[در اين هنگام] پيروان مى‌گويند: «كاش بار ديگر به دنيا بر مى‌گشتيم تا از آنها ( پيشوايان گمراه) بيزارى جوييم،آن چنانكه آنان [امروز] از ما بيزارى جستند!» [آرى] خداوند اين چنين اعمال آنها را به صورتى حسرت‌آور به آنان نشان مى‌دهد؛ و از آتش دوزخ، هرگز خارج نخواهند شد.
And those who followed shall say: Had there been for us a return, then we would renounce them as they have renounced us. Thus will Allah show them their deeds to be intense regret to them, and they shall not come forth from the fire.
અને તાબેદારી કરનારાઓ કહેશે કે કદાચને અમને (દુનિયામાં) પાછુ જવાનું મળે તો અમે પણ તેમના પ્રત્યે એવી જ બેઝારી રાખશું જેવી કે અત્યારે તેમણે અમારી પ્રત્યે રાખી છે, આ પ્રમાણે અલ્લાહ તેમના આમાલને તેમના પસ્તાવાનું કારણ બનાવીને દેખાડશે, અને તેઓે જહન્નમમાંથી નીકળવા પામશે નહિ.
هُمْ وَ اللَّهِ یَا جَابِرُ أَئِمَّهًُْ الظَّلَمَهًِْ وَ أَشْیَاعُهُمْ.
امام باقر (علیه السلام) ای جابر! به خدا سوگند! آنها رهبران ستمگر و پیروان آنها می‌باشند.
Imam Baqir (peace be upon him): O Jabir! By Allah! They are the oppressive leaders and their followers.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઓ જાબિર! અલ્લાહની કસમ! તેઓ ઝાલિમ આગેવાનો અને તેમના પૈરવીકારો છે.
وَ قالَ الَّذِینَ اتَّبَعُوا الْأَتْبَاعُ لَوْ أَنَّ لَنا کَرَّةً یَتَمَنَّوْنَ لَوْ کَانَ لَهُمْ کَرَّهًًْ رَجْعَهًًْ إِلَی الدُّنْیَا فَنَتَبَرَّأَ مِنْهُمْ هُنَاکَ کَما تَبَرَّؤُا مِنَّا هَاهُنَا.
امام عسکری (علیه السلام) و کسانی که از دیگر پیروان [کافر] پیروی کردند، آرزو می‌کنند ای کاش برای ما بازگشتی بود و بار دیگر امکان بازگشت به دنیا داشتیم پس ما هم در آنجا از آنها بیزاری می‌جستیم؛ همان‌طور که در اینجا آنها از ما بیزاری جستند.
Imam Askari (peace be upon him): And those who followed the other [disbelieving] followers will wish, if only there were a return for us and we had the possibility of returning to the world once again, so that we too would then renounce them there, just as they renounced us here.
ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): અને જેઓએ બીજા [કાફિર] પિરોકારોની પિરવી કરી, તેઓ આરઝૂ કરશે કે કાશ અમારા માટે પાછા ફરવાનો મોકો હોત અને અમે ફરી એક વાર દુનિયામાં પાછા ફરી શકતા, તો અમે પણ ત્યાં તેમનાથી બિઝારી કરતા, જેમ કે અહીં તેમણે અમારાથી બિઝારી કરી.
هُوَ الرَّجُلُ یَدَعُ مَالَهُ لَا یُنْفِقُهُ فِی طَاعَهًِْ اللَّهِ بُخْلًا ثُمَّ یَمُوتُ فَیَدَعُهُ لِمَنْ یَعْمَلُ فِیهِ بِطَاعَهًِْ اللَّهِ أَوْ فِی مَعْصِیَهًِْ اللَّهِ فَإِنْ عَمِلَ بِهِ فِی طَاعَهًِْ اللَّهِ رَآهُ فِی مِیزَانِ غَیْرِهِ فَرَآهُ حَسْرَهًًْ وَ قَدْ کَانَ الْمَالُ لَهُ وَ إِنْ کَانَ عَمِلَ بِهِ فِی مَعْصِیَهًِْ اللَّهِ قَوَّاهُ بِذَلِکَ الْمَالِ حَتَّی عَمِلَ بِهِ فِی مَعْصِیَهًِْ اللَّهِ عَزَّوَ جَلَّ.
