کَانَ قوم لوط (علیه السلام) مِنْ أَفْضَلِ قَوْمٍ خَلَقَهُمُ اللَّهُ فَطَلَبَهُمْ إِبْلِیسُ الطَّلَبَ الشَّدِیدَ وَ کَانَ مِنْ فَضْلِهِمْ وَ خِیَرَتِهِمْ أَنَّهُمْ إِذَا خَرَجُوا إِلَی الْعَمَلِ خَرَجُوا بِأَجْمَعِهِمْ وَ تَبْقَی النِّسَاءُ خَلْفَهُمْ فَلَمْ یَزَلْ إِبْلِیسُ یَعْتَادُهُمْ فَکَانُوا إِذَا رَجَعُوا خَرَّبَ إِبْلِیسُ مَا یَعْمَلُونَ فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ تَعَالَوْا نَرْصُدْ هَذَا الَّذِی یُخَرِّبُ مَتَاعَنَا فَرَصَدُوهُ فَإِذَا هُوَ غُلَامٌ أَحْسَنُ مَا یَکُونُ مِنَ الْغِلْمَانِ فَقَالُوا لَهُ أَنْتَ الَّذِی تُخَرِّبُ مَتَاعَنَا مَرَّهًًْ بَعْدَ مَرَّهًٍْ فَاجْتَمَعَ رَأْیُهُمْ عَلَی أَنْ یَقْتُلُوهُ فَبَیَّتُوهُ عِنْدَ رَجُلٍ فَلَمَّا کَانَ اللَّیْلُ صَاحَ فَقَالَ لَهُ مَا لَکَ فَقَالَ کَانَ أَبِی یُنَوِّمُنِی عَلَی بَطْنِهِ فَقَالَ لَهُ تَعَالَ فَنَمْ عَلَی بَطْنِی قَالَ فَلَمْ یَزَلْ یَدْلُکُ الرَّجُلَ حَتَّی عَلَّمَهُ أَنَّهُ یَفْعَلُ بِنَفْسِهِ فَأَوَّلًا عَلَّمَهُ إِبْلِیسُ وَ الثَّانِیَهًَْ عَلَّمَهُ هُوَ ثُمَّ انْسَلَّ فَفَرَّ مِنْهُمْ وَ أَصْبَحُوا فَجَعَلَ الرَّجُلُ یُخْبِرُ بِمَا فَعَلَ بِالْغُلَامِ وَ یُعَجِّبُهُمْ مِنْهُ وَ هُمْ لَا یَعْرِفُونَهُ فَوَضَعُوا أَیْدِیَهُمْ فِیهِ حَتَّی اکْتَفَی الرِّجَالُ بِالرِّجَالِ بَعْضُهُمْ بِبَعْضٍ ثُمَّ جَعَلُوا یَرْصُدُونَ مَارَّهًَْ الطَّرِیقِ فَیَفْعَلُونَ بِهِمْ حَتَّی تَنَکَّبَ مَدِینَتَهُمُ النَّاسُ ثُمَّ تَرَکُوا نِسَاءَهُمْ وَ أَقْبَلُوا عَلَی الْغِلْمَانِ فَلَمَّا رَأَی أَنَّهُ قَدْ أَحْکَمَ أَمْرَهُ فِی الرِّجَالِ جَاءَ إِلَی النِّسَاءِ فَصَیَّرَ نَفْسَهُ امْرَأَهًًْ فَقَالَ إِنَّ رِجَالَکُنَّ یَفْعَلُ بَعْضُهُمْ بِبَعْضٍ قَالُوا نَعَمْ قَدْ رَأَیْنَا ذَلِکَ وَ کُلَّ ذَلِکَ یَعِظُهُمْ لُوطٌ (علیه السلام) وَ یُوصِیهِمْ وَ إِبْلِیسُ یُغْوِیهِمْ حَتَّی اسْتَغْنَی النِّسَاءُ بِالنِّسَاءِ فَلَمَّا کَمَلَتْ عَلَیْهِمُ الْحُجَّهًُْ بَعَثَ اللَّهُ جبرئیل (علیه السلام) وَ مِیکَائِیلَ (علیه السلام) وَ إِسْرَافِیلَ (علیه السلام) فِی زِیِّ غِلْمَانٍ عَلَیْهِمْ أَقْبِیَهًٌْ فَمَرُّوا بِلُوطٍ (علیه السلام) وَ هُوَ یَحْرُثُ فَقَالَ أَیْنَ تُرِیدُونَ مَا رَأَیْتُ أَجْمَلَ مِنْکُمْ قَطُّ قَالُوا إِنَّا أَرْسَلَنَا سَیِّدُنَا إِلَی رَبِّ هَذِهِ الْمَدِینَهًِْ قَالَ أَ وَ لَمْ یَبْلُغْ سَیِّدَکُمْ مَا یَفْعَلُ أَهْلُ هَذِهِ الْمَدِینَهًِْ یَا بَنِیَّ إِنَّهُمْ وَ اللَّهِ یَأْخُذُونَ الرِّجَالَ فَیَفْعَلُونَ بِهِمْ حَتَّی یَخْرُجَ الدَّمُ فَقَالُوا أَمَرَنَا سَیِّدُنَا أَنْ نَمُرَّ وَسَطَهَا قَالَ فَلِی إِلَیْکُمْ حَاجَهًٌْ قَالُوا وَ مَا هِیَ قَالَ تَصْبِرُونَ هَاهُنَا إِلَی اخْتِلَاطِ الظَّلَامِ قَالَ فَجَلَسُوا قَالَ فَبَعَثَ ابْنَتَهُ فَقَالَ جِیئِی لَهُمْ بِخُبْزٍ وَ جِیئِی لَهُمْ بِمَاءٍ فِی الْقُرْعَهًِْ وَ جِیئِی لَهُمْ عَبَاءً یَتَغَطَّوْنَ بِهَا مِنَ الْبَرْدِ فَلَمَّا أَنْ ذَهَبَتِ الِابْنَهًُْ أَقْبَلَ الْمَطَرُ وَ الْوَادِی فَقَالَ لُوطٌ (علیه السلام) السَّاعَهًَْ یَذْهَبُ بِالصِّبْیَانِ الْوَادِی قُومُوا حَتَّی نَمْضِیَ وَ جَعَلَ لُوطٌ (علیه السلام) یَمْشِی فِی أَصْلِ الْحَائِطِ وَ جَعَلَ جبرئیل (علیه السلام) وَ مِیکَائِیلُ (علیه السلام) وَ إِسْرَافِیلُ (علیه السلام) یَمْشُونَ وَسَطَ الطَّرِیقِ فَقَالَ یَا بَنِیَّ امْشُوا هَاهُنَا فَقَالُوا أَمَرَنَا سَیِّدُنَا أَنْ نَمُرَّ فِی وَسَطِهَا وَ کَانَ لُوطٌ (علیه السلام) یَسْتَغْنِمُ الظَّلَامَ وَ مَرَّ إِبْلِیسُ فَأَخَذَ مِنْ حِجْرِ امْرَأَهًٍْ صَبِیّاً فَطَرَحَهُ فِی الْبِئْرِ فَتَصَایَحَ أَهْلُ الْمَدِینَهًِْ کُلُّهُمْ عَلَی بَابِ لُوطٍ (علیه السلام) فَلَمَّا أَنْ نَظَرُوا إِلَی الْغِلْمَانِ فِی مَنْزِلِ لُوطٍ (علیه السلام) قَالُوا یَا لُوطُ (علیه السلام) قَدْ دَخَلْتَ فِی عَمَلِنَا فَقَالَ هَؤُلَاءِ ضَیْفِی فَلَا تَفْضَحُونِ فِی ضَیْفِی قَالُوا هُمْ ثَلَاثَهًٌْ خُذْ وَاحِداً وَ أَعْطِنَا اثْنَیْنِ قَالَ فَأَدْخَلَهُمُ الْحُجْرَهًَْ وَ قَالَ لَوْ أَنَّ لِی أَهْلَ بَیْتٍ یَمْنَعُونِّی مِنْکُمْ قَالَ وَ تَدَافَعُوا عَلَی الْبَابِ وَ کَسَرُوا بَابَ لُوطٍ (علیه السلام) وَ طَرَحُوا لُوطاً (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ جبرئیل (علیه السلام) إِنَّا رُسُلُ رَبِّکَ لَنْ یَصِلُوا إِلَیْکَ فَأَخَذَ کَفّاً مِنْ بَطْحَاءَ فَضَرَبَ بِهَا وُجُوهَهُمْ وَ قَالَ شَاهَتِ الْوُجُوهُ فَعَمِیَ أَهْلُ الْمَدِینَهًِْ کُلُّهُمْ وَ قَالَ لَهُمْ لُوطٌ (علیه السلام) یَا رُسُلَ رَبِّی فَمَا أَمَرَکُمْ رَبِّی فِیهِمْ قَالُوا أَمَرَنَا أَنْ نَأْخُذَهُمْ بِالسَّحَرِ قَالَ فَلِی إِلَیْکُمْ حَاجَهًٌْ قَالُوا وَ مَا حَاجَتُکَ قَالَ تَأْخُذُونَهُمُ السَّاعَهًَْ فَإِنِّی أَخَافُ أَنْ یَبْدُوَ لِرَبِّی فِیهِمْ فَقَالُوا یَا لُوطُ (علیه السلام) إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَ لَیْسَ الصُّبْحُ بِقَرِیبٍ لِمَنْ یُرِیدُ أَنْ یَأْخُذَ فَخُذْ أَنْتَ بَنَاتِکَ وَ امْضِ وَ دَعِ امْرَأَتَکَ فَقَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) رَحِمَ اللَّهُ لُوطاً (علیه السلام) لَوْ یَدْرِی مَنْ مَعَهُ فِی الْحُجْرَهًِْ لَعَلِمَ أَنَّهُ مَنْصُورٌ حَیْثُ یَقُولُ لَوْ أَنَّ لِی بِکُمْ قُوَّةً أَوْ آوِی إِلی رُکْنٍ شَدِیدٍ أَیُّ رُکْنٍ أَشَدُّ مِنْ جبرئیل (علیه السلام) مَعَهُ فِی الْحُجْرَهًِْ.
امام باقر (علیه السلام)- عمرو از امام باقر (علیه السلام) نقل می‌کند: «قوم لوط (علیه السلام) [قبل از آلوده‌شدن به عمل لواط] از بهترین اقوام و مخلوقات خداوند عزّوجلّ بودند، پس ابلیس شدیداً طالب گمراه‌کردن آن‌ها شد و از برتری و نیکی ایشان همین بس که وقتی برای کار خارج می‌شدند، همگی با هم بیرون می‌رفتند و فقط زنان آن‌ها در خانه باقی می‌ماندند، در نتیجه ابلیس مدام دنبال آنان می‌رفت [تا راهی برای گمراهیشان بیابد] و وقتی که از کار برمی‌گشتند، آنچه را که ساخته بودند خراب می‌کرد، پس با یکدیگر گفتند: «ما باید در کمین بنشینیم و ببینیم چه کسی متاع ما را خراب و فاسد می‌کند». به کمین نشستند، دیدند پسر جوان بسیار زیبایی آمد و متاع آن‌ها را خراب کرد، از او پرسیدند: «تو هستی که کار ما را از بین می‌بری»؟ گفت: «بله»! آن‌ها با هم اجتماع کردند، تصمیم برقتل او گرفتند، [امّا برای اینکه بدون محاکمه او را نکشند]، او را در آن شب نزد مردی زندانی کردند، وقتی که شب شد، آن پسر شروع به ناله و فریاد کرد. مرد زندانبان پرسید: «چه شده؟ چرا فریاد می‌زنی»؟ گفت: «من عادت داشتم که روی شکم پدرم می‌خوابیدم و تنها خوابم نمی‌برد». آن مرد گفت: «بیا روی شکم من بخواب». وقتی ابلیس [که خود را به‌صورت آن جوان در آورده بود]، روی شکم آن مرد خوابید، شروع کرد به تماس‌دادن بدن خود با او و در نهایت به او تعلیم داد که چگونه استمناء کند و خودش را ارضاء نماید، در مرحله‌ی دوّم به او تعلیم داد که چگونه عمل لواط را انجام دهد و خود را در اختیار او قرار داد، وقتی صبح شد ابلیس فرار کرد. آن مرد زندانبان به سایر قوم گفت: «که چه عملی با آن جوان انجام داده است». آن‌ها از این عمل غیر متعارف تعجّب کردند، به آن مبادرت کردند و کم‌کم به انجام آن معتاد شدند، تا جایی که [برای ارضای نیاز جنسی] مردان به یکدیگر اکتفاء کردند. در مرحله‌ی بعدی، در راه مسافران کمین کردند و با آن‌ها مرتکب لواط شدند تا آنجا که مردم از ترس، از کنار شهر آن‌ها عبور نمی‌کردند. وقتی که مردان به یکدیگر روی آوردند و زنان را ترک نمودند، ابلیس وقتی دید که کار مردان تمام است، به‌سراغ زنان رفت، خود را به صورت زن زیبایی درآورد و در مجلسی که زنان جمع بودند، به آن‌ها گفت: «مردان شما با یکدیگر دفع شهوت می‌کنند»؟ گفتند: «آری! به‌همین دلیل هم لوط (علیه السلام) آن‌ها را نصیحت می‌کند و از این عمل منع می‌نماید». آن وقت ابلیس آن‌ها را نیز فریب داد خود را برهنه کرد و به آن‌ها تعلیم داد که با یکدیگر مساحقه نمایند و خود را از مردان بی‌نیاز نمایند. به این ترتیب زنان هم به یکدیگر مشغول شده و اکتفا کردند. به این‌صورت حجّت بر آن‌ها تمام شد و خداوند عزّوجلّ جبرئیل، میکائیل و اسرافیل را به صورت جوانانی خوشرو که قبا پوشیده بودند به نزد لوط (علیه السلام) فرستاد. لوط (علیه السلام) فرمود: «چه می‌خواهید؟ من تا امروز انسانی به خوشرویی و جمال شما ندیده‌ام». گفتند: «آقای ما، ما را به نزد بزرگ این قوم فرستاده است». لوط (علیه السلام) گفت: «آیا آقای شما به شما از عمل زشت این قوم خبر نداده است»؟ ای پسران من! این قوم مردان را به زور می‌گیرند و با آن‌ها لواط می‌کنند تا آنجا که به خونریزی دچار شوند». آن‌ها گفتند: «آقای ما، به ما دستور داده که از میان این قریه بگذریم». لوط (علیه السلام) گفت: «من از شما درخواستی دارم». گفتند: «چه می‌خواهی»؟ گفت: «همینجا منتظر باشید تا وقتی که هوا تاریک شود». پس آن‌ها نشستند، آن وقت لوط (علیه السلام) دخترش را فرستاد تا برای آن‌ها نان و آب و پوشش گرم بیاورد، وقتی که دختر لوط (علیه السلام) به خانه رفت، باران گرفت و آب در دشت جاری شد لوط (علیه السلام) گفت: «برخیزید تا آهسته به منزل برویم». لوط (علیه السلام) آهسته از کنار دیوار شروع به رفتن کرد امّا ملائکه از وسط کوچه می‌رفتند، لوط (علیه السلام) گفت: فرزندان من از این کنار حرکت کنید آن‌ها گفتند: «آقای ما به ما دستور داده؛ که از وسط روستا عبور کنیم». لوط (علیه السلام) تاریکی هوا را غنیمت می‌شمرد، در این‌موقع ابلیس، فرزند کوچکی را که در دامان همسر لوط (علیه السلام) بود، گرفت و او را به داخل چاه پرتاب کرد، از داد و فریاد همسر لوط (علیه السلام) مردم در خانه او اجتماع کردند، وقتی نگاه آن‌ها به آن مردان خوش‌سیما افتاد، گفتند: «ای لوط (علیه السلام)! آیا تو هم همکار ما شده‌ای»؟! لوط (علیه السلام) گفت: «این‌ها مهمانان من هستند مرا مفتضح نسازید». گفتند: «این‌ها سه نفرند، یکی را تو بردار و دو تا را به ما بده»! لوط (علیه