وَ رَجَعَ إِخْوَتُهُ وَ قَالُوا نَعْمِدُ إِلَی قَمِیصِهِ فَنُلَطِّخُهُ بِالدَّمِ فَنَقُولُ لِأَبِینَا إِنَّ الذِّئْبَ أَکَلَهُ فَلَمَّا فَعَلُوا ذَلِکَ قَالَ لَهُمْ لَاوَی یَا قَوْمِ أَ‌لَسْنَا بَنِی‌یَعْقُوبَ (علیه السلام) إِسْرَائِیلِ اللَّهِبْنِإِسْحَاقَ (علیه السلام) نَبِیِّ اللَّهِبْنِإِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) خَلِیلِ اللَّهِ أَفَتَظُنُّونَ أَنَّ اللَّهَ یَکْتُمُ هَذَا الْخَبَرَ عَنْ أَنْبِیَائِهِ (فَقَالُوا وَ مَا الْحِیلَهًُْ قَالَ نَقُومُ وَ نَغْتَسِلُ وَ نُصَلِّی جَمَاعَهًًْ وَ نَتَضَرَّعُ إِلَی اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَنْ یَکْتُمَ ذَلِکَ عَنْ أَبِینَا فَإِنَّهُ جَوَادٌ کَرِیمٌ فَقَامُوا وَ اغْتَسَلُوا وَ کَانَ فِی سُنَّهًِْ إِبْرَاهِیمَ وَ إِسْحَاقَ وَ یَعْقُوبَ (أَنَّهُمْ لَا یُصَلُّونَ جَمَاعَهًًْ حَتَّی یَبْلُغُوا أَحَدَ عَشَرَ رَجُلًا فَیَکُونُ وَاحِدٌ مِنْهُمْ إِمَامَ عَشَرَهًٍْ یُصَلُّونَ خَلْفَهُ فَقَالُوا کَیْفَ نَصْنَعُ وَ لَیْسَ لَنَا إِمَامٌ فَقَالَ لَاوَی نَجْعَلُ اللَّهَ إِمَامَنَا فَصَلَّوْا وَ بَکَوْا وَ تَضَرَّعُوا وَ قَالُوا یَا رَبِّ اکْتُمْ عَلَیْنَا هَذَا ثُمَّ جَاءُوا إِلَی أَبِیهِمْ عِشاءً یَبْکُونَ وَ مَعَهُمُ الْقَمِیصُ قَدْ لَطَّخُوهُ بِالدَّمِ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- برادران یوسف (علیه السلام) [بعد از انداختن یوسف (علیه السلام) در چاه] برگشته و گفتند: «پیراهن یوسف (علیه السلام) را به خون آغشته کرده و به پدرمان می‌گوییم گرگ او را خورد». چون چنین کردند لاوی به آن‌ها گفت: «ای برادران! آیا ما فرزندان یعقوب (علیه السلام) بنده‌ی خدا که او فرزند اسحاقِ پیامبر (علیه السلام) فرزند ابراهیم خلیل الله (علیه السلام) می‌باشد نیستیم؟ آیا گمان کرده‌اید خداوند این جریان را از پیامبرانش مخفی نگاه می‌دارد»؛ آن‌ها گفتند: «چاره چیست»؟ لاوی گفت: «برخواسته و غسل کرده و نماز جماعت می‌خوانیم و به درگاه خداوند تضرّع می‌کنیم تا این جریان را از پدرمان مخفی سازد که همانا او بخشنده و بزرگوار است». پس برخاسته و غسل کردند و سنّت ابراهیم و اسحاق و یعقوب (چنین بود که آن‌ها نماز جماعت به‌جا نمی‌آوردند مگر اینکه یازده مرد باشند و یکی از ایشان، امام جماعت شده و ده نفر دیگر به او اقتداء کنند؛ برادران گفتند: «چه کنیم که امام جماعت نداریم»؟ لاوی گفت: «ما خدا را امام خود قرار می‌دهیم». آنگاه نماز خواندند و گریه و زاری نمودند و گفتند: «پروردگارا! این جریان را مخفی نگاه دار». آنگاه شب‌هنگام، به همراه پیراهن یوسف (علیه السلام) که آغشته به خونش کرده بودند، گریان به سراغ پدر آمدند.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): The brothers of Yusuf (peace be upon him), [after throwing Yusuf (peace be upon him) into the well,] returned and said: "We will smear the shirt of Yusuf (peace be upon him) with blood and tell our father that a wolf devoured him." When they did so, Lawi said to them: "O brothers! Are we not the children of Yaqub (peace be upon him), the servant of Allah, who is the son of Ishaq the prophet (peace be upon him), the son of Ibrahim, the friend of Allah (peace be upon him)? Have you supposed that Allah will keep this matter hidden from His prophets?" They said: "What is to be done?" Lawi said: "Let us rise, perform ghusl, pray in congregation, and beseech Allah to conceal this matter from our father, for indeed He is Generous and Noble." So they rose and performed ghusl. And the practice of Ibrahim, Ishaq and Yaqub was that they would not perform congregational prayer unless they were eleven men, one of them being the imam of the ten who followed him. The brothers said: "What shall we do, for we have no imam?" Lawi said: "We will make Allah our imam." Then they prayed and wept and lamented and said: "O Lord! Keep this matter hidden." Then at nightfall they came weeping to their father, with the shirt of Yusuf (peace be upon him) which they had smeared with blood.
અલી ઇબ્ને ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ના ભાઈઓ [યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ને કૂવામાં નાખ્યા પછી] પાછા ફર્યા અને કહ્યું: "યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ના ખમીસને લોહીથી રંગીને આપણા પિતાને કહીશું કે વરૂએ તેમને ખાઈ લીધા." જ્યારે તેઓએ આમ કર્યું, ત્યારે લાવીએ તેમને કહ્યું: "હે ભાઈઓ! શું આપણે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) ના સંતાનો નથી, જે અલ્લાહના બંદા છે, જે ઇસ્હાક પયગંબર (અલયહિસ્સલામ) ના પુત્ર છે, જે ઇબ્રાહીમ ખલીલુલ્લાહ (અલયહિસ્સલામ) ના પુત્ર છે? શું તમે વિચાર્યું છે કે અલ્લાહ આ બિનાને પોતાના પયગંબરોથી છૂપાવી રાખશે?" તેઓએ કહ્યું: "શું ઉપાય છે?" લાવીએ કહ્યું: "ઊઠીને ગુસ્લ કરીએ અને જમાઅત નમાઝ પઢીએ અને અલ્લાહની બારગાહમાં આજીજી કરીએ કે તે આ બિનાને આપણા પિતાથી છૂપી રાખે, ખરેખર તે બખ્શનાર અને બુઝુર્ગ છે." પછી ઊઠીને ગુસ્લ કર્યું. અને ઇબ્રાહીમ, ઇસ્હાક અને યાકૂબની સુન્નત એવી હતી કે તેઓ જમાઅત નમાઝ પઢતા ન હતા સિવાય કે તેઓ અગિયાર માણસો હોય, અને તેમાંથી એક ઇમામે જમાઅત બને અને બીજા દસ તેને ઇક્તદા કરે. ભાઈઓએ કહ્યું: "શું કરીએ કે આપણી પાસે ઇમામે જમાઅત નથી?" લાવીએ કહ્યું: "આપણે અલ્લાહને પોતાનો ઇમામ બનાવીએ." પછી નમાઝ પઢી અને રડ્યા-કકળ્યા અને કહ્યું: "પરવરદિગાર! આ બિનાને છૂપી રાખ." પછી રાત્રે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ના લોહીથી રંગેલા ખમીસ સાથે રડતા-રડતા પિતાની પાસે આવ્યા.