امام صادق (علیه السلام) [این وصف] شخصی است که اموال خود را در راه طاعت خداوند از روی بخل انفاق نمی‌کند تا اینکه می‌میرد و آن را برای وارثانی که در راه طاعت خداوند یا معصیت او، آن [مال] را مصرف می‌کنند، بر جای می‌گذارد. پس اگر وارث، آن مال را در راه طاعت خداوند مصرف کند، آن شخص اموالش را در ترازوی اعمال دیگران می‌بیند و با حسرت به آن می‌نگرد. چرا که آن اموال برای او بوده است و اگر وارث، آن را در راه معصیت خداوند به کار بندد، در واقع این اوست که وارث را با مال خویش تقویت کرده تا به معصیت خداوند بپردازد.
Imam Sadiq (peace be upon him): [This describes] a person who, out of stinginess, does not spend his wealth in the way of Allah's obedience until he dies, and leaves it behind for heirs who will spend it either in Allah's obedience or in disobedience to Him. So if the heir spends that wealth in the way of Allah's obedience, that person sees his wealth on the scale of another's deeds and looks at it with regret — for that wealth had been his. And if the heir spends it in the way of disobedience to Allah, then in reality it is he himself who has strengthened the heir with his own wealth to engage in disobedience to Allah.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): [આ વર્ણન] એ વ્યક્તિનું છે જે કંજૂસાઈના કારણે પોતાનું માલ અલ્લાહની ઇતાઅતના માર્ગમાં ખર્ચ કરતો નથી ત્યાં સુધી કે તે મરી જાય છે, અને તેને એવા વારસદારો માટે છોડી જાય છે જેઓ તે [માલ] ને અલ્લાહની ઇતાઅત અથવા તેની નાફરમાનીના માર્ગમાં ખર્ચ કરે છે. તો જો વારસદાર તે માલને અલ્લાહની ઇતાઅતના માર્ગમાં ખર્ચ કરે, તો તે વ્યક્તિ પોતાના માલને બીજાના અમલોના ત્રાજવામાં જુએ છે અને હસરતથી તેને જુએ છે, કારણ કે તે માલ તેના માટે હતું; અને જો વારસદાર તેને અલ્લાહની નાફરમાનીના માર્ગમાં વાપરે, તો હકીકતમાં આ તે જ છે જેણે વારસદારને પોતાના માલ દ્વારા મજબૂત કર્યો છે કે તે અલ્લાહની નાફરમાની કરે.
فِی مَعْنَی قَوْلِهِ عَزَّوَجَلَّ کَذلِکَ یُرِیهِمُ اللهُ أَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَیْهِمْ قَالَ الرَّجُلُ یَکْسِبُ مَالًا فَیُحْرَمُ أَنْ یَعْمَلَ خَیْراً فَیَمُوتُ فَیَرِثُهُ غَیْرُهُ فَیَعْمَلُ عَمَلًا صَالِحاً فَیَرَی الرَّجُلُ مَا کَسَبَ حَسَنَاتٍ فِی مِیزَانِ غَیْرِهِ.
امام صادق (علیه السلام) [این آیه در مورد] مردی است که مالی به دست می‌آورد و از مصرف آن در راه طاعت خداوند، محروم می‌ماند و می‌میرد و دیگری آن را به ارث می‌برد و کار خیری با آن انجام می‌دهد. پس آن مرد آنچه را به دست آورده به صورت کارهای نیکی در نامه‌ی عمل دیگری می‌بیند. [آنجاست که حسرت می‌خورد که ای کاش خودم آن مال را در راه خیر مصرف می‌نمودم].
Imam Sadiq (peace be upon him): [This verse concerns] a man who acquires wealth and is deprived of spending it in the way of Allah's obedience, and he dies, and another inherits it and performs some good deed with it. So that man sees what he had acquired appearing as good deeds in the record of another's deeds. [It is there that he regrets: if only I myself had spent that wealth in the way of good.]
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): [આ આયત] એવા માણસ વિશે છે જે માલ કમાય છે અને તેને અલ્લાહની ઇતાઅતના માર્ગમાં ખર્ચ કરવાથી વંચિત રહી જાય છે અને મરી જાય છે, અને બીજો કોઈ તેનો વારસ બને છે અને તેની સાથે ખૈરનું કામ કરે છે. તો તે માણસ જે કંઈ કમાયો હતો તેને બીજાના અમલનામામાં નેક કાર્યો સ્વરૂપે જુએ છે. [ત્યારે તે હસરત ખાય છે કે કાશ મેં પોતે તે માલ ખૈરના માર્ગમાં ખર્ચ કર્યું હોત.]
