سورة الكهف

Verse 77 of 110

18:77

فَانْطَلَقا حَتَّى إِذا أَتَيا أَهْلَ قَرْيَةٍ اسْتَطْعَما أَهْلَها فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُما فَوَجَدا فيها جِداراً يُريدُ أَنْ يَنْقَضَّ فَأَقامَهُ قالَ لَوْ شِئْتَ لاَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ أَجْراً

باز به راه خود ادامه دادند تا به اهل شهرى رسيدند؛ از آنان خواستند كه به ايشان غذا دهند؛ ولى آنان از پذيرايى آن دو خوددارى نمودند؛ [بااين‌حال] در آنجا ديوارى يافتند كه مى‌خواست فرو‌ريزد؛ و [خضر] آن را برپاداشت. [موسى] گفت: «[لااقل] اگر مى‌خواستى در مقابل اين كار مزدى مى‌گرفتى».

So they went on until when they came to the people of a town, they asked them for food, but they refused to entertain them as guests. Then they found in it a wall which was on the point of falling, so he put it into a right state. (Musa) said: If you had pleased, you might certainly have taken a recompense for it.

પછી તે બંને આગળ ચાલ્યા એટલે સુધી કે એક વસ્તીમાં પહોંચ્યા કે જેમની પાસે તેમણે ખાવાનું માગ્યું, પરંતુ તેમણે તે બંનેને પોતાના મહેમાન બનાવવાનો ઇન્કાર કર્યો, પછી તેમણે એક દિવાલ જોઇ કે જે પડવાની તૈયારીમાં હતી, તેને ફરીથી ઊભી કરી દીધી. (જેથી મૂસાએ) કહ્યું કે જો તું ચાહતે તો (આ) કાર્યનું મહેનતાણું જરૂર લઇ શકતે.

علی‌بن‌ابراهیم ( فَانْطَلَقا حَتَّی إِذا أَتَیا بِالْعَشِیِّ قَرْیَهًًْ تُسَمَّی النَّاصِرَهًَْ وَ إِلَیْهَا تُنْسَبُ النَّصَارَی وَ لَمْ یُضَیِّفُوا أَحَداً قَطُّ وَ لَمْ یَطْعَمُوا غَرِیباً فَاسْتَطْعَمُوهُمْ فَلَمْ یُطْعِمُوهُمْ وَ لَمْ یُضَیِّفُوهُمْ فَنَظَرَ الخِضْر (إِلَی حَائِطٍ قَدْ زَالَ لِیَنْهَدِمَ فَوَضَعَ الخِضْر (یَدَهُ عَلَیْهِ وَ قَالَ قُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ فَقَامَ فَقَالَ مُوسَی (لَمْ یَنْبَغِ أَنْ تُقِیمَ الْجِدَارَ حَتَّی یُطْعِمُونَا وَ یُؤْوُونَا وَ هُوَ قَوْلُهُ لَوْ شِئْتَ لَاتَّخَذْتَ عَلَیْهِ أَجْرا.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- فَانْطَلَقا حَتَّی إِذا أَتَیا أَهْلَ قَرْیَةٍ اسْتَطْعَما أَهْلَها فَأَبَوْا أَنْ یُضَیِّفُوهُما؛ آنگاه به کنار قریه آمدند و خضر (علیه السلام) در آنجا دیواری را دید که درحال فروریختن است او بی‌درنگ به پی‌ریزی مجدّد آن پرداخته و کمی بعد دیوار راست بر جای خود قرار گرفت. موسی (علیه السلام) به او اعتراض کرد که می‌بایست از این مردم اجرتی را برای کار خویش طلب می‌کردی. [لااقل] اگر می‌خواستی در مقابل این کار مزدی می‌گرفتی.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): فَانْطَلَقا حَتَّی إِذا أَتَیا أَهْلَ قَرْیَةٍ اسْتَطْعَما أَهْلَها فَأَبَوْا أَنْ یُضَیِّفُوهُما [So they went on until when they came to the people of a town, they asked them for food, but they refused to entertain them as guests]. Then they came to the outskirts of a village and Khidr (peace be upon him) saw there a wall that was on the verge of collapsing. Without delay he set about rebuilding it, and a little while later the wall stood upright in its place. Musa (peace be upon him) objected to him, saying: you ought to have asked these people for a wage for your work. [At the very least] if you had wished, you could have taken a payment in return for this work.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): فَانْطَلَقا حَتَّی إِذا أَتَیا أَهْلَ قَرْیَةٍ اسْتَطْعَما أَهْلَها فَأَبَوْا أَنْ یُضَیِّفُوهُما [પછી તેઓ ચાલ્યા, ત્યાં સુધી કે તેઓ એક ગામના લોકો પાસે આવ્યા, તેમણે તેમની પાસે ખાવાનું માંગ્યું, પરંતુ તેમણે તેમને મહેમાન બનાવવાનો ઇનકાર કર્યો]. પછી તેઓ ગામની બાજુમાં આવ્યા અને ખિદ્ર (અલયહિસ્સલામ)એ ત્યાં એક દીવાલ જોઈ જે પડવાની અણી પર હતી. તેમણે વિના વિલંબે તેને ફરીથી બાંધવાનું શરૂ કર્યું અને થોડી વારમાં દીવાલ પોતાની જગ્યાએ સીધી ઊભી થઈ ગઈ. મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને વાંધો ઉઠાવ્યો કે તમારે આ લોકો પાસેથી તમારા કામ માટે મજૂરી માંગવી જોઈતી હતી. [ઓછામાં ઓછું] જો તમે ઇચ્છતા હોત તો આ કામના બદલામાં કંઈક મજૂરી લઈ શકતા હતા.

