الصّادقین ( لَمَّا کَانَ مِنْ أَمْرِ مُوسَی (الَّذِی کَانَ أُعْطِیَ مکتل {مِکْتَلًا} فِیهِ حُوتٌ مُمَلَّحٌ وَ قِیلَ لَهُ هَذَا یَدُلُّکُ عَلَی صَاحِبِکَ عِنْدَ عَیْنِ مَجْمَعِ الْبَحْرَیْنِ لَا یُصِیبُ مِنْهَا شَیْءٌ مَیِّتاً إِلَّا حَیِیَ یُقَالُ لَهُ الْحَیَاهًُْ فَانْطَلَقَا حَتَّی بَلَغَا الصَّخْرَهًَْ فَانْطَلَقَ الْفَتَی یَغْسِلُ الْحُوتَ فِی الْعَیْنِ فَاضْطَرَبَ فِی یَدِهِ حَتَّی خَدَشَهُ وَ انْفَلَتَ مِنْهُ وَ نَسِیَهُ الْفَتَی فَلَمَّا جَاوَزَ الْوَقْتَ الَّذِی وُقِّتَ فِیهِ أَعْیَا مُوسَی (وَ قَالَ لِفَتَاهُ آتِنا غَداءَنا لَقَدْ لَقِینا مِنْ سَفَرِنا هذا نَصَباً قالَ أَ رَأَیْتَ إِلَی قَوْلِهِ عَلی آثارِهِما قَصَصاً فَلَمَّا أَتَاهَا وَجَدَ الْحُوتَ قَدْ خَرَّ فِی الْبَحْرِ فَاقْتَصَّا الْأَثَرَ حَتَّی أَتَیَا صَاحِبَهُمَا فِی جَزِیرَهًٍْ مِنْ جَزَائِرِ الْبَحْرِ إِمَّا مُتَّکِئاً وَ إِمَّا جَالِساً فِی کِسَاءٍ لَهُ فَسَلَّمَ عَلَیْهِ مُوسَی (فَعَجِبَ مِنَ السَّلَامِ.
امام باقر و امام صادق (علیها السلام)- وقتی امر موسی (علیه السلام) که زنبیلی به او داده شده بود و در آن ماهی شوری بود واقع شد [و قرار شد موسی (علیه السلام) با عالم دیدار کند] به موسی (علیه السلام) گفته شد: «این [ماهی]، تو را نزد چشمه‌ای که در محلّ تلاقی دو دریا است بر دوستت راهنمایی می‌کند. چیزی از آن [چشمه] بر مرده‌ای نمی‌رسد مگر آنکه زنده می‌شود. به آن، [چشمه] «زندگانی» می‌گویند. موسی (علیه السلام) و جوان همراهش به راه افتادند تا اینکه به سنگ رسیدند، جوانِ [همراه موسی (علیه السلام)] رفت تا ماهی را در چشمه بشوید که ماهی [زنده شد و] در دستش لرزید و تکان خورد تا اینکه آن را خراشید و از آن رها شد و جوان فراموش کرد [که جریان را به موسی (علیه السلام) بگوید] و هنگامی‌که زمان تعیین شده [برای دیدار با عالم] گذشت، موسی (علیه السلام) خسته و درمانده شد و فرمود: «لِفَتَاهُ آتِنا غَداءَنا لَقَدْ لَقِینا مِنْ سَفَرِنا هذا نَصَباً». گفت: قَالَ أَ رَءَیْتَ إِذْ أَوَیْنَا إِلیَ الصَّخْرَةِ فَإِنیِّ نَسِیتُ الحْوتَ وَ مَا أَنسَئنِیهُ إِلَّا الشَّیْطَنُ أَنْ أَذْکُرَهُ وَ اتخَّذَ سَبِیلَهُ فیِ الْبَحْرِ عجَبًا* قَالَ ذَالِکَ مَا کُنَّا نَبْغِ فَارْتَدَّا عَلیَ ءَاثَارِهِمَا قَصَصًا؛ پس به‌دنبال او رفتند تا اینکه نزد دوستشان در جزیره‌ای از جزایر دریا آمدند. در پوششی که داشت یا تکیه کرده بود یا نشسته بود. موسی (علیه السلام) به او سلام کرد و او از سلام تعجّب کرد».