السلام) درحالی‌که مهمانان خود را از چنگ آن‌ها نجات‌داده و به داخل خانه می‌فرستاد، گفت: «ای کاش! من خانواده و عشیره‌ای داشتم، که شما را مانع می‌شدند و از من دفاع می‌کردند». در این وقت آن‌ها به در فشار آوردند و آن را شکستند و لوط (علیه السلام) را به گوشه‌ای پرتاب کردند. در این موقع جبرئیل گفت: «نترس! ما رسولان پروردگار تو هستیم. اینان، هرگز به تو دست نخواهند یافت. ( هود/۸۱ ) آن وقت جبرئیل کفی از شن برگرفت و آن را به صورت آن‌ها پاشید و گفت: «رویتان سیاه باد»! در آن هنگام تمام اهل شهر کور شدند. وقتی لوط (علیه السلام) آسوده‌خاطر شد فرمود: «ای رسولان پروردگارم! به چه منظوری به اینجا آمده‌اید»؟ گفتند: «آمده‌ایم تا آن‌ها را در سحرگاه مؤاخذه و عذاب کنیم». لوط (علیه السلام) فرمود: «من از شما درخواستی دارم»، گفتند: «چیست»؟ فرمود: «همین الآن عذاب را بر آنان بفرستید که من می‌ترسم تا صبح خداوند عذاب را از آنان بردارد گفتند: موعد آن‌ها صبح‌است. آیا صبح برای کسی که بخواهد کاری را انجام دهد نزدیک نیست؟ ( هود/۸۱ ) اکنون تو دخترانت را بردار امّا همسرت را رها کن و با خود نبر و از شهر بیرون برو». امام باقر (علیه السلام) در اینجا فرمود: «خداوند لوط (علیه السلام) را رحمت کند. اگر می‌دانست که چه کسانی با او در حجره هستند می‌فهمید که او پیروز است و هرگز آرزوی قوّت و رکن شدید نمی‌کرد آنجا که [وقتی درب خانه‌اش را شکستند] گفت: کاش در برابر شما قدرتی می‌داشتم، یا می‌توانستم به تکیه‌گاهی استوار پناه ببرم. ( هود/۸۰ ) چه پشتوانه‌ای محکم‌تر از جبرئیل که در کنار او بود.
Imam Baqir (peace be upon him): Amr narrates from Imam Baqir (peace be upon him): "The people of Lut (peace be upon him) [before becoming polluted with the act of sodomy] were among the best of the peoples and creatures of Allah the Mighty and Majestic. So Iblis sought intensely to lead them astray. Among their virtue and goodness was that when they went out to work, they all went out together, and only their women remained behind in the houses. Consequently, Iblis kept following them [to find a way to lead them astray], and when they returned from work, he would ruin what they had built. So they said to one another: 'We must lie in wait and see who is ruining and spoiling our property.' They lay in wait and saw that a very handsome young boy came and ruined their property. They asked him: 'Is it you who is destroying our work?' He said: 'Yes!' They gathered together and decided to kill him, [but so as not to kill him without trial,] they imprisoned him that night with a man. When night came, that boy began to moan and cry. The man, his jailer, asked: 'What is the matter? Why are you crying out?' He said: 'I was accustomed to sleeping on my father's belly, and I cannot fall asleep alone.' That man said: 'Come, sleep on my belly.' When Iblis [who had taken the form of that youth] lay down on the man's belly, he began to rub his body against him, and finally taught him how to masturbate and satisfy himself. In the second stage he taught him how to perform the act of