الصّادق ( عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَیَابَهًَْ عَنْ أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (قَالَ فَانْطَلَقا حَتَّی إِذا أَتَیا أَهْلَ قَرْیَةٍ اسْتَطْعَما أَهْلَها فَأَبَوْا أَنْ یُضَیِّفُوهُما فَوَجَدا فِیها جِداراً یُرِیدُ أَنْ یَنْقَضَّ فَأَقامَهُ قالَ لَوْ شِئْتَ لَاتَّخَذْتَ عَلَیْهِ أَجْراً خُبْزاً نَأْکُلُهُ فَقَدْ جُعْنَا قَالَ وَ هِیَ قَرْیَهًٌْ عَلَی سَاحِلِ الْبَحْرِ یُقَالُ لَهَا نَاصِرَهًٌْ وَ بِهَا تُسَمَّی النَّصَارَی فَلَمْ یُضَیِّفُوهُمَا وَ لَا یُضَیِّفُونَ بَعْدَهُمَا أَحَداً حَتَّی تَقُومَ السَّاعَهًُْ.

امام صادق (علیه السلام)- عبدالرّحمن‌بن‌سیابه گوید: امام صادق (علیه السلام) فرمود: فَانْطَلَقا حَتَّی إِذا أَتَیا أَهْلَ قَرْیَةٍ اسْتَطْعَما أَهْلَها فَأَبَوْا أَنْ یُضَیِّفُوهُما فَوَجَدا فِیها جِداراً یُرِیدُ أَنْ یَنْقَضَّ فَأَقامَهُ قالَ لَوْ شِئْتَ لَاتَّخَذْتَ عَلَیْهِ أَجْراً؛ یعنی کاش نانی می گرفتی تا بخوریم چون گرسنه شده ایم. این سرزمین در ساحل دریا قرار داشت و نامش ناصره بود و نام نصرانی ها هم از همین‌جا گرفته شده است. اهالی آن سرزمین به موسی (علیه السلام) و یوشع غذایی ندادند و تا روز قیامت هم دیگر هیچ‌کس را میهمان نخواهند کرد.

