بگو: «اگر دريا براى [نوشتن] كلمات پروردگارم مركّب شود، دريا پايان مى‌گيرد. پيش از آنكه كلمات پروردگارم پايان يابد؛ هرچند همانند آن [دريا] را كمك آن قرار دهيم».
Say: If the sea were ink for the words of my Lord, the sea would surely be consumed before the words of my Lord are exhausted, though We were to bring the like of that (sea) to add
તું કહે : અગર મારા પરવરદિગારના કલેમાત (લખવા) માટે જો દરિયો સ્યાહી બની જાય તો એ પહેલાં કે મારા પરવરદિગારના કલેમાત પૂરા થાય દરિયો ખાલી થઇ જશે, ભલે પછી અમે તેના જેવો બીજો દરિયો લાવીને તેમાં મદદ માટે ઉમેરીએ.
علی‌بن‌ابراهیم ( أَنَّ کَلَامَ اللَّهِ لَیْسَ لَهُ آخِرٌ وَ لَا غَایَهًٌْ وَ لَا یَنْقَطِعُ أَبَداً.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- سخن خداوند پایان و نهایتی ندارد و هرگز تمام نمی شود.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): The speech of Allah has no end nor limit, and it never comes to an end.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): અલ્લાહની વાણીનો કોઈ અંત અને હદ નથી અને તે ક્યારેય પૂરી થતી નથી.
السّجّاد ( عَنْ جَابِرِ بْنِ یَزِیدَ الْجُعْفِیِّ قَالَ: قلتُ لعَلِی‌بْن‌الحُسَیْن (الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی مَنَّ عَلَیَّ بِمَعْرِفَتِکُمْ وَ أَلْهَمَنِی فَضْلَکُمْ وَ وَفَّقَنِی لِطَاعَتِکُمْ مُوَالَاهًَْ مَوَالِیکُمْ وَ مُعَادَاهًَْ أَعْدَائِکُمْ قَالَ (یَا جَابِرُ أَ وَ تَدْرِی مَا الْمَعْرِفَهًُْ الْمَعْرِفَهًُْ إِثْبَاتُ التَّوْحِیدِ أَوَّلًا ثُمَّ مَعْرِفَهًُْ الْمَعَانِی ثَانِیاً ثُمَّ مَعْرِفَهًُْ الْأَبْوَابِ ثَالِثاً ثُمَّ مَعْرِفَهًُْ الْأَنَامِ رَابِعاً ثُمّمَعْرِفَهًُْ الْأَرْکَانِ خَامِساً ثُمَّ مَعْرِفَهًُْ النُّقَبَاءِ سَادِساً ثُمَّ مَعْرِفَهًُْ النُّجَبَاءِ سَابِعاً وَ هُوَ قَوْلُهُ تَعَالَی لَوْ کانَ الْبَحْرُ مِداداً لِکَلِماتِ رَبِّی لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ کَلِماتُ رَبِّی وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً وَ تَلَا أَیْضاً وَ لَوْ أَنَّ ما فِی الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلامٌ وَ الْبَحْرُ یَمُدُّهُ مِنْ بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ ما نَفِدَتْ کَلِماتُ اللهِ إِنَّ اللهَ عَزِیزٌ حَکِیمٌ یَا جَابِرُ إِثْبَاتُ التَّوْحِیدِ وَ مَعْرِفَهًُْ الْمَعَانِی أَمَّا إِثْبَاتُ التَّوْحِیدِ مَعْرِفَهًُْ اللَّهِ الْقَدِیمِ الْغَائِبِ الَّذِی لا تُدْرِکُهُ الْأَبْصارُ وَ هُوَ یُدْرِکُ الْأَبْصارَ وَ هُوَ اللَّطِیفُ الْخَبِیرُ وَ هُوَ غَیْبٌ بَاطِنٌ سَتُدْرِکُهُ کَمَا وَصَفَ بِهِ نَفْسَهُ وَ أَمَّا الْمَعَانِی فَنَحْنُ مَعَانِیهِ وَ مَظَاهِرُهُ فِیکُمْ اخْتَرَعَنَا مِنْ نُورِ ذَاتِهِ وَ فَوَّضَ إِلَیْنَا أُمُورَ عِبَادِهِ فَنَحْنُ نَفْعَلُ بِإِذْنِهِ مَا نَشَاءُ وَ نَحْنُ إِذَا شِئْنَا شَاءَ اللَّهُ وَ إِذَا أَرَدْنَا أَرَادَ اللَّهُ وَ نَحْنُ أَحَلَّنَا اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ هَذَا الْمَحَلَّ وَ اصْطَفَانَا مِنْ بَیْنِ عِبَادِهِ وَ جَعَلَنَا حُجَّتَهُ فِی بِلَادِهِ فَمَنْ أَنْکَرَ شَیْئاً وَ رَدَّهُ فَقَدْ رَدَّ عَلَی اللَّهِ جَلَّ اسْمُهُ وَ کَفَرَ بِآیَاتِهِ وَ أَنبیائِهِ (وَ رُسُلِه (.
