كسانى كه كتاب آسمانى به آنها داده‌ايم ( يهود و نصارى) و آن را چنان كه شايسته‌ی آن است مى‌خوانند [و عمل مى‌كنند]؛ آنها به پيامبر اسلام ايمان می‌آورند؛ و كسانى كه به او كافر شوند، زيانكارند.
Those to whom We have given the Book read it as it ought to be read. These believe in it; and whoever disbelieves in it, these it is that are the losers.
જે લોકોને અમોએ કિતાબ આપી છે તેને એવી રીતે પઢે છે કે જેવી રીતે પઢવાનો હક છે; તેઓ તે (પયગંબર)ની ઊપર ઇમાન લાવશે; તથા જેઓ તેનો ઈન્કાર કરે છે તેઓ જ નુકસાન ભોગવનારા છે.
هُمُ الْأَئِمَّهًُْ (علیهم السلام).
امام صادق (علیه السلام) ایشان ائمّه (علیهم السلام) هستند.
Imam Sadiq (peace be upon him): They are the Imams (peace be upon them).
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): તેઓ ઈમામો (અલયહેમુસ્સલામ) છે.
هُمُ الْأَئِمَّهًُْ (علیهم السلام) وَ الْکِتَابُ هُوَ الْقُرْآنُ الْمَجِیدُ وَ إِنْ لَمْ یَکُونُوا هُمْ فَمَنْ سِوَاهُم.
امام صادق (علیه السلام) ایشان ائمّه (علیهم السلام) هستند و کتاب، قرآن مجید است و اگر ایشان نباشند چه کسانی غیر از این‌ها [شایسته‌ی این خطاب] هستند؟
Imam Sadiq (peace be upon him): They are the Imams (peace be upon them), and the Book is the Glorious Qur'an; and if it is not they, then who besides them [is worthy of this address]?
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): તેઓ ઈમામો (અલયહેમુસ્સલામ) છે અને કિતાબ, કુરઆને મજીદ છે; અને જો તેઓ ન હોય તો તેમના સિવાય બીજા કોણ [આ સંબોધનને પાત્ર] છે?
الَّذِینَ آتَیْناهُمُ الْکِتابَ قَالَ هُمْ آلُ مُحَمَّد (علیهم السلام).
امام باقر (علیه السلام) ایشان آل محمّد (هستند.
Imam Baqir (peace be upon him): الَّذِینَ آتَیْناهُمُ الْکِتابَ [Those to whom We have given the Book] — he said: They are the family of Muhammad (peace be upon them).
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): الَّذِینَ آتَیْناهُمُ الْکِتابَ [જેઓને અમે કિતાબ આપી છે] — તેમણે કહ્યું: તેઓ આલે મુહમ્મદ (અલયહેમુસ્સલામ) છે.
قِیلَ نَزَلَتْ فِی أَهْلِ السَّفِینَهًْ الَّذِی مَعَ جَعفَربنِ‌ابِی‌طَالِبٍ مِنْ الحَبَشَهًْ وَ کَانُوا أَرْبَعِینَ رَجُلًا اثْنَانِ وَ ثَلَاثُونَ مِنَ الحَبَشَهًْ وَ ثَمَانِیَهًْ مِنْ رُهْبَانِ الشَّامِ مِنْهُمْ بَحِیراً.
ابن‌عباس (رحمة الله علیه) گفته‌شد این آیه درباره‌ی کشتی‌نشینانی که به همراه جعفربن‌ابی‌طالب سوار بر کشتی بودند و به حبشه هجرت کرده‌بودند نازل شده است و ایشان چهل نفر بودند؛ سی و دو نفر از حبشه و هشت نفر از راهبان شامی که بحیرا هم در بین ایشان بود.
Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): It has been said that this verse was revealed concerning the passengers of the ship who were with Ja'far ibn Abi Talib on the ship and had migrated to Abyssinia. They were forty men: thirty-two from Abyssinia and eight from the monks of Syria, among whom was Bahira.
ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): કહેવાયું છે કે આ આયત તે વહાણ પર સવાર લોકો વિશે નાઝિલ થઈ છે જેઓ જાફર બિન અબી તાલિબની સાથે વહાણ પર સવાર હતા અને હબશા તરફ હિજરત કરી ગયા હતા, અને તેઓ ચાળીસ માણસો હતા; બત્રીસ હબશાના અને આઠ શામના રાહિબોમાંથી હતા જેમાં બહીરા પણ સામેલ હતા.
عَنْ أَبِی‌بَصِیر عَنْ أَبِیعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ یَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ فَقَالَ: الْوُقُوفُ عِنْدَ ذِکْرِ الْجَنَّهًِْ وَ النَّارِ.
