سورة يوسف

Verse 69 of 111

12:69

وَ لَمَّا دَخَلُوا عَلى يُوسُفَ آوى إِلَيْهِ أَخاهُ قالَ إِنِّي أَنَا أَخُوكَ فَلا تَبْتَئِسْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ

هنگامى‌كه [برادران] بر يوسف وارد شدند، برادرش را نزد خود جاى داد و گفت: «من برادر تو هستم، از آنچه آن‌ها انجام مى‌دادند، غمگين مباش».

And when they went in to Yusuf. he lodged his brother with himself, saying: I am your brother, therefore grieve not at what they do.

અને જ્યારે તેઓ યુસુફ પાસે પહોંચ્યા ત્યારે તેણે પોતાના ભાઇને પોતાની બાજુમાં જગ્યા આપી અને કહ્યું બેશક હું તારો ભાઇ છું, માટે તેઓ જે કરે છે (તેનાથી) ગમગીન ન થયા.

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَخَرَجُوا وَ خَرَجَ مَعَهُمْ بِنْیَامِینُ وَ کَانَ لَا یُؤَاکِلُهُمْ وَ لَا یُجَالِسُهُمْ وَ لَا یُکَلِّمُهُمْ فَلَمَّا وَافَوْا مِصْرَ دَخَلُوا عَلَی یُوسُفَ (علیه السلام) وَ سَلَّمُوا فَنَظَرَ یُوسُفُ (علیه السلام) إِلَی أَخِیهِ فَعَرَفَهُ فَجَلَسَ مِنْهُمْ بِالْبَعِیدِ فَقَالَ یُوسُفُ (علیه السلام) أَنْتَ أَخُوهُمْ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَلِمَ لَا تَجْلِسُ مَعَهُمْ قَالَ لِأَنَّهُمْ أَخْرَجُوا أَخِی مِنْ أَبِی وَ أُمِّی ثُمَّ رَجَعُوا وَ لَمْ یَرُدُّوهُ وَ زَعَمُوا أَنَّ الذِّئْبَ أَکَلَهُ فَآلَیْتُ عَلَی نَفْسِی أَنْ لَا أَجْتَمِعَ مَعَهُمْ عَلَی أَمْرٍ مَا دُمْتُ حَیّاً قَالَ فَهَلْ تَزَوَّجْتَ قَالَ بَلَی قَالَ فَوُلِدَ لَکَ وَلَدٌ قَالَ بَلَی قَالَ کَمْ وُلِدَ لَکَ قَالَ ثَلَاثَهًُْ بَنِینَ قَالَ فَمَا سَمَّیْتَهُمْ قَالَ سَمَّیْتُ وَاحِداً مِنْهُمْ الذِّئْبَ وَ وَاحِداً الْقَمِیصَ وَ وَاحِداً الدَّمَ قَالَ وَ کَیْفَ اخْتَرْتَ هَذِهِ الْأَسْمَاءَ قَالَ لِئَلَّا أَنْسَی أَخِی کُلَّمَا دَعَوْتُ وَاحِداً مِنْ وُلْدِی ذَکَرْتُ أَخِی قَالَ یُوسُفُ (علیه السلام) لَهُمْ اخْرُجُوا وَ حَبَسَ بِنْیَامِینَ فَلَمَّا خَرَجُوا مِنْ عِنْدِهِ قَالَ یُوسُفُ (علیه السلام) لِأَخِیهِ أَنَا أَخُوکَ یُوسُفُ (علیه السلام) فَلا تَبْتَئِسْ بِما کانُوا یَعْمَلُونَ ثُمَّ قَالَ لَهُ أَنَا أُحِبُّ أَنْ تَکُونَ عِنْدِی فَقَالَ لَا یَدَعُونِّی إِخْوَتِی فَإِنَّ أَبِی قَدْ أَخَذَ عَلَیْهِمْ عَهْدَ اللَّهِ وَ مِیثَاقَهُ أَنْ یَرُدُّونِی إِلَیْهِ قَالَ فَأَنَا أَحْتَالُ بِحِیلَهًٍْ فَلَا تُنْکِرْإِذَا رَأَیْتَ شَیْئاً وَ لَا تُخْبِرْهُمْ فَقَالَ لَا.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- به هر دلیلی آن‌ها به همراه بنیامین از دیار خود خارج شدند، امّا او با آن‌ها هم کلام نمی‌شد و با ایشان نشست و برخاست نمی‌کرد، وقتی آن‌ها بر یوسف (علیه السلام) وارد شدند و به او سلام کردند، یوسف (علیه السلام) به برادر مادری خود نظر کرد و او را شناخت، و مشاهده کرد که او دور از برادران دیگر می‌نشیند، از او پرسید: «تو برادر آن‌ها هستی»؟ گفت: «آری»، پرسید: «پس چرا از آن‌ها فاصله می‌گیری»؟ گفت: «چون آن‌ها برادر مرا از پدر و مادرم جدا کردند و سپس بازگشتند و ادّعا کردند که گرگ او را خورده است، بنابراین از آن به بعد من بر خود مقرّر کرده‌ام که تا وقتی زنده‌ام در کنار آن‌ها و با آن‌ها جمع نشوم». یوسف (علیه السلام) گفت: «آیا ازدواج کرده‌ای و فرزندی داری»؟ گفت: «آری من صاحب سه پسر هستم که نام یکی را گرگ، نام دیگری را پیراهن و نام سوّمی را خون گذاشته‌ام»، یوسف (علیه السلام) گفت: «این اسامی را از کجا آورده‌ای»؟! او گفت: «به این جهت این اسامی را بر پسران خود نهاده‌ام که هرگز برادرم را فراموش نکنم و هربار که یکی از آن‌ها را صدا می‌زنم به یاد برادرم می‌افتم». آن وقت یوسف (علیه السلام) سایر برادران را بیرون کرد و فقط بنیامین را نگه داشت و آنگاه به او گفت: «من برادر تو یوسف هستم، پس از هرچه پیش می‌آید، نگران نشو، من دوست دارم که تو را نزد خود نگاه دارم». بنیامین گفت: «آن‌ها هرگز مرا نزد تو نمی‌گذارند، چون پدرمان از آن‌ها پیمان محکم گرفته است که مرا نزد او بازگردانند»، یوسف (علیه السلام) گفت: «من حیله‌ای اندیشیده‌ام که تو را در جریان آن قرار می‌دهم، ولی تو چیزی به آن‌ها نگو».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): For whatever reason, they set out from their homeland along with Binyamin, but he would not speak with them, nor sit and stand with them. When they came before Yusuf (peace be upon him) and greeted him, Yusuf (peace be upon him) looked at his maternal brother and recognised him, and observed that he was sitting apart from the other brothers. He asked him: "Are you their brother?" He said: "Yes." He asked: "Then why do you keep your distance from them?" He said: "Because they separated my brother from my father and mother and then returned, claiming that a wolf had eaten him. From that time on, I have resolved upon myself that as long as I am alive, I will not sit beside them nor gather with them." Yusuf (peace be upon him) said: "Have you married and do you have children?" He said: "Yes, I have three sons. I have named one 'Wolf', another 'Shirt', and the third 'Blood'." Yusuf (peace be upon him) said: "Where did you get these names from?!" He said: "I have placed these names upon my sons so that I never forget my brother, and every time I call one of them I am reminded of my brother." Then Yusuf (peace be upon him) sent the other brothers out and kept only Binyamin, and then said to him: "I am your brother Yusuf, so do not grieve over whatever comes about. I would like to keep you with me." Binyamin said: "They will never leave me with you, because our father has taken a firm covenant from them to bring me back to him." Yusuf (peace be upon him) said: "I have devised a stratagem which I will let you in on, but say nothing about it to them."