امام سجاد (علیه السلام)- جابر جعفی گوید: به امام سجّاد (علیه السلام) گفتم: «حمد خدا را که بر ما به معرفت شما منّت نهاد و فضل و مقام شما را به ما فهماند و توفیق اطاعت و دوستی با دوستان شما و دشمنی با دشمنانتان را به ما عنایت کرد». فرمود: «جابر می‌دانی معرفت چیست؟ معرفت اثبات توحید و یکتایی خدا در درجه‌ی اوّل است؛ بعد در مرحله‌ی دوّم معرفت معانی؛ سپس معرفت ابواب و آنگاه معرفت و در درجه‌ی چهارم شناسایی مردم است و بعد شناختن ارکان و در مرتبه‌ی ششم شناختن نقباء و پاکان است و در مرحله‌ی هفتم شناختن نجباء و این تفسیر آیه‌ی شریفه است: و اگر همه‌ی درختان روی زمین قلم شود، و دریا برای آن مرکّب گردد، و هفت دریاچه به آن افزوده شود، این‌ها همه تمام می‌شود ولی کلمات خدا پایان نمی‌گیرد خداوند عزیز و حکیم است. ( لقمان/۲۷ ) جابر! اثبات توحید و معرفت معانی را [اینک برایت توضیح می‌دهیم] امّا اثبات توحید عبارت است: چشم‌ها او را نمی‌بینند ولی او همه‌ی چشم‌ها را می‌بیند و او بخشنده [انواع نعمت‌ها، و باخبر از دقایق موجودات]، و آگاه [از همه] چیز است. ( انعام/۱۰۳ ) و او غیب است و پنهان به آن طوری که خود را ستوده او را در می‌یابی. امّا معانی ما معانی خدا و مظاهر او در میان شماییم ما را از نور ذات خویش آفرید و به ما امور بندگان خود را واگذارد. ما به اجازه‌ی او هرچه بخواهیم انجام می‌دهیم ما وقتی بخواهیم خدا می‌خواهد و اراده کنیم خدا اراده می‌کند ما را خداوند به این مقام رسانیده و از بین بندگان خود برگزیده و ما را حجّت خویش در زمین قرار داده. هرکسی یکی از این‌ها را منکر شود و رد کند ردّ بر خدا کرده و کافر به آیات و انبیاء و پیامبران (او شده است».