امام صادق (علیه السلام) أبوبصیر از امام صادق (علیه السلام) نقل کرده است: پیرامون تفسیر آیه‌ی: یتْلُونَهُ حَقَّ تِلاَوَتِه که فرمود: «منظور، این است که هنگام تلاوت [قرآن و] خواندن وصف بهشت و جهنّم، توقّف کرده و تأمّل کنند.
Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir narrated from Imam Sadiq (peace be upon him) concerning the interpretation of the verse: يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاَوَتِهِ [They read it as it ought to be read], that he said: "The meaning is that when reciting [the Quran] and reading the description of Paradise and Hell, they should pause and reflect."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીરે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી નકલ કર્યું છે: આયત: يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاَوَتِهِ [તેઓ તેને એ રીતે વાંચે છે જેવી રીતે વાંચવાનો હક છે] ના તફસીર વિશે આપે ફરમાવ્યું: "મતલબ એ છે કે [કુરઆન] તિલાવત કરતી વખતે અને જન્નત તથા જહન્નમના વર્ણનનું વાંચન કરતી વખતે તેઓ થોભે અને તઅમ્મુલ (ચિંતન) કરે."
حَقّ تِلَاوَتِهِ هُوَ الْوُقُوفُ عِنْدَ ذِکْرِ الْجَنَّهًِْ وَ النَّارِ یَسْأَلُ فِی الْأُولَی وَ یَسْتَعِیذُ مِنَ الْأُخْرَی.
امام صادق (علیه السلام) حقّ تلاوت قرآن این است که هنگامی‌که به ذکر بهشت و جهنّم می‌رسد، توقّف کرده و رسیدن به بهشت و دوری از آتش جهنّم را از خدا در خواست نماید.
Imam Sadiq (peace be upon him): The right of the recitation of the Quran is that when one reaches the mention of Paradise and Hell, one should pause and ask Allah for reaching Paradise and being kept away from the fire of Hell.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): કુરઆનની તિલાવતનો હક એ છે કે જ્યારે જન્નત અને જહન્નમના ઝિક્ર પર પહોંચે, ત્યારે થોભે અને જન્નત મળવાની અને જહન્નમની આગથી દૂરીની અલ્લાહ પાસે માંગણી કરે.
یُرَتِّلُونَ آیَاتِهِ وَ یَتَفَقَّهُونَ فِیهِ وَ یَعْمَلُونَ بِأَحْکَامِهِ وَ یَرْجُونَ وَعْدَهُ وَ یَخَافُونَ وَعِیدَهُ وَ یَعْتَبِرُونَ بِقِصَصِهِ وَ یَأْتَمِرُونَ بِأَوَامِرِهِ وَ یَتَنَاهَوْنَ عَنْ نَوَاهِیهِ مَا هُوَ وَ اللَّهِ حِفْظَ آیَاتِهِ وَ دَرْسَ حُرُوفِهِ وَ تِلَاوَهًَْ سُوَرِهِ وَ دَرْسَ أَعْشَارِهِ وَ أَخْمَاسِهِ حَفِظُوا حُرُوفَهُ وَ أَضَاعُوا حُدُودَهُ وَ إِنَّمَا تَدَبُّرُ آیَاتِهِ وَ الْعَمَلُ بِأَحْکَامِه.
امام صادق (علیه السلام) مراد از رعایت حقّ تلاوت قرآن، این است که آیات آن را صحیح می‌خوانند [و مراعات وقف و وصل و سایر آداب قرائت را می‌نمایند]؛ در معانی آن دقّت می‌کنند و به احکام آن عمل می‌نمایند؛ به وعده‌های آن امیدوارند و از وعیدهای آن می‌ترسند؛ از قصّه‌های آن عبرت می‌گیرند؛ آنچه را که در آن امر شده می‌پذیرند و از آنچه در آن نهی شده باز می‌ایستند و به خدا قسم! مراد، حفظ‌کردن آیات آن و آموختن حروف آن (صرف و نحو) نیست و خواندن سوره‌های آن [بدون تأمّل] و درس ده قسمت و پنج قسمت آن منظور نیست؛ [عدّه‌ای] حروف آن را حفظ نموده و حدود آن را ضایع می‌کنند و جز این نیست که مراد، تدبّر در آیات آن و عمل‌کردن به احکام آن است.
