سورة الكهف

Verse 45 of 110

18:45

وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلَ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشيماً تَذْرُوهُ الرِّياحُ وَ كانَ اللهُ عَلى كُلِّ شَيْ‌ءٍ مُقْتَدِراً

[اى پيامبر]! زندگى دنيا را براى آنان به آبى تشبيه كن كه از آسمان فرو مى‌فرستيم؛ و به‌وسيله‌ی آن، گياهان زمين [سرسبز مى‌شود و] درهم فرو مى‌رود. امّا [بعد از مدّتى] مى‌خشكد؛ به‌گونه‌اى كه بادها آن را به هر سو پراكنده مى‌كند؛ و خداوند بر همه چيز تواناست.

And set forth to them parable of the life of this world: like water which We send down from the cloud so the herbage of the earth becomes tangled on account of it, then it becomes dry broken into pieces which the winds scatter; and Allah is the holder of power over all things.

અને તેમને દુન્યાવી જીવનની મિસાલ આપ કે તે પાણી જેવી છે કે જે અમો આસમાનથી વરસાવીએ છીએ, કે જે વનસ્પતિમાં ભળી જાય છે, પછી તે સૂકાઇને ટૂકડા થઇ જાય છે જેને પવન વિખેરી નાખે છે, અને અલ્લાહ દરેક વસ્તુ પર કાબૂ રાખે છે.

امیرالمؤمنین ( أَعْجَبَتْ مَنْ یَرَاهَا عَذْبٌ شِرْبُهَا طَیِّبٌ تَرْبُهَا تَمُجُّ عُرُوقُهَا الثَّرَی وَ تَنْطُفُ فُرُوعُهَا النَّدَی حَتَّی إِذَا بَلَغَ الْعُشْبُ إِبَّانَهُ وَ اسْتَوَی بَنَانُهُ هَاجَتْ رِیحٌ تَحُتُّ الْوَرَقَ وَ تُفَرِّقُ مَا اتَّسَقَ فَأَصْبَحَتْ کَمَا قَالَ اللَّهُ هَشِیماً تَذْرُوهُ الرِّیاحُ وَ کانَ اللهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ مُقْتَدِراً انْظُرُوا فِی الدُّنْیَا فِی کَثْرَهًِْ مَا یُعْجِبُکُمْ وَ قِلَّهًِْ مَا یَنْفَعُکُمْ.

امام علی (علیه السلام)- [دنیا] نظر بیننده را به خود جلب کند، نوشیدنی‌اش گوارا و خاکش خوشبو است، از ریشه‌هایش آب چکد و شاخه‌هایش نمناک باشد تا چون این گیاه زمانش فرا رسد [و به ثمر رسد] و بندهای آن محکم گردد بادی بوزد که برگ‌ها را پراکنده کند و بندها را از هم بگسلد پس چنان گردد که خداوند فرموده است: هَشِیماً تَذْرُوهُ الرِّیاحُ وَ کانَ اللهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ مُقْتَدِراً بنگرید در دنیا که چیزهای جالب برای شما بسیار دارد ولی کمتر چیزی از آن به شما سود دهد.

Imam Ali (peace be upon him): [The world] attracts the gaze of the one who looks at it; its drink is sweet and its soil is fragrant; water drips from its roots and its branches are moist — until, when this vegetation reaches its season [and bears fruit] and its joints become firm, a wind blows that scatters the leaves and breaks apart what was joined together, so it becomes, as Allah has said: هَشِیماً تَذْرُوهُ الرِّیاحُ وَ کانَ اللهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ مُقْتَدِراً [dry broken pieces which the winds scatter; and Allah is the holder of power over all things]. Look at the world: it has many things that dazzle you, but little in it that benefits you.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): [દુનિયા] જોનારની નજરને પોતાની તરફ ખેંચે છે, તેનું પીણું મીઠું અને તેની માટી સુગંધિત છે, તેના મૂળોમાંથી પાણી ટપકે છે અને તેની ડાળીઓ ભીની હોય છે, ત્યાં સુધી કે જ્યારે આ છોડનો સમય આવે [અને તે ફળ આપે] અને તેની ગાંઠો મજબૂત બને, ત્યારે એવો પવન ફૂંકાય કે જે પાંદડાઓને વિખેરી નાખે અને ગાંઠોને એકબીજાથી અલગ કરી દે, પછી તે એવું બની જાય જેમ અલ્લાહે ફરમાવ્યું છે: هَشِیماً تَذْرُوهُ الرِّیاحُ وَ کانَ اللهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ مُقْتَدِراً [સૂકા તૂટેલા ટુકડાઓ કે જેને પવન ઉડાવી લે છે; અને અલ્લાહ દરેક વસ્તુ પર કુદરત ધરાવે છે]. દુનિયામાં જુઓ કે તેમાં તમારા માટે આકર્ષક વસ્તુઓ ઘણી છે, પરંતુ તેમાંથી બહુ ઓછી વસ્તુ તમને ફાયદો પહોંચાડે છે.

