إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی بَعَثَ أَرْبَعَهًَْ أَمْلَاکٍ فِی إِهْلَاکِ قوم لوط (علیه السلام) جبرئیل (علیه السلام) وَ مِیکَائِیلَ (علیه السلام) وَ إِسْرَافِیلَ (علیه السلام) وَ کَرُوبِیلَ (علیه السلام) ... فَأَتَوْا لُوطاً (علیه السلام) وَ هُوَ فِی زِرَاعَهًٍْ لَهُ قُرْبَ الْمَدِینَهًِْ فَسَلَّمُوا عَلَیْهِ وَ هُمْ مُعْتَمُّونَ فَلَمَّا رَآهُمْ رَأَی هَیْئَهًًْ حَسَنَهًًْ عَلَیْهِمْ عَمَائِمُ بِیضٌ وَ ثِیَابٌ بِیضٌ فَقَالَ لَهُمُ الْمَنْزِلَ فَقَالُوا نَعَمْ فَتَقَدَّمَهُمْ وَ مَشَوْا خَلْفَهُ فَنَدِمَ عَلَی عَرْضِهِ عَلَیْهِمُ الْمَنْزِلَ وَ قَالَ أَیَّ شَیْءٍ صَنَعْتُ آتِی بِهِمْ قَوْمِی وَ أَنَا أَعْرِفُهُمْ فَالْتَفَتَ إِلَیْهِمْ فَقَالَ إِنَّکُمْ تَأْتُونَ شِرَارَ خَلْقِ اللَّهِ وَ قَدْ قَالَ جبرئیل (علیه السلام) لَا نَعْجَلُ عَلَیْهِمْ حَتَّی یَشْهَدَ ثَلَاثَ شَهَادَاتٍ فَقَالَ جبرئیل (علیه السلام) هَذِهِ وَاحِدَهًٌْ ثُمَّ مَشَی سَاعَهًًْ ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَیْهِمْ فَقَالَ إِنَّکُمْ تَأْتُونَ شِرَارَ خَلْقِ اللَّهِ فَقَالَ جبرئیل (علیه السلام) هَذِهِ اثْنَتَانِ ثُمَّ مَضَی فَلَمَّا بَلَغَ بَابَ الْمَدِینَهًِْ الْتَفَتَ إِلَیْهِمْ فَقَالَ إِنَّکُمْ تَأْتُونَ شِرَارَ خَلْقِ اللَّهِ فَقَالَ جبرئیل (علیه السلام) هَذِهِ ثَالِثَهًٌْ ثُمَّ دَخَلَ وَ دَخَلُوا مَعَهُ فَلَمَّا رَأَتْهُمُ امْرَأَتُهُ رَأَتْ هَیْئَهًًْ حَسَنَهًًْ فَصَعِدَتْ فَوْقَ السَّطْحِ وَ صَعِقَتْ فَلَمْ یَسْمَعُوا فَدَخَّنَتْ فَلَمَّا رَأَوُا الدُّخَانَ أَقْبَلُوا یُهْرَعُونَ إِلَی الْبَابِ فَنَزَلَتْ إِلَیْهِمْ فَقَالَتْ عِنْدَهُ قَوْمٌ مَا رَأَیْتُ قَطُّ أَحْسَنَ مِنْهُمْ هَیْئَهًًْ فَجَاءُوا إِلَی الْبَابِ لِیَدْخُلُوهَا فَلَمَّا رَآهُمْ لُوطٌ (علیه السلام) قَامَ إِلَیْهِمْ فَقَالَ یَا قَوْمِ فَاتَّقُوا اللهَ وَ لا تُخْزُونِ فِی ضَیْفِی أَ لَیْسَ مِنْکُمْ رَجُلٌ رَشِیدٌ فَقَالَ هَؤُلَاءِ بَنَاتِی هُنَّ أَطْهَرُ لَکُمْ فَدَعَاهُمْ إِلَی الْحَلَالِ فَقَالُوا لَقَدْ عَلِمْتَ مَا لَنَا فِی بَنَاتِکَ مِنْ حَقٍّ وَ إِنَّکَ لَتَعْلَمُ مَا نُرِیدُ فَقالَ لَوْ أَنَّ لِی بِکُمْ قُوَّةً أَوْ آوِی إِلی رُکْنٍ شَدِیدٍ فَقَالَ جبرئیل (علیه السلام) لَوْ یَعْلَمُ أَیُّ قُوَّهًٍْ لَهُ فَکَاثَرُوهُ حَتَّی دَخَلُوا الْبَیْتَ قَالَ فَصَاحَ بِهِ جبرئیل (علیه السلام) یَا لُوطُ (علیه السلام) دَعْهُمْ یَدْخُلُونَ فَلَمَّا دَخَلُوا أَهْوَی جبرئیل (علیه السلام) بِإِصْبَعِهِ نَحْوَهُمْ فَذَهَبَتْ أَعْیُنُهُمْ وَ هُوَ قَوْلُهُ فَطَمَسْنا أَعْیُنَهُمْ ثُمَّ نَادَی جبرئیل (علیه السلام) فَقَالَ إِنَّا رُسُلُ رَبِّکَ لَنْ یَصِلُوا إِلَیْکَ فَأَسْرِ بِأَهْلِکَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ وَ قَالَ لَهُ جبرئیل (علیه السلام) إِنَّا بُعِثْنَا فِی إِهْلَاکِهِمْ فَقَالَ یَا جبرئیل (علیه السلام) عَجِّلْ فَقَالَ إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَ لَیْسَ الصُّبْحُ بِقَرِیبٍ قَالَ فَأَمَرَهُ فَتَحَمَّلَ وَ مَنْ مَعَهُ إِلَّا امْرَأَتَهُ قَالَ ثُمَّ اقْتَلَعَهَا جبرئیل (علیه السلام) بِجَنَاحَیْهِ مِنْ سَبْعِ أَرَضِینَ ثُمَّ رَفَعَهَا حَتَّی سَمِعَ أَهْلُ سَمَاءِ الدُّنْیَا نُبَاحَ الْکِلَابِ وَ صِیَاحَ الدِّیَکَهًِْ ثُمَّ قَلَبَهَا وَ أَمْطَرَ عَلَیْهَا وَ عَلَی مَنْ حَوْلَ الْمَدِینَهًِْ حِجَارَةً مِنْ سِجِّیلٍ.
امام صادق (علیه السلام)- خداوند متعال برای نابودکردن قوم لوط (علیه السلام) چهار فرشته با نام‌های جبرئیل، میکائیل، اسرافیل و کروبیل فرستاد. آن‌ها درحالی‌که بر سر عمّامه پیچیده بودند [تا شناخته نشوند] پیش لوط (علیه السلام) رفتند، لوط (علیه السلام) در کنار شهر مشغول کشاورزی بود، ملائکه به او سلام کردند. لوط (علیه السلام) که آن‌ها را در آن وضع و شکل نیکو و عمّامه‌ها و جامه‌های سفید دید به منزلش دعوتشان‌کرد و آن‌ها نیز پذیرفتند. لوط (علیه السلام) جلو افتاد و آن‌ها درپی او به راه افتادند. لوط (علیه السلام) در بین راه از اینکه ایشان را به منزلش خوانده بود پشیمان شد و با خود گفت: «عجب کاری کردم! اینان را به میان قوم خود می‌برم که به خوبی آن‌ها را می‌شناسم». لذا رو به آن‌ها کرد و فرمود: «شما به‌سوی بدترین افراد خلق خدا می‌روید». جبرئیل [پیش‌تر] گفته بود: «ما در عذاب این مردم شتاب نخواهیم کرد؛ تا لوط (علیه السلام) سه‌بار به بدی آن‌ها گواهی دهد». در این‌هنگام جبرئیل گفت: «این یک‌بار». سپس لوط (علیه السلام) به راه افتاد و اندکی از مسافت را که پیمود دوباره بدیشان رو کرد و فرمود: «شما به‌سوی بدترین خلق خدا می‌روید». جبرئیل گفت: «این دوبار». لوط (علیه السلام) به راه افتاد و چون به دروازه‌ی شهر رسید فرمود: «شما به‌سوی بدترین خلایق خدا می‌روید». جبرئیل گفت: «این هم سه‌بار». سپس لوط (علیه السلام) وارد شهر شد و فرشتگان هم همراه او وارد شدند. زن لوط (علیه السلام) که آن‌ها را در آن هیئت زیبا دید. بر بام خانه رفت و فریاد زد ولی قوم لوط (علیه السلام) صدای او را نشنیدند، لذا بر بام، دودی بر پا کرد. و چون مردم، دود را دیدند رو به در خانه لوط (علیه السلام) دویدند، زن لوط (علیه السلام) پایین آمد و گفت: «نزد لوط (علیه السلام) مردمی هستند که من هرگز از آن‌ها زیباتر ندیده‌ام». آن مردم به‌سوی در خانه آمدند، تا به خانه وارد شوند. هنگامی‌که لوط (علیه السلام) آن‌ها را دید به‌سوی آن‌ها رفت و گفت: فَاتَّقُوا اللهَ وَ لا تُخْزُونِ فِی