إِنَّ أَعْظَمَ الْحَسَرَاتِ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ حَسْرَهًُْ رَجُلٍ کَسَبَ مَالًا فِی غَیْرِ طَاعَهًِْ اللَّهِ فَوَرَّثَهُ رَجُلًا فَأَنْفَقَهُ فِی طَاعَهًِْ اللَّهِ سُبْحَانَهُ فَدَخَلَ بِهِ الْجَنَّهًَْ وَ دَخَلَ بِهِ الْأَوَّلُ النَّار.
امام علی (علیه السلام) بزرگترین حسرت در روز قیامت ، نصیب کسی است که مالی را از راه نافرمانی خداوند به دست آورد و وارثان او آن را در راه طاعت خداوند انفاق کنند و به‌خاطر آن وارد بهشت شوند؛ حال آنکه خود او به‌خاطر آن مال حرام وارد جهنّم می‌گردد.
Imam Ali (peace be upon him): The greatest regret on the Day of Resurrection belongs to one who acquires wealth through disobedience to Allah, and his heirs then spend it in the way of Allah's obedience and, on account of it, enter Paradise — while he himself, on account of that unlawful wealth, enters the Fire.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): કયામતના દિવસે સૌથી મોટી હસરત તે વ્યક્તિની હશે જેણે અલ્લાહની નાફરમાનીના માર્ગે માલ કમાયો હોય અને તેના વારસદારો તેને અલ્લાહની ઇતાઅતના માર્ગમાં ખર્ચ કરી તેના કારણે જન્નતમાં દાખલ થાય, જ્યારે તે પોતે તે હરામ માલના કારણે જહન્નમમાં દાખલ થાય.
کَذلِکَ یُرِیهِمُ اللهُ أَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَیْهِمْ إِذَا عَایَنُوا عِنْدَ الْمَوْتِ مَا أُعِدَّ لَهُمْ مِنَ الْعَذَابِ الْأَلِیمِ وَ هُمْ أَصْحَابُ الصَّحِیفَهًِْ الَّتِی کَتَبُوا عَلَی مُخَالَفَهًِْ عَلِیٍّ.
امام باقر (علیه السلام) کَذلِکَ یُرِیهِمُ اللهُ أَعْمالَهُمْ َحسَراتٍ عَلَیْهِمْ آنها زمان مرگ عذاب‌های دردناکی که برایشان فراهم شده‌بود را دیدند. ایشان اصحاب صحیفه‌اند که بر مخالفت با [علی (علیه السلام) پیمان بسته و] صحیفه‌ای نوشتند.
Imam Baqir (peace be upon him): كَذلِكَ يُرِيهِمُ اللهُ أَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَيْهِمْ [Thus will Allah show them their deeds to be intense regret to them] — at the time of death they saw the painful punishments that had been prepared for them. They are the people of the document, who [made a pact against Imam Ali (peace be upon him) and] wrote a document upon opposing [Ali (peace be upon him)].
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): كَذلِكَ يُرِيهِمُ اللهُ أَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَيْهِمْ [આ રીતે અલ્લાહ તેમના અમલોને તેમના માટે હસરત સ્વરૂપે બતાવશે] — તેમણે મૌતના સમયે તે દર્દનાક અઝાબોને જોયા જે તેમના માટે તૈયાર કરવામાં આવ્યા હતા. તેઓ સહીફાવાળા છે જેમણે [ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) ના વિરોધમાં કરાર કરી] એક સહીફા લખી હતી.
قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ کَذلِکَ کَمَا تَبَرَّأَ بَعْضُهُمْ مِنْ بَعْضٍ یُرِیهِمُ اللهُ أَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَیْهِمْ وَ ذَلِکَ أَنَّهُمْ عَمِلُوا فِی الدُّنْیَا لِغَیْرِ اللَّهِ فَیَرَوْنَ أَعْمَالَ غَیْرِهِمُ الَّتِی کَانَتْ لِلَّهِ قَدْ عَظَّمَ اللَّهُ ثَوَابَ أَهْلِهَا وَ رَأَوْا أَعْمَالَ أَنْفُسِهِمْ لَا ثَوَابَ لَهَا إِذْ کَانَتْ لِغَیْرِ اللَّهِ أَوْ کَانَتْ عَلَی غَیْرِ الْوَجْهِ الَّذِی أَمَرَ اللَّهُ بِهِ.