امیرالمؤمنین ( أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّی أُحَذِّرُکُمُ الدُّنْیَا فَإِنَّهَا حُلْوَهًٌْ خِضْرهًٌْ حُفَّتْ بِالشَّهَوَاتِ وَ تَحَبَّبَتْ بِالْعَاجِلَهًِْ وَ رَاقَتْ بِالْقَلِیلِ وَ تَحَلَّتْ بِالْآمَالِ وَ تَزَیَّنَتْ بِالْغُرُورِ لَا تَدُومُ حَبْرَتُهَا وَ لَا تُؤْمَنُ فَجْعَتُهَا غَرَّارَهًٌْ ضَرَّارَهًٌْ حَائِلَهًٌْ زَائِلَهًٌْ نَافِدَهًٌْ بَائِدَهًٌْ أَکَّالَهًٌْ غَوَّالَهًٌْ لَا تَعْدُو إِذَا تَنَاهَتْ إِلَی أُمْنِیَّهًِْ أَهْلِ الرَّغْبَهًِْ فِیهَا وَ الرِّضَاءِ بِهَا أَنْ تَکُونَ کَمَا قَالَ اللَّهُ تَعَالَی سُبْحَانَهُ کَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِیماً تَذْرُوهُ الرِّیاحُ وَ کانَ اللهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ مُقْتَدِراً لَمْ یَکُنِ امْرُؤٌ مِنْهَا فِی حَبْرَهًٍْ إِلَّا أَعْقَبَتْهُ بَعْدَهَا عَبْرَهًًْ وَ لَمْ یَلْقَ فِی سَرَّائِهَا بَطْناً إِلَّا مَنَحَتْهُ مِنْ ضَرَّائِهَا ظَهْراً وَ لَمْ تَطُلَّهُ فِیهَا دِیمَهًُْ رَخَاءٍ إِلَّا هَتَنَتْ عَلَیْهِ مُزْنَهًُْ بَلَاءٍ وَ حَرِیٌّ إِذَا أَصْبَحَتْ لَهُ مُنْتَصِرَهًًْ أَنْ تُمْسِیَ لَهُ مُتَنَکِّرَهًًْ وَ إِنْ جَانِبٌ مِنْهَا اعْذَوْذَبَ وَ احْلَوْلَی أَمَرَّ مِنْهَا جَانِبٌ فَأَوْبَی لَا یَنَالُ امْرُؤٌ مِنْ غَضَارَتِهَا رَغَباً إِلَّا أَرْهَقَتْهُ مِنْ نَوَائِبِهَا تَعَباً وَ لَا یُمْسِی مِنْهَا فِی جَنَاحِ أَمْنٍ إِلَّا أَصْبَحَ عَلَی قَوَ آدم (خَوْفٍ غَرَّارَهًٌْ غُرُورٌ مَا فِیهَا فَانِیَهًٌْ فَانٍ مَنْ عَلَیْهَا لَا خَیْرَ فِی شَیْءٍ مِنْ أَزْوَادِهَا إِلَّا التَّقْوَی مَنْ أَقَلَّ مِنْهَا اسْتَکْثَرَ مِمَّا یُؤْمِنُهُ وَ مَنِ اسْتَکْثَرَ مِنْهَا اسْتَکْثَرَ مِمَّا یُوبِقُهُ وَ زَالَ عَمَّا قَلِیلٍ عَنْه.