ضَیْفِی أَ لَیْسَ مِنْکُمْ رَجُلٌ رَشِیدٌ لوط (علیه السلام) به آن‌ها فرمود: هَؤُلَاءِ بَنَاتِی هُنَّ أَطْهَرُ لَکُمْ؛ اینان دختران منند، که برای شما پاکیزه‌ترند. لوط (علیه السلام) آن‌ها را دعوت‌کرد که به طریقی شرعی دفع شهوت کنند. آن‌ها در پاسخ گفتند: تو خود می‌دانی که ما را در دختران تو حقّی و رغبتی نیست و تو می‌دانی که ما چه مقصودی داریم. (هود/ ۷۹) لوط (علیه السلام) گفت: ای کاش! من در برابر شما توانایی داشتم و یا از پشتیبانی استوار برخوردار می‌بودم. ( هود/۸۰ ) جبرئیل گفت: «ای کاش می‌دانست اکنون چه نیرویی‌دارد»! [کم‌کم] بر تعداد افراد آن‌ها افزوده شد؛ تا [به‌زور] به خانه‌ی او ریختند. جبرئیل فریاد زد: «بگذار وارد شوند». چون آن‌ها وارد خانه شدند جبرئیل انگشت خود را به‌سوی آن‌ها گرفت و بینایی از آن‌ها سلب شد. و این همان سخن پروردگار است که فرمود: چشمانشان را کور گردانیدیم. ( قمر/۳۷ ) سپس جبرئیل فریاد برآورد که ما رسولان پروردگار تو هستیم. اینان، هرگز به تو دست نخواهند یافت. چون پاسی از شب بگذرد، خاندان خویش را بیرون ببر. ( هود/۸۱ ) و این‌چنین جبرئیل به لوط (علیه السلام) اعلان کرد، که ما برای نابودکردن آن‌ها آمده‌ایم و او به جبرئیل گفت: «شتاب کنید»!. جبرئیل گفت: وعده‌ی آن‌ها صبحگاه است. آیا صبح نزدیک نیست؟ ( هود/۸۱ ) جبرئیل به او دستور داد تا خود و خانواده‌اش جز همسر خویش را بیرون برد... آنگاه جبرئیل آن شهر را از بن، با دو بال خود از هفتمین طبقه‌ی زمین برکند و آنقدر بالا برد که اهل‌آسمان دنیا بانگ سگان و خروسان آن‌ها را شنیدند. سپس آن شهر را واژگون ساخت و بر آن‌ها و ساکنانی که در حومه‌ی آن شهر بودند بارانی از سنگ‌سجّیل بارید. ( هود/۸۲ )».
Imam Sadiq (peace be upon him): Allah the Exalted sent four angels — Jibra'il, Mika'il, Israfil and Karubil — to destroy the people of Lut (peace be upon him). They came to Lut (peace be upon him) with turbans wound around their heads [so they would not be recognised]. Lut (peace be upon him) was busy farming beside the city, and the angels greeted him. When Lut (peace be upon him) saw them in that fine appearance and form, with white turbans and white garments, he invited them to his house and they accepted. Lut (peace be upon him) walked ahead and they set off behind him. On the way, Lut (peace be upon him) regretted having invited them to his house and said to himself: "What a thing I have done! I am taking them among my people, whom I know only too well." So he turned to them and said: "You are going towards the worst of Allah's creation." Jibra'il had [earlier] said: "We will not hasten in