibrahim (peace be upon him) was seated in his place, having entertained a group of guests who had then left and nothing remained with him, he saw four persons standing near him who did not resemble human beings. They gave salam to Ibrahim (peace be upon him); Ibrahim (peace be upon him) replied and went to Sarah and said to her: "Guests have come to me who do not resemble people." Sarah said: "We have nothing with us except this calf." Ibrahim (peace be upon him) slaughtered that calf, roasted it and brought it to them. This is the saying of Allah the Mighty and Majestic: وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِیمَ بِالْبُشْری قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ فَلَمَّا رَأی أَیْدِیَهُمْ لا تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیفَةً [And certainly Our messengers came to Ibrahim with good news. They said: Peace. Peace, said he, and he made no delay in bringing a roasted calf. But when he saw that their hands were not extended towards it, he deemed them strange and conceived fear of them]. Sarah came with a group and said to them: "What is the matter with you that you do not eat from the food of the friend of Allah!" They said to Ibrahim (peace be upon him): Do not fear! (Hijr/53) We have come [to deliver punishment] to the people of Lut. Sarah was frightened and ضَحِکَتْ [she laughed]; [meaning]: she menstruated, although a long time had passed since her womanly menstruation had ceased. (She had become post-menopausal.)

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પોતાની જગ્યાએ બેઠા હતા અને એક ટોળાની મહેમાનનવાઝી કરી હતી, જ્યારે મહેમાનો ગયા ત્યારે તેમની પાસે કંઇ બાકી ન હતું. તેમણે ચાર માણસોને પોતાની નજીક ઊભેલા જોયા જેઓ ઇન્સાનો જેવા દેખાતા ન હતા. તેમણે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને સલામ કરી; ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ જવાબ આપ્યો અને સારા પાસે આવ્યા અને તેમને કહ્યું: "મારી પાસે એવા મહેમાનો આવ્યા છે જેઓ લોકો જેવા દેખાતા નથી." સારાએ કહ્યું: "અમારી પાસે આ વાછરડા સિવાય કંઇ નથી." ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ તે વાછરડું ઝબહ કર્યું અને શેક્યું અને તેમની પાસે લાવ્યા. અને આ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનું કથન છે: وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِیمَ بِالْبُشْری قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ فَلَمَّا رَأی أَیْدِیَهُمْ لا تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیفَةً [અને ખરેખર અમારા દૂતો ઇબ્રાહીમ પાસે ખુશખબરી લઇને આવ્યા. તેમણે કહ્યું: સલામ. તેમણે કહ્યું: સલામ, અને તેમણે શેકેલું વાછરડું લાવવામાં વિલંબ ન કર્યો. પરંતુ જ્યારે તેમણે જોયું કે તેમના હાથ તેની તરફ પહોંચતા નથી, તેમને અજાણ્યા ગણ્યા અને તેમનાથી ડર અનુભવ્યો]. સારા એક ટોળા સાથે આવી અને તેમને કહ્યું: "તમને શું થયું છે કે અલ્લાહના દોસ્તના ખાવામાંથી ખાતા નથી!" તેમણે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: ડરશો નહીં! (હિજ્ર/૫૩) અમે લૂતની કૌમ તરફ [અઝાબ પહોંચાડવા] આવ્યા છીએ. સારા ગભરાઇ ગઇ અને ضَحِکَتْ; [એટલે]: હૈઝ આવ્યું. જ્યારે કે લાંબા સમયથી તેમનું સ્ત્રીસહજ હૈઝ બંધ થઇ ગયું હતું. (તે યાઇસા થઇ ગઇ હતી.)