امام علی (علیه السلام)- امّا بعد، همانا من شما را از دنیای حرام می‌ترسانم، زیرا در کام شیرین، و در دیده انسان سبز و رنگارنگ است، در شهوات و خواهش‌های نفسانی پوشیده شده، و با نعمت‌های زودگذر دوستی می‌ورزد، با متاع اندک زیبا جلوه می‌کند، و در لباس آرزوها خود را نشان می‌دهد، و با زینت غرور خود را می‌آراید، شادی آن دوام ندارد، و کسی از اندوه آن ایمن نیست. دنیا بسیار فریبنده و بسیار زیان رساننده است، دگرگون شونده و ناپایدار، فنا پذیر و مرگبار و کشنده‌ای تبهکار است، و آنگاه که به دست آرزومندان افتاد و با خواهش‌های آنان دمساز شد می‌نگرند که جز سرابی بیش نیست که خدای سبحان فرمود: کَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِیماً تَذْرُوهُ الرِّیاحُ وَ کانَ اللهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ مُقْتَدِراً. کسی از دنیا شادمانی ندید جز آنکه پس از آن با اشک و آه روبرو شد؛ هنوز با خوشی‌های دنیا روبرو نشده است که با ناراحتی‌ها و پشت کردن آن مبتلا می‌گردد، شبنمی از رفاه و خوشی دنیا بر کسی فرود نیامده جز آن که سیل بلاها همه چیز را از بیخ و بن می‌کنند. هرگاه صبحگاهان به یاری کسی برخیزد، شامگاهان خود را به ناشناسی می‌زند؛ اگر از یک طرف شیرین و گوارا باشد، از طرف دیگر تلخ و ناگوار است. کسی از فراوانی نعمت‌های دنیا کام نگرفت جز آن که مشکلات و سختی‌ها دامنگیر او شد؛ بسیار فریبنده است و آنچه در دنیاست نیز فریبندگی دارد، فانی و زودگذر است، و هر کس در آن زندگی می‌کند فنا می‌پذیرد. کسی شبی را در آغوش امن دنیا به سر نبرده جز آن که صبحگاهان بال‌های ترس و وحشت بر سر او کوبید؛ در زاد و توشه آن جز تقوا خیری نیست. کسی که به قدر کفایت از آن بردارد در آرامش به سر می‌برد و آن کس که در پی به دست آوردن متاع بیشتری از دنیا باشد وسائل نابودی خود را فراهم کرده و به زودی از دست می‌رود.

Imam Ali (peace be upon him): Now then, indeed I warn you of the forbidden world, for it is sweet to the palate and green and colourful to the eye, wrapped in lusts and the desires of the self, showing love through fleeting blessings, appearing beautiful with meagre wares, displaying itself in the garb of hopes, and adorning itself with the ornament of delusion. Its joy does not last, and no one is safe from its sorrow. The world is greatly deceiving and greatly harmful, changing and unstable, perishing, deadly, and a wicked killer. And when it falls into the hands of those who long for it and mingles with their desires, they see that it is nothing more than a mirage — as Allah the Glorified said: کَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِیماً تَذْرُوهُ الرِّیاحُ وَ کانَ اللهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ مُقْتَدِراً [like water which We send down from the sky, then the vegetation of the earth mingles with it, then it becomes dry stubble which the winds scatter; and Allah is powerful over all things]. No one has seen joy from the world without being met afterwards with tears and sighs; he has not yet met the world's pleasures before he is afflicted with its troubles and its turning away. No dew of ease and pleasure of the world has descended upon anyone without the flood of trials uprooting everything. Whenever it rises in the morning to help someone, in the evening it pretends not to know him; if it is sweet and pleasant on one side, it is bitter and disagreeable on the other. No one has tasted the abundance of the world's blessings without difficulties and hardships befalling him. It is greatly deceiving, and whatever is in it also has deception; it is perishing and fleeting, and everyone who lives in it perishes. No one has spent a night in the embrace of the world's safety without the wings of fear and terror striking him at daybreak. In its provisions there is no good except taqwa (Allah-consciousness). Whoever takes from it to the extent of sufficiency lives in peace, and whoever pursues gaining more of the world's goods has prepared the means of his own destruction, and it will soon slip from his hands.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અમ્મા બઅદ, ખરેખર હું તમને હરામ દુનિયાથી ડરાવું છું, કારણ કે તે મોંમાં મીઠી છે, અને આંખમાં લીલી અને રંગબેરંગી છે, શહવતો અને નફ્સાની ઇચ્છાઓમાં ઢંકાયેલી છે, જલદી પસાર થનારી નેઅમતો સાથે દોસ્તી કરે છે, થોડી માલ-મતાથી સુંદર દેખાય છે, અને આરઝુઓના લિબાસમાં પોતાને બતાવે છે, અને ઘમંડની ઝીનતથી પોતાને શણગારે છે, તેની ખુશી ટકતી નથી, અને કોઈ તેના ગમથી સુરક્ષિત નથી. દુનિયા ખૂબ ફરેબ આપનારી અને ખૂબ નુકસાન પહોંચાડનારી છે, બદલાનારી અને અસ્થિર છે, ફના પામનારી અને મોત આપનારી અને દુષ્ટ કાતિલ છે, અને જ્યારે તે આરઝુમંદોના હાથમાં આવે છે અને તેમની ઇચ્છાઓ સાથે ભળી જાય છે ત્યારે તેઓ જુએ છે કે તે એક સરાબ સિવાય કંઈ નથી, જેમ કે અલ્લાહ સુબ્હાનહુએ ફરમાવ્યું: کَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِیماً تَذْرُوهُ الرِّیاحُ وَ کانَ اللهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ مُقْتَدِراً [જેમ પાણી કે જેને અમે આકાશમાંથી ઉતાર્યું, પછી તેની સાથે ધરતીની વનસ્પતિ ભળી ગઈ, પછી તે સૂકા ભૂક્કા જેવી થઈ ગઈ જેને હવાઓ ઉડાડી લઈ જાય છે; અને અલ્લાહ દરેક વસ્તુ પર કુદરત ધરાવનાર છે]. કોઈએ દુનિયામાંથી ખુશી જોઈ નથી સિવાય કે તેના પછી આંસુ અને આહનો સામનો કર્યો; હજી દુનિયાની ખુશીઓનો સામનો થયો નથી કે તકલીફો અને તેના મોં ફેરવવાથી ગ્રસ્ત થઈ જાય છે. દુનિયાની આરામ અને ખુશીનું ઝાકળ કોઈના પર ઉતર્યું નથી સિવાય કે બલાઓનું પૂર બધું જ મૂળમાંથી ઉખેડી નાખે છે. જ્યારે તે સવારે કોઈની મદદે ઊભી થાય છે, સાંજે તે પોતાને અજાણી બતાવે છે; જો એક તરફથી મીઠી અને સ્વાદિષ્ટ હોય, તો બીજી તરફથી કડવી અને અણગમતી હોય છે. કોઈએ દુનિયાની નેઅમતોની વિપુલતાનો સ્વાદ ચાખ્યો નથી સિવાય કે મુશ્કેલીઓ અને સખ્તીઓ તેને ઘેરી વળે; તે ખૂબ ફરેબ આપનારી છે અને દુનિયામાં જે કંઈ છે તેમાં પણ ફરેબ છે, ફાની અને જલદી પસાર થનારી છે, અને જે કોઈ તેમાં જીવે છે તે ફના પામે છે. કોઈએ એક રાત દુનિયાની અમનની આગોશમાં ગુજારી નથી સિવાય કે સવારે ડર અને ભયના પાંખો તેના માથે અથડાયા; તેની ઝાદ-તોશામાં તકવા (અલ્લાહનો ડર) સિવાય કોઈ ભલાઈ નથી. જે વ્યક્તિ તેમાંથી પૂરતા પ્રમાણમાં લે છે તે શાંતિમાં જીવે છે, અને જે વ્યક્તિ દુનિયાની વધુ માલ-મતા મેળવવા પાછળ પડે છે તેણે પોતાના વિનાશના સાધનો તૈયાર કરી લીધા છે અને જલ્દી જ તેના હાથમાંથી નીકળી જશે.