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જે પણ કારણ હોય, તેઓ બિન્યામીન સાથે પોતાના વતનથી નીકળ્યા, પરંતુ તે તેમની સાથે વાત કરતો ન હતો અને તેમની સાથે બેસવા-ઊઠવાનું કરતો ન હતો. જ્યારે તેઓ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પાસે દાખલ થયા અને તેમને સલામ કરી, ત્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાના માતૃભાઇ પર નજર કરી અને તેને ઓળખી લીધો, અને જોયું કે તે બીજા ભાઇઓથી દૂર બેઠો છે. તેમણે તેને પૂછ્યું: "શું તું તેમનો ભાઇ છે?" તેણે કહ્યું: "હા". તેમણે પૂછ્યું: "તો શા માટે તું તેમનાથી અંતર રાખે છે?" તેણે કહ્યું: "કારણ કે તેમણે મારા ભાઇને મારા પિતા અને માતાથી અલગ કર્યો અને પછી પાછા આવ્યા અને દાવો કર્યો કે વરૂએ તેને ખાઇ લીધો. તેથી ત્યારથી મેં પોતાના પર નક્કી કર્યું છે કે જ્યાં સુધી હું જીવતો છું, હું તેમની સાથે અને તેમની પાસે એકઠો નહીં થાઉં". યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "શું તેં લગ્ન કર્યાં છે અને તારે સંતાન છે?" તેણે કહ્યું: "હા, હું ત્રણ પુત્રોનો પિતા છું, જેમાંથી એકનું નામ મેં વરૂ, બીજાનું નામ પિરાહન (કુડતું) અને ત્રીજાનું નામ લોહી રાખ્યું છે". યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "આ નામો તું ક્યાંથી લાવ્યો?!" તેણે કહ્યું: "એટલા માટે મેં પોતાના પુત્રો પર આ નામો રાખ્યાં છે કે હું ક્યારેય મારા ભાઇને ભૂલી ન જાઉં અને જ્યારે પણ તેમાંથી કોઇને હાક મારું છું, ત્યારે મને મારો ભાઇ યાદ આવે છે". પછી યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ બાકીના ભાઇઓને બહાર કર્યા અને ફક્ત બિન્યામીનને રોકી લીધો અને પછી તેને કહ્યું: "હું તારો ભાઇ યુસુફ છું, તેથી જે પણ થાય, ચિંતા ન કર. હું ઇચ્છું છું કે તને પોતાની પાસે રાખું". બિન્યામીને કહ્યું: "તેઓ ક્યારેય મને તમારી પાસે નહીં રાખે, કારણ કે અમારા પિતાએ તેમની પાસેથી મજબૂત વચન લીધું છે કે મને તેમની પાસે પાછો લાવે". યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "મેં એક યુક્તિ વિચારી છે જેની જાણ હું તને કરીશ, પરંતુ તું તેમને કંઇ ન કહેજે".

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

وَ قَد کَانَ هَیَّأَ لَهُم طَعَاماً. فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَیهِ، قَالَ لِیَجْلِسْ کُلُّ بَنِی أُمٍّ عَلَی مَائِدَهًٍْ فَجَلَسُوا وَ بَقِیَ بِنْیَامِینُ قَائِماً فَقَالَ لَهُ یُوسُفُ مَا لَکَ لَمْ تَجْلِسْ فَقَالَ لَیْسَ لِی فِیهِمْ ابْنُ أُمٍّ فَقَالَ لَهُ یُوسُفُ فَمَا کَانَ لَکَ ابْنُ أُمٍّ فَقَالَ بِنْیَامِینُ بَلَی وَ لَکِنْ زَعَمَ هَؤُلَاءِ أَنَّ الذِّئْبَ أَکَلَهُ قَالَ فَمَا بَلَغَ مِنْ حُزْنِکَ عَلَیْهِ قَالَ وُلِدَ لِی اثْنَا عَشَرَ ابْناً کُلُّهُمُ أَشْتَقُّ لَهُمْ اسْماً مِنْ اسْمِهِ قَالَ یُوسُفُ أَرَاکَ قَدْ عَانَقْتَ النِّسَاءَ وَ شَمَمْتَ الْوَلَدَ مِنْ بَعْدِهِ فَقَالَ لَهُ بِنْیَامِینُ إِنَّ لِی أَباً صَالِحاً وَ إِنَّهُ قَالَ لِی تَزَوَّجْ لَعَلَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یُخْرِجُ مِنْکَ ذُرِّیَّهًًْ تُثْقِلُ الْأَرْضَ بِالتَّسْبِیحِ فَقَالَ لَهُ یُوسُفُ فَاجْلِسْ عَلَی مَائِدَتِی فَقَالَ إِخْوَتُهُ قَدْ فَضَّلَ اللَّهُ یُوسُفَ وَ أَخَاهُ حَتَّی إِنَّ الْمَلِکَ قَدْ أَجْلَسَهُ مَعَهُ عَلَی مَائِدَتِهِ.

