سورة البقرة

Verse 259 of 286

2:259

أَوْ كَالَّذي مَرَّ عَلى قَرْيَةٍ وَ هِيَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها قالَ أَنَّى يُحْيي هذِهِ أللهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ أللهُ مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ قالَ كَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ فَانْظُرْ إِلى طَعامِكَ وَ شَرابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ وَ انْظُرْ إِلى حِمارِكَ وَ لِنَجْعَلَكَ آيَةً لِلنَّاسِ وَ انْظُرْ إِلَى الْعِظامِ كَيْفَ نُنْشِزُها ثُمَّ نَكْسُوها لَحْماً فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ قالَ أَعْلَمُ أَنَّ أللهَ عَلى كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَديرٌ

یا همانند کسى که از کنار یک آبادى [ویران‌شده] عبور کرد، در حالى که دیوارهاى آن، به روى سقف‌هایش فرو ریخته‌بود، [و اهل آن همگى مرده‌بودند، او با خود] گفت: «چگونه خدا این‌ها‌ را پس از مرگ، زنده مى‌کند؟!» [در این هنگام، ] خدا او را یکصد‌سال میراند؛ ‌سپس زنده کرد؛ و به او گفت: «چه قدر درنگ کردى»؟ گفت: «یک روز؛ ‌یا بخشى از یک روز». فرمود: «بلکه یکصد سال درنگ کردى! نگاه کن به غذا و نوشیدنى خود، که هیچ‌گونه تغییرى نیافته است! [پس بدان خدا بر همه چیز قادر است]. ولى به درازگوش خود نگاه کن [که چگونه از هم متلاشى شده!، آنچه مى‌بینى، هم براى اطمینان خاطر توست، و هم] براى این که تو را نشانه‌اى براى مردم [در مورد معاد] قرار دهیم. [اکنون] به استخوان‌ها [ى مرکب سوارى خود] نگاه کن که چگونه آنها را برپا ساخته، به هم پیوند مى‌دهیم، سپس گوشت بر آنها مى‌پوشانیم»! هنگامى که [این حقایق] بر او آشکار شد، گفت: «مى‌دانم خدا بر هر چیزى تواناست».

Or the like of him (Uzair) who passed by a town, and it had fallen down upon its roofs; he said: When will Allah give it life after its death? So Allah caused him to die for a hundred years, then raised him to life. He said: How long have you tarried? He said: I have tarried a day, or a part of a day. Said He: Nay! you have tarried a hundred years; then look at your food and drink-- years have not passed over it; and look at your ass; and that We may make you a sign to men, and look at the bones, how We set them together, then clothed them with flesh; so when it became clear to him, he said: I know that Allah has power over all things.

અથવા તેં (ઓઝૈર નબી)ના જેવા કે જે એક વસ્તી પાસેથી પસાર થયા જે પોતાના છાપરાંઓ પર ઊંધી વળી ગઈ હતી, (તે જોઈને) તે કહેવા લાગ્યા કે અલ્લાહ આ વસ્તીના નાશ (પામ્યા) પછી તેને પાછી કેવી રીતે સજીવન કરશે? આથી અલ્લાહે તેને સો વર્ષ માટે મૌત આપી પછી તેને સજીવન કર્યા; (પછી) પૂછયું કે તું (આ હાલતમાં) કેટલી મુદ્દત રહ્યો? જવાબ આપ્યો કે એક દિવસ અથવા એક દિવસથી (પણ) ઓછું રહ્યો; (અલ્લાહે) ફરમાવ્યું (નહિ), બલ્કે તું સો વર્ષ સુધી રહ્યો. હવે તારા ખોરાક તથા પાણી તરફ નજર કર, વર્ષો વીત્યાં છતાં તેમની હાલત બદલાઈ નથી; અને તારા ગધેડા તરફ જો; અને (અમે ઈચ્છીએ છીએ કે) તને લોકો માટે (કયામત બાબતેની) એક નિશાની બનાવીએ અને હાડકાં તરફ જો કે અમે તેમને કેવી રીતે (પાછા) જોડી દઈએ છીએ, પછી (કેવી રીતે) તેના ઉપર ગોશ્ત ચઢાવીએ છીએ! જયારે તેની સામે આ હકીકત વાઝેહ થઈ ગઈ, ત્યારે તેણે કહ્યું કે હું જાણું છું કે ખરે જ અલ્લાહ દરેક વસ્તુ પર કુદરત ધરાવનાર છે.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

وَ قِیلَ هُوَ أرمِیَا وَ هُوَ المَروِی عَن أَبِی جَعفَر (علیه السلام) وَ قِیلَ هُوَ الخِضرُ (علیه السلام).

امام صادق (علیه السلام) از قول امام صادق (علیه السلام) روایت شده است که آن فرد، ارمیا (علیه السلام) بود. و نیز گفته شده که آن فرد، خضر (علیه السلام) بود.

Imam Baqir (peace be upon him): It has been narrated from Imam Baqir (peace be upon him) that that person was Irmiya (peace be upon him). And it has also been said that that person was Khidr (peace be upon him).

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત થઈ છે કે તે વ્યક્તિ ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ) હતા. અને એમ પણ કહેવાયું છે કે તે વ્યક્તિ ખિઝ્ર (અલયહિસ્સલામ) હતા.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ اللَّهَ بَعَثَ عَلَی بَنِی‌إِسْرَائِیلَ نَبِیّاً یُقَالُ لَهُ أَرْمِیَا (علیه السلام) فَقَالَ قُلْ لَهُمْ مَا بَلَدٌ تَنَقَّیْتُهُ مِنْ کَرَائِمِ الْبُلْدَانِ وَ غَرَسْتُ فِیهِ مِنْ کَرَائِمِ الْغَرْسِ وَ نَقَّیْتُهُ مِنْ کُلِّ غَرِیبَهًٍْ فَأَخْلَفَ فَأَنْبَتَ خُرْنُوباً قَالَ فَضَحِکُوا وَ اسْتَهْزَءُوا بِهِ فَشَکَاهُمْ إِلَی اللَّهِ قَالَ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ أَنْ قُلْ لَهُمْ إِنَّ الْبَلَدَ بَیْتُ الْمَقْدِسِ وَ الْغَرْسَ بَنُو إِسْرَائِیلَ تَنَقَّیْتُهُ مِنْ کُلِّ غَرِیبَهًٍْ وَ نَحَّیْتُ عَنْهُمْ کُلَّ جَبَّارٍ فَأَخْلَفُوا فَعَمِلُوا بِمَعَاصِی اللَّهِ فَلَأُسَلِّطَنَّ عَلَیْهِمْ فِی بَلَدِهِمْ مَنْ یَسْفِکُ دِمَاءَهُمْ وَ یَأْخُذُ أَمْوَالَهُمْ فَإِنْ بَکَوْا إِلَیَّ فَلَمْ أَرْحَمَ بُکَاءَهُمْ وَ إِنْ دَعَوْا لَمْ أَسْتَجِبْ دُعَاءَهُمْ ثُمَّ لَأُخْرِبَنَّهَا مِائَهًَْ عَامٍ ثُمَّ لَأَعْمُرَنَّهَا فَلَمَّا حَدَّثَهُمْ جَزِعَتِ الْعُلَمَاءُ فَقَالُوا یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَا ذَنْبُنَا نَحْنُ وَ لَمْ نَکُنْ نَعْمَلُ بِعَمَلِهِمْ فَعَاوِدْ لَنَا رَبَّکَ فَصَامَ سَبْعاً فَلَمْ یُوحَ إِلَیْهِ شَیْءٌ فَأَکَلَ أَکْلَهًًْ ثُمَّ صَامَ سَبْعاً فَلَمْ یُوحَ إِلَیْهِ شَیْءٌ فَأَکَلَ أَکْلَهًًْ ثُمَّ صَامَ سَبْعاً فَلَمَّا أَنْ کَانَ یَوْمُ الْوَاحِدِ وَ الْعِشْرِینَ أَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ لَتَرْجِعَنَّ عَمَّا تَصْنَعُ أَ تُرَاجِعُنِی فِی أَمْرٍ قَضَیْتُهُ أَوْ لَأَرُدَّنَّ وَجْهَکَ عَلَی دُبُرِکَ ثُمَّ أَوْحَی إِلَیْهِ قُلْ لَهُمْ لِأَنَّکُمْ رَأَیْتُمُ الْمُنْکَرَ فَلَمْ تُنْکِرُوهُ فَسَلَّطَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ بُخْتَنَصَّرَ فَصَنَعَ بِهِمْ مَا قَدْ بَلَغَکَ ثُمَّ بَعَثَ بُخْتَنَصَّرُ إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ إِنَّکَ قَدْ نُبِّئْتَ عَنْ رَبِّکَ وَ حَدَّثْتَهُمْ بِمَا أَصْنَعُ بِهِمْ فَإِنْ شِئْتَ فَأَقِمْ عِنْدِی فِیمَنْ شِئْتَ وَ إِنْ شِئْتَ فَاخْرُجْ فَقَالَ لَا بَلْ أَخْرُجُ فَتَزَوَّدَ عَصِیراً وَ تِیناً وَ خَرَجَ فَلَمَّا أَنْ کَانَ مَدَّ الْبَصَرِ الْتَفَتَ إِلَیْهَا فَقَالَ أَنَّی یُحْیِی هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَهًَْ عامٍ أَمَاتَهُ غُدْوَهًًْ وَ بَعَثَهُ عَشِیَّهًًْ قَبْلَ أَنْ تَغِیبَ الشَّمْسُ وَ کَانَ أَوَّلَ شَیْءٍ خُلِقَ مِنْهُ عَیْنَاهُ فِی مِثْلِ غِرْقِئِ الْبَیْضِ ثُمَّ قِیلَ لَهُ کَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ یَوْماً فَلَمَّا نَظَرَ إِلَی الشَّمْسِ لَمْ تَغِبْ قَالَ أَوْ بَعْضَ یَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ فَانْظُرْ إِلی طَعامِکَ وَ شَرابِکَ لَمْ یَتَسَنَّهْ وَ انْظُرْ إِلی حِمارِکَ وَ لِنَجْعَلَکَ آیَةً لِلنَّاسِ وَ انْظُرْ إِلَی الْعِظامِ کَیْفَ نُنْشِزُها ثُمَّ نَکْسُوها لَحْماً قَالَ فَجَعَلَ یَنْظُرُ إِلَی عِظَامِهِ کَیْفَ یَصِلُ بَعْضُهَا إِلَی بَعْضٍ وَ یَرَی الْعُرُوقَ کَیْفَ یَجْرِی فَلَمَّا اسْتَوَی قَائِماً قَالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللهَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ.