Imam Sajjad (peace be upon him): Jabir al-Ju'fi said: I said to Imam Sajjad (peace be upon him): "Praise be to Allah who bestowed upon us the favour of knowing you, made us understand your excellence and station, and granted us the ability to obey you and to befriend your friends and be at enmity with your enemies." He said: "Jabir, do you know what ma'rifah (recognition) is? Ma'rifah is, firstly, affirming tawhid (the oneness of Allah); secondly, ma'rifah of the ma'ani (meanings); then ma'rifah of the abwab (gates); and in the fourth degree recognition of the people; then knowing the arkan (pillars); and in the sixth rank knowing the nuqaba (chiefs) and the pure ones; and in the seventh stage knowing the nujaba (nobles). And this is the interpretation of the noble verse: 'And if all the trees on the earth were pens, and the sea were ink for it, with seven more seas added to it, all these would end but the words of Allah would not come to an end. Allah is Mighty, Wise.' (Luqman/27). Jabir! [Now I explain to you] the affirmation of tawhid and the ma'rifah of the ma'ani. As for the affirmation of tawhid, it is: eyes do not see Him but He sees all eyes, and He is the Bestower [of all kinds of blessings, and Aware of the finest details of creatures], and Knowing [of all] things. (An'am/103) And He is unseen and hidden; in the manner in which He has described Himself, you will come to know Him. As for the ma'ani, we are the ma'ani of Allah and His manifestations amongst you. He created us from the light of His own Essence and entrusted to us the affairs of His servants. We, by His permission, do whatever we wish. When we wish, Allah wishes; and when we intend, Allah intends. Allah has raised us to this station and chosen us from among His servants and made us His proof upon the earth. Whoever denies any one of these things and rejects it has rejected Allah and has disbelieved in His signs and prophets and messengers (peace be upon them)."
ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): જાબિર જુઅફીએ કહ્યું: મેં ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "અલ્લાહનો શુક્ર છે જેમણે અમારા પર તમારી મઅરેફત (ઓળખ)ની મહેરબાની કરી, અમને તમારી ફઝીલત અને મકામ સમજાવ્યું અને તમારી ઇતાઅત તથા તમારા દોસ્તો સાથે દોસ્તી અને તમારા દુશ્મનો સાથે દુશ્મનીની તૌફીક અમને આપી." તમે ફરમાવ્યું: "જાબિર, શું તું જાણે છે કે મઅરેફત શું છે? મઅરેફત એટલે પ્રથમ દરજ્જામાં અલ્લાહની તૌહીદ અને એકતાની સાબિતી; પછી બીજા મરહલામાં મઆનીની મઅરેફત; પછી અબ્વાબની મઅરેફત; અને ચોથા દરજ્જામાં લોકોની ઓળખ; અને પછી અરકાનની ઓળખ; અને છઠ્ઠા દરજ્જામાં નુકબા અને પાકોની ઓળખ; અને સાતમા મરહલામાં નુજબાની ઓળખ, અને આ આ શરીફ આયતની તફસીર છે: 'અને જો ઝમીન પરના તમામ ઝાડ કલમ બને, અને દરિયો તેની શાહી બને, અને તેમાં સાત દરિયા ઉમેરવામાં આવે, તો પણ આ બધા પૂરા થઈ જશે પરંતુ અલ્લાહની વાણી પૂરી નહીં થાય. અલ્લાહ અઝીઝ અને હકીમ છે.' (લુકમાન/૨૭). જાબિર! તૌહીદની સાબિતી અને મઆનીની મઅરેફત [હવે તારા માટે સ્પષ્ટ કરીએ છીએ]. તૌહીદની સાબિતી એ છે કે: આંખો તેમને જોતી નથી પરંતુ તેઓ બધી આંખોને જુએ છે અને તેઓ બખ્શનાર [દરેક પ્રકારની નેઅમતોના, અને મખ્લૂકની બારીકીઓથી વાકેફ], અને [દરેક] વસ્તુથી આગાહ છે. (અનઆમ/૧૦૩) અને તેઓ ગૈબ છે અને પોશીદા છે; જે રીતે તેમણે પોતાનું વર્ણન કર્યું છે તે રીતે તમે તેમને ઓળખશો. પરંતુ મઆની—અમે અલ્લાહના મઆની અને તમારી વચ્ચે તેમના મઝાહિર છીએ. તેમણે અમને પોતાની ઝાતના નૂરથી પેદા કર્યા અને પોતાના બંદાઓના કારભાર અમને સોંપ્યા. અમે તેમની ઇજાઝતથી જે ઇચ્છીએ તે કરીએ છીએ. જ્યારે અમે ઇચ્છીએ છીએ ત્યારે અલ્લાહ ઇચ્છે છે અને જ્યારે અમે ઇરાદો કરીએ છીએ ત્યારે અલ્લાહ ઇરાદો કરે છે. અલ્લાહે અમને આ મકામ પર પહોંચાડ્યા છે અને પોતાના બંદાઓમાંથી પસંદ કર્યા છે અને અમને ઝમીન પર પોતાની હુજ્જત બનાવ્યા છે. જે કોઈ આમાંથી એકનો ઇન્કાર કરે અને રદ કરે તેણે અલ્લાહ પર રદ કર્યો અને તેમની આયતો, અંબિયા અને પયગંબરો (અલયહિમુસ્સલામ) નો કાફિર બન્યો."
