عن عمرو عن أبی‌جعفر قال: کَانَ قَوْمُ لُوطٍ (علیه السلام) مِنْ أَفْضَلِ قَوْمٍ خَلَقَهُمُ اللَّهُ فَطَلَبَهُمْ إِبْلِیسُ الطَّلَبَ الشَّدِیدَ وَ کَانَ مِنْ فَضْلِهِمْ وَ خَیْرَتِهِمْ أَنَّهُمْ إِذَا خَرَجُوا إِلَی الْعَمَلِ خَرَجُوا بِأَجْمَعِهِمْ وَ یَبْقَی النِّسَاءُ خَلْفَهُمْ فَلَمَّا حَسَدَهُمْ إِبْلِیسُ لِعِبَادَتِهِمْ کَانُوا إِذَا رَجَعُوا خَرَّبَ إِبْلِیسُ مَا یعلمون {یَعْمَلُونَ} قَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ تَعَالَوْا حَتَّی نَرْصُدَ هَذَا الَّذِی یُخَرِّبُ مَتَاعَنَا فَرَصَدُوهُ فَإِذَا هُوَ غُلَامٌ أَحْسَنُ مَا یَکُونُ مِنَ الْغِلْمَانِ فَقَالُوا أَنْتَ الَّذِی تُخَرِّبُ مَتَاعَنَا مَرَّهًًْ بَعْدَ مَرَّهًٍْ فَقَالَ نَعَمْ فَأَخَذُوهُ فَاجْتَمَعَ رَأْیُهُمْ عَلَی أَنْ یَقْتُلُوهُ فَبَیَّتُوهُ عِنْدَ رَجُلٍ فَلَمَّا کَانَ اللَّیْلُ صَاحَ فَقَالَ لَهُ مَا لَکَ قَالَ کَانَ أَبِی یُنَوِّمُنِی فِی بَطْنِهِ فَقَالَ لَهُ تَعَالَ فَنَمْ فِی بَطْنِی قَالَ فَلَمْ یَزَلْ یَدْلُکُ الرَّجُلَ حَتَّی عَلَّمَهُ أَنْ یَعْمَلَ بِنَفْسِهِ فَأَوَّلًا عَمِلَهُ إِبْلِیسُ وَ الثَّانِیَهًَْ عَمِلَهُ هُوَ ثُمَّ انْسَلَّ فَفَرَّ مِنْهُمْ وَ أَصْبَحُوا فَجَعَلَ الرَّجُلُ یُخْبِرُ بِمَا فَعَلَ بِالْغُلَامِ وَ یُعَجِّبُهُمْ مِنْهُ شَیْءٌ لَا یَعْرِفُونَهُ فَوَضَعُوا أَیْدِیَهُمْ فِیهِ حَتَّی اکْتَفَی الرِّجَالُ بَعْضُهُمْ بِبَعْضٍ ثُمَّ جَعَلُوا یَرْصُدُونَ مَارَّ الطَّرِیقِ فَیَفْعَلُونَ بِهِمْ حَتَّی تَرَکَتْ مَدِینَتَهُمُ النَّاسُ ثُمَّ تَرَکُوا نِسَاءَهُمْ فَأَقْبَلُوا عَلَی الْغِلْمَانِ فَلَمَّا رَأَی إِبْلِیسُ أَنَّهُ قَدْ أَحْکَمَ أَمْرَهُ فِی الرِّجَالِ دَارَ (جاء) إِلَی النِّسَاءِ فَصَیَّرَ نَفْسَه امْرَأَهًًْ ثُمَّ قَالَ إِنَّ رِجَالَکُنَّ یَفْعَلُونَ بَعْضُهُمْ بِبَعْضِ قُلْنَ نَعَمْ قَدْ رَأَیْنَا ذَلِکَ ... وَ کُلَّ ذَلِکَ یَعِظُهُمْ لُوطٌ (علیه السلام) وَ یُوصِیهِمْ ... حَتَّی اسْتَغْنَتِ النِّسَاءُ بِالنِّسَاءِ فَلَمَّا کَمَلَتْ عَلَیْهِمُ الْحُجَّهًُْ بَعَثَ اللَّهُ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) وَ مِیکَائِیلَ (علیه السلام) وَ إِسْرَافِیلَ (علیه السلام) فِی زِیِّ غِلْمَانٍ عَلَیْهِمْ أَقْبِیَهًٌْ فَمَرُّوا بِلُوطٍ (علیه السلام) وَ هُوَ یَحْرِثُ قَالَ أَیْنَ تُرِیدُونَ فَمَا رَأَیْتُ أَجْمَلَ مِنْکُمْ قَطُّ قَالُوا أَرْسَلَنَا سَیِّدُنَا إِلَی رَبِّ هَذِهِ الْمَدِینَهًِْ قَالَ أَ وَ لَمْ یَبْلُغْ سَیِّدَکُمْ مَا یَفْعَلُ أَهْلُ هَذِهِ الْمَدِینَهًِْ یَا بَنِیَّ إِنَّهُمْ وَ اللَّهِ یَأْخُذُونَ الرِّجَالَ فَیَفْعَلُونَ بِهِمْ حَتَّی یَخْرُجَ الدَّمُ فَقَالُوا أَمَرَنَا سَیِّدُنَا أَنْ نَمُرَّ وَسَطَهَا قَالَ فَلِی إِلَیْکُمْ حَاجَهًٌْ قَالُوا وَ مَا هِیَ قَالَ تَصْبِرُونَ هَاهُنَا إِلَی اخْتِلَاطِ الظِّلَامِ فَجَلَسُوا قَالَ فَبَعَثَ ابْنَتَهُ فَقَالَ جِیئِینِی لَهُمْ بِخُبْزٍ وَ جِیئِینِی لَهُمْ بِمَاءٍ فِی الْقُرْعَهًِْ وَ جِیئِینِی لَهُمْ بِعَبَاءٍ یَتَغَطَّوْنَ بِهَا مِنَ الْبَرْدِ فَلَمَّا أَنْ ذَهَبَتْ إِلَی الْبَیْتِ أَقْبَلَ الْمَطَرُ وَ امْتَلَأَ الْوَادِی فَقَالَ لُوطٌ (علیه السلام) السَّاعَهًَْ یَذْهَبُ بِالصِّبْیَانِ الْوَادِی قَالَ فَقُومُوا حَتَّی نَمْضِیَ فَجَعَلَ لُوطٌ (علیه السلام) یَمْشِی فِی أَصْلِ الْحَائِطِ وَ جَعَلَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) وَ مِیکَائِیلُ (علیه السلام) وَ إِسْرَافِیلُ (علیه السلام) یَمْشُونَ فِی وَسَطِ الطَّرِیقِ فَقَالَ یَا بَنِیَّ امْشُوا هَاهُنَا فَقَالُوا أَمَرَنَا سَیِّدُنَا أَنْ نَمُرَّ فِی وَسَطِهَا وَ کَانَ لُوطٌ یَسْتَغْنِمُ الظَّلَامَ وَ مَرَّ إِبْلِیسُ فَأَخَذَ مِنْ حَجْرِ امْرَأَهًٍْ صَبِیّاً فَطَرَحَهُ فِی الْبِئْرِ فَتَصَایَحَ أَهْلُ الْمَدِینَهًِْ کُلُّهُمْ عَلَی بَابِ لُوطٍ (علیه السلام) فَلَمَّا نَظَرُوا إِلَی الْغِلْمَانِ فِی مَنْزِلِهِ قَالُوا یَا لُوطُ (علیه السلام) قَدْ دَخَلْتَ فِی عَمَلِنَا فَقَالَ هؤُلاءِ ضَیْفِی فَلا تَفْضَحُونِ فِی ضَیْفِی قَالُوا هُمْ ثَلَاثَهًٌْ خُذْ أَنْتَ وَاحِداً وَ أَعْطِنَا اثْنَیْنِ قَالَ فَأَدْخَلَهُمُ الْحُجْرَهًَْ وَ قَالَ لُوطٌ (علیه السلام) لَوْ أَنَّ لِی أَهْلَ بَیْتٍ یَمْنَعُونَنِی مِنْکُمْ قَالَ وَ تَدَافَعُوا عَلَی الْبَابِ فَکَسَرُوا بَابَ لُوطٍ (علیه السلام) وَ طَرَحُوا لُوطاً (علیه السلام) قَالَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) إِنَّا رُسُلُ رَبِّکَ لَنْ یَصِلُوا إِلَیْکَ فَأَخَذَ کَفّاً مِنْ بَطْحَاءَ فَضَرَبَ بِهَا وُجُوهَهُمْ وَ قَالَ شَاهَتِ الْوُجُوهُ فَعَمِیَ أَهْلُ الْمَدِینَهًِْ کُلُّهُمْ فَقَالَ لَهُمْ لُوطٌ (علیه السلام) یَا رُسُلَ رَبِّی بِمَا أَمَرَکُمْ فِیهِمْ قَالُوا أَمَرَنَا أَنْ نَأْخُذَهُمْ بِسِحْرٍ قَالَ فَلِی إِلَیْکُمْ حَاجَهًٌْ قَالُوا وَ مَا حَاجَتُکَ قَالَ تَأْخُذُونَهُمُ السَّاعَهًَْ فَإِنِّی أَخَافُ أَنْ یَبْدُوَ لِرَبِّی فِیهِمْ فَقَالُوا یَا لُوطُ (علیه السلام) إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَ لَیْسَ الصُّبْحُ بِقَرِیبٍ لِمَنْ یُرِیدُ أَنْ یَأْخُذَ فَخُذْ أَنْتَ بَنَاتَکَ وَ امْضِ وَ دَعِ امْرَأَتَکَ قَالَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) رَحِمَ اللَّهُ لُوطاً (علیه السلام) لَمْ یَدْرِ مَنْ مَعَهُ فِی الْحُجْرَهًِْ وَ لَمْ یَعْلَمْ أَنَّهُ مَنْصُورٌ حِینَ یَقُولُ لَوْ أَنَّ لِی بِکُمْ قُوَّةً أَوْ آوِی إِلی رُکْنٍ شَدِیدٍ أَیُّ رُکْنٍ أَشَدُّ مِنْ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) مَعَهُ فِی الْحُجْرَهًِْ قَالَ اللَّهُ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) نَبِیِّهِ وَ ما هِی مِنَ الظَّالِمِینَ بِبَعِیدٍ أَیْ مِنْ ظَالِمِی أُمَّتِکَ أَنْ عَمِلُوا مَا عَمِلَ قَوْمُ لُوطٍ (علیه السلام) وَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَنْ أَلَحَّ فِی وَطْءِ الرِّجَالِ لَمْ یَمُتْ حَتَّی یَدْعُوَ الرِّجَالَ إِلَی نَفْسِه.
امام باقر (علیه السلام)- عمرو از امام باقر (علیه السلام) نقل می‌کند: «قوم لوط (علیه السلام) [قبل از آلوده‌شدن به عمل لواط] از بهترین اقوام و مخلوقات خداوند عزّوجلّ بودند، پس ابلیس شدیداً طالب گمراه‌کردن آن‌ها شد و از برتری و نیکی ایشان همین بس که وقتی برای کار خارج می‌شدند، همگی با هم بیرون می‌رفتند و فقط زنان آن‌ها در خانه باقی می‌ماندند، در نتیجه ابلیس مدام دنبال آنان می‌رفت [تا راهی برای گمراهیشان بیابد] و وقتی که از کار برمی‌گشتند، آنچه را که ساخته بودند خراب می‌کرد، پس با یکدیگر گفتند: «ما باید در کمین بنشینیم و ببینیم چه کسی متاع ما را خراب و فاسد می‌کند». به کمین نشستند، دیدند پسر جوان بسیار زیبایی آمد و متاع آن‌ها را خراب کرد، از او پرسیدند: «تو هستی که کار ما را از بین می‌بری»؟ گفت: «بله»! آن‌ها با هم اجتماع کردند، تصمیم برقتل او گرفتند، [امّا برای اینکه بدون محاکمه او را نکشند،] او را در آن شب نزد مردی زندانی کردند، وقتی که شب شد، آن پسر شروع به ناله و فریاد کرد. مرد زندانبان پرسید: «چه شده؟ چرا فریاد می‌زنی»؟ گفت: «من عادت داشتم که روی شکم پدرم می‌خوابیدم و تنها خوابم نمی‌برد». آن مرد گفت: «بیا روی شکم من بخواب». وقتی ابلیس [که خود را به‌صورت آن جوان در آورده بود]، روی شکم آن مرد خوابید، شروع کرد به تماس‌دادن بدن خود با او و در نهایت به او تعلیم داد که چگونه استمناء کند و خودش را ارضاء نماید، در مرحله‌ی دوّم به او تعلیم داد که چگونه عمل لواط را انجام دهد و خود را در اختیار او قرار داد، وقتی صبح شد ابلیس فرار کرد. آن مرد زندانبان به سایر قوم گفت: «که چه عملی با آن جوان انجام داده است». آن‌ها از این عمل غیر متعارف تعجّب کردند، به آن مبادرت کردند و کم‌کم به انجام آن معتاد شدند، تا جایی که [برای ارضای نیاز جنسی] مردان به یکدیگر اکتفاء کردند. در مرحله‌ی بعدی، در راه مسافران کمین کردند و با آن‌ها مرتکب لواط شدند تا آنجا که مردم از ترس، از کنار شهر آن‌ها عبور نمی‌کردند. وقتی که مردان به یکدیگر روی‌آوردند و زنان را ترک نمودند، ابلیس وقتی دید که کار مردان تمام است، به‌سراغ زنان رفت، خود را به صورت زن زیبایی درآورد و در مجلسی که زنان جمع بودند، به آن‌ها گفت: «مردان شما با یکدیگر دفع شهوت می‌کنند»؟ گفتند: «آری! به‌همین دلیل هم لوط (علیه السلام) آن‌ها را نصیحت می‌کند و از این عمل منع می‌نماید». ... زنان هم به یکدیگر مشغول شده و اکتفا کردند. به این‌صورت حجّت بر آن‌ها تمام شد و خداوند عزّوجلّ جبرئیل، میکائیل و اسرافیل را به صورت جوانانی خوشرو که قبا پوشیده بودند به نزد لوط (علیه السلام) فرستاد. لوط (علیه السلام) فرمود: «چه می‌خواهید؟ من تا امروز انسانی به خوشرویی و جمال شما ندیده‌ام». گفتند: «آقای ما، ما را به نزد بزرگ این قوم فرستاده است». لوط (علیه السلام) گفت: «آیا آقای شما به شما از عمل زشت این قوم خبر نداده است»؟ ای پسران من! این قوم مردان را به زور می‌گیرند و با آن‌ها لواط می‌کنند تا آنجا که به خونریزی دچار شوند». آن‌ها گفتند: «آقای ما، به ما دستور داده که از میان این قریه بگذریم». لوط (علیه السلام) گفت: «من از شما درخواستی دارم». گفتند: «چه می‌خواهی»؟ گفت: «همینجا منتظر باشید تا وقتی که هوا تاریک شود». پس آن‌ها نشستند، آن وقت لوط (علیه السلام) دخترش را فرستاد تا برای آن‌ها نان و آب و پوشش گرم بیاورد، وقتی که دختر لوط (علیه السلام) به خانه رفت، باران گرفت و آب در دشت جاری شد لوط (علیه السلام) گفت: «برخیزید تا آهسته به منزل برویم». لوط (علیه السلام) آهسته از کنار دیوار شروع به رفتن کرد امّا ملائکه از وسط کوچه می‌رفتند، لوط (علیه السلام) گفت: «فرزندان من از این کنار حرکت کنید». آن‌ها گفتند: «آقای ما به ما دستورداده؛ که از وسط روستا عبور کنیم». لوط (علیه السلام) تاریکی هوا را غنیمت می‌شمرد، در این موقع ابلیس، فرزند کوچکی را که در دامان همسر لوط (علیه السلام) بود، گرفت و او را به داخل چاه پرتاب کرد، از داد و فریاد همسر لوط (علیه السلام) مردم در خانه او اجتماع کردند، وقتی نگاه آن‌ها به آن مردان خوش‌سیما افتاد، گفتند: «ای لوط (علیه السلام)! آیا تو هم همکار ما شده‌ای»؟! لوط (علیه السلام) گفت: «این‌ها مهمانان من هستند مرا مفتضح نسازید». گفتند: «این‌ها سه نفرند، یکی را تو بردار و دو تا را