امام عسکری (علیه السلام) خداوند عزّوجلّ می‌فرماید: همان‌طور که آنها از یکدیگر دوری می‌جویند، کَذلِکَ یُرِیهِمُ اللهُ أَعْمالَهُمْ َحسَراتٍ عَلَیْهِمْ به این صورت که می‌بینید ثمره‌ی کار آنها که برای غیر خداست در پرونده‌ی اعمال دیگران که برای خدا کار کرده‌اند، ثواب بسیار زیادی از جانب خدا کسب کرده‌است. در حالی‌که برای خودشان ثوابی نداشته چون برای غیر خدا بوده یا مطابق دستور خدا انجام نشده است.
Imam al-Askari (peace be upon him): Allah the Mighty and Majestic says: Just as they distance themselves from one another, کَذلِکَ یُرِیهِمُ اللهُ أَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَیْهِمْ [Thus will Allah show them their deeds to be intense regret to them] — in this way, that they see that the fruit of their deeds, which was for other than Allah, has, in the record of the deeds of others who worked for Allah, gained an immense reward from Allah; while for themselves there is no reward, because it was for other than Allah or was not carried out in accordance with Allah's command.
ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: જે રીતે તેઓ એકબીજાથી દૂરી કરે છે, કૈઝાલિકा યુરીહિમુલ્લાહુ અઅમાલહુમ્ હસરાતિન્ અલયહિમ્ کَذلِکَ یُرِیهِمُ اللهُ أَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَیْهِمْ [આ રીતે અલ્લાહ તેમના કાર્યોને તેમના માટે અફસોસના રૂપમાં દેખાડશે] — એ રીતે કે તેઓ જુએ છે કે તેમના કાર્યોનું ફળ, જે અલ્લાહ સિવાય માટે હતું, બીજાઓની અમલોની ફાઈલમાં જેઓએ અલ્લાહ માટે કામ કર્યું, અલ્લાહ તરફથી ખૂબ મોટો સવાબ મેળવ્યો છે. જ્યારે તેમના પોતાના માટે કોઈ સવાબ નથી કારણ કે તે અલ્લાહ સિવાય માટે હતું અથવા અલ્લાહના આદેશ મુજબ કરવામાં આવ્યું ન હતું.
یَقُولُ اللَّهُ تَعَالَی (فی یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ) قَدِّمُوا الَّذِینَ کَانَ لَا تَقِیَّهًَْ عَلَیْهِمْ مِنْ أَوْلِیَاءِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَیُقَدَّمُونَ فَیَقُولُ اللَّهُ تَعَالَی انْظُرُوا حَسَنَاتِ عِبَادِی هَؤُلَاءِ النُّصَّابِ الَّذِینَ أَخَذُوا الْأَنْدَادَ مِنْ دُونِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ مِنْ دُونِ خُلَفَائِهِمْ فَاجْعَلُوهَا لِهَؤُلَاءِ الْمُؤْمِنِینَ لِمَا کَانَ مِنِ اغْتِیَالِهِمْ بِهِمْ بِوَقِیعَتِهِمْ فِیهِمْ وَ قَصْدِهِمْ إِلَی أَذَاهُمْ فَیَفْعَلُونَ ذَلِکَ فَتَصِیرُ حَسَنَاتُ النَّوَاصِبِ لِشِیعَتِنَا الَّذِینَ لَمْ تَکُنْ عَلَیْهِمْ تَقِیَّهًٌْ ثُمَّ یَقُولُ: انْظُرُوا إِلَی سَیِّئَاتِ شِیعَهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَإِنْ بَقِیَتْ لَهُمْ عَلَی هَؤُلَاءِ النُّصَّابِ بِوَقِیعَتِهِمْ فِیهِمْ زِیَادَاتٌ فَاحْمِلُوا عَلَی أُولَئِکَ النُّصَّابِ بِقَدْرِهَا مِنَ الذُّنُوبِ الَّتِی لِهَؤُلَاءِ الشِّیعَهًِْ فَیَفْعَلُ ذَلِکَ ثُمَّ یَقُولُ عَزَّوَجَلَّ: ائْتُوا بِالشِّیعَهًِْ الْمُتَّقِینَ لِخَوْفِ الْأَعْدَاءِ فَافْعَلُوا فِی حَسَنَاتِهِمْ وَ سَیِّئَاتِهِمْ وَ حَسَنَاتِ هَؤُلَاءِ النُّصَّابِ وَ سَیِّئَاتِهِمْ مَا فَعَلْتُمْ بِالْأَوَّلِینَ فَیَقُولُ النَّوَاصِبُ: یَا رَبَّنَا! هَؤُلَاءِ کَانُوا مَعَنَا فِی مَشَاهِدِنَا حَاضِرِینَ وَ بِأَقَاوِیلِنَا قَائِلِینَ وَ لِمَذَاهِبِنَا مُعْتَقِدِینَ. فَیُقَالُ: کَلَّا وَ اللَّهِ یَا أَیُّهَا النُّصَّابُ! مَا کَانُوا لِمَذَاهِبِکُمْ مُعْتَقِدِینَ بَلْ کَانُوا بِقُلُوبِهِمْ لَکُمْ إِلَی اللَّهِ مُخَالِفِینَ وَ إِنْ کَانُوا بِأَقْوَالِکُمْ قَائِلِینَ وَ بِأَعْمَالِکُمْ عَامِلِینَ لِلتَّقِیَّهًِْ مِنْکُمْ مَعَاشِرَ الْکَافِرِینَ قَدِ اعْتَدَدْنَا لَهُمْ بِأَقَاوِیلِهِمْ وَ أَفَاعِیلِهِمْ اعْتِدَادَنَا بِأَقَاوِیلِ الْمُطِیعِینَ وَ أَفَاعِیلِ الْمُحْسِنِینَ إِذْ کَانُوا بِأَمْرِنَا عَامِلِینَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَعِنْدَ ذَلِکَ تَعْظُمُ حَسَرَاتُ النُّصَّابِ إِذْ کَانُوا رَأَوْا حَسَنَاتِهِمْ فِی مَوَازِینِ شِیعَتِنَا أَهْلَ‌الْبَیْتِ (علیهم السلام) وَ رَأَوْا سَیِّئَاتِ شِیعَتِنَا عَلَی ظُهُورِ مَعَاشِرِ النُّصَّابِ فَذَلِکَ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ کَذلِکَ یُرِیهِمُ اللهُ أَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَیْهِمْ.
پیامبر ( خداوند تعالی در روز قیامت می‌فرماید: «کسانی که از دوستان و موالیان محمّد (و علی (علیه السلام) بودند امّا تقیّه نمی‌کردند را پیش آورید». پس آنها را می‌آورند. سپس خداوند بلندمرتبه می‌فرماید: «به حسنات این بندگان و نواصبی که برای محمّد (و علی (علیه السلام) و دیگر جانشینانشان شریک گرفتند، نگاه کنید و آن حسنات را به سبب آزارها و بدگویی‌هایی که نسبت به مؤمنین روا داشته‌اند، برای مؤمنین قرار دهید». پس آن کار را انجام دادند و حسنات نواصب، به پیروان ما که از آنها تقیّه نکرده‌بودند رسید. سپس فرمود: «به سیئات پیرو محمّد (و علی (علیه السلام) نگاه کنید؛ چنانچه برای آنها گناهانی بیش از این نیرنگ‌بازان به‌خاطر بدگویی از شیعیان باقی است، بر آن حیله‌گران به اندازه‌ی گناهانی که برای این پیروان بود منتقل کنید». پس چنان کردند. پس خداوند عزّوجلّ فرمود: «شیعیانی که از ترس دشمنان خدا تقیّه می‌کردند را بیاورید و درباره‌ی حسنات و سیّئات آنها همان را انجام دهید که برای متقدّمینی که پیش از این گفتیم انجام دادید». پس نواصب می‌گویند: «ای پروردگار ما! ایشان در آنچه ما دیدیم و گفتیم، کنار ما بودند و با ما هم عقیده‌اند». پس گفته‌می‌شود: «ای نواصب! به خدا سوگند! هرگز آنها با شما هم‌عقیده نبودند بلکه نزد خداوند با قلب‌هایشان با شما مخالفت می‌کردند و ای جماعت کافر! اگر ایشان چون شما سخن می‌گفتند و به مانند شما عمل می‌کردند، به‌خاطر تقیّه از شما بوده است. ما حقیقتاً گفتار و کردارشان را گفتار فرمانبران و کردار احسان‌کنندگان به حساب می‌آوریم زیرا مطابق دستور ما عمل کردند». رسول‌خدا (فرمود: پس آن زمان که گروه نواصب، حسنات خود را در موازین شیعیان ما اهل‌بیت (علیهم السلام) و سیّئات آنها را بر پشت خود می‌بینند، حسرت بزرگی می‌خورند و این است سخن خداوند: کَذلِکَ یُرِیهِمُ اللهُ أَعْمالَهُمْ حَسراتٍ عَلَیْهِمْ.