the punishment of these people until Lut (peace be upon him) testifies to their evil three times." At this Jibra'il said: "That is once." Then Lut (peace be upon him) walked on, and after covering a little distance he turned to them again and said: "You are going towards the worst of Allah's creation." Jibra'il said: "That is twice." Lut (peace be upon him) walked on, and when he reached the gate of the city he said: "You are going towards the worst of Allah's creatures." Jibra'il said: "That is the third time." Then Lut (peace be upon him) entered the city, and the angels entered with him. Lut's wife, when she saw them in that beautiful form, went up onto the roof of the house and cried out, but the people of Lut (peace be upon him) did not hear her voice, so on the roof she set up smoke. When the people saw the smoke they ran towards the door of Lut's (peace be upon him) house. Lut's wife came down and said: "With Lut (peace be upon him) there are people more beautiful than any I have ever seen." Those people came towards the door of the house to enter it. When Lut (peace be upon him) saw them he went out towards them and said: فَاتَّقُوا اللهَ وَ لا تُخْزُونِ فِی ضَیْفِی أَ لَیْسَ مِنْکُمْ رَجُلٌ رَشِیدٌ [So guard against (the punishment of) Allah and do not disgrace me with regard to my guests; is there not among you one right-minded man?]. Lut (peace be upon him) said to them: هَؤُلَاءِ بَنَاتِی هُنَّ أَطْهَرُ لَکُمْ [These are my daughters, they are purer for you]; these are my daughters, who are purer for you. Lut (peace be upon him) was inviting them to satisfy their desire in a lawful, religious way. They replied: "You yourself know that we have no right or desire regarding your daughters, and you know what our purpose is." (Hud/79) Lut (peace be upon him) said: "If only I had power against you or could take refuge in some strong support." (Hud/80) Jibra'il said: "If only he knew what power he has now!" [Little by little] their numbers grew, until they [forcefully] poured into his house. Jibra'il cried out: "Let them enter." When they entered the house, Jibra'il pointed his finger at them and their sight was taken away. This is the very saying of the Lord: "We blinded their eyes." (Qamar/37) Then Jibra'il called out that we are the messengers of your Lord; these people will never reach you. When part of the night