امام صادق (علیه السلام) خداوند برای بنی‌اسرائیل پیامبری فرستاد که به او ارمیا (علیه السلام) گفته‌می‌شد. خداوند [به او] فرمود: به آنان بگو: «کدام سرزمین بود که از بین بهترین سرزمین‌ها آن را برگزیدم و از بهترین محصولات در آن کاشتم و [آن را] از هر غریبه‌ای پاک نمودم؛ ولی او نافرمانی کرد و خُرنوب (نوعی گیاه درختی که میوه‌ای شبیه لوبیا دارد و مصرف خوراکی دارد و در ایران نیز به همین نام است) به بار آورد»؟ [آن پیامبر این مطالب را به آن‌ها] گفت؛ ولی آنان خندیدند و او را به سُخره گرفتند. او از آنان نزد خدا شکایت کرد. خداوند به او وحی کرد که به آنان بگو: «آن سرزمین، همان بیت‌المقدّس است و منظور از محصول، همان بنی‌اسرائیل است که از هر غریبه‌ای پاک گردانیدم و هر ستمگری را از آنان دور کردم ولی آنان خلف وعده کردند و مرتکب معاصی و گناه شدند. بنابراین در سرزمینشان کسی را بر آنان مسلّط می‌گردانم که خونشان را بریزد و اموالشان را بگیرد و اگر برایم گریه کنند حتی به‌خاطر گریه‌شان به آنان رحم نخواهم‌کرد. و اگر به‌سوی من دعا کنند، دعایشان را مستجاب نخواهم‌کرد. سرزمینشان را صد سال از هم گسیخته و ویران می‌سازم و سپس آن را آباد خواهم ساخت». و هنگامی‌که [ارمیا (علیه السلام) خطاب به آنان] چنین گفت، اندیشمندان آن‌ها عجز و لابه کرده و گفتند: «ای رسول‌خدا! ما چه گناهی مرتکب شده‌ایم»؟! درحالی‌که ما کاری را که آنان کردند، نکردیم. دوباره برای [طلب رحمت برای] ما به پروردگارت رجوع کن. بنابراین [آن پیامبر] هفت روز روزه گرفت. ولی وحی به او نرسید؛ پس غذایی خورد و دوباره هفت روز روزه گرفت، ولی هیچ وحیی به او نشد. سپس غذایی خورد و دوباره هفت روز روزه گرفت. هنگامی‌که روز بیست‌ویکم فرارسید، خداوند به او وحی کرد: «باید از این کاری که می‌کنی دست برداری. یا کاری که آن را مقدّر کرده‌ام می‌پذیری و یا اینکه چهره‌ات را به پشت سرت باز می‌گردانم [و هلاکت می‌کنم]»! سپس به او وحی کرد که به ایشان بگو: «شما منکَر [و عمل زشت آنان] را دیدید ولی آن را زشت ندانستید. بنابراین خداوند بر آنان (قوم بنی‌اسرائیل در عصر ارمیا (علیه السلام)) بخت‌النّصر را چیره ساخت و با آنان بر اساس آنچه که اخبارش گفته‌شده رفتار کرد؛ سپس بخت‌النّصر را به نزد پیامبرشان، ارمیا (علیه السلام) فرستاد. بخت‌النّصر به ارمیا (علیه السلام) گفت: «تو از جانب پروردگارت به آنان خبر دادی و برایشان از آنچه که با آنان انجام می‌دهم سخن گفتی. پس اگر می‌خواهی نزد من بمان و اگر می‌خواهی بیرون برو». [آن پیامبر] گفت: «نه، بیرون می‌روم». بنابراین با خود توشه‌ای از انجیر و آبمیوه برداشت و بیرون رفت. هنگامی‌که چشمش به آن [سرزمین و اجساد باقیمانده از قوم خود، بنی‌اسرائیل، که بر اثر حمله‌ی بخت‌النصر ویران و هلاک شده بود،] افتاد، به آن روی کرد و گفت: چگونه خدا این‌ها را پس از مرگ، زنده می‌کند؟! [در این هنگام،] خدا او را یکصد سال میراند خداوند، هنگام صبح، او را میراند و [صد سال بعد و هنگام] بعد از ظهر، پیش از غروب خورشید دوباره زنده گردانید و از میان اعضای بدنش، اوّلین چیزی که دوباره زنده کرد، چشمانش بود؛ همچون پوست تخم مرغ. سپس به او گفته‌شد: «چه مقدار را [در خواب] سپری کردی»؟ گفت: «یک روز، و وقتی به خورشید نگاه کرد که هنوز غروب نکرده، گفت: «... یا بخشی از یک روز». فرمود: «نه، بلکه یکصد سال درنگ کردی! نگاه کن به غذا و نوشیدنی خود [که همراه داشتی، با گذشت سالها] هیچ‌گونه تغییر نیافته است! [خدایی که یک چنین مواد فاسدشدنی را در طول این مدّت، حفظ‌کرده، بر همه چیز قادر است]! ولی به الاغ خود نگاه کن [که چگونه از هم متلاشی شده! این زنده‌شدن تو پس از مرگ، هم برای اطمینان خاطر توست، و هم] برای اینکه تو را نشانه‌ای برای مردم [در مورد معاد] قرار دهیم. [اکنون] به استخوان‌های مرکب سواری خود نگاه کن که چگونه آنها را برداشته، به هم پیوند می‌دهیم، و گوشت بر آن می‌پوشانیم! و به استخوان‌های الاغ خود نگریست که چگونه به یکدیگر می‌پیوندند و چگونه رگ‌ها جاری می‌گردند؟! پس هنگامی‌که [آن الاغ] کامل شد و ایستاد گفت: أَعْلَمُ أَنَّ اللّه عَلَی کلِّ شَیءٍ قَدِیرٌ.