امام صادق (علیه السلام)- یوسف (علیه السلام) برای برادرانش غذایی فراهم کرد. وقتی آنان در نزد او حاضر شدند، یوسف (علیه السلام) گفت: «کسانی که از طرف مادری با هم برادرند، بر سر یک سفره بنشینند». امام فرمود: «پس همه نشستند و فقط بنیامین، سر پا ایستاده بود». یوسف (علیه السلام) به او گفت: «تو چرا نمی‌نشینی»؟ بنیامین جواب داد: «شما گفتید آنان که از طرف مادر با هم برادرند سر یک سفره بنشینند و من در میان آنان، برادری از طرف مادر ندارم». یوسف (علیه السلام) گفت: «تو از طرف مادر، برادری نداشته‌ای»؟ بنیامین به او گفت: «چرا»! یوسف (علیه السلام) گفت: «چه به سرش آمده است»؟ بنیامین گفت: «اینان می‌پندارند که گرگ او را خورده است». یوسف (علیه السلام) از بنیامین پرسید: «تا چه اندازه از فقدان برادرت ناراحت هستی»؟ بنیامین گفت: «صاحب یازده پسر شده‌ام و نام تک‌تک آنان را از نام یوسف (علیه السلام) گرفته‌ام». یوسف (علیه السلام) به او گفت: «ولی می‌بینم که زنان را در آغوش کشیده و صاحب فرزندان زیادی شده‌ای»! بنیامین پاسخ داد: «پدری صالح و نیکوکار دارم که به من گفت: «ازدواج کن و همسر گزین که امید است خداوند متعال، فرزندانی به تو بدهد که با تنزیه و تسبیح خدای متعال، زمین را پر کنند». یوسف (علیه السلام) به بنیامین گفت: «بیا و با من بر سر سفره بنشین». برادران یوسف (علیه السلام) گفتند: «خداوند، یوسف (علیه السلام) و برادرش را برتری داده است؛ نگاه کنید، حتّی شاه مصر نیز بنیامین را بر سر سفره‌ی خود نشاند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Yusuf (peace be upon him) prepared food for his brothers. When they came before him, Yusuf (peace be upon him) said: "Those who are brothers from the same mother should sit at one table." The Imam said: "So they all sat down, and only Binyamin remained standing." Yusuf (peace be upon him) said to him: "Why do you not sit down?" Binyamin answered: "You said that those who are brothers from the same mother should sit at one table, and among these I have no brother from the same mother." Yusuf (peace be upon him) said: "Have you had no brother from the same mother?" Binyamin said to him: "Indeed I have!" Yusuf (peace be upon him) said: "What has become of him?" Binyamin said: "These people claim that a wolf ate him." Yusuf (peace be upon him) asked Binyamin: "To what extent do you grieve over the loss of your brother?" Binyamin said: "I have had twelve sons, and I have derived the name of every one of them from his name." Yusuf (peace be upon him) said to him: "Yet I see that you have embraced women and had many children after him!" Binyamin replied: "I have a righteous and pious father who said to me: 'Marry and take a wife, for it is hoped that Allah the Exalted will grant you offspring who will fill the earth with the glorification and praise of Allah the Exalted.'" Yusuf (peace be upon him) said to Binyamin: "Come and sit with me at my table." Yusuf's (peace be upon him) brothers said: "Allah has given preference to Yusuf (peace be upon him) and his brother; look, even the king of Egypt has seated Binyamin at his own table."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાના ભાઇઓ માટે ખાણું તૈયાર કર્યું. જ્યારે તેઓ તેમની પાસે હાજર થયા, ત્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "જેઓ માતાની બાજુથી એકબીજા સાથે ભાઇઓ છે, તેઓ એક દસ્તરખ્વાન પર બેસે". ઇમામે ફરમાવ્યું: "તો બધા બેસી ગયા અને ફક્ત બિન્યામીન ઊભો રહ્યો". યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ તેને કહ્યું: "તું કેમ બેસતો નથી?" બિન્યામીને જવાબ આપ્યો: "તમે કહ્યું કે જેઓ માતાની બાજુથી ભાઇઓ છે તેઓ એક દસ્તરખ્વાન પર બેસે, અને હું આમની વચ્ચે માતાની બાજુથી કોઇ ભાઇ ધરાવતો નથી". યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "શું તારે માતાની બાજુથી કોઇ ભાઇ ન હતો?" બિન્યામીને કહ્યું: "કેમ નહીં!" યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "તેનું શું થયું?" બિન્યામીને કહ્યું: "આ લોકો માને છે કે વરૂએ તેને ખાઇ લીધો". યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ બિન્યામીનને પૂછ્યું: "તારા ભાઇની ગેરહાજરીથી તું કેટલી હદ સુધી દુઃખી છે?" બિન્યામીને કહ્યું: "મને બાર પુત્રો થયા છે અને દરેકનું નામ મેં યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ના નામમાંથી લીધું છે". યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ તેને કહ્યું: "પરંતુ હું જોઉં છું કે તેં સ્ત્રીઓને આલિંગન કર્યું છે અને ઘણાં સંતાનોનો પિતા બન્યો છે!" બિન્યામીને જવાબ આપ્યો: "મારો એક સાલેહ અને નેક પિતા છે જેમણે મને કહ્યું: 'લગ્ન કર અને પત્ની પસંદ કર, આશા છે કે અલ્લાહ તઆલા તને એવાં સંતાનો આપશે જેઓ અલ્લાહ તઆલાની તન્ઝીહ અને તસ્બીહથી ધરતીને ભરી દેશે'". યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ બિન્યામીનને કહ્યું: "આવ અને મારી સાથે દસ્તરખ્વાન પર બેસ". યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ના ભાઇઓએ કહ્યું: "અલ્લાહે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના ભાઇને ફઝીલત આપી છે; જુઓ, મિસ્રના બાદશાહે પણ બિન્યામીનને પોતાના દસ્તરખ્વાન પર બેસાડ્યો".