به ما بده»! لوط (علیه السلام) درحالی‌که مهمانان خود را از چنگ آن‌ها نجات‌داده و به داخل خانه می‌فرستاد، گفت: «ای کاش! من خانواده و عشیره‌ای داشتم، که شما را مانع می‌شدند و از من دفاع می‌کردند». در این وقت آن‌ها به در فشار آوردند و آن را شکستند و لوط (علیه السلام) را به گوشه‌ای پرتاب کردند. در این موقع جبرئیل گفت: نترس! ما رسولان پروردگار تو هستیم. اینان، هرگز به تو دست نخواهند یافت. ( هود/۸۱ ) آن وقت جبرئیل کفی از شن برگرفت و آن را به صورت آن‌ها پاشید و گفت: «رویتان سیاه باد»! در آن هنگام تمام اهل شهر کور شدند. وقتی لوط (علیه السلام) آسوده‌خاطر شد فرمود: «ای رسولان پروردگارم! به چه منظوری به اینجا آمده‌اید»؟ گفتند: «آمده‌ایم تا آن‌ها را در سحرگاه مؤاخذه و عذاب کنیم». لوط (علیه السلام) فرمود: «من از شما درخواستی دارم»، گفتند: «چیست»؟ فرمود: «همین الآن عذاب را بر آنان بفرستید که من می‌ترسم تا صبح خداوند عذاب را از آنان بردارد گفتند: موعد آن‌ها صبح است. آیا صبح برای کسی که بخواهد کاری را انجام دهد نزدیک نیست؟ ( هود/۸۱ ) اکنون تو دخترانت را بردار امّا همسرت را رها کن و با خود نبر و از شهر بیرون برو». امام‌باقر (علیه السلام) در اینجا فرمود: «خداوند لوط (علیه السلام) را رحمت کند. اگر می‌دانست که چه کسانی با او در حجره هستند می‌فهمید که او پیروز است و هرگز آرزوی قوّت و رکن شدید نمی‌کرد آنجا که [وقتی درب خانه‌اش را شکستند] گفت: کاش در برابر شما قدرتی می‌داشتم، یا می‌توانستم به تکیه‌گاهی استوار پناه ببرم. ( هود/۸۰ ) چه پشتوانه‌ای محکم‌تر از جبرئیل که در کنار او بود. سپس خدای تعالی به پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: و چنین عذابی از ستمکاران دور نیست. ( هود/۸۳ ) مثل همین عذاب در انتظار ستمکاران امّت توست، یعنی همان کسانی که مرتکب عمل قوم لوط (علیه السلام) می‌شوند». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «هرکس در لواط با مردان اصرار کند، نمی‌میرد؛ مگر اینکه حتی در لحظه‌ی مرگ نیز مردان را به‌سوی [لواط با] خود بخواند».
Imam Baqir (peace be upon him): Amr narrates from Imam Baqir (peace be upon him): "The people of Lut (peace be upon him) [before being polluted with the act of sodomy] were among the best of peoples and creatures of Allah the Mighty and Majestic. So Iblis intensely sought to lead them astray. Of their excellence and goodness it is enough to say that when they went out to work, all of them would go out together and only their women remained in the houses. Iblis constantly followed them [to find a way to lead them astray], and when they returned from work, he would destroy what they had built. So they said to one another: 'We must lie in wait and see who is destroying and spoiling our goods.' They lay in wait, and saw that a very handsome young boy came and destroyed their goods. They asked him: 'Are you the one who is ruining our work?' He said: 'Yes!' They gathered together and decided to kill him. [But so as not to kill him without trial,] they imprisoned him that night with a man. When night fell, that boy began to wail and cry out. The jailer asked: 'What has happened? Why are you crying out?' He said: 'I was used to sleeping on my father's belly, and I cannot sleep alone.' The man said: 'Come and sleep on my belly.' When Iblis [who had taken the form of that youth] slept on the man's belly, he began to rub his body against him, and finally taught him how to masturbate and satisfy himself. In the second stage he taught him how to perform sodomy, and offered himself to him. When morning came, Iblis fled. That jailer told the rest of the people what act he had done with that youth. They were astonished at this unusual act, took it up, and gradually became addicted to it, to the point that [to satisfy their sexual need] men made do with one another. In the next stage, they lay in wait on the traveller's road and committed sodomy with them, so that people out of fear did not pass near their town. When the men turned to one another and abandoned the women, Iblis, when he saw that his work with the men was complete, went to the women. He took the form of a beautiful woman and, in a gathering where the women had assembled, said to them: 'Do your men satisfy their lust with one another?' They said: 'Yes! That is why Lut (peace be upon him) admonishes them and forbids them from this act.' … The women too became occupied with one another and made do with one another. In this way, the proof against them was completed, and Allah the Mighty and Majestic sent Jibril, Mika'il and Israfil in the form of handsome youths wearing cloaks to Lut (peace be upon him). Lut (peace be upon him) said: 'What do you want? Until today I have never seen a human as handsome and beautiful as you.' They said: 'Our master has sent us to the chief of this people.' Lut (peace be upon him) said: 'Has your master not informed you of the ugly act of this people? O my sons! This people seize men by force and commit sodomy with them until they bleed.' They said: 'Our master has commanded us to pass through this village.' Lut (peace be upon him) said: 'I have a request of you.' They said: 'What do you want?' He said: 'Wait here until it grows dark.' So they sat down. Then Lut (peace be upon him) sent his daughter to bring them bread and water and warm clothing. When Lut's (peace be upon him) daughter went to the house, the rain came and water flowed in the plain. Lut (peace be upon him) said: 'Get up so we may quietly go to the house.' Lut (peace be upon him) began to walk quietly along the wall, but the angels walked in the middle of the alley. Lut (peace be upon him) said: 'My sons, walk along this side.' They said: 'Our master has commanded us to pass through the middle of the village.' Lut (peace be upon him) was taking advantage of the darkness. At this time Iblis took a small child who was in the lap of Lut's (peace be upon him) wife and threw him into the well. From the shouting of Lut's (peace be upon him) wife, the people gathered at his house. When their glance fell upon those handsome men, they said: 'O Lut (peace be upon him)! Have you too become a partner in our work?!' Lut (peace be upon him) said: 