Imam Sadiq (peace be upon him): Allah sent to the Children of Israel a prophet who was called Irmiya (peace be upon him). Allah said [to him]: Say to them: "Which land was it that I chose from among the best of lands, and planted in it the best of crops, and cleansed [it] of every stranger; yet it disobeyed and brought forth kharnub (a kind of tree-plant whose fruit resembles beans and is used as food, known by the same name in Iran)?" [That prophet conveyed these matters to them,] but they laughed and mocked him. He complained about them to Allah. Allah revealed to him: Say to them: "That land is Bayt al-Maqdis, and by the crop is meant the Children of Israel themselves, whom I purified of every stranger and from whom I kept away every tyrant. But they broke the covenant and committed sins and disobedience. Therefore in their own land I shall set over them one who will shed their blood and seize their wealth; and if they weep to Me, I will not have mercy on them for their weeping, and if they call upon Me, I will not answer their supplication. I shall lay their land waste and in ruin for a hundred years, and then I shall make it prosper once again." And when [Irmiya (peace be upon him)] said this [to them], their learned ones humbled themselves in entreaty and said: "O Messenger of Allah! What sin have we committed?! We did not do what they did. Return again to your Lord [to seek mercy] for us." So [that prophet] fasted for seven days, but no revelation came to him; so he ate some food, and again fasted seven days, but no revelation came to him. Then he ate some food and again fasted seven days. When the twenty-first day arrived, Allah revealed to him: "You must desist from what you are doing. Either you accept the matter which I have decreed, or I shall turn your face round to your back [and destroy you]!" Then He revealed to him to say to them: "You saw the evil [and vile deed] but did not regard it as evil. Therefore Allah gave power over them (the Children of Israel in the era of Irmiya (peace be upon him)) to Bukhtanassar, who dealt with them in the way whose account has reached you." Then Bukhtanassar sent to their prophet, Irmiya (peace be upon him). Bukhtanassar said to Irmiya (peace be upon him): "You informed them from your Lord and told them of what I would do with them. So if you wish, stay with me, and if you wish, go out [and leave]." [That prophet] said: "No, I will go out." So he took with him provisions of figs and fruit-juice and went out. When his eye fell upon that [land and the remains of the corpses of his people, the Children of Israel, who had been destroyed and laid waste by the attack of Bukhtanassar], he turned to it and said: أَنَّى یُحْیِی هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها [How will Allah give life to these after their death?]. [At that moment,] Allah caused him to die for one hundred years. Allah caused him to die in the morning, and [one hundred years later, in the] afternoon, before the setting of the sun, He brought him back to life; and the first of the parts of his body which He revived was his eyes, like the membrane of an egg. Then it was said to him: "How long did you tarry [asleep]?" He said: "A day"; and when he looked at the sun and saw that it had not yet set, he said: "... or a part of a day." He said: "No, rather you tarried a hundred years! Look at your food and drink [which you had with you — with the passing of years] it has not changed at all! [The Allah who preserved such perishable things throughout this period is capable of all things]! But look at your donkey [how it has fallen apart! This bringing of you back to life after death is both for your own reassurance and] so that We may make you a sign for the people [regarding the resurrection]. [Now] look at the bones of your riding-beast, how We take them up, join them together, and clothe them with flesh!" And he looked at the bones of his donkey, how they were being joined to one another, and how the veins were coursing through them. So when [the donkey] became complete and stood upright, he said: أَعْلَمُ أَنَّ اللّه عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ [I know that Allah has power over all things].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે બની ઇસ્રાઈલ તરફ એક પયગંબર મોકલ્યા, જેમને ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ) કહેવામાં આવતા. અલ્લાહે [તેમને] ફરમાવ્યું: તેઓને કહો: "કઈ ધરતી હતી કે જેને મેં શ્રેષ્ઠ ધરતીઓમાંથી પસંદ કરી અને તેમાં શ્રેષ્ઠ પાકો વાવ્યા અને [તેને] દરેક અજાણ્યાથી પવિત્ર કરી; પરંતુ તેણે નાફરમાની કરી અને ખુરનૂબ (એક પ્રકારનું ઝાડ-છોડ જેનું ફળ કઠોળ જેવું હોય છે અને ખાદ્ય તરીકે વપરાય છે અને ઈરાનમાં પણ આ જ નામથી ઓળખાય છે) ઉગાડ્યું"? [તે પયગંબરે આ વાતો તેઓને] કહી; પરંતુ તેઓ હસ્યા અને તેમની મશ્કરી કરી. તેમણે તેઓની ફરિયાદ અલ્લાહ પાસે કરી. અલ્લાહે તેમની તરફ વહી કરી કે તેઓને કહો: "તે ધરતી બયતુલ મુકદ્દસ છે, અને પાકથી મુરાદ ખુદ બની ઇસ્રાઈલ છે, જેમને મેં દરેક અજાણ્યાથી પવિત્ર કર્યા અને દરેક જાલિમને તેઓથી દૂર કર્યો; પરંતુ તેઓએ વાયદો તોડ્યો અને ગુનાહો તથા નાફરમાનીઓ કર્યા. તેથી હું તેઓની ધરતીમાં તેઓ પર એવા શખ્સને મુસલ્લત કરીશ જે તેઓનું લોહી વહાવશે અને તેઓની સંપત્તિ છીનવી લેશે; અને જો તેઓ મારી પાસે રડશે તો હું તેઓના રડવા પર પણ રહમ નહીં કરું, અને જો તેઓ મને દુઆ કરશે તો હું તેઓની દુઆ કબૂલ નહીં કરું. હું તેઓની ધરતીને સો વર્ષ સુધી વેરાન અને ઉજ્જડ કરી દઈશ, અને પછી તેને આબાદ કરીશ." અને જ્યારે [ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ)એ તેઓને ઉદ્દેશીને] આ કહ્યું, ત્યારે તેઓના વિદ્વાનોએ કાકલૂદી કરી અને કહ્યું: "ઓ અલ્લાહના રસૂલ! અમે શું ગુનાહ કર્યો છે?! જ્યારે અમે તે કામ કર્યું નથી જે તેઓએ કર્યું. અમારા [માટે રહમની માંગણી] માટે ફરીથી તમારા પરવરદિગાર તરફ રજૂ થાઓ." તેથી [તે પયગંબરે] સાત દિવસ રોઝા રાખ્યા, પરંતુ તેમના પર કોઈ વહી ન થઈ; તેથી તેમણે ખોરાક ખાધો અને ફરી સાત દિવસ રોઝા રાખ્યા, પરંતુ કોઈ વહી ન થઈ. પછી તેમણે ખોરાક ખાધો અને ફરી સાત દિવસ રોઝા રાખ્યા. જ્યારે એકવીસમો દિવસ આવ્યો, અલ્લાહે તેમની તરફ વહી કરી: "તમે જે કરી રહ્યા છો તે છોડી દેવું જ પડશે. કાં તો જે કામ મેં મુકર્રર કર્યું છે તેને કબૂલ કરો, અથવા હું તમારા ચહેરાને તમારી પીઠ તરફ ફેરવી દઈશ [અને હલાક કરીશ]!" પછી તેમની તરફ વહી કરી કે તેઓને કહો: "તમે મુન્કર [અને તેઓના ખરાબ કાર્ય] ને જોયું, પરંતુ તેને ખરાબ ન સમજ્યું. તેથી અલ્લાહે તેઓ પર (ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ) ના યુગની બની ઇસ્રાઈલ કૌમ પર) બુખ્તનસ્સરને મુસલ્લત કર્યો, જેણે તેઓ સાથે તે વ્યવહાર કર્યો જેની ખબર તમને પહોંચી છે." પછી બુખ્તનસ્સરે તેઓના પયગંબર, ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ) તરફ [કહેણ] મોકલ્યું. બુખ્તનસ્સરે ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "તમે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તેઓને ખબર આપી અને તેઓને એ વિશે કહ્યું જે હું તેઓ સાથે કરું છું. તો જો તમે ઇચ્છો તો મારી પાસે રહો, અને જો ઇચ્છો તો ચાલ્યા જાઓ." [તે પયગંબરે] કહ્યું: "ના, હું જઈશ." તેથી તેમણે પોતાની સાથે અંજીર અને ફળોનો રસ ભાથા તરીકે લીધો અને નીકળી ગયા. જ્યારે તેમની નજર તે [ધરતી અને પોતાની કૌમ, બની ઇસ્રાઈલ, ના બાકી રહેલા મૃતદેહો પર, જે બુખ્તનસ્સરના હુમલાના કારણે વેરાન અને હલાક થઈ ગયા હતા,] પર પડી, ત્યારે તેમણે તેની તરફ મોં ફેરવ્યું અને કહ્યું: أَنَّى یُحْیِی هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها [આ બધાને મૃત્યુ પછી અલ્લાહ કેવી રીતે જીવંત કરશે?] [આ સમયે,] અલ્લાહે તેમને એકસો વર્ષ સુધી મૃત્યુ પમાડ્યા. અલ્લાહે તેમને સવારે મૃત્યુ પમાડ્યા અને [સો વર્ષ પછી] બપોર પછી, સૂર્યાસ્ત પહેલાં ફરી જીવંત કર્યા; અને તેમના શરીરના અંગોમાંથી પ્રથમ જે વસ્તુને તેમણે ફરીથી જીવંત કરી તે તેમની આંખો હતી; ઈંડાંની છાલ જેવી. પછી તેમને કહેવામાં આવ્યું: "તમે કેટલો સમય [ઊંઘમાં] વિતાવ્યો?" તેમણે કહ્યું: "એક દિવસ," અને જ્યારે તેમણે સૂર્ય તરફ જોયું અને જોયું કે તે હજી આથમ્યો નથી, ત્યારે કહ્યું: "... અથવા દિવસનો કોઈ ભાગ." ફરમાવ્યું: "ના, બલ્કે તમે એકસો વર્ષ રહ્યા! તમારા ખોરાક અને પીણા તરફ જુઓ [જે તમારી સાથે હતું, વર્ષોના પસાર થવા પછી પણ] તેમાં કોઈ ફેરફાર થયો નથી! [જે અલ્લાહે આવી ખરાબ થઈ જનારી વસ્તુઓને આટલા લાંબા સમય સુધી સાચવી છે તે દરેક વસ્તુ પર કાદિર છે]! પરંતુ પોતાના ગધેડા તરફ જુઓ [કે તે કેવી રીતે વિખરાઈ ગયું છે! તમારું આ મૃત્યુ પછી જીવંત થવું તમારા દિલના સંતોષ માટે પણ છે, અને] જેથી અમે તમને લોકો માટે [કયામતના વિષયમાં] એક નિશાની બનાવીએ. [હવે] પોતાની સવારીના હાડકાં તરફ જુઓ કે અમે તેઓને કેવી રીતે ઉઠાવીને એકબીજા સાથે જોડીએ છીએ, અને તેના પર માંસ ચઢાવીએ છીએ!" અને તેમણે પોતાના ગધેડાના હાડકાં તરફ જોયું કે કેવી રીતે તેઓ એકબીજા સાથે જોડાય છે અને કેવી રીતે નસો વહેવા લાગે છે. પછી જ્યારે [તે ગધેડું] પૂર્ણ થઈને ઊભું થયું ત્યારે તેમણે કહ્યું: أَعْلَمُ أَنَّ اللّه عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ [હું જાણું છું કે અલ્લાહ દરેક વસ્તુ પર કુદરત ધરાવે છે].

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا عَمِلَتْ بَنُوإِسْرَائِیلَ الْمَعَاصِیَ وَ عَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَرَادَ اللَّهُ أَنْ یُسَلِّطَ عَلَیْهِمْ مَنْ یُذِلُّهُمْ وَ یَقْتُلُهُمْ فَأَوْحَی اللَّهُ تَعَالَی إِلَی أَرْمِیَا (علیه السلام) یَا أَرْمِیَا (علیه السلام) مَا بَلَدٌ انْتَخَبْتُهُ مِنْ بَیْنِ الْبُلْدَانِ وَ غَرَسْتُ فِیهِ مِنْ کَرَائِمِ الشَّجَرِ فَأَخْلَفَ فَأَنْبَتَ خُرْنُوباً. فَأَخْبَرَ أَرْمِیَا (علیه السلام) أَخْیَارَ عُلَمَاءِ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَقَالُوا لَهُ رَاجِعْ رَبَّکَ لِیُخْبِرَنَا (مَا مَعْنَی هَذَا الْمَثَلِ) فَصَامَ أَرْمِیَا (علیه السلام) سَبْعاً، فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ یَا أَرْمِیَا (علیه السلام) أَمَّا الْبَلَدُ فَبَیْتُ الْمَقْدِسِ وَ أَمَّا مَا أَنْبَتَ فِیهَا فَبَنُو إِسْرَائِیلَ الَّذِینَ أَسْکَنْتُهُمْ فِیهَا فَعَمِلُوا بِالْمَعَاصِی وَ غَیَّرُوا دِینِی وَ بَدَّلُوا نِعْمَتِی کُفْراً، فَبِی حَلَفْتُ لَأَمْتَحِنَنَّهُمْ بِفِتْنَهًٍْ یَظَلُّ الْحَکِیمُ فِیهَا حَیْرَانَ وَ لَأُسَلِّطَنَّ عَلَیْهِمْ شَرَّ عِبَادِی وِلَادَهًًْ وَ شَرَّهُمْ طَعَاماً فَلَیُسَلَّطَنَّ عَلَیْهِمْ بِالْجَبْرِیَّهًِْ فَیَقْتُلُ مُقَاتِلِیهِمْ وَ یَسْبِی حَرِیمَهُمْ وَ یُخَرِّبُ دِیَارَهُمُ الَّتِی یَغْتَرُّونَ بِهَا وَ یُلْقِی حَجَرَهُمُ الَّذِی یَفْتَخِرُونَ بِهِ عَلَی النَّاسِ فِی الْمَزَابِلِ مِائَهًَْ سَنَهًًْ، فَأَخْبَرَ أَرْمِیَا (علیه السلام) أَحْبَارَ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَقَالُوا لَهُ: رَاجِعْ رَبَّکَ فَقُلْ لَهُ مَا ذَنْبُ الْفُقَرَاءِ وَ الْمَسَاکِینِ وَ الضُّعَفَاءِ؟ فَصَامَ أَرْمِیَا (علیه السلام) سَبْعاً ثُمَّ أَکَلَ أَکْلَهًًْ فَلَمْ یُوحَ إِلَیْهِ شَیْءٌ، ثُمَّ صَامَ سَبْعاً وَ أَکَلَ أَکْلَهًًْ وَ لَمْ یُوحَ إِلَیْهِ شَیْءٌ، ثُمَّ صَامَ سَبْعاً فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ: یَا أَرْمِیَا (علیه السلام) لَتَکُفَّنَّ عَنْ هَذَا أَوْ لَأَرُدَّنَّ وَجْهَکَ فِی قَفَاکَ، قَالَ ثُمَّ أَوْحَی اللَّهُ تَعَالَی إِلَیْهِ: قُلْ لَهُمْ لِأَنَّکُمْ رَأَیْتُمُ الْمُنْکَرَ فَلَمْ تُنْکِرُوهُ. فَقَالَ أَرْمِیَا (علیه السلام) رَبِّ أَعْلِمْنِی مَنْ هُوَ حَتَّی آتِیَهُ وَ آخُذَ لِنَفْسِی وَ أَهْلِ بَیْتِی مِنْهُ أَمَاناً؟ قَالَ: ائْتِ مَوْضِعَ کَذَا وَ کَذَا فَانْظُرْ إِلَی غُلَامٍ أَشَدِّهِمْ زَمَاناً وَ أَخْبَثِهِمْ وِلَادَهًًْ وَ أَضْعَفِهِمْ جِسْماً وَ شَرِّهِمْ غِذَاءً فَهُوَ ذَلِکَ. فَأَتَی أَرْمِیَا (علیه السلام) ذَلِکَ الْبَلَدَ فَإِذَا هُوَ غُلَامٌ فِی خَانٍ زَمِنٍ مُلْقًی عَلَی مَزْبَلَهًٍْ وَسْطَ الْخَانِ وَ إِذَا لَهُ أُمٌّ تزنی {تُزَبِّی} بِالْکِسَرِ وَ تَفُتُّ الْکِسَرَ فِی الْقَصْعَهًِْ وَ تَحْلُبُ عَلَیْهِ خِنْزِیرَهًًْ لَهَا ثُمَّ تُدْنِیهِ مِنْ ذَاکَ الْغُلَامِ فَیَأْکُلُهُ، فَقَالَ أَرْمِیَا (علیه السلام): إِنْ کَانَ فِی الدُّنْیَا الَّذِی وَضَعَهُ اللَّهُ فَهُوَ هَذَا، فَدَنَی مِنْهُ. فَقَالَ لَهُ: مَا اسْمُکَ؟ فَقَالَ: بُخْتَ‌نَصَّرُ. فَعَرَفَهُ أَنَّهُ هُوَ فَعَالَجَهُ حَتَّی بَرَأَ. ثُمَّ قَالَ لَهُ: تَعْرِفُنِی؟ قَالَ: لَا أَنْتَ رَجُلٌ صَالِحٌ. قَالَ: أَنَا أَرْمِیَا (علیه السلام) نَبِیُّ بَنِی إِسْرَائِیلَ. أَخْبَرَنِی اللَّهُ أَنَّهُ سَیُسَلِّطُکَ عَلَی بَنِی‌إِسْرَائِیلَ فَتَقْتُلُ رِجَالَهُمْ وَ تَفْعَلُ بِهِمْ کَذَا وَ کَذَا. قَالَ فَتَاهَ فِی نَفْسِهِ فِی ذَاکَ الْوَقْتِ ثُمَّ قَالَ أَرْمِیَا (علیه السلام): اکْتُبْ لِی کِتَاباً بِأَمَانٍ مِنْکَ. فَکَتَبَ لَهُ کِتَاباً. وَ کَانَ یَخْرُجُ فِی الْجَبَلِ وَ یَحْتَطِبُ وَ یُدْخِلُهُ الْمَدِینَهًَْ وَ یَبِیعُهُ. فَدَعَا إِلَی حَرْبِ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ فَأَجَابُوهُ وَ کَانَ مَسْکَنُهُمْ فِی بَیْتِ الْمَقْدِسِ وَ أَقْبَلَ بُخْتَ‌نَصَّرُ نَحْوَ بَیْتِ الْمَقْدِسِ وَ اجْتَمَعَ إِلَیْهِ بَشَرٌ کَثِیرٌ، فَلَمَّا بَلَغَ أَرْمِیَا (علیه السلام) إِقْبَالُهُ نَحْوَ بَیْتِ الْمَقْدِسِ اسْتَقْبَلَهُ عَلَی حِمَارٍ لَهُ وَ مَعَهُ الْأَمَانُ الَّذِی کَتَبَ لَهُ بُخْتَ‌نَصَّرُ فَلَمْ یَصِلْ إِلَیْهِ أَرْمِیَا (علیه السلام) مِنْ کَثْرَهًِْ جُنُودِهِ وَ أَصْحَابِهِ، فَصَیَّرَ الْأَمَانَ عَلَی قَصَبَهًٍْ وَ رَفَعَهَا، فَقَالَ: مَنْ أَنْتَ؟ فَقَالَ: أَنَا أَرْمِیَا النَّبِیُّ الَّذِی بَشَّرْتُکَ بِأَنَّکَ سَیُسَلِّطُکَ اللَّهُ عَلَی بَنِی‌إِسْرَائِیلَ وَ هَذَا أَمَانُکَ لِی. قَالَ: أَمَّا أَنْتَ فَقَدْ أَمَّنْتُکَ وَ أَمَّا أَهْلُ بَیْتِکَ فَإِنِّی أَرْمِی مِنْ هَاهُنَا إِلَی بَیْتِ الْمَقْدِسِ فَإِنْ وَصَلَتْ رَمْیَتِی إِلَی بَیْتِ الْمَقْدِسِ فَلَا أَمَانَ لَهُمْ عِنْدِی، وَ إِنْ لَمْ تَصِلْ فَهُمْ آمِنُونَ. وَ انْتَزَعَ قَوْسَهُ وَ رَمَی نَحْوَ بَیْتِ الْمَقْدِسِ فَحَمَلَتِ الرِّیحُ النُّشَّابَهًَْ حَتَّی عَلَّقَتْهَا فِی بَیْتِ الْمَقْدِسِ، فَقَالَ لَا أَمَانَ لَهُمْ عِنْدِی، فَلَمَّا وَافَی نَظَرَ إِلَی جَبَلٍ مِنْ تُرَابٍ وَسَطَ الْمَدِینَهًِْ وَ إِذَا دَمٌ یَغْلِی وَسْطَهُ کُلَّمَا أُلْقِیَ عَلَیْهِ التُّرَابُ خَرَجَ وَ هُوَ یَغْلِی. فَقَالَ: مَا هَذَا؟ فَقَالُوا: هَذَا دَمُ نَبِیٍّ کَانَ لِلَّهِ فَقَتَلَهُ مُلُوکُ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ وَ دَمُهُ یَغْلِی وَ کُلَّمَا أَلْقَیْنَا عَلَیْهِ التُّرَابَ خَرَجَ یَغْلِی. فَقَالَ بُخْتَ‌نَصَّرُ: لَأَقْتُلَنَّ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ أَبَداً حَتَّی یَسْکُنَ هَذَا الدَّمُ وَ کَانَ ذَلِکَ الدَّمُ دَمَ یَحْیَی‌بْنِ‌زَکَرِیَّا (علیه السلام) وَ کَانَ فِی زَمَانِهِ مَلِکٌ جَبَّارٌ یَزْنِی بِنِسَاءِ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ وَ کَانَ یَمُرُّ بِیَحْیَی‌بْنِ‌زَکَرِیَّا (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ یَحْیَی (علیه السلام): اتَّقِ اللَّهَ أَیُّهَا الْمَلِکُ، لَا یَحِلُّ لَکَ هَذَا. فَقَالَتْ لَهُ امْرَأَهًٌْ مِنَ اللَّوَاتِی کَانَ یَزْنِی بِهِنَّ حِینَ سَکِرَ: «أَیُّهَا الْمَلِکُ اقْتُلْ هَذَا» فَأَمَرَ أَنْ یُؤْتَی بِرَأْسِهِ فَأَتَوْا بِرَأْسِ یَحْیَی (علیه السلام) فِی طَشْتٍ وَ کَانَ الرَّأْسُ یُکَلِّمُهُ وَ یَقُولُ لَهُ: یَا هَذَا اتَّقِ اللَّهَ لَا یَحِلُّ لَکَ هَذَا. ثُمَّ غَلَی الدَّمُ فِی طَشْتٍ حَتَّی فَاضَ إِلَی الْأَرْضِ فَخَرَجَ یَغْلِی وَ لَا یَسْکُنُ. وَ کَانَ بَیْنَ قَتْلِ یَحْیَی (علیه السلام) وَ بَیْنَ خُرُوجِ بُخْتَ‌نَصَّرَ مِائَهًُْ سَنَهًٍْ، وَ لَمْ یَزَلْ بُخْتَ‌نَصَّرُ یَقْتُلُهُمْ وَ کَانَ یَدْخُلُ قَرْیَهًًْ قَرْیَهًًْ فَیَقْتُلُ الرِّجَالَ وَ النِّسَاءَ وَ الصِّبْیَانَ وَ کُلَّ حَیَوَانٍ وَ الدَّمُ یَغْلِی وَ لَا یَسْکُنُ حَتَّی أَفْنَاهُمْ فَقَالَ: أَ بَقِیَ أَحَدٌ فِی هَذِهِ الْبِلَادِ؟ قَالُوا عَجُوزٌ فِی مَوْضِعِ کَذَا وَ کَذَا. فَبَعَثَ إِلَیْهَا فَضَرَبَ عُنُقَهَا عَلَی الدَّمِ فَسَکَنَ. وَ کَانَتْ آخَرَ مَنْ بَقِیَ. ثُمَّ أَتَی بَابِلَ فَبَنَی بِهَا مَدِینَهًًْ وَ أَقَامَ وَ حَفَرَ بِئْراً فَأَلْقَی فِیهَا دَانِیَالَ (علیه السلام) وَ أَلْقَی مَعَهُ اللَّبْوَهًَْ فَجَعَلَتِ اللَّبْوَهًُْ تَأْکُلُ مِنْ طِینِ الْبِئْرِ وَ یَشْرَبُ دَانِیَالُ لَبَنَهَا فَلَبِثَ بِذَلِکَ زَمَاناً، فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَی النَّبِیِّ الَّذِی کَانَ بِبَیْتِ الْمَقْدِسِ أَنِ اذْهَبْ بِهَذَا الطَّعَامِ وَ الشَّرَابِ إِلَی دَانِیَالَ (علیه السلام) وَ أَقْرِئْهُ مِنِّی السَّلَامَ، قَالَ: وَ أَیْنَ دَانِیَالُ یَا رَبِّ؟ قَالَ: فِی بِئْرٍ بِبَابِلَ فِی مَوْضِعِ کَذَا وَ کَذَا. قَالَ: فَأَتَاهُ فَاطَّلَعَ فِی الْبِئْرِ فَقَالَ: یَا دَانِیَالُ (علیه السلام) فَقَالَ: لَبَّیْکَ صَوْتٌ غَرِیبٌ. قَالَ: إِنَّ رَبَّکَ یُقْرِئُکَ السَّلَامَ وَ قَدْ بَعَثَ إِلَیْکَ بِالطَّعَامِ وَ الشَّرَابِ فَأَدْلَاهُ إِلَیْهِ فَقَالَ دَانِیَالُ «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَا یُخَیِّبُ مَنْ دَعَاهُ، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی مَنْ تَوَکَّلَ عَلَیْهِ کَفَاهُ، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَا یَنْسَی مَنْ ذَکَرَهُ، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَا یُخَیِّبُ مَنْ دَعَاهُ، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی مَنْ وَثِقَ بِهِ لَمْ یَکِلْهُ إِلَی غَیْرِهِ، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی یَجْزِی بِالْإِحْسَانِ إِحْسَاناً، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی یَجْزِی بِالصَّبْرِ نَجَاهًًْ، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی یَکْشِفُ حُزْنَنَا {ضُرَّنَا} عِنْدَ کُرْبَتِنَا، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی هُوَ ثِقَتُنَا حِینَ تَنْقَطِعُ الْحِیَلُ مِنَّا، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی هُوَ رَجَاؤُنَا حِینَ سَاءَ ظَنُّنَا بِأَعْمَالِنَا». قَالَ فأوری {فَأُرِیَ} بُخْتَ‌نَصَّرُ فِی نَوْمِهِ کَأَنَّ رَأْسَهُ مِنْ حَدِیدٍ وَ رِجْلَیْهِ مِنْ نُحَاسٍ وَ صَدْرَهُ مِنْ ذَهَبٍ. قَالَ: فَدَعَا الْمُنَجِّمِینَ. فَقَالَ لَهُمْ مَا رَأَیْتُ. قَالُوا: مَا نَدْرِی وَ لَکِنْ قُصَّ عَلَیْنَا مَا رَأَیْتَ. فَقَالَ: وَ أَنَا أَجْرِی عَلَیْکُمُ الْأَرْزَاقَ مُنْذُ کَذَا وَ کَذَا وَ لَا تَدْرُونَ مَا رَأَیْتُ فِی الْمَنَامِ؟ فَأَمَرَ بِهِمْ فَقُتِلُوا. قَالَ: فَقَالَ لَهُ بَعْضُ مَنْ کَانَ عِنْدَهُ: إِنْ کَانَ عِنْدَ أَحَدٍ شَیْءٌ فَعِنْدَ صَاحِبِ الْجُبِّ فَإِنَّ اللَّبْوَهًَْ لَمْ تَعْرِضْ لَهُ وَ هِیَ تَأْکُلُ الطِّینَ وَ تُرْضِعُهُ فَبَعَثَ إِلَی دَانِیَالَ (علیه السلام). فَقَالَ: مَا رَأَیْتُ فِی الْمَنَامِ؟ قَالَ: رَأَیْتَ کَأَنَّ رَأْسَکَ مِنْ حَدِیدٍ وَ رِجْلَیْکَ مِنْ نُحَاسٍ وَ صَدْرَکَ مِنْ ذَهَبٍ. قَالَ: هَکَذَا رَأَیْتُ فَمَا ذَاکَ قَالَ قَدْ ذَهَبَ مُلْکُکَ وَ أَنْتَ مَقْتُولٌ إِلَی ثَلَاثَهًِْ أَیَّامٍ یَقْتُلُکَ رَجُلٌ مِنْ وُلْدِ فَارِسَ. قَالَ: فَقَالَ لَهُ إِنَّ عَلَیَّ سَبْعَ مَدَائِنَ، عَلَی بَابِ کُلِّ مَدِینَهًٍْ حَرَسٌ وَ مَا رَضِیتُ بِذَلِکَ حَتَّی وَضَعْتُ بَطَّهًًْ مِنْ نُحَاسٍ عَلَی بَابِ کُلِّ مَدِینَهًٍْ لَا یَدْخُلُ غَرِیبٌ إِلَّا صَاحَتْ عَلَیْهِ حَتَّی یُؤْخَذَ. قَالَ: فَقَالَ لَهُ: إِنَّ الْأَمْرَ کَمَا قُلْتُ لَکَ. قَالَ: فَبَثَّ الْخَیْلَ وَ قَالَ لَا تَلْقَوْنَ أَحَداً مِنَ الْخَلْقِ إِلَّا قَتَلْتُمُوهُ کَائِناً مَنْ کَانَ وَ کَانَ دَانِیَالُ (علیه السلام) جَالِساً عِنْدَهُ، وَ قَالَ: لَا تُفَارِقُنِی هَذِهِ الثَّلَاثَهًَْ أَیَّامٍ فَإِنْ مَضَتْ قَتَلْتُکَ. فَلَمَّا کَانَ الْیَوْمُ الثَّالِثُ مُمْسِیاً أَخَذَهُ الْغَمُّ فَخَرَجَ فَتَلَقَّاهُ غُلَامٌ کَانَ یَخْدُمُ ابْناً لَهُ مِنْ أَهْلِ فَارِسَ وَ هُوَ لَا یَعْلَمُ أَنَّهُ مِنْ أَهْلِ فَارِسَ، فَدَفَعَ إِلَیْهِ سَیْفَهُ وَ قَالَ لَهُ: یَا غُلَامُ لَا تَلْقَی أَحَداً مِنَ الْخَلْقِ إِلَّا وَ قَتَلْتَهُ وَ إِنْ لَقِیتَنِی أَنَا فَاقْتُلْنِی. فَأَخَذَ الْغُلَامُ سَیْفَهُ فَضَرَبَ بِهِ بُخْتَ‌نَصَّرَ ضَرْبَهًًْ فَقَتَلَهُ. فَخَرَجَ أَرْمِیَا (علیه السلام) عَلَی حِمَارِهِ وَ مَعَهُ تِینٌ قَدْ تَزَوَّدَهُ وَ شَیْءٌ مِنْ عَصِیرٍ فَنَظَرَ إِلَی سِبَاعِ الْبَرِّ وَ سِبَاعِ الْبَحْرِ وَ سِبَاعِ الْجَوِّ تَأْکُلُ تِلْکَ الْجِیَفَ فَفَکَّرَ فِی نَفْسِهِ سَاعَهًًْ ثُمَّ قَالَ: أَنَّی یُحْیِی هَذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِهَا وَ قَدْ أَکَلَتْهُمُ السِّبَاعُ؟ فَأَمَاتَهُ اللَّهُ مَکَانَهُ. وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی: أَوْ کَالَّذِی مَرَّ عَلی قَرْیَةٍ وَ هِیَ خاوِیَةٌ عَلی عُرُوشِها قالَ أَنَّی یُحْیِی هذِهِ اللهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللهُ مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ أَیْ أَحْیَاهُ. فَلَمَّا رَحِمَ اللَّهُ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ وَ أَهْلَکَ بُخْتَ‌نَصَّرَ رَدَّ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ إِلَی الدُّنْیَا. وَ کَانَ عُزَیْرٌ لَمَّا سَلَّطَ اللَّهُ بُخْتَ‌نَصَّرَ عَلَی بَنِی إِسْرَائِیلَ هَرَبَ وَ دَخَلَ فِی عَیْنٍ وَ غَابَ فِیهَا وَ بَقِیَ أَرْمِیَا (علیه السلام) مَیِّتاً مِائَهًَْ سَنَهًٍْ ثُمَّ أَحْیَاهُ اللَّهُ تَعَالَی فَأَوَّلُ مَا أَحْیَا مِنْهُ عَیْنَیْهِ فِی مِثْلِ غِرْقِئِ الْبَیْضِ فَنَظَرَ فَأَوْحَی اللَّهُ تَعَالَی إِلَیْهِ: کَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ یَوْماً ثُمَّ نَظَرَ إِلَی الشَّمْسِ وَ قَدِ ارْتَفَعَتْ فَقَالَ: أَوْ بَعْضَ یَوْمٍ فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَی بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ فَانْظُرْ إِلی طَعامِکَ وَ شَرابِکَ لَمْ یَتَسَنَّهْ أَیْ لَمْ یَتَغَیَّرْ وَ انْظُرْ إِلی حِمارِکَ وَ لِنَجْعَلَکَ آیَةً لِلنَّاسِ وَ انْظُرْ إِلَی الْعِظامِ کَیْفَ نُنْشِزُها ثُمَّ نَکْسُوها لَحْماً فَجَعَلَ یَنْظُرُ إِلَی الْعِظَامِ الْبَالِیَهًِْ الْمُتَفَطِّرَهًِْ تُجْمَعُ إِلَیْهِ وَ إِلَی اللَّحْمِ الَّذِی قَدْ أَکَلَتْهُ السِّبَاعُ یَتَأَلَّفُ إِلَی الْعِظَامِ مِنْ هَاهُنَا وَ هَاهُنَا وَ یَلْتَزِقُ بِهَا حَتَّی قَامَ وَ قَامَ حِمَارُهُ فَقَالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللهَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ.