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبَانٍ الْأَحْمَرِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: لَمَّا دَخَلَ إِخْوَهًُْ یُوسُفَ عَلَیْهِ وَ قَدْ جَاءُوا بِأَخِیهِمْ مَعَهُمْ وَضَعَ لَهُمُ الْمَوَائِدَ قَالَ یَمْتَارُ کُلُّ وَاحِدٍ مِنْکُمْ مَعَ أَخِیهِ لِأُمِّهِ عَلَی الْخِوَانِ فَجَلَسُوا وَ بَقِیَ أَخُوهُ قَائِماً فَقَالَ لَهُ مَا لَکَ لَا تَجْلِسُ مَعَ إِخْوَتِکَ قَالَ لَیْسَ لِی مِنْهُمْ أَخٌ مِنْ أُمِّی قَالَ فَلَکَ أَخٌ مِنْ أُمِّکَ زَعَمَ هَؤُلَاءِ أَنَّ الذِّئْبَ أَکَلَهُ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَاقْعُدْ وَ کُلْ مَعِی قَالَ فَتَرَکَ إِخْوَتُهُ الْأَکْلَ قَالُوا إِنَّا نُرِیدُ أَمْراً وَ یَأْبَی اللَّهُ إِلَّا أَنْ یَرْفَعَ وَلَدَ یَامِینَ عَلَیْنَا ثُمَّ قَالَ حِینَ فَرَغُوا مِنْ جِهَازِهِمْ أَمَرَ أَنْ یَضَعَ الصَّاعَ فِی رَحْلِ أَخِیهِ فَلَمَّا فَصَلُوا نَادَی مُنَادٍ أَیَّتُهَا الْعِیرُ إِنَّکُمْ لَسارِقُونَ قَالَ فَرَجَعُوا فَقَالُوا ما ذا تَفْقِدُونَ قالُوا نَفْقِدُ صُواعَ الْمَلِکِ إِلَی قَوْلِهِ جَزاؤُهُ مَنْ وُجِدَ فِی رَحْلِهِ فَهُوَ جَزاؤُهُ یَعْنُونَ السُّنَّهًَْ الَّتِی تَجْرِی فِیهِمْ أَنْ یَحْبِسَهُ فَبَدَأَ بِأَوْعِیَتِهِمْ قَبْلَ وِعاءِ أَخِیهِ ثُمَّ اسْتَخْرَجَها مِنْ وِعاءِ أَخِیهِ {فَ} قالُوا إِنْ یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ.