Imam Baqir and Imam Sadiq (peace be upon them): When the matter of Musa (peace be upon him) came about — he had been given a basket in which there was a salted fish, and it was arranged that Musa (peace be upon him) would meet the learned one — it was said to Musa (peace be upon him): "This [fish] will guide you to your companion at a spring which is at the meeting-place of the two seas. Nothing from that [spring] touches a dead thing without it coming to life. It is called [the spring of] 'Life.'" Musa (peace be upon him) and the young man with him set out until they reached the rock. The young man [companion of Musa (peace be upon him)] went to wash the fish in the spring, and the fish [came to life and] quivered in his hand and stirred until it scratched him and slipped away from him. The young man forgot [to tell Musa (peace be upon him) about the matter], and when the appointed time [for meeting the learned one] had passed, Musa (peace be upon him) became weary and exhausted and said: "لِفَتَاهُ آتِنا غَداءَنا لَقَدْ لَقِینا مِنْ سَفَرِنا هذا نَصَباً [to his servant: Bring us our morning meal, certainly we have met with fatigue from this our journey]." He said: قَالَ أَ رَءَیْتَ إِذْ أَوَیْنَا إِلیَ الصَّخْرَةِ فَإِنیِّ نَسِیتُ الحْوتَ وَ مَا أَنسَئنِیهُ إِلَّا الشَّیْطَنُ أَنْ أَذْکُرَهُ وَ اتخَّذَ سَبِیلَهُ فیِ الْبَحْرِ عجَبًا* قَالَ ذَالِکَ مَا کُنَّا نَبْغِ فَارْتَدَّا عَلیَ ءَاثَارِهِمَا قَصَصًا [He said: Did you see when we took refuge at the rock, I indeed forgot the fish, and none but Satan made me forget to mention it, and it took its way into the sea wondrously. He said: That is what we were seeking. So they went back retracing their footsteps]; so they followed him until they came to their companion on an island among the islands of the sea. In the cloak he had, he was either reclining or seated. Musa (peace be upon him) greeted him with salaam, and he was astonished at the greeting.
ઇમામ બાકિર અને ઇમામ સાદિક (અલયહિમસ્સલામ): જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)નો મામલો બન્યો — તેમને એક ટોપલી આપવામાં આવી હતી જેમાં એક ખારી માછલી હતી અને એવું ઠરાવવામાં આવ્યું કે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) આલિમને મળે — તો મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને કહેવામાં આવ્યું: "આ [માછલી] તમને એ ઝરણા પાસે જ્યાં બે દરિયાના મિલન સ્થાને છે, તમારા સાથી તરફ માર્ગદર્શન કરશે. તે [ઝરણા]નું કંઈ મરેલા પર પડતું નથી સિવાય કે તે જીવંત થઈ જાય. તેને 'જીવન'નું [ઝરણું] કહેવાય છે." મૂસા (અલયહિસ્સલામ) અને તેમની સાથેનો જુવાન નીકળ્યા ત્યાં સુધી કે પથ્થર પાસે પહોંચ્યા. [મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના સાથી] જુવાન માછલીને ઝરણામાં ધોવા ગયો, તો માછલી [જીવંત થઈ અને] તેના હાથમાં ફફડી અને હલી ત્યાં સુધી કે તેને ખરોંચ મારી અને છટકી ગઈ, અને જુવાન ભૂલી ગયો [કે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને આ વાત જણાવે]. જ્યારે [આલિમ સાથે મુલાકાત માટે] નિર્ધારિત સમય પસાર થઈ ગયો, તો મૂસા (અલયહિસ્સલામ) થાકી અને હારી ગયા અને કહ્યું: "لِفَتَاهُ آتِنا غَداءَنا لَقَدْ لَقِینا مِنْ سَفَرِنا هذا نَصَباً [પોતાના જુવાનને: અમારો સવારનો ખોરાક લાવો, ખરેખર અમે આ સફરથી થાકી ગયા છીએ]." તેણે કહ્યું: قَالَ أَ رَءَیْتَ إِذْ أَوَیْنَا إِلیَ الصَّخْرَةِ فَإِنیِّ نَسِیتُ الحْوتَ وَ مَا أَنسَئنِیهُ إِلَّا الشَّیْطَنُ أَنْ أَذْکُرَهُ وَ اتخَّذَ سَبِیلَهُ فیِ الْبَحْرِ عجَبًا* قَالَ ذَالِکَ مَا کُنَّا نَبْغِ فَارْتَدَّا عَلیَ ءَاثَارِهِمَا قَصَصًا [તેણે કહ્યું: શું તમે જોયું જ્યારે અમે પથ્થર પાસે આશરો લીધો, હું ખરેખર માછલીને ભૂલી ગયો, અને શેતાન સિવાય કોઈએ મને તેને યાદ કરવાનું ભૂલાવ્યું નથી, અને તેણે અદ્ભુત રીતે દરિયામાં પોતાનો રસ્તો લીધો. તેમણે કહ્યું: તે જ છે જે અમે શોધતા હતા. તો બંને પોતાના પગલાં પર પાછા ફર્યાં]; પછી તેની પાછળ ગયા ત્યાં સુધી કે દરિયાના ટાપુઓમાંના એક ટાપુ પર પોતાના સાથી પાસે પહોંચ્યા. જે ઓઢણમાં તે હતો, તે કાં તો ટેકો લઈને હતો કાં તો બેઠો હતો. મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ તેને સલામ કહી અને તે સલામથી આશ્ચર્ય પામ્યો.