'These are my guests, do not disgrace me.' They said: 'They are three, take one for yourself and give us two!' Lut (peace be upon him), while rescuing his guests from their grip and sending them into the house, said: 'If only I had family and clan who would prevent you and defend me!' At this moment they pushed against the door and broke it, and threw Lut (peace be upon him) aside. At this point Jibril said: 'Do not fear! إِنَّا رُسُلُ رَبِّکَ لَنْ یَصِلُوا إِلَیْکَ [Indeed, we are messengers of your Lord; they will not reach you].' (Hud/81) Then Jibril took a handful of gravel and threw it in their faces and said: 'May your faces be blackened!' At that moment all the people of the city became blind. When Lut (peace be upon him) was relieved, he said: 'O messengers of my Lord! For what purpose have you come here?' They said: 'We have come to seize and punish them at dawn.' Lut (peace be upon him) said: 'I have a request of you.' They said: 'What is it?' He said: 'Send down the punishment upon them right now, for I fear that by morning Allah may lift the punishment from them.' They said: 'Their appointed time is the morning. أَ لَیْسَ الصُّبْحُ بِقَرِیبٍ [Is not the morning near?] (Hud/81) for one who wishes to act. Now take your daughters and go, but leave your wife — do not take her with you — and leave the city.' Imam Baqir (peace be upon him) said here: 'May Allah have mercy on Lut (peace be upon him). If he had known who was with him in the chamber, he would have understood that he was victorious and would never have wished for strength and a firm support, when [after they broke his door] he said: لَوْ أَنَّ لِی بِکُمْ قُوَّةً أَوْ آوِی إِلی رُکْنٍ شَدِیدٍ [If only I had power against you, or could take refuge in some strong support]. (Hud/80) What support could be firmer than Jibril, who was beside him! Then Allah the Exalted said to His Prophet (peace be upon him and his family): وَ ما هِی مِنَ الظَّالِمِینَ بِبَعِیدٍ [And it is not far from the wrongdoers]. (Hud/83) That is: the same punishment awaits the wrongdoers of your ummah — those who commit the act of the people of Lut (peace be upon him).' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'Whoever persists in sodomy with men will not die until, even at the moment of death, he calls men to himself [for sodomy].'"
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અમ્ર ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) થી નકલ કરે છે: "લૂત (અલયહિસ્સલામ) ની કૌમ [લિવાતના કાર્યથી દૂષિત થયા પહેલાં] અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ની શ્રેષ્ઠ કૌમો અને મખ્લૂકાતમાંથી હતી. તેથી ઇબ્લીસે તેમને ગુમરાહ કરવાની સખત કોશિશ કરી. તેમની શ્રેષ્ઠતા અને ભલાઈનો આટલો પુરાવો બસ છે કે જ્યારે તેઓ કામ માટે બહાર જતા, ત્યારે બધા સાથે જતા અને ફક્ત તેમની સ્ત્રીઓ ઘરમાં રહેતી. પરિણામે ઇબ્લીસ સતત તેમની પાછળ પડતો [જેથી તેમને ગુમરાહ કરવાનો રસ્તો શોધી શકે], અને જ્યારે તેઓ કામથી પાછા ફરતા, ત્યારે તેઓએ જે બનાવ્યું હોય તે તોડી નાખતો. તેઓએ એકબીજાને