امام صادق (علیه السلام)- ابان احمر از امام صادق (علیه السلام) روایت می‌کند که فرمود: وقتی برادران یوسف (علیه السلام) نزد او آمدند و بنیامین نیز آنان را همراهی می‌کرد، یوسف (علیه السلام) برای آنان سفره‌ی غذا تدارک دیده و گفت: هر دو نفر از شما که مادرتان یکی است با هم سر یک سفره بنشیند. همگی چنان کردند و برادرش بنیامین تنها ماند. یوسف (علیه السلام) به او گفت: «تو چرا با یکی از برادران بر سر یک سفره نمی‌نشینی»؟ بنیامین گفت: «در میان آنان، هیچ‌کدام از طرف مادر، برادر من نیست». یوسف (علیه السلام) پرسید: «آیا تو از طرف مادر، برادری داری که این جماعت برآنند که گرگ او را خورده است»؟ گفت: «آری». یوسف (علیه السلام) گفت: «بنشین و با من غذا بخور». برادران چون این صحنه را دیدند، از خوردن دست کشیدند و گفتند: «ما دنبال سربلندی و عزّت خود هستیم، امّا خواست خدا چیزی دیگری است، گویا خداوند، فقط می‌خواهد پسران یامین را در مرتبه‌ای بالاتر از ما قرار دهد». وقتی آماده‌ی رفتن به دیار خود شدند و بارهایشان بسته شد، یوسف (علیه السلام) فرمان داد که پیمانه را در بار بنیامین بگذارند. وقتی کاروان برادران یوسف (علیه السلام) از آن دیار رفتند، منادی یوسف (علیه السلام) بانگ برآورد که؛ ای اهل قافله، شما دزد هستید!. ( یوسف/۷۰ ) وقتی آنان متوجّه صدا شدند، برگشتند و گفتند: «چه چیز گم کرده‌اید»؟، گفتند: «جام مخصوص پادشاه را! و هرکس آن را بیاورد، یک‌بارِ شتر [غلّه] به او داده می‌شود؛ و من ضامن این [پاداش] هستم». گفتند: «به خدا سوگند شما می‌دانید ما نیامده‌ایم که در این سرزمین فساد کنیم؛ و ما هیچ‌گاه دزد نبوده‌ایم»! آن‌ها گفتند: «اگر دروغگو باشید، کیفرش چیست»؟ گفتند: «هرکس [آن جام] در بارِ او پیدا شود، خودش کیفر آن خواهد بود». ( یوسف/۷۵۷۰ ). مقصودشان، همان قانونی بوده که در میان خود آن‌ها اجرا می‌شده است؛ یعنی اگر شیء دزدیده شده را نزد هرکس پیدا می‌کردند، او را به زندان می‌انداختند. پیش از بار برادر به بار آن‌ها پرداخت، آنگاه از بار برادرش بیرونش آورد. ( یوسف/۷۶ ) [برادران] گفتند: «اگر او [بنیامین] دزدی کند، [جای تعجّب نیست] برادرش (یوسف) نیز قبل از او دزدی کرد». ( یوسف/۷۷ )».

Imam Sadiq (peace be upon him): Aban al-Ahmar narrates from Imam Sadiq (peace be upon him) that he said: When the brothers of Yusuf (peace be upon him) came to him and Binyamin was accompanying them, Yusuf (peace be upon him) prepared a table of food for them and said: "Every two of you who share the same mother, sit together at one table." They all did so, and his brother Binyamin was left alone. Yusuf (peace be upon him) said to him: "Why do you not sit with one of the brothers at a table?" Binyamin said: "Among them, none is my brother from my mother's side." Yusuf (peace be upon him) asked: "Do you have a brother from your mother's side whom this group claims a wolf devoured?" He said: "Yes." Yusuf (peace be upon him) said: "Sit and eat with me." When the brothers saw this scene, they stopped eating and said: "We are seeking our own honor and dignity, but the will of Allah is something else; it seems Allah only wishes to place the sons of Yamin in a rank higher than us." When they prepared to leave for their homeland and their loads were tied, Yusuf (peace be upon him) ordered that the measuring cup be placed in Binyamin's load. When the caravan of Yusuf's (peace be upon him) brothers left that land, the herald of Yusuf (peace be upon him) cried out: "O people of the caravan, indeed you are thieves!" (Yusuf/70). When they became aware of the voice, they returned and said: "What have you lost?" They said: "The king's special cup! And whoever brings it will be given a camel's load [of grain]; and I am the guarantor of this [reward]." They said: "By Allah, you know we have not come to spread corruption in this land; and we have never been thieves!" They said: "If you are lying, what is its penalty?" They said: "Whoever [that cup] is found in his load, he himself will be its penalty." (Yusuf/70-75). Their intent was the same law that was carried out among themselves; that is, if they found the stolen item with anyone, they would throw him into prison. He began with their bags before his brother's bag, then brought it out of his brother's bag. (Yusuf/76) [The brothers] said: "If he [Binyamin] steals, [it is not surprising], his brother (Yusuf) also stole before him." (Yusuf/77).