has passed, take your household out. (Hud/81) In this way Jibra'il announced to Lut (peace be upon him) that we have come to destroy them, and he said to Jibra'il: "Hurry!" Jibra'il said: Their appointed time is the morning. Is the morning not near? (Hud/81) Jibra'il ordered him to take himself and his family out, except his wife… Then Jibra'il tore that city up from its foundations with his two wings, from the seventh layer of the earth, and raised it so high that the inhabitants of the lowest heaven heard the barking of their dogs and the crowing of their roosters. Then he overturned that city and rained down upon them and upon those who dwelt around the city a rain of stones of sijjil. (Hud/82)
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ તઆલાએ કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ને નાબૂદ કરવા માટે ચાર ફરિશ્તાઓ મોકલ્યા — જિબ્રઈલ, મીકાઈલ, ઇસ્રાફીલ અને કરૂબીલ. તેઓ [ઓળખાય નહીં તે માટે] માથા પર અમામહ બાંધીને લૂત (અલયહિસ્સલામ) પાસે ગયા. લૂત (અલયહિસ્સલામ) શહેરની બાજુમાં ખેતીના કામમાં હતા, ફરિશ્તાઓએ તેમને સલામ કરી. લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ તેઓને એવા સુંદર દેખાવ અને ઢબમાં, સફેદ અમામહ અને સફેદ પોશાકોમાં જોયા તો પોતાના ઘરે તેઓને આમંત્રણ આપ્યું અને તેઓએ પણ સ્વીકારી લીધું. લૂત (અલયહિસ્સલામ) આગળ ચાલ્યા અને તેઓ તેમની પાછળ ચાલવા લાગ્યા. રસ્તામાં લૂત (અલયહિસ્સલામ)ને પસ્તાવો થયો કે તેઓએ તેઓને પોતાના ઘરે બોલાવ્યા છે અને પોતાની જાતને કહ્યું: "મેં અજબ કામ કર્યું! હું આ લોકોને મારી કૌમ વચ્ચે લઈ જઈ રહ્યો છું, જેમને હું સારી રીતે ઓળખું છું". તેથી તેમની તરફ ફરીને કહ્યું: "તમે અલ્લાહની સૃષ્ટિમાં સૌથી ખરાબ લોકો તરફ જઈ રહ્યા છો". જિબ્રઈલે [પહેલા] કહ્યું હતું: "અમે આ લોકોના અઝાબમાં ઉતાવળ નહીં કરીએ; જ્યાં સુધી લૂત (અલયહિસ્સલામ) તેમની બુરાઈ પર ત્રણ વખત ગવાહી ન આપે". તે વખતે જિબ્રઈલે કહ્યું: "આ એક વખત". પછી લૂત (અલયહિસ્સલામ) ચાલ્યા અને થોડું અંતર કાપ્યા બાદ ફરી તેમની તરફ ફર્યા અને કહ્યું: "તમે અલ્લાહની સૃષ્ટિમાં સૌથી ખરાબ લોકો તરફ જઈ રહ્યા છો". જિબ્રઈલે કહ્યું: "આ બે વખત". લૂત (અલયહિસ્સલામ) ચાલ્યા અને જ્યારે શહેરના દરવાજા સુધી પહોંચ્યા તો કહ્યું: "તમે અલ્લાહની સૃષ્ટિમાં સૌથી ખરાબ લોકો તરફ જઈ રહ્યા છો". જિબ્રઈલે કહ્યું: "આ ત્રીજી વખત". પછી લૂત (અલયહિસ્સલામ) શહેરમાં દાખલ થયા અને ફરિશ્તાઓ પણ તેમની સાથે દાખલ થયા. લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની પત્નીએ જ્યારે તેઓને એ સુંદર સ્વરૂપમાં જોયા તો ઘરની છત પર ચઢી અને બૂમ પાડી પણ કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ તેનો અવાજ ન સાંભળ્યો, તેથી છત પર તેણે ધુમાડો કર્યો. અને જ્યારે લોકોએ ધુમાડો જોયો તો લૂત (અલયહિસ્સલામ)ના ઘરના દરવાજા તરફ દોડ્યા, લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની પત્ની નીચે આવી અને કહ્યું: "લૂત (અલયહિસ્સલામ) પાસે એવા લોકો છે કે જેમનાથી વધુ સુંદર મેં કદી નથી જોયા". તે લોકો ઘરના દરવાજા તરફ આવ્યા, જેથી ઘરમાં દાખલ થાય. જ્યારે લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ તેઓને જોયા તો તેઓની તરફ ગયા અને કહ્યું: فَاتَّقُوا اللهَ وَ لا تُخْزُونِ فِی ضَیْفِی أَ لَیْسَ مِنْکُمْ رَجُلٌ رَشِیدٌ [તો અલ્લાહથી ડરો અને મારા મહેમાનોના સંબંધમાં મને રુસ્વા ન કરો; શું તમારામાં એક પણ સમજદાર માણસ નથી?]. લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ તેઓને કહ્યું: هَؤُلَاءِ بَنَاتِی هُنَّ أَطْهَرُ لَکُمْ [આ મારી દીકરીઓ છે, તેઓ તમારા માટે વધુ પવિત્ર છે]; આ મારી દીકરીઓ છે, જે તમારા માટે વધુ પવિત્ર છે. લૂત (અલયહિસ્સલામ) તેઓને દાવત આપી રહ્યા હતા કે શરઈ રીતે પોતાની વાસના પૂરી કરે. તેઓએ જવાબમાં કહ્યું: તમે પોતે જાણો છો કે તમારી દીકરીઓમાં અમારો કોઈ હક કે રઘબત નથી અને તમે જાણો છો કે અમારો શું ઉદ્દેશ છે. (હૂદ/૭૯) લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: કાશ! તમારી સામે મારી પાસે તાકાત હોત અથવા મજબૂત ટેકાનો સહારો હોત. (હૂદ/૮૦) જિબ્રઈલે કહ્યું: "કાશ તેઓ જાણતા હોત કે અત્યારે તેમની પાસે કેવી તાકાત છે"! [ધીરે ધીરે] તેમની સંખ્યામાં વધારો થયો; ત્યાં સુધી કે [જબરદસ્તીથી] તેમના ઘરમાં ધસી આવ્યા. જિબ્રઈલે બૂમ પાડી: "તેમને દાખલ થવા દો". જ્યારે તેઓ ઘરમાં દાખલ થયા તો જિબ્રઈલે પોતાની આંગળી તેઓની તરફ કરી અને તેઓની આંખોની બિનાઈ છીનવાઈ ગઈ. અને આ જ પરવરદિગારનું કથન છે કે ફરમાવ્યું: અમે તેમની આંખો આંધળી કરી દીધી. (કમર/૩૭) પછી જિબ્રઈલે બૂમ પાડી કે અમે તમારા પરવરદિગારના રસૂલો છીએ. આ લોકો કદી તમારા સુધી પહોંચી નહીં શકે. જ્યારે રાતનો કેટલોક ભાગ પસાર થાય, ત્યારે તમારા ખાનદાનને લઈને બહાર નીકળી જાવ. (હૂદ/૮૧) અને આ રીતે જિબ્રઈલે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ને એલાન કર્યું કે અમે તેઓને નાબૂદ કરવા આવ્યા છીએ અને તેમણે જિબ્રઈલને કહ્યું: "જલ્દી કરો"! જિબ્રઈલે કહ્યું: તેમનો વાયદો સવારનો છે. શું સવાર નજીક નથી? (હૂદ/૮૧) જિબ્રઈલે તેમને હુકમ આપ્યો કે પોતાની અને પોતાના પરિવારને પોતાની પત્ની સિવાય બહાર લઈ જાય... પછી જિબ્રઈલે તે શહેરને પોતાની બે પાંખો વડે સાતમા ધરતીના તબક્કાથી મૂળથી ઉખાડી નાખ્યું અને એટલું ઉપર લઈ ગયા કે આસમાને દુનિયાના રહેવાસીઓએ તેઓના કૂતરાઓના ભસવાનો અને મુરઘાઓના બાંગ દેવાનો અવાજ સાંભળ્યો. પછી તે શહેરને ઊંધું કરી નાખ્યું અને તેઓ પર અને શહેરની આસપાસ રહેનારાઓ પર સિજ્જીલના પથ્થરોનો વરસાદ વરસાવ્યો. (હૂદ/૮૨)