Imam Sadiq (peace be upon him): What is meant by observing the right of the recitation of the Quran is that they recite its verses correctly [and observe the pauses, connections and other manners of recitation]; they contemplate its meanings and act upon its rulings; they hope in its promises and fear its warnings; they take lessons from its stories; they accept what has been commanded in it and refrain from what has been forbidden in it. And by Allah! It does not mean memorising its verses and learning its letters (grammar and syntax), nor does it mean reading its surahs [without reflection] and studying its tenths and fifths; [some people] memorise its letters and squander its limits. Rather, what is meant is pondering over its verses and acting upon its rulings.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): કુરઆનની તિલાવતના હકની રિઆયતનો મતલબ એ છે કે તેની આયતોને સહીહ રીતે વાંચે [અને વક્ફ, વસ્લ તથા કિરાઅતના બીજા આદાબની રિઆયત કરે]; તેના મઆનીમાં ચોકસાઈ કરે અને તેના અહકામ પર અમલ કરે; તેના વાયદાઓની આશા રાખે અને તેની ધમકીઓથી ડરે; તેની કિસ્સાઓથી ઇબ્રત લે; જેનો તેમાં હુકમ આપવામાં આવ્યો છે તેને સ્વીકારે અને જેનાથી તેમાં રોકવામાં આવ્યું છે તેનાથી અટકી જાય. અને અલ્લાહની કસમ! મતલબ તેની આયતોને યાદ કરવો અને તેના હરૂફ (સર્ફ અને નહ્વ) શીખવાનો નથી, અને તેની સૂરતોને [તઅમ્મુલ વગર] વાંચવી અને તેના દસમા અને પાંચમા ભાગનો દર્સ આપવો એ મકસદ નથી; [કેટલાક લોકો] તેના હરૂફને યાદ કરે છે અને તેની હદોને બરબાદ કરે છે; અને આ સિવાય કંઈ નથી કે મતલબ તેની આયતોમાં તદબ્બુર કરવો અને તેના અહકામ પર અમલ કરવો છે.
إِنَّمَا الْقُرْآنُ أَمْثَالٌ لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ دُونَ غَیْرِهِمْ وَ لِقَوْمٍ یَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ وَ هُمُ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِهِ وَ یَعْرِفُونَهُ.
امام صادق (علیه السلام) قرآن سرشار از مَثَل‌های [مفید] برای [دو گروه است؛ یکی]، گروهی که قرآن را می‌فهمند در قبال آنان که نمی‌فهمند و تدبّر نمی‌کنند و گروهی که حقّ تلاوت آن را رعایت می‌کنند. چرا که فقط ایشان به قرآن ایمان آورده و آن را می‌شناسند.
Imam Sadiq (peace be upon him): The Quran is full of [beneficial] parables for [two groups: first,] a group who understand the Quran, as opposed to those who do not understand and do not reflect; and a group who observe the right of its recitation. For only they have believed in the Quran and know it.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): કુરઆન [ઉપયોગી] દૃષ્ટાંતોથી ભરેલું છે [બે જૂથો માટે; એક,] એ જૂથ કે જેઓ કુરઆનને સમજે છે, તેમની સામે જેઓ સમજતા નથી અને ચિંતન કરતા નથી; અને એ જૂથ કે જેઓ તેની તિલાવતનો હક અદા કરે છે. કેમ કે ફક્ત તેઓ જ કુરઆન પર ઈમાન લાવ્યા છે અને તેને ઓળખે છે.
فَأَمَّا غَیْرُهُمْ فَمَا أَشَدَّ إِشْکَالَهُ عَلَیْهِمْ وَ أَبْعَدَهُ مِنْ مَذَاهِبِ قُلُوبِهِم.
امام صادق (علیه السلام) امّا قرآن برای غیر آنان (غیر افرادی که حقّ تلاوت آن را رعایت می‌کنند) به‌شدّت مشتبه [و پُر اشکال] به نظر می‌آید و از عقاید قلب‌هایشان بسیار دور است. [و تحمّل پذیرش آن را ندارند].
Imam Sadiq (peace be upon him): But as for the Quran for those other than them (those other than the people who observe the right of its recitation), it appears intensely obscure [and full of difficulty] to them, and is very far from the beliefs of their hearts. [And they cannot bear to accept it.]
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): પરંતુ કુરઆન તેમના સિવાયના લોકો માટે (એટલે કે તે લોકો સિવાય જેઓ તેની તિલાવતનો હક અદા કરે છે) અત્યંત સંદિગ્ધ [અને મુશ્કેલીઓથી ભરેલું] જણાય છે અને તેમના દિલોની આસ્થાઓથી ઘણું દૂર છે. [અને તેને સ્વીકારવાની ક્ષમતા તેઓ ધરાવતા નથી.]