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબાન અહમર ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત કરે છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: જ્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ભાઈઓ તેમની પાસે આવ્યા અને બિન્યામીન પણ તેમની સાથે હતો, ત્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમના માટે ખાવાનું દસ્તરખ્વાન તૈયાર કર્યું અને કહ્યું: "તમારામાંથી જે બે વ્યક્તિની માતા એક હોય, તેઓ સાથે એક દસ્તરખ્વાન પર બેસે." બધાએ તેમ કર્યું અને તેમના ભાઈ બિન્યામીન એકલા રહી ગયા. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને કહ્યું: "તમે કેમ કોઈ એક ભાઈની સાથે એક દસ્તરખ્વાન પર બેસતા નથી?" બિન્યામીને કહ્યું: "તેમનામાં કોઈ પણ મારી માતાની બાજુથી મારો ભાઈ નથી." યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ પૂછ્યું: "શું તમારો માતાની બાજુથી કોઈ ભાઈ છે જેના વિશે આ સમૂહનું કહેવું છે કે તેને વરૂએ ખાઈ લીધો છે?" તેમણે કહ્યું: "હા." યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "બેસો અને મારી સાથે ખાવ." ભાઈઓએ જ્યારે આ દ્રશ્ય જોયું, ત્યારે ખાવાથી હાથ રોકી લીધો અને કહ્યું: "અમે અમારી પ્રતિષ્ઠા અને ઇજ્જત પાછળ છીએ, પરંતુ અલ્લાહની મરજી કંઈક બીજી છે, જાણે અલ્લાહ ફક્ત યામીનના પુત્રોને અમારાથી ઊંચા દરજ્જા પર રાખવા માંગે છે." જ્યારે તેઓ પોતાના દેશ પરત જવા માટે તૈયાર થયા અને તેમના સામાનની ગાંઠ બાંધી લેવામાં આવી, ત્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ હુકમ આપ્યો કે પ્યાલો બિન્યામીનના સામાનમાં મૂકી દેવામાં આવે. જ્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ભાઈઓનો કાફલો તે દેશથી નીકળી ગયો, ત્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના મુનાદીએ પોકાર્યું: "અય કાફલાવાળાઓ, તમે ચોર છો!" (યુસુફ/૭૦). જ્યારે તેઓ અવાજ તરફ ધ્યાન દોરાયા, પાછા ફર્યા અને કહ્યું: "તમે શું ગુમાવ્યું છે?" તેમણે કહ્યું: "બાદશાહનો ખાસ પ્યાલો! અને જે તેને લાવશે, તેને ઊંટના એક ભાર [અનાજ] આપવામાં આવશે; અને હું આ [ઇનામ]નો જામીન છું." તેમણે કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ, તમે જાણો છો કે અમે આ ધરતી પર ફસાદ કરવા આવ્યા નથી; અને અમે ક્યારેય ચોર નથી રહ્યા!" તેઓએ કહ્યું: "જો તમે જૂઠા છો, તો તેની સજા શું છે?" તેમણે કહ્યું: "જેના સામાનમાં [આ પ્યાલો] મળે, તે પોતે જ તેની સજા હશે." (યુસુફ/૭૦-૭૫). તેમનો ઉદ્દેશ્ય એ જ કાયદો હતો જે તેમનામાં જ અમલમાં હતો; એટલે કે જો ચોરાયેલી વસ્તુ કોઈની પાસેથી મળે, તો તેને કેદમાં નાખી દેતા. તેમણે ભાઈના સામાન પહેલા તેમના સામાનથી શરૂઆત કરી, પછી પોતાના ભાઈના સામાનમાંથી બહાર કાઢ્યો. (યુસુફ/૭૬) [ભાઈઓએ] કહ્યું: "જો તેણે [બિન્યામીને] ચોરી કરી હોય, [તો આશ્ચર્યની વાત નથી], તેના ભાઈ (યુસુફ)એ પણ તેની પહેલા ચોરી કરી હતી." (યુસુફ/૭૭).