العسکری ( أَبُو یَعْقُوبَ یُوسُفُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ زِیَادٍ وَ أَبُو الْحَسَنِ عَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَیَّارٍ وَ کَانَا مِنَ الشِّیعَهًِْ الْإِمَامِیَّهًِْ قَالا: فَخَرَجْنَا بِأَهْلِینَا إِلَی حَضْرَهًِْ الْإِمَامِ أَبِی مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ مُحَمَّدٍ أَبِی الْقَائِمِ (فَقَالَ لَنَا ذَاتَ یَوْمٍ: إِذَا أَتَاکُمَا خَبَرُ کِفَایَهًِْ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ أَبَوَیْکُمَا وَ إِخْزَائِهِ أَعْدَاءَهُمَا وَ صِدْقِ وَعْدِی إِیَّاهُمَا، جَعَلْتُ مِنْ شُکْرِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ أُفِیدَکُمَا تَفْسِیرَ الْقُرْآنِ مُشْتَمِلًا عَلَی بَعْضِ أَخْبَارِ آلِ مُحَمَّدٍ (فَیُعَظِّمُ اللَّهُ تَعَالَی بِذَلِکَ شَأْنَکُمَا. قَالا: فَفَرِحْنَا وَ قُلْنَا: یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (فَإِذًا نَأْتِی (عَلَی جَمِیعِ) عُلُومِ الْقُرْآنِ وَ مَعَانِیهِ قَالَ (: کَلَّا، إِنَّ الصَّادِقَ (عَلَّمَ مَا أُرِیدُ أَنْ أُعَلِّمَکُمَا بَعْضَ أَصْحَابِهِ فَفَرِحَ بِذَلِکَ، وَ قَالَ: یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (قَدْ جَمَعْتَ عِلْمَ الْقُرْآنِ کُلَّهُ. فَقَالَ (: قَدْ جَمَعْتُ خَیْراً کَثِیراً، وَ أُوتِیتُ فَضْلًا وَاسِعاً، لَکِنَّهُ مَعَ ذَلِکَ أَقَلُّ قَلِیلٍ {مِنْ} أَجْزَاءِ عِلْمِ الْقُرْآنِ، إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ: قُلْ لَوْ کانَ الْبَحْرُ مِداداً لِکَلِماتِ رَبِّی لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ کَلِماتُ رَبِّی وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً وَ یَقُولُ: وَ لَوْ أَنَّ ما فِی الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلامٌ وَ الْبَحْرُ یَمُدُّهُ مِنْ بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ ما نَفِدَتْ کَلِماتُ اللهِ. وَ هَذَا عِلْمُ الْقُرْآنِ وَ مَعَانِیهِ، وَ مَا أَوْدَعَ مِنْ عَجَائِبِهِ، فَکَمْ تَرَی مِقْدَارَ مَا أَخَذْتَهُ مِنْ جَمِیعِ هَذَا {الْقُرْآنِ} وَ لَکِنَّ الْقَدْرَ الَّذِی أَخَذْتَهُ، قَدْ فَضَّلَکَ اللَّهُ تَعَالَی بِهِ عَلَی کُلِّ مَنْ لَا یَعْلَمُ کَعِلْمِکَ، وَ لَا یَفْهَمُ کَفَهْمِکَ.
