أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ صُورِیَا وَ کَعْبَ بْنَ الْأَشْرَفِ وَ مَالِکَ بْنَ الصَّیْفِ وَ جَمَاعَهًٌْ مِنَ الْیَهُودِ وَ نَصَارَی أَهْلِ نَجْرَانَ خَاصَمُوا أَهْلَ الْإِسْلَامِ کُلُّ فِرْقَهًٍْ تَزْعُمُ أَنَّهَا أَحَقُّ بِدِینِ اللَّهِ مِنْ غَیْرِهَا فَقَالَتِ الْیَهُودُ: نَبِیُّنَا مُوسَی (علیه السلام) أَفْضَلُ الْأَنْبِیَاءِ وَ کِتَابُنَا التَّوْرَاهًُْ أَفْضَلُ الْکُتُبِ وَ قالَتِ النَّصارَی: نَبِیُّنَا عِیسَی (علیه السلام) أَفْضَلُ الْأَنْبِیَاءِ وَ کِتَابُنَا الْإِنْجِیلُ أَفْضَلُ الْکُتُبِ وَ کُلُّ فَرِیقٍ مِنْهُمَا قَالُوا لِلْمُؤْمِنِینَ کُونُوا عَلَی دِینِنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ هَذِهِ الْآیَهًَْ وَ قِیلَ إِنَّ ابْنَ صُورِیَا قَالَ لِرَسُولِ اللهِ (صلی الله علیه و آله): مَا الْهُدَی إِلَّا مَا نَحْنُ عَلَیْهِ فَاتَّبِعْنَا یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) تَهْتَدِ. وَ قالَتِ النَّصَارَی مِثْلَ ذَلِکَ فَنَزَلَتْ.
ابن‌عباس (رحمة الله علیه) عبدالله‌بن‌صوریا، کعب‌بن‌اشرف، مالک‌بن‌صیف و گروهی از یهودیان و نصرانیان نجران با مسلمانان به بحث و مناظره پرداختند و هرکدام مدّعی بودند که اهل حق، آن‌ها هستند. یهودیان می‌گفتند: «پیامبر ما حضرت موسی (علیه السلام) بهترین پیامبران است و کتاب ما تورات، بهترین کتاب آسمانی است». نصرانیان می‌گفتند: «پیامبر ما عیسی (علیه السلام)، بهترین پیامبر و کتاب ما انجیل بهترین کتاب خداست». و هر دو دسته مسلمانان را به پذیرفتن کیش خود دعوت می‌نمودند که این آیه نازل شد. گفته شده ابن‌صوریا به پیامبراکرم (می‌گفت: «هدایت، فقط در پذیرفتن معتقدات ماست؛ تو ای محمّد (! از ما پیروی کن تا هدایت یابی»! نصاری نیز همین پیشنهاد را کردند که این آیه نازل شد.
Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): Abdullah ibn Suriya, Kab ibn al-Ashraf, Malik ibn al-Sayf and a group of Jews and Christians of Najran entered into debate and dispute with the Muslims, and each side claimed that they were the people of the truth. The Jews said: "Our Prophet Musa (peace be upon him) is the best of the prophets, and our Book, the Torah, is the best of the heavenly Books." The Christians said: "Our Prophet Isa (peace be upon him) is the best of the prophets, and our Book, the Injil, is the best Book of Allah." Both groups were inviting the Muslims to accept their own creed, so this verse was revealed. It has been said that Ibn Suriya said to the Prophet (peace be upon him and his family): "Guidance lies only in accepting our beliefs; O Muhammad (peace be upon him and his family), follow us so that you may be guided!" The Christians made the same proposal, and this verse was revealed.
ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): અબ્દુલ્લાહ બિન સૂરિયા, કઅબ બિન અશરફ, માલિક બિન સયફ અને યહૂદીઓ તથા નજરાનના ખ્રિસ્તીઓનું એક જૂથ મુસલમાનો સાથે ચર્ચા અને મુનાઝરામાં ઊતર્યા, અને દરેક દાવો કરતા હતા કે હકના લોકો તેઓ જ છે. યહૂદીઓ કહેતા હતા: "અમારા પયગંબર હઝરત મૂસા (અલયહિસ્સલામ) શ્રેષ્ઠ પયગંબર છે અને અમારી કિતાબ તૌરાત શ્રેષ્ઠ આસમાની કિતાબ છે." ખ્રિસ્તીઓ કહેતા હતા: "અમારા પયગંબર ઈસા (અલયહિસ્સલામ) શ્રેષ્ઠ પયગંબર છે અને અમારી કિતાબ ઇન્જીલ અલ્લાહની શ્રેષ્ઠ કિતાબ છે." અને બંને જૂથો મુસલમાનોને પોતાનો ધર્મ સ્વીકારવા આમંત્રિત કરતા હતા, ત્યારે આ આયત નાઝિલ થઈ. કહેવાયું છે કે ઇબ્ને સૂરિયાએ પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કહ્યું: "હિદાયત ફક્ત અમારી માન્યતાઓ સ્વીકારવામાં જ છે; હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમારું અનુસરણ કરો જેથી હિદાયત પામો!" ખ્રિસ્તીઓએ પણ એ જ પ્રસ્તાવ મૂક્યો, ત્યારે આ આયત નાઝિલ થઈ.