امام صادق (علیه السلام) هنگامی‌که بنی‌اسرائیل مرتکب معاصی شده و از فرمان پروردگار خود روی‌گردان شدند، خداوند خواست تا کسی را بر آنان مسلّط گرداند که آنان را خوار سازد و بکشد. بنابراین خداوند متعال بر اِرمیا (علیه السلام) وحی کرد: «ای ارمیا (علیه السلام)! کدام سرزمین است که از میان سرزمین‌ها آن را برگزیدم و از بهترین درختان در آن کاشتم، امّا روی‌گردان شد و به جای آن «خُرنوب» به بار آورد»؟ ارمیا (علیه السلام)، دانشمندان بنی‌اسرائیل را از این مسئله مطّلع گردانید. آنها به او گفتند: «به پروردگار خود رجوع کن تا ما را از این مثال آگاه سازد». پس ارمیا (علیه السلام) هفت روز، روزه گرفت و خداوند به وی وحی کرد: «ای ارمیا (علیه السلام)! امّا [منظور از] سرزمین، همان بیت‌المقدّس است. و امّا آنچه که در آن به بار نشست، همان بنی‌اسرائیل است که در آنجا ساکنشان کردم و مرتکب گناه شدند و دین مرا تغییر دادند و نعمتم را به کفر تبدیل کردند. به خودم سوگند یاد کردم که آنان را امتحانی کنم که در آن مردم بردبار نیز، سرگردان و حیران شوند، و بر آنان شرورترین و بدترین بندگانم از جهت ولادت و بدترین بندگانم از جهت خوراک را مسلّط گردانم. این ستمگر را بر آنان مسلّط می‌کنم. کشته‌های آنان به دست او کشته شوند و ناموسشان را به اسارت ببرد و خانه‌هایشان را که به آن می‌نازند ویران کند و سنگ‌هایشان را (بت‌ها) که با آن بر مردم فخر می‌فروشند، صد سال در زباله بیاندازد». ارمیا (علیه السلام) به دانشمندان بنی‌اسرائیل [این ماجرا را] خبر داد. آنان به او گفتند: «به پروردگارت رجوع کن و به او بگو: «تهیدستان، بینوایان و ضعیفان چه گناهی دارند»؟» بنابراین ارمیا هفت روز دیگر روزه گرفت. سپس چیزی خورد و به او هیچ وحی نرسید. سپس هفت روز روزه گرفت و خداوند به وی وحی کرد: «ای ارمیا (علیه السلام)! از این کار دست بردار و گرنه، چهره‌ات را به پشت سرت برمی‌گردانم [و هلاکت می‌کنم]». فرمود: «سپس باری تعالی به وی وحی نمود: به آنان بگو [گناه شما این بود که] شما زشتی را دیدید ولی آن را زشت نشمردید». ارمیا (علیه السلام) گفت: «پروردگارا! به من بگو او [که این قوم را می‌کشد و خوار می‌کند] کیست تا به نزد او بروم و برای خود و خانواده‌ام از او امان بطلبم»؟ [خدا] فرمود: «به فلان جا برو و به دنبال پسر بچه‌ای باش که نقص و عیب بدنی‌اش از همه بیشتر باشد و از همه، زایمان شوم‌تری داشته باشد و ضعیف‌ترین آنان از نظر بنیه‌ی جسمی، و بدترین آن‌ها در غذاخوردن باشد و او همان خواهدبود». ارمیا (علیه السلام) به آن سرزمین رفت. ناگاه جوانی را در کاروانسرایی دید که مبتلا به نقص و عیب بدنی بود و بر روی زباله‌هایی در وسط آن کاروانسرا رها شده‌بود و مادری داشت که برایش نان خشک می‌آورد و آن را برایش در کاسه، ترید می‌کرد و بر آن شیر ماده خوکی را می‌ریخت. سپس نزدیک آن جوان می‌برد و او آن را می‌خورد. ارمیا (علیه السلام) گفت: «اگر آن‌کس که خدا توصیف کرد، در دنیا باشد، این همان پسر است» پس نزدیک او شده و به او گفت: «نامت چیست»؟ گفت: «بخت‌النّصر». پس دانست که او خودش است. او را درمان کرد تا اینکه از آن بیماری رهایی یافت. سپس به او گفت: «مرا می‌شناسی»؟ گفت: «نه تو مردی نیکوکار هستی». گفت: «من ارمیا (علیه السلام)، پیامبر بنی‌اسرائیل هستم. خداوند به من خبر داد که تو را بر بنی‌اسرائیل مسلّط خواهدکرد. مردان آنان را خواهی کشت و با آنان چنین و چنان خواهی کرد». گفت پسر بچّه در آن هنگام، لبریز از غرور و حیرت شد. سپس ارمیا (علیه السلام) گفت: «برایم امان‌نامه‌ای بنویس». و او برایش دست‌نوشته‌ای نوشت. او شبانه به کوه می‌رفت و هیزم جمع می‌کرد و به شهر می‌آورد و می‌فروخت و مردم را برای جنگ با بنی‌اسرائیل فراخواند و آنان پذیرفتند. محلّ سکونت بنی‌اسرائیل در بیت‌المقدّس بود. بخت‌النّصر و کسانی که با او همراه شده‌بود به بیت‌المقدّس رفتند و مردمان بسیاری کنار او جمع شدند. هنگامی‌که ارمیا (علیه السلام) از آمدن بخت‌النّصر به سمت بیت‌المقدس با خبر شد، سوار بر الاغش به استقبال او رفت؛ درحالی‌که امان‌نامه بخت‌النّصر را به همراه داشت. ارمیا (علیه السلام) از بسیاری سربازان و یاران نمی‌توانست خود را به او برساند. بنابراین برگه را بر روی نی و یا چوبی گذاشت و بالا گرفت. [بخت‌النّصر] گفت: «تو کیستی»؟ گفت: «من ارمیا (علیه السلام)، همان پیامبری هستم که به تو این نوید را دادم که خداوند تو را بر بنی‌اسرائیل مسلّط خواهدگردانید و این همان برگه‌ی امان است که به من دادی». گفت: «من تنها تو را امان دادم؛ ولی در مورد خانواده‌ات، من از اینجا تا بیت‌المقدّس تیری را پرتاب خواهم‌کرد، اگر تیر من به بیت‌المقدّس برسد، آنان نزد من امان نخواهندداشت؛ ولی اگر نرسد، آنان در امان خواهندبود». پس کمان خود را برداشت و تیری را به سمت بیت‌المقدّس پرتاب کرد. باد تیر را با خود بُرد تا اینکه آن را در بیت‌المقدّس نشانه کرد. گفت: «آنان از من در امان نخواهندبود». هنگامی‌که به کوهی از خاک در وسط شهر نگریست که وسط آن خونی می‌جوشید و هر قدر روی آن خاک می‌ریخت، باز از آن خون بیرون می‌زد و می‌جوشید، گفت: «این چیست»؟ [ارمیا (علیه السلام)] گفت: «این خون پیامبری از جانب خدا بود که پادشاهان بنی اسرائیل او را کشتند و حال، خونش می‌جوشد و هر قدر روی آن خاک ریختیم، باز هم از آن خون بیرون می‌زند و همچنان می‌جوشد». بخت‌النّصر گفت: «تمام بنی‌اسرائیل را خواهم کشت تا این خون، آرام گیرد». آن خون، خون یحیی پسر زکریا (علیه السلام) بود. در زمان او، پادشاه ستمگری وجود داشت که با زنان بنی‌اسرائیل زنا می‌کرد. [آن پادشاه] روزی از مقابل یحیی پسر زکریا (علیه السلام) می‌گذشت. یحیی (علیه السلام) به او گفت: «ای پادشاه! به درگاه خدا تقوا پیشه کن که این کار، حرام است». یکی از زنانی که با آنان زنا می‌کرد هنگامی‌که [پادشاه] مست کرده‌بود، به او گفت: «ای پادشاه! یحیی (علیه السلام) را بکُش». پس پادشاه دستور داد تا سر یحیی (علیه السلام) را برایش بیاورند. سر یحیی (علیه السلام) را در طشتی آوردند و سر با او سخن می‌گفت و به او می‌گفت: «ای تو! از خدا بترس که این کار حرام است». سپس خون در طشت جوشید تا اینکه از آن سرریز شد و بر زمین ریخت و شروع به جوشیدن کرد و آرام نگرفت. و بین کشتن یحیی (علیه السلام) و خروج بخت‌النّصر صد سال فاصله وجود داشت. بخت‌النّصر آنان را می‌کُشت، به روستاها یکی‌یکی وارد می‌شد و مردان و زنان و نوجوانان و کودکان و تمام حیوانات آنان را می‌کشت و خون همچنان می‌جوشید، تا اینکه همه‌ی آنان را از بین برد. سرانجام گفت: «آیا کسی در این سرزمین باقی مانده است»؟ گفتند: «پیرزنی در فلان جا هنوز زنده است». پس کسی را به آنجا فرستاد و گردن او را روی آن خون زدند و خون، آرام شد. و آن پیرزن، آخرین کسی بود که باقی مانده‌بود. سپس بخت‌النّصر به بابل آمد و در آنجا شهری بنا و چاهی حفر کرد و دانیال (علیه السلام) را به همراه یک مادّه شیر، درون آن فرستاد. مادّه شیر شروع کرد به خوردن گِلِ چاه و دانیال (علیه السلام) هم از شیر او می‌خورد و مدّتی در این وضعیّت به سر برد تا اینکه خداوند به پیامبری که در بیت‌المقدّس بود، وحی کرد که این غذا و نوشیدنی را به نزد دانیال (علیه السلام) ببر و سلام مرا به او برسان. گفت: «پروردگارا! دانیال (علیه السلام) در کجاست»؟ فرمود: «در چاهی در بابل، در فلان مکان». پس به نزد او رفت و در چاه نگریست و گفت: «ای دانیال (علیه السلام)! گفت: «بله، ای صدای ناآشنا»! گفت: «پروردگارت بر تو سلام کرده و برایت غذا و نوشیدنی فرستاده است». و آن‌ها را برایش به درون چاه فرستاد. دانیال (علیه السلام) گفت: «حمد و سپاس خدای را که آن‌کس که او را فراخواند، ناامید نمی‌گرداند. حمد و سپاس خدای را که هرکس که بر او توکل کند خدا برایش کافی است. حمد و سپاس خدای را که آن‌کس که او را یاد می‌کند از یاد نمی‌برد. حمد و سپاس خدای را که آنکه او را می‌خواند، [از درگاه خود] ناامید برنمی‌گرداند. حمد و سپاس خدای را که هرکسی که به او اعتماد کند، او را به دیگری واگذار نمی‌کند. حمد و سپاس خدای را که پاداش احسان را با احسان می‌دهد. حمد و سپاس خدای را که پاداش صبر را با نجات‌بخشیدن می‌دهد. حمد و سپاس خدای را که هنگام بدبختی‌مان، سختی‌ها را از بین می‌برد. حمد و سپاس خدای را که هنگامی‌که امیدمان از همه‌جا قطع می‌شود، [او] تکیه‌گاه ماست. حمد و سپاس خدای را که هنگامی که از اعمال خود ناامید می‌شویم، [او] امید ماست. [در همان زمان] بخت‌النّصر در خواب دید که سرش از آهن، پاهایش از مس و سینه‌اش از طلا بود. خواب‌گزاران را فراخواند و به آنان گفت: «در خواب چه دیدم»؟ گفتند: «نمی‌دانیم ولی آنچه را که دیدی برایمان تعریف کن». گفت: «من از فلان زمان، به شما دستمزد و مستمرّی می‌دهم و [حال آنکه] شما نمی‌دانید که در خواب چه دیدم»؟! پس دستور قتل آن‌ها را صادر کرد و [سپس] آنان را کشتند. برخی از کسانی که نزد او بودند به او گفتند: «اگر کسی علمی در این زمینه داشته باشد، کسی است که در چاه عمیق است؛ چراکه مادّه شیر، به او حمله نکرده است و گِل می‌خورد و به او شیر می‌دهد». او گروهی را به دنبال دانیال (علیه السلام) فرستاد و گفت: «در خواب چه دیدم»؟ گفت: «دیدی که سرت از آهن است؛ پاهایت از مس و سینه‌ات از طلا می‌باشد». گفت: «این چنین دیدم؛ تعبیر آن چیست»؟ گفت: «مُلک تو از بین خواهدرفت و تو تا سه روز آینده کشته خواهی‌شد؛ مردی از فارس تو را خواهدکشت». بخت‌النّصر گفت: «دورتادور من هفت شهر است. بر در هر شهری نگهبانی وجود دارد و به آن اکتفا نکردم و یک مرغابی از مس (نوعی زنگ و هشدار)، بر در هر شهر گذاردم و هیچ غریبه‌ای وارد نمی‌شود مگر اینکه [آن زنگ هشدار] بر او فریاد برآورده و همه را آگاه می‌کند تا او را دستگیر کنند». دانیال (علیه السلام) به او گفت: «مسئله همان‌گونه است که به تو گفتم». پس سوارکاران را به راه انداخت و گفت: «هرکس را که دیدید، بکشید و هیچ‌کسی را زنده نگذارید». دانیال (علیه السلام) نزد او (بخت‌النّصر) نشسته‌بود. او به دانیال (علیه السلام) گفت: «در این سه روز از پیش من نمی‌روی؛ اگر این سه روز بگذرد و من سالم باشم، تو را خواهم‌کشت». هنگامی‌که [بخت‌النّصر] در روز سوّم، شب را بیدار بود، اندوه او را فرا گرفت. پس خارج شد و با غلامی از فارس روبرو شد که به فرزندش خدمت می‌کرد و [این درحالی بود که] او نمی‌دانست که این غلام، اهل فارس است. پس شمشیرش را به او داد و گفت: «ای غلام! هرکس را دیدی، بکش و حتّی اگر مرا یافتی، مرا [نیز] بکش. بنابراین غلام شمشیرش را گرفت و با آن ضربه‌ای به بخت‌النّصر وارد آورد و او را کشت. [پس از این ماجرا] ارمیا (علیه السلام) سوار بر اُلاغش بیرون رفت. درحالی‌که توشه‌ای از انجیر و مقداری شربت آبمیوه به همراه داشت، به درندگان خشکی و درندگان دریا و درندگان آسمان که لاشه‌ها را می‌خوردند نگاه کر. ساعتی با خود فکر کرد و سپس گفت: أَنَّیَ یحْیی هذِه اللّه بَعْدَ مَوْتِها خداوند چگونه این مردگان را زنده می‌کند درحالی‌که درندگان اجساد آن‌ها را نیز خورده‌اند، سپس خداوند او را در همان‌جا که بود میراند، و این همان سخن خداوند تبارک‌وتعالی می‌باشد که می‌فرماید: أَوْ کالَّذِی مَرَّ عَلَی قَرْیةٍ وَهی خَاوِیةٌ عَلَی عُرُوشِها قَالَ أَنَّیَ یحْیی هذِه اللّه بَعْدَ مَوْتِها فَأَمَاتَه اللّه مِئَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَه یعنی او را زنده گردانید. هنگامی‌که خداوند به بنی‌اسرائیل رحم نمود و بخت‌النّصر را نابود کرد، بنی‌اسرائیل را دوباره به دنیا بازگرداند؛ [به این صورت که] هنگامی‌که خداوند بخت‌النّصر را بر بنی‌اسرائیل چیره ساخته‌بود [و او همه را می‌کشت]، عُزَیر (علیه السلام) گریخت و وارد چشمه‌ای شده و در آن ناپدید گشت [و به این ترتیب زنده ماند و پس از مرگ بخت‌النّصر به میان بنی‌اسرائیل بازگشت و موجب حیات مجدّد بنی‌اسرائیل شد]. [امّا ماجرای ارمیا (علیه السلام) چنین بود که] و ارمیا (علیه السلام) صد سال مُرده بود؛ سپس خداوند متعال او را زنده گردانید و اوّلین چیزی که در او زنده گردانید چشمانش بود؛ همچون پوست تخم مرغ. پس نگریست و خداوند به او وحی کرد که «چه مدّت گذشته است»؟ گفت: «یک روز». سپس به خورشید نگاه کرد که بالا رفته‌بود و گفت: «و شاید بخشی از روز». خداوند فرمود: بَل لَّبِثْتَ مِئَةَ عَامٍ فَانظُرْ إِلَی طَعَامِک وَشَرَابِک لَمْ یتَسَنَّه یعنی تغییر نکرده است: وَانظُرْ إِلَی حِمَارِک وَلِنَجْعَلَک آیةً لِّلنَّاسِ وَانظُرْ إِلَی العِظَامِ کیفَ نُنشِزُها ثُمَّ نَکسُوها لَحْمًا و به استخوان‌های پوسیده‌ی ترک‌خورده نگریست که چگونه به‌سوی او می‌آیند و چگونه گوشتی که درندگان خورده‌اند، از اینجا و آنجا جمع می‌گردد و به استخوان پیوسته و به آن می‌چسبد. تا اینکه برخاست و الاغش نیز ایستاد؛ [سپس ارمیا (علیه السلام)] گفت: أَعْلَمُ أَنَّ اللّه عَلَی کلِّ شَیءٍ قَدِیرٌ.