امام عسکری (علیه السلام)- ابویعقوب یوسف‌بن‌محمّدبن‌زیاد و ابوالحسن علیّ‌بن محمّدبن‌سیّار از شیعه‌ی امامیّه بودند. گفتند: ... و [از ترس حسن‌بن‌زید که از زیدیّه بود] با خانواده‌ی خود خارج شدیم و به حضور امام عسکری (علیه السلام) پدر قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) آمدیم ... روزی به ما فرمود: «وقتی برای شما دو نفر خبر بیاید که خداوند برای پدر شما کافی بوده و دشمن آن دو را خوار نموده است و وعده‌ی من به آن دو درست بوده است، از شکر خدای عزّوجلّ این قرار می‌دهم که به شما دو نفر تفسیر قرآن بیاموزم که شامل بعضی از احادیث آل محمّد (باشد و خداوند به‌وسیله‌ی آن شأن شما را بزرگ گرداند». آن دو گفتند: «خوشحال شدیم و عرض کردیم: «ای فرزند رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! بنابراین همه‌ی علوم قرآن و معانی آن را فرا می‌گیریم»؟ امام (علیه السلام) فرمود: «هرگز! آنچه می‌خواهم به شما بیاموزم امام صادق (علیه السلام) به یکی از اصحابش آموخت؛ خوشحال شد و [به امام صادق (علیه السلام)] عرض کرد: «ای فرزند رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! همه‌ی علم قرآن را جمع کرده‌ای [و می‌دانی]»؟ [امام صادق (علیه السلام)] فرمود: «خوبی و خیر فراوانی جمع کرده‌ام و فضیلت گسترده‌ای به من داده شده است لکن با این‌حال، آن کمترین مقدار از بخش‌های علم قرآن است. خدای عزّوجلّ می‌فرماید: قُلْ لَوْ کانَ الْبَحْرُ مِداداً لِکَلِماتِ رَبِّی لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ کَلِماتُ رَبِّی وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً و این است علم قرآن، معانی آن و آنچه از عجایب آن ودیعه نهاده است؛ پس مقدار آنچه از همه‌ی این قرآن فراگرفته‌ای چقدر می‌بینی؟ ولکن مقداری که فرا گرفته‌ای خدای تعالی به‌وسیله‌ی آن تو را بر همه‌ی کسانی که همانند علم تو را نمی‌دانند و مانند تو نمی‌فهمند برتری داده است»».
Imam Askari (peace be upon him): Abu Ya'qub Yusuf ibn Muhammad ibn Ziyad and Abu al-Hasan Ali ibn Muhammad ibn Sayyar were from the Imami Shia. They said: ... and [out of fear of Hasan ibn Zayd who was from the Zaydiyya] we left with our families and came into the presence of Imam Askari (peace be upon him), the father of al-Qa'im (may Allah the Exalted hasten his noble relief) ... One day he said to us: "When news reaches you two that Allah the Mighty and Majestic has sufficed your fathers and has disgraced their enemies and that my promise to them has proven true, I shall, out of thankfulness to Allah the Mighty and Majestic, teach you two the tafsir of the Quran, which will include some of the traditions of the family of Muhammad (peace be upon him and his family), and Allah will thereby magnify your standing." The two said: "We were delighted and said: 'O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Then shall we acquire all the sciences of the Quran and its meanings?' The Imam (peace be upon him) said: 'Never! What I wish to teach you two, Imam Sadiq (peace be upon him) taught to one of his companions; he was delighted and said [to Imam Sadiq (peace be upon him)]: "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! You have gathered [and know] all the knowledge of the Quran?" [Imam Sadiq (peace be upon him)] said: "I have gathered much goodness and abundant good, and a wide excellence has been given to me, yet even so, that is the least of the smallest portions of the sciences of the Quran. Allah the Mighty and Majestic says: قُلْ لَوْ کانَ الْبَحْرُ مِداداً لِکَلِماتِ رَبِّی لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ کَلِماتُ رَبِّی وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً [Say: If the sea were ink for the words of my Lord, the sea would surely be consumed before the words of my Lord are exhausted, though We were to bring the like of that (sea) to add]. And this is the knowledge of the Quran, its meanings, and the wonders He has deposited in it; so how much do you see of what you have taken from all of this Quran? But the measure you have taken — Allah the Exalted has, by means of it, given you superiority over all those who do not know as you know, and do not understand as you understand."'"
ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): અબૂ યાકૂબ યુસુફ બિન મુહમ્મદ બિન ઝિયાદ અને અબુલ હસન અલી બિન મુહમ્મદ બિન સય્યાર ઇમામિય્યા શિયાઓમાંથી હતા. તેમણે કહ્યું: ... અને [હસન બિન ઝયદ કે જે ઝયદિય્યાહમાંથી હતો તેના ડરના કારણે] અમે અમારા પરિવારો સાથે નીકળી ગયા અને ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ), કાઇમ (અજ્જલલ્લાહુ તઆલા ફરજહુશ્શરીફ)ના પિતાની હાજરીમાં આવ્યા ... એક દિવસ તેમણે અમને ફરમાવ્યું: "જ્યારે તમને બંનેને ખબર મળે કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તમારા પિતા માટે પૂરતો છે અને તે બંનેના દુશ્મનને અપમાનિત કર્યો છે અને તે બંનેને આપેલું મારું વચન સાચું નીકળ્યું છે, ત્યારે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના શુક્ર તરીકે હું નક્કી કરું છું કે તમને બંનેને કુરઆનની તફસીર શીખવીશ, જેમાં આલે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની કેટલીક હદીસો સામેલ હશે અને અલ્લાહ તેના દ્વારા તમારી શાનને મહાન બનાવશે." તે બંનેએ કહ્યું: "અમે ખુશ થયા અને કહ્યું: 'હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ફરઝંદ! તો પછી શું અમે કુરઆનના તમામ ઇલ્મ અને તેના અર્થો શીખી લઈશું?' ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'ક્યારેય નહીં! જે હું તમને શીખવવા માંગું છું તે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના એક સાથીને શીખવ્યું હતું; તે ખુશ થયો અને [ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને] કહ્યું: "હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ફરઝંદ! શું તમે કુરઆનના તમામ ઇલ્મને ભેગું કરી લીધું છે [અને જાણો છો]?" [ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ] ફરમાવ્યું: "મેં ઘણી ભલાઈ અને ખૂબ ખૈર ભેગું કર્યું છે અને મને વ્યાપક ફઝીલત આપવામાં આવી છે, પરંતુ એ છતાં, તે કુરઆનના ઇલ્મના ભાગોમાંથી સૌથી ઓછો ભાગ છે. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: قُلْ لَوْ کانَ الْبَحْرُ مِداداً لِکَلِماتِ رَبِّی لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ کَلِماتُ رَبِّی وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً [કહો: જો સમુદ્ર મારા રબના શબ્દો માટે શાહી બની જાય, તો મારા રબના શબ્દો ખતમ થાય તે પહેલા સમુદ્ર ખતમ થઈ જશે, ભલે અમે તેના જેવો બીજો (સમુદ્ર) મદદ માટે લાવીએ]. અને આ છે કુરઆનનું ઇલ્મ, તેના અર્થો અને જે અજાયબીઓ તેમાં અમાનત તરીકે મૂકવામાં આવી છે; તો આ સમગ્ર કુરઆનમાંથી જે તમે શીખ્યા છો તેનું પ્રમાણ તમને કેટલું દેખાય છે? પરંતુ જે પ્રમાણ તમે શીખ્યા છો, અલ્લાહ તઆલાએ તેના દ્વારા તમને એવા દરેક લોકો પર શ્રેષ્ઠતા આપી છે જેઓ તમારા જેવું જાણતા નથી અને તમારા જેવું સમજતા નથી."'"