sodomy and offered himself to him. When morning came, Iblis fled. That jailer told the rest of the people what act he had performed with that youth. They were amazed at this unusual act, took it up, and gradually became habituated to it, to the point that [for satisfying their sexual need] the men made do with one another. In the next stage, they lay in wait on the road for travellers and committed sodomy with them, until people, out of fear, would not pass by the side of their city. When the men turned to one another and abandoned the women, Iblis, seeing that the men's affair was complete, went after the women. He took the form of a beautiful woman and, in a gathering where the women were assembled, said to them: 'Do your men gratify their lust with one another?' They said: 'Yes! For this very reason Lut (peace be upon him) advises them and forbids them from this act.' Then Iblis deceived them too, stripped himself naked, and taught them to perform lesbian acts with one another and to become independent of men. In this way the women too became occupied with one another and made do with each other. In this manner the proof was completed against them, and Allah the Mighty and Majestic sent Jibra'il, Mika'il and Israfil in the form of fair-faced youths wearing cloaks, to Lut (peace be upon him). Lut (peace be upon him) said: 'What do you want? Until today I have not seen any human of your fair appearance and beauty.' They said: 'Our master has sent us to the chief of this people.' Lut (peace be upon him) said: 'Has your master not informed you of the ugly act of this people? O my sons! This people seize men by force and commit sodomy with them, to the point of causing bloodshed.' They said: 'Our master has ordered us to pass through this town.' Lut (peace be upon him) said: 'I have a request from you.' They said: 'What do you want?' He said: 'Wait here until the air becomes dark.' So they sat down. Then Lut (peace be upon him) sent his daughter to bring bread, water and warm covering for them. When Lut's (peace be upon him) daughter had gone home, rain fell and water flowed across the plain. Lut (peace be upon him) said: 'Get up so we may go quietly to my home.' Lut (peace be upon him) began to walk quietly along the wall, but the angels were walking through the middle of the alley. Lut (peace be upon him) said: 'O my sons, move along this side.' They said: 'Our master has ordered us to pass through the middle of the village.' Lut (peace be upon him) was counting the darkness of the night as a boon. At this moment Iblis took a small child that was in the lap of Lut's (peace be upon him) wife and threw him into the well. From the shouting and screaming of Lut's (peace be upon him) wife, the people gathered at his house. When their eyes fell upon those fair-faced men, they said: 'O Lut (peace be upon him)! Have you too become our partner?!' Lut (peace be upon him) said: 'These are my guests, do not disgrace me.' They said: 'They are three; you take one and give us two!' Lut (peace be upon him), while rescuing his guests from their clutches and sending them into the house, said: 'Would that I had a family and clan who would prevent you and defend me.' At this moment they pressed against the door and broke it, and threw Lut (peace be upon him) aside. At this point Jibra'il said: 'Do not fear! إِنَّا رُسُلُ رَبِّکَ لَنْ یَصِلُوا إِلَیْکَ [Indeed we are the messengers of your Lord; they shall never reach you.]' (Hud/81) Then Jibra'il took a handful of sand and scattered it in their faces and said: 'May your faces be blackened!' At that moment all the people of the city became blind. When Lut (peace be upon him) became at ease, he said: 'O messengers of my Lord! For what purpose have you come here?' They said: 'We have come to seize and punish them at dawn.' Lut (peace be upon him) said: 'I have a request from you.' They said: 'What is it?' He said: 'Send the punishment upon them right now, for I fear that by morning Allah may lift the punishment from them.' They said: إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَ لَیْسَ الصُّبْحُ بِقَرِیبٍ [Indeed their appointed time is the morning; is not the morning near?] (Hud/81) for one who wishes to carry out a task. Now you take your daughters and leave your wife, do not take her with you, and go out of the city.'" Imam Baqir (peace be upon him) said here: "May Allah have mercy on Lut (peace be upon him). If he had known who was with him in the chamber, he would have understood that he was victorious, and would never have wished for strength and a firm support, when he said [when they broke the door of his house]: لَوْ أَنَّ لِی بِکُمْ قُوَّةً أَوْ آوِی إِلی رُکْنٍ شَدِیدٍ [If only I had power against you, or could betake myself to some strong support.] (Hud/80) What support is stronger than Jibra'il, who was with him in the chamber?"
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અમ્રે ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) થી નકલ કર્યું છે: "લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમ [લિવાતના કૃત્યથી અપવિત્ર થયા પહેલાં] અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની શ્રેષ્ઠ કૌમો અને મખ્લૂકોમાંની હતી. તેથી ઇબ્લીસ તેમને ગુમરાહ કરવા માટે તીવ્રપણે તલબગાર થયો. તેમની શ્રેષ્ઠતા અને નેકીની આ જ નિશાની બસ છે કે જ્યારે તેઓ કામ માટે નીકળતા ત્યારે બધા સાથે નીકળી જતા અને ફક્ત તેમની સ્ત્રીઓ ઘરમાં રહી જતી. પરિણામે ઇબ્લીસ સતત તેમની પાછળ પડતો [જેથી તેમને ગુમરાહ કરવાનો રસ્તો શોધી શકે], અને જ્યારે તેઓ કામથી પાછા ફરતા ત્યારે તેઓએ જે બનાવ્યું હોય તેને તે નષ્ટ કરી નાખતો. તેથી તેઓએ એકબીજાને કહ્યું: 'આપણે ઘાત લગાવીને બેસવું જોઈએ અને જોવું જોઈએ કે કોણ આપણો સામાન નષ્ટ અને બરબાદ કરે છે.' તેઓ ઘાત લગાવીને બેઠા, જોયું કે એક ખૂબ સુંદર યુવાન છોકરો આવ્યો અને તેમનો સામાન નષ્ટ કર્યો. તેઓએ તેને પૂછ્યું: 'શું તું જ છે જે અમારું કામ બરબાદ કરે છે?' તેણે કહ્યું: 'હા!' તેઓએ સાથે મળીને તેને મારી નાખવાનો નિર્ણય લીધો, [પરંતુ ન્યાય કર્યા વગર તેને ન મારે તે માટે] તેને તે રાત્રે એક માણસ પાસે કેદ કર્યો. જ્યારે રાત થઈ ત્યારે તે છોકરો રડવા અને ચીસો પાડવા લાગ્યો. કેદી રખેવાળ માણસે પૂછ્યું: 'શું થયું? કેમ ચીસો પાડે છે?' તેણે કહ્યું: 'મને આદત હતી કે હું મારા બાપના પેટ પર સૂતો હતો અને એકલો મને ઊંઘ આવતી નથી.' તે માણસે કહ્યું: 'આવ, મારા પેટ પર સૂઈ જા.' જ્યારે ઇબ્લીસ [જેણે પોતાને તે યુવાનના રૂપમાં બદલી નાખ્યો હતો] તે માણસના પેટ પર સૂયો, ત્યારે તેણે પોતાના શરીરને તેની સાથે ઘસવાનું શરૂ કર્યું અને છેવટે તેને શીખવ્યું કે કેવી રીતે હસ્તમૈથુન કરીને પોતાને સંતોષે. બીજા તબક્કામાં તેને શીખવ્યું કે કેવી રીતે લિવાતનું કૃત્ય કરવું અને પોતાને તેના હવાલે કરી દીધો. જ્યારે સવાર થઈ ત્યારે ઇબ્લીસ ભાગી ગયો. તે કેદી રખેવાળે બાકીની કૌમને કહ્યું 'કે તેણે તે યુવાન સાથે શું કૃત્ય કર્યું.' તેઓ આ અસાધારણ કૃત્યથી આશ્ચર્યચકિત થયા, તેમાં પ્રવૃત્ત થયા અને ધીરે ધીરે તેને કરવાના આદી થઈ ગયા, ત્યાં સુધી કે [જાતીય જરૂરિયાત સંતોષવા માટે] પુરુષો એકબીજાથી બસ કરવા લાગ્યા. પછીના તબક્કામાં, રસ્તા પર મુસાફરોની ઘાત લગાવીને બેઠા અને તેમની સાથે લિવાત આચરી, ત્યાં સુધી કે લોકો ડરના માર્યા તેમના શહેરની બાજુમાંથી પસાર થતા નહોતા. જ્યારે પુરુષોએ એકબીજા તરફ મુખ કર્યું અને સ્ત્રીઓને છોડી દીધી, ત્યારે ઇબ્લીસે જોયું કે પુરુષોનું કામ પૂરું છે, તો સ્ત્રીઓ પાસે ગયો, પોતાને એક સુંદર સ્ત્રીના રૂપમાં બદલી નાખ્યો અને એક મજલિસમાં જ્યાં સ્ત્રીઓ એકઠી હતી, તેમને કહ્યું: 'શું તમારા પુરુષો એકબીજા સાથે વાસના તૃપ્ત કરે છે?' તેઓએ કહ્યું: 'હા! તેથી જ લૂત (અલયહિસ્સલામ) તેમને નસીહત કરે છે અને આ કૃત્યથી રોકે છે.' ત્યારે ઇબ્લીસે તેમને પણ ધોખો આપ્યો, પોતાને નિર્વસ્ત્ર કર્યો અને તેમને શીખવ્યું કે એકબીજા સાથે મુસાહકા કરે અને પુરુષોથી બેનિયાઝ થાય. આ રીતે સ્ત્રીઓ પણ એકબીજામાં વ્યસ્ત થઈ અને બસ કરવા લાગી. આ રીતે તેમના પર હુજ્જત તમામ થઈ ગઈ અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે જિબ્રઈલ, મિકાઈલ અને ઇસ્રાફીલને ખૂબસૂરત યુવાનોના રૂપમાં કબા પહેરેલા લૂત (અલયહિસ્સલામ) પાસે મોકલ્યા. લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'શું ઈચ્છો છો? મેં આજ સુધી તમારા જેવો સુંદર અને જમાલવાળો કોઈ ઇન્સાન નથી જોયો.' તેઓએ કહ્યું: 'અમારા સાહેબે અમને આ કૌમના સરદાર પાસે મોકલ્યા છે.' લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'શું તમારા સાહેબે તમને આ કૌમના ખરાબ કૃત્યની ખબર નથી આપી? હે મારા દીકરાઓ! આ કૌમ પુરુષોને જબરદસ્તીથી પકડે છે અને તેમની સાથે લિવાત કરે છે ત્યાં સુધી કે તેઓ લોહી વહાવવા સુધી પહોંચી જાય છે.' તેઓએ કહ્યું: 'અમારા સાહેબે અમને હુકમ આપ્યો છે કે અમે આ ગામની વચ્ચેથી પસાર થઈએ.' લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'મારે તમારી પાસે એક વિનંતી છે.' તેઓએ કહ્યું: 'શું ઈચ્છો છો?' કહ્યું: 'અહીં જ રાહ જુઓ જ્યાં સુધી હવા અંધારી ન થઈ જાય.' તેથી તેઓ બેઠા, ત્યારે લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાની દીકરીને મોકલી કે તેમને માટે રોટલી, પાણી અને ગરમ પોશાક લાવે. જ્યારે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની દીકરી ઘરે ગઈ ત્યારે વરસાદ પડ્યો અને મેદાનમાં પાણી વહેવા લાગ્યું. લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'ઊઠો જેથી ધીરેથી ઘરે જઈએ.' લૂત (અલયહિસ્સલામ) ધીરેથી દીવાલની બાજુમાં ચાલવા લાગ્યા પરંતુ ફરિશ્તાઓ ગલીની વચ્ચેથી જતા હતા. લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'મારા દીકરાઓ, આ બાજુથી ચાલો.' તેઓએ કહ્યું: 'અમારા સાહેબે અમને હુકમ આપ્યો છે કે અમે ગામની વચ્ચેથી પસાર થઈએ.' લૂત (અલયહિસ્સલામ) હવાની અંધારી ને ગનીમત સમજતા હતા. તે વખતે ઇબ્લીસે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની પત્નીના ખોળામાં જે નાનું બાળક હતું તેને લીધું અને કૂવામાં ફેંકી દીધું. લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની પત્નીની ચીસો અને બૂમોથી લોકો તેમના ઘરે એકઠા થયા. જ્યારે તેમની નજર તે ખૂબસૂરત માણસો પર પડી ત્યારે તેઓએ કહ્યું: 'હે લૂત (અલયહિસ્સલામ)! શું તમે પણ અમારા સાથી બની ગયા છો?!' લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'આ મારા મહેમાનો છે, મને બદનામ ન કરો.' તેઓએ કહ્યું: 'આ ત્રણ છે, એકને તમે લઈ લો અને બે અમને આપો!' લૂત (અલયહિસ્સલામ) જ્યારે પોતાના મહેમાનોને તેમની પકડમાંથી બચાવીને ઘરની અંદર મોકલી રહ્યા હતા ત્યારે કહ્યું: 'કાશ! મારી પાસે કુટુંબ અને કબીલો હોત જે તમને રોકતા અને મારો બચાવ કરતા.' આ વખતે તેઓએ દરવાજા પર દબાણ કર્યું અને તેને તોડી નાખ્યો અને લૂત (અલયહિસ્સલામ)ને એક ખૂણામાં ફેંકી દીધા. તે વખતે જિબ્રઈલે કહ્યું: 'ડરો નહીં! إِنَّا رُسُلُ رَبِّکَ لَنْ یَصِلُوا إِلَیْکَ [ખરેખર અમે તમારા પરવરદિગારના રસૂલો છીએ. આ લોકો કદી તમારા સુધી પહોંચી શકશે નહીં.]' (હૂદ/૮૧) પછી જિબ્રઈલે એક મુઠી રેત લીધી અને તેને તેમના ચહેરા પર છાંટી અને કહ્યું: 'તમારા ચહેરા કાળા થાઓ!' તે વખતે શહેરના બધા લોકો આંધળા થઈ ગયા. જ્યારે લૂત (અલયહિસ્સલામ) નિશ્ચિંત થયા ત્યારે ફરમાવ્યું: 'હે મારા પરવરદિગારના રસૂલો! તમે અહીં કયા હેતુથી આવ્યા છો?' તેઓએ કહ્યું: 'અમે આવ્યા છીએ કે તેમને સહરના સમયે પકડીએ અને અઝાબ કરીએ.' લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'મારે તમારી પાસે એક વિનંતી છે,' તેઓએ કહ્યું: 'શું છે?' ફરમાવ્યું: 'હમણાં જ તેમના પર અઝાબ મોકલો, કારણ કે મને ડર છે કે સવાર સુધીમાં અલ્લાહ તેમના પરથી અઝાબ હટાવી લેશે.' તેઓએ કહ્યું: إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَ لَیْسَ الصُّبْحُ بِقَرِیبٍ [ખરેખર તેમના માટે નિર્ધારિત સમય સવારનો છે. શું જે વ્યક્તિ કોઈ કામ કરવા ઈચ્છે તેના માટે સવાર નજીક નથી?] (હૂદ/૮૧) હવે તમે તમારી દીકરીઓને લઈ લો પરંતુ તમારી પત્નીને છોડી દો, તેને પોતાની સાથે ન લેશો અને શહેરમાંથી બહાર નીકળી જાઓ.'" ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ અહીં ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ લૂત (અલયહિસ્સલામ) પર રહમત કરે. જો તેમને ખબર હોત કે તેમની સાથે હુજરામાં કોણ છે તો તેઓ સમજી જાત કે તેઓ વિજયી છે અને ક્યારેય કુવ્વત અને મજબૂત ટેકાની આરઝૂ ન કરત, જ્યાં [જ્યારે તેમના ઘરનો દરવાજો તોડ્યો ત્યારે] કહ્યું: لَوْ أَنَّ لِی بِکُمْ قُوَّةً أَوْ آوِی إِلی رُکْنٍ شَدِیدٍ [કાશ મારી પાસે તમારી સામે કોઈ કુવ્વત હોત, અથવા હું કોઈ મજબૂત ટેકા તરફ પનાહ લઈ શકતો.] (હૂદ/૮૦) જિબ્રઈલ કરતાં વધુ મજબૂત ટેકો શું, જે તેમની સાથે હતા."