કહ્યું: 'આપણે છુપાઈને જોવું જોઈએ કે કોણ આપણો સામાન બગાડે છે.' તેઓ છુપાઈને બેઠા, જોયું કે એક ખૂબ સુંદર જુવાન છોકરો આવ્યો અને તેમનો સામાન બગાડ્યો. તેઓએ તેને પૂછ્યું: 'શું તું જ છે જે અમારું કામ બગાડે છે?' તેણે કહ્યું: 'હા!' તેઓ એકઠા થયા અને તેને મારી નાખવાનો નિર્ણય કર્યો, [પરંતુ મુકદ્દમો ચલાવ્યા વગર તેને ન મારે તે માટે] તે રાત્રે તેને એક માણસ પાસે કેદ કર્યો. જ્યારે રાત પડી, તે છોકરો રડવા અને ચીસો પાડવા લાગ્યો. જેલરે પૂછ્યું: 'શું થયું? કેમ ચીસો પાડે છે?' તેણે કહ્યું: 'મને ટેવ હતી કે હું મારા બાપના પેટ પર સૂતો હતો અને એકલો સૂઈ શકતો નથી.' તે માણસે કહ્યું: 'આવ, મારા પેટ પર સૂઈ જા.' જ્યારે ઇબ્લીસ [જેણે પોતાને તે જુવાનના રૂપમાં ફેરવ્યો હતો] તે માણસના પેટ પર સૂયો, તેણે પોતાના શરીરને તેની સાથે ઘસવાનું શરૂ કર્યું, અને આખરે તેને શીખવ્યું કે કેવી રીતે હસ્તમૈથુન કરે અને પોતાને સંતુષ્ટ કરે. બીજા તબક્કે તેને લિવાતનું કૃત્ય કેવી રીતે કરવું તે શીખવ્યું અને પોતાને તેની હવાલે કરી દીધો. સવાર થતાં ઇબ્લીસ ભાગી ગયો. તે જેલરે બાકીની કૌમને કહ્યું કે તેણે તે જુવાન સાથે શું કૃત્ય કર્યું. તેઓ આ અસાધારણ કૃત્યથી આશ્ચર્યચકિત થયા, તેમાં લાગી ગયા, અને ધીરે ધીરે તેના આદી થઈ ગયા, ત્યાં સુધી કે [જાતીય જરૂરિયાત પૂરી કરવા માટે] પુરુષો એકબીજાથી સંતુષ્ટ થવા લાગ્યા. પછીના તબક્કે, તેઓ મુસાફરોના રસ્તા પર છુપાઈને બેસવા લાગ્યા અને તેમની સાથે લિવાત કરવા લાગ્યા, ત્યાં સુધી કે લોકો ડરથી તેમના શહેરની બાજુમાંથી પસાર થતા ન હતા. જ્યારે પુરુષો એકબીજા તરફ વળ્યા અને સ્ત્રીઓને છોડી દીધી, ઇબ્લીસે જોયું કે પુરુષોનું કામ પૂરું થઈ ગયું છે, ત્યારે તે સ્ત્રીઓ પાસે ગયો, પોતાને એક સુંદર સ્ત્રીના રૂપમાં ફેરવ્યો, અને એક મજલિસમાં જ્યાં સ્ત્રીઓ એકઠી હતી, તેમને કહ્યું: 'તમારા પુરુષો એકબીજા સાથે વાસના પૂરી કરે છે?' તેમણે કહ્યું: 'હા! એ જ કારણથી લૂત (અલયહિસ્સલામ) તેમને નસીહત કરે છે અને આ કૃત્યથી રોકે છે.' … સ્ત્રીઓ પણ એકબીજામાં મગ્ન થઈ ગઈ અને એકબીજાથી સંતુષ્ટ થવા લાગી. આ રીતે તેમના પર હુજ્જત તમામ થઈ ગઈ, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ એ જિબ્રઈલ, મીકાઈલ અને ઇસ્રાફિલને ખુશરૂ જુવાનોના રૂપમાં, જેઓ કબા પહેરેલા હતા, લૂત (અલયહિસ્સલામ) પાસે મોકલ્યા. લૂત (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: 'તમે શું ઈચ્છો છો? આજ સુધી મેં તમારા જેવો સુંદર અને ખૂબસૂરત માણસ જોયો નથી.' તેમણે કહ્યું: 'અમારા આકાએ અમને આ કૌમના સરદાર પાસે મોકલ્યા છે.' લૂત (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: 'શું તમારા આકાએ તમને આ કૌમના ખરાબ કૃત્યની ખબર આપી નથી? ઓ મારા દીકરાઓ! આ કૌમ પુરુષોને બળજબરીથી પકડે છે અને તેમની સાથે લિવાત કરે છે, ત્યાં સુધી કે તેમને લોહી નીકળે છે.' તેમણે કહ્યું: 'અમારા આકાએ અમને આ કરિયામાંથી પસાર થવાનો હુકમ કર્યો છે.' લૂત (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: 'મારી તમારી પાસે એક વિનંતી છે.' તેમણે કહ્યું: 'શું ઈચ્છો છો?' તેમણે કહ્યું: 'અહીં જ રાહ જુઓ, ત્યાં સુધી કે અંધારું થઈ જાય.' તેઓ બેઠા. પછી લૂત (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાની દીકરીને મોકલી કે તેમના માટે રોટલી, પાણી અને ગરમ કપડું લાવે. જ્યારે લૂત (અલયહિસ્સલામ) ની દીકરી ઘરે ગઈ, વરસાદ પડ્યો અને મેદાનમાં પાણી વહેવા લાગ્યું. લૂત (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: 'ઊભા થાઓ, જેથી આપણે ધીરે ધીરે ઘરે જઈએ.' લૂત (અલયહિસ્સલામ) ધીરે ધીરે દીવાલ પાસેથી ચાલવા લાગ્યા, પરંતુ ફરિશ્તાઓ ગલીની વચ્ચેથી ચાલતા હતા. લૂત (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: 'મારા દીકરાઓ, આ બાજુથી ચાલો.' તેમણે કહ્યું: 'અમારા આકાએ અમને હુકમ કર્યો છે કે અમે ગામની વચ્ચેથી પસાર થઈએ.' લૂત (અલયહિસ્સલામ) અંધકારને ગનીમત માનતા હતા. તે સમયે ઇબ્લીસે લૂત (અલયહિસ્સલામ) ની પત્નીના ખોળામાં જે નાનું બાળક હતું તેને લઈને કૂવામાં ફેંકી દીધું. લૂત (અલયહિસ્સલામ) ની પત્નીની ચીસોથી લોકો તેમના ઘરમાં એકઠા થઈ ગયા. જ્યારે તેમની નજર તે ખૂબસૂરત પુરુષો પર પડી, તેમણે કહ્યું: 'ઓ લૂત (અલયહિસ્સલામ)! શું તમે પણ અમારા સાથી બની ગયા છો?!' લૂત (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: 'આ મારા મહેમાનો છે, મને શરમિંદા ન કરો.' તેમણે કહ્યું: 'આ ત્રણ છે, એકને તમે લઈ લો અને બેને અમને આપો!' લૂત (અલયહિસ્સલામ) પોતાના મહેમાનોને તેમના પંજામાંથી બચાવીને ઘરની અંદર મોકલતાં હતાં, અને કહેતાં હતાં: 'કાશ! મારી પાસે કોઈ ખાનદાન અને કબીલો હોત, જે તમને રોકતા અને મારો બચાવ કરતા.' તે સમયે તેઓએ દરવાજા પર દબાણ કર્યું અને તેને તોડી નાખ્યો, અને લૂત (અલયહિસ્સલામ) ને એક બાજુ ફેંકી દીધા. તે સમયે જિબ્રઈલે કહ્યું: 'ડરો નહીં! إِنَّا رُسُلُ رَبِّکَ لَنْ یَصِلُوا إِلَیْکَ [ખરેખર અમે તમારા પરવરદિગારના રસૂલો છીએ, આ લોકો કદાપિ તમારા સુધી પહોંચી શકશે નહીં].' (હૂદ/૮૧) પછી જિબ્રઈલે એક મુઠ્ઠી કાંકરી લીધી અને તેમના ચહેરા પર ફેંકી, અને કહ્યું: 'તમારા ચહેરાઓ કાળા થાવ!' તે વખતે શહેરના તમામ લોકો આંધળા થઈ ગયા. જ્યારે લૂત (અલયહિસ્સલામ) નિશ્ચિંત થયા, ત્યારે ફરમાવ્યું: 'ઓ મારા પરવરદિગારના રસૂલો! તમે અહીં કયા હેતુથી આવ્યા છો?' તેમણે કહ્યું: 'અમે આવ્યા છીએ કે તેમને સહરમાં પકડીએ અને અઝાબ કરીએ.' લૂત (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: 'મારી તમારી પાસે એક વિનંતી છે.' તેમણે કહ્યું: 'શું છે?' ફરમાવ્યું: 'હમણાં જ તેમના પર અઝાબ મોકલો, કારણ કે મને ડર છે કે સવાર સુધીમાં અલ્લાહ તેમના પરથી અઝાબ ઉઠાવી લે.' તેમણે કહ્યું: 'તેમનો વાયદો સવારનો છે. أَ لَیْسَ الصُّبْحُ بِقَرِیبٍ [શું સવાર નજીક નથી?] (હૂદ/૮૧) જે કોઈ કામ કરવા માંગે તેના માટે. હવે તમે તમારી દીકરીઓને લઈ લો, પરંતુ તમારી પત્નીને છોડી દો, તેને સાથે ન લેશો, અને શહેરમાંથી બહાર નીકળી જાઓ.' ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) એ અહીં ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહ લૂત (અલયહિસ્સલામ) પર રહમત કરે. જો તેમને ખબર હોત કે તેમની સાથે હુજરામાં કોણ છે, તો સમજી શકતા કે તેઓ વિજયી છે અને કદાપિ તાકાત અને મજબૂત આધારની ઇચ્છા ન કરતા, જ્યાં [જ્યારે તેમના ઘરનો દરવાજો તોડ્યો ત્યારે] તેમણે કહ્યું: لَوْ أَنَّ لِی بِکُمْ قُوَّةً أَوْ آوِی إِلی رُکْنٍ شَدِیدٍ [કાશ મારી પાસે તમારી સામે તાકાત હોત, અથવા હું કોઈ મજબૂત આધારે આશરો લઈ શકતો]. (હૂદ/૮૦) જિબ્રઈલ કરતાં મજબૂત આધાર બીજો કયો હોઈ શકે, જે તેમની સાથે હતા. પછી અલ્લાહ તઆલા એ પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને ફરમાવ્યું: وَ ما هِی مِنَ الظَّالِمِینَ بِبَعِیدٍ [અને આ અઝાબ ઝાલિમોથી દૂર નથી]. (હૂદ/૮૩) આ જ અઝાબ તમારી ઉમ્મતના ઝાલિમોની રાહ જુએ છે, એટલે કે તે લોકો જે લૂત (અલયહિસ્સલામ) ની કૌમનું કૃત્ય કરે છે.' રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: 'જે કોઈ પુરુષો સાથે લિવાત પર આગ્રહ કરે છે, તે મરતો નથી, સિવાય કે મૃત્યુની ઘડીએ પણ પુરુષોને પોતાની તરફ [પોતાની સાથે લિવાત માટે] બોલાવે.'"