الصّادق ( وَ مَنْ خَافَ فَوَاتَ صَلَاهًِْ اللَّیْلِ فَلْیَقْرَأْ عِنْدَ نَوْمِهِ آخِرَ سُورَهًِْ الْکَهْفِ قُلْ لَوْ کانَ الْبَحْرُ مِداداً لِکَلِماتِ رَبِّی إِلَی قَوْلِهِ تَعَالَی فَمَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا یُشْرِکْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً فَمَنْ قَرَأَهُمَا أَیْقَظَهُ اللَّهُ لِصَلَاهًِْ لَیْلَتِهِ وَ لْیَسْأَلِ اللَّهَ عَقِیبَهُمَا إِیقَاظَهُ لِعِبَادَتِه.
امام صادق (علیه السلام)- هرکس می‌ترسد نماز شب را از دست بدهد، هنگام خوابش آخر سوره‌ی کهف را بخواند: بگو: «من فقط بشری هستم مثل شما [امتیازم این است که] به من وحی می‌شود که تنها معبودتان معبود یگانه است پس هرکه به لقای پروردگارش امید دارد، باید کاری شایسته انجام دهد، و هیچ‌کس را در عبادت پروردگارش شریک نکند! ( کهف/۱۱۰ ) هرکس این دو آیه را بخواند، خداوند او را برای نماز شب بیدار می‌کند و باید بعد از [خواندن] آن دو [آیه]، بیدارشدنش برای عبادت را از خداوند بخواهد.
Imam Sadiq (peace be upon him): Whoever fears he will miss the night prayer, let him at the time of his sleep recite the end of Surah al-Kahf: قُلْ لَوْ کانَ الْبَحْرُ مِداداً لِکَلِماتِ رَبِّی [Say: If the sea were ink for the words of my Lord] up to His statement, the Exalted, فَمَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا یُشْرِکْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً [Say: I am only a mortal like you; it is revealed to me that your god is one Allah; so whoever hopes to meet his Lord, let him do righteous deeds and associate no one in the worship of his Lord (al-Kahf/110)]. Whoever recites these two verses, Allah will awaken him for his night prayer, and after [reciting] those two [verses] he should ask Allah to awaken him for His worship.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જે વ્યક્તિ ડરે કે તેની રાતની નમાઝ છૂટી જશે, તે સૂતી વખતે સૂરએ કહફની આખરી આયતો પઢે: قُلْ لَوْ کانَ الْبَحْرُ مِداداً لِکَلِماتِ رَبِّی [કહો: જો સમુદ્ર મારા રબના શબ્દો માટે શાહી બની જાય] થી લઈને અલ્લાહ તઆલાના કથન فَمَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا یُشْرِکْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً [કહો: હું તો ફક્ત તમારા જેવો એક મનુષ્ય છું, મારા તરફ વહી કરવામાં આવે છે કે તમારો માબૂદ ફક્ત એક જ માબૂદ છે; તો જે પોતાના રબની મુલાકાતની આશા રાખે છે, તે નેક કામ કરે અને પોતાના રબની ઇબાદતમાં કોઈને શરીક ન કરે! (કહફ/૧૧૦)] સુધી. જે વ્યક્તિ આ બે આયતો પઢશે, અલ્લાહ તેને રાતની નમાઝ માટે જગાડશે અને તે [આયતો] પઢ્યા પછી ઇબાદત માટે જાગવાની અલ્લાહ પાસે દુઆ કરે.