The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Allah the Exalted will say on the Day of Judgement: "Bring forward those who were among the friends and devotees of Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) but did not practise taqiyya." So they are brought forward. Then Allah the Most High says: "Look at the good deeds of these servants — these Nasibis who took partners besides Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) and their successors — and, on account of the harm and slander they inflicted upon the believers, assign those good deeds to the believers." So that is done, and the good deeds of the Nasibis pass to our followers who did not practise taqiyya against them. Then He said: "Look at the sins of the followers of Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him); if any sins remain against them beyond what these deceivers earned through slandering the Shia, transfer onto those deceivers, in the measure of those sins, the sins that belonged to these followers." So that was done. Then Allah the Mighty and Majestic said: "Bring forward the Shia who practised taqiyya out of fear of the enemies of Allah, and do with their good and evil deeds and with the good and evil deeds of these Nasibis what you did with the first group." So the Nasibis say: "O our Lord! These people were with us at our gatherings, spoke as we spoke, and shared our beliefs." It is said: "Never — by Allah, O Nasibis! They never shared your beliefs; rather, in their hearts, before Allah, they opposed you. And, O company of unbelievers, if they spoke as you did and acted as you did, it was out of taqiyya from you. We truly reckon their words and deeds as the words of the obedient and the deeds of the good-doers, because they acted in accordance with Our command." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: At that moment, when the group of Nasibis see their good deeds in the scales of our Shia, the Ahl al-Bayt (peace be upon them), and see the Shia's sins upon their own backs, they suffer immense regret — and that is the word of Allah: کَذلِکَ یُرِیهِمُ اللهُ أَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَیْهِمْ [Thus will Allah show them their deeds to be intense regret to them].
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અલ્લાહ તઆલા કયામતના દિવસે ફરમાવશે: "જેઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ના મિત્રો અને ચાહનારાઓમાંથી હતા પરંતુ તકિય્યા કરતા ન હતા, તેમને હાજર કરો." પછી તેમને લાવવામાં આવે છે. પછી અલ્લાહ બુલંદ મરતબાવાળા ફરમાવે છે: "આ બંદાઓ અને નાસિબીઓની હસનાત (નેકીઓ) જુઓ જેમણે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના બીજા જાનશીનો માટે શરીક લીધા, અને તે હસનાતને, મોમિનોને જે તકલીફો અને બદગોઈ કરી છે તેના બદલામાં, મોમિનો માટે કરી દો." તો તે કામ કરવામાં આવ્યું અને નાસિબીઓની હસનાત અમારા અનુયાયીઓને, જેઓએ તેમનાથી તકિય્યા કરી ન હતી, પહોંચી. પછી ફરમાવ્યું: "મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ના અનુયાયીઓની બુરાઈઓ જુઓ; જો તેમના માટે આ છળકપટીઓ કરતાં વધુ ગુનાહો શિયાઓની બદગોઈને કારણે બાકી હોય, તો તે છળકપટીઓ પર આ અનુયાયીઓના ગુનાહોના પ્રમાણમાં