Imam Sadiq (peace be upon him): Abd al-Rahman ibn Sayaba said: Imam Sadiq (peace be upon him) said: فَانْطَلَقا حَتَّی إِذا أَتَیا أَهْلَ قَرْیَةٍ اسْتَطْعَما أَهْلَها فَأَبَوْا أَنْ یُضَیِّفُوهُما فَوَجَدا فِیها جِداراً یُرِیدُ أَنْ یَنْقَضَّ فَأَقامَهُ قالَ لَوْ شِئْتَ لَاتَّخَذْتَ عَلَیْهِ أَجْراً [So they went on until when they came to the people of a town, they asked them for food, but they refused to entertain them as guests. Then they found in it a wall which was on the point of falling, so he put it into a right state. He said: If you had wished, you could have taken a wage for it] — meaning: would that you had taken some bread so that we might eat, for we have grown hungry. This land lay on the seashore and its name was Nasira, and the name of the Christians (Nasara) is also taken from this place. The people of that land gave no food to Musa (peace be upon him) and Yusha', and until the Day of Resurrection they will not entertain anyone as a guest.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુર્રહમાન બિન સયાબા કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: فَانْطَلَقا حَتَّی إِذا أَتَیا أَهْلَ قَرْیَةٍ اسْتَطْعَما أَهْلَها فَأَبَوْا أَنْ یُضَیِّفُوهُما فَوَجَدا فِیها جِداراً یُرِیدُ أَنْ یَنْقَضَّ فَأَقامَهُ قالَ لَوْ شِئْتَ لَاتَّخَذْتَ عَلَیْهِ أَجْراً [પછી તેઓ ચાલ્યા, ત્યાં સુધી કે તેઓ એક ગામના લોકો પાસે આવ્યા, તેમણે તેમની પાસે ખાવાનું માંગ્યું, પરંતુ તેમણે તેમને મહેમાન બનાવવાનો ઇનકાર કર્યો. પછી તેઓએ ત્યાં એક દીવાલ જોઈ જે પડવાની અણી પર હતી, તો તેમણે તેને સીધી કરી. તેમણે કહ્યું: જો તમે ઇચ્છ્યું હોત તો એના પર મજૂરી લઈ શકતા હતા]; એટલે કે કાશ તમે થોડી રોટલી લઈ લેત જેથી અમે ખાઈ શકીએ કારણ કે અમને ભૂખ લાગી છે. આ ધરતી દરિયા કિનારે હતી અને એનું નામ નાસિરહ હતું અને નસરાનીઓનું નામ પણ આ જ સ્થળેથી લેવામાં આવ્યું છે. તે ધરતીના લોકોએ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) અને યૂશાને ખાવાનું આપ્યું નહીં અને કયામતના દિવસ સુધી હવે કોઈને પણ મહેમાન બનાવશે નહીં.

الباقر ( شَکَا مُوسَی (إِلَی رَبِّهِ الْجُوعَ فِی ثَلَاثَهًِْ مَوَاضِعَ آتِنا غَداءَنا لَقَدْ لَقِینا مِنْ سَفَرِنا هذا نَصَباً. لَاتَّخَذْتَ عَلَیْهِ أَجْراً. رَبِّ إِنِّی لِما أَنْزَلْتَ إِلَیَّ مِنْ خَیْرٍ فَقِیر.

امام باقر (علیه السلام)- موسی (علیه السلام) سه‌جا از گرسنگی به خدا شکایت کرد: غذای ما را بیاور، که سخت از این سفر خسته شده‌ایم! ( کهف/۶۲ ) [لااقل] اگر می‌خواستی در مقابل این کار مزدی می‌گرفتی. ( کهف/۷۷ ) و پروردگارا! هر خیر و نیکی بر من فرستی، به آن نیازمندم! ( قصص/۲۴ )

Imam Baqir (peace be upon him): Musa (peace be upon him) complained to Allah of hunger on three occasions: "Bring us our morning meal, for indeed we have suffered much fatigue from this journey of ours!" (al-Kahf/62). [At the very least] if you had wished, you could have taken a wage for it. (al-Kahf/77). And: "My Lord! Surely I stand in need of whatever good You may send down to me!" (al-Qasas/24).

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ ત્રણ સ્થળોએ ભૂખની ફરિયાદ અલ્લાહને કરી: "અમારું ભોજન લાવો, ખરેખર અમે આ સફરથી ખૂબ થાકી ગયા છીએ!" (કહફ/૬૨). [ઓછામાં ઓછું] જો તમે ઇચ્છ્યું હોત તો આ કામના બદલામાં મજૂરી લઈ શકતા હતા. (કહફ/૭૭). અને: "ઓ પરવરદિગાર! તું જે પણ ભલાઈ મારા પર ઉતારે, હું તેનો મોહતાજ છું!" (કસસ/૨૪).

الرّسول ( فَأَبَوْا أَنْ یُضَیِّفُوهُما رَوَی أُبَیّ‌بنِ‌کَعبٍ عَنِ النَّبِیِّ (قَالَ کَانُوا أهلَ قَریَهًِْ لِئَام.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- فَأَبَوْا أَنْ یُضَیِّفُوهُما ابی‌بن‌کعب از پیامبر (صلی الله علیه و آله) روایت می‌کند که فرمود: «مردم شهر، پست و بخیل بودند».

The Prophet (peace be upon him and his family): فَأَبَوْا أَنْ یُضَیِّفُوهُما [But they refused to entertain them as guests]. Ubayy ibn Ka'b narrates from the Prophet (peace be upon him and his family) that he said: "The people of the town were mean and miserly."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): فَأَبَوْا أَنْ یُضَیِّفُوهُما [પરંતુ તેમણે તેમને મહેમાન બનાવવાનો ઇનકાર કર્યો]. ઉબય્ય બિન કઅબ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) થી રિવાયત કરે છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: "શહેરના લોકો હલકા અને કંજૂસ હતા".