તબદીલ કરી દો." તો એમ કર્યું. પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ ફરમાવ્યું: "જે શિયાઓ અલ્લાહના દુશ્મનોના ડરથી તકિય્યા કરતા હતા તેમને લાવો, અને તેમની હસનાત અને સય્યિઆત વિશે અને આ નાસિબીઓની હસનાત અને સય્યિઆત વિશે એ જ કરો જે અગાઉ કહેલા લોકો સાથે કર્યું હતું." તો નાસિબીઓ કહે છે: "ઓ અમારા પરવરદિગાર! તેઓ જે અમે જોયું અને કહ્યું તેમાં અમારી સાથે હતા અને અમારી સાથે એક વિચારના હતા." તો કહેવામાં આવે છે: "ઓ નાસિબીઓ! અલ્લાહની કસમ! તેઓ ક્યારેય તમારી સાથે એક વિચારના ન હતા બલ્કે અલ્લાહની પાસે તેમના દિલોથી તમારો વિરોધ કરતા હતા, અને ઓ કાફિરોના જમાત! જો તેઓ તમારી જેમ બોલતા હતા અને તમારી જેમ અમલ કરતા હતા, તો તે તમારાથી તકિય્યાના કારણે હતું. અમે ખરેખર તેમના ગુફ્તાર અને કિરદારને ફરમાંબરદારોના ગુફ્તાર અને એહસાન કરનારાઓના કિરદાર તરીકે ગણીએ છીએ કારણ કે તેઓએ અમારા આદેશ મુજબ અમલ કર્યો." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: પછી જ્યારે નાસિબીઓનું જૂથ પોતાની હસનાત અમારા શિયાઓ અહલેબૈત (અલયહેમુસ્સલામ)ના ત્રાજવામાં અને તેમની સય્યિઆત પોતાના ખભા પર જુએ છે, ત્યારે તેઓ ખૂબ મોટો અફસોસ કરે છે, અને આ છે અલ્લાહનું વચન: کَذلِکَ یُرِیهِمُ اللهُ أَعْمالَهُمْ حَسراتٍ عَلَیْهِمْ [આ રીતે અલ્લાહ તેમના કાર્યોને તેમના માટે અફસોસના રૂપમાં દેખાડશે].
کَانَ عَذَابُهُمْ سَرْمَداً دَائِماً وَ کَانَتْ ذُنُوبُهُمْ کُفْراً لَا تَلْحَقُهُمْ شَفَاعَهًُْ نَبِیٍّ وَ لَا وَصِیٍّ وَ لَا خَیِّرٍ مِنْ خِیَارِ شِیعَتِهِمْ.
امام عسکری (علیه السلام) عذاب ایشان همیشگی و دائمی است که گناهشان کفر است و شفاعت هیچ رسول، وصی و نیکوکاری از پیروانشان به آنها نمی‌رسد.
Imam al-Askari (peace be upon him): Their punishment is everlasting and perpetual, for their sin is disbelief, and no intercession of any prophet, successor, or righteous one from among their followers reaches them.
ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): તેમની સજા હંમેશની અને દાયમી છે કારણ કે તેમનો ગુનાહ કુફ્ર છે, અને કોઈ રસૂલ, વસી કે તેમના અનુયાયીઓમાંથી કોઈ નેક વ્યક્તિની શફાઅત તેમને પહોંચતી નથી.
عَنْ مَنْصُورِ‌بْنِ‌حَازِمٍ قَال: قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) وَ ما هُمْ بِخارِجِینَ مِنَ النَّارِ قَالَ أَعْدَاءُ عَلِیٍّ (علیه السلام) هُمُ الْمُخَلَّدُونَ فِی النَّارِ أَبَدَ الْآبِدِینَ وَ دَهْرَ الدَّاهِرِینَ.
امام صادق (علیه السلام) از امام صادق (علیه السلام) پرسیدم: «تفسیر آیه‌ی شریفه‌ی وَ ما هُمْ بِخارِجِینَ مِنَ النَّارِ چیست»؟ فرمود: منظور، دشمنان علی (علیه السلام) است. آنها همواره در آتش هستند و در آن جاودان می‌مانند.
Imam Sadiq (peace be upon him): From Mansur ibn Hazim who said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him): "What is the interpretation of the noble verse وَ ما هُمْ بِخارِجِینَ مِنَ النَّارِ [and they shall not come forth from the fire]?" He said: What is meant is the enemies of Ali (peace be upon him). They are forever in the fire and remain therein eternally.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મન્સૂર બિન હાઝિમથી રિવાયત છે, તેમણે કહ્યું: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને પૂછ્યું: "وَ ما هُمْ بِخارِجِینَ مِنَ النَّارِ [અને તેઓ આગમાંથી નીકળનારા નથી] આ પવિત્ર આયતની તફસીર શું છે?" તમે ફરમાવ્યું: તેનો મતલબ અલી (અલયહિસ્સલામ) ના દુશ્મનો છે. તેઓ હંમેશા આગમાં રહેશે અને તેમાં હમેશ માટે રહેશે.