Imam Sadiq (peace be upon him): When the Children of Israel committed sins and turned away from the command of their Lord, Allah willed to set over them one who would humiliate them and kill them. So Allah the Exalted revealed to Irmiya (peace be upon him): "O Irmiya (peace be upon him)! What land is it that I chose from among the lands and planted in it the finest of trees, but it turned away and instead brought forth 'khurnub' (carob)?" Irmiya (peace be upon him) informed the scholars of the Children of Israel about this matter. They said to him: "Return to your Lord so that He may inform us about this parable." So Irmiya (peace be upon him) fasted for seven days, and Allah revealed to him: "O Irmiya (peace be upon him)! As for the land, it is Bayt al-Maqdis. And as for that which sprouted in it, they are the Children of Israel whom I settled there, and they committed sins, changed My religion, and exchanged My blessing for disbelief. I swear by Myself that I shall test them with a trial in which even the forbearing among the people will be bewildered and confused, and I shall set over them the worst of My servants in birth and the worst of them in food. I shall place this tyrant in authority over them. Their fighters will be killed by his hand, their women will be taken captive, their houses in which they take pride will be destroyed, and the stones (idols) with which they boast over the people will be cast into refuse for a hundred years." Irmiya (peace be upon him) informed the scholars of the Children of Israel [of this]. They said to him: "Return to your Lord and say to Him: 'What sin have the poor, the needy, and the weak committed?'" So Irmiya fasted another seven days. Then he ate something and no revelation came to him. Then he fasted seven days and Allah revealed to him: "O Irmiya (peace be upon him)! Desist from this, or I shall turn your face towards your back [and destroy you]." He said: Then Allah the Exalted revealed to him: "Say to them: [Your sin was that] you saw the evil but did not consider it evil." Irmiya (peace be upon him) said: "O my Lord! Tell me who he is [who will kill and humiliate this people], so that I may come to him and seek safety for myself and my family from him." [Allah] said: "Go to such-and-such a place and look for a boy whose bodily defect and flaw is the greatest of all, whose birth is the most ill-omened of all, who is the weakest of them in bodily constitution, and the worst of them in his food — that will be he." Irmiya (peace be upon him) went to that land. Suddenly he saw a young man in a caravanserai afflicted with bodily defect and flaw, cast upon refuse in the middle of the caravanserai. He had a mother who used to bring him dry bread and crumble it into a bowl for him and pour over it the milk of a female pig she owned. Then she would bring it near that young man and he would eat it. Irmiya (peace be upon him) said: "If the one whom Allah described is in the world, this is that boy." So he drew near him and said to him: "What is your name?" He said: "Bukht-Nassar." So he knew that this was him. He treated him until he was cured of that illness. Then he said to him: "Do you know me?" He said: "No, you are a righteous man." He said: "I am Irmiya (peace be upon him), the prophet of the Children of Israel. Allah has informed me that He will set you over the Children of Israel. You will kill their men and do such-and-such to them." He said: The boy at that moment was filled with pride and astonishment. Then Irmiya (peace be upon him) said: "Write me a document of safety." And he wrote him a handwritten document. He used to go by night to the mountain, gather firewood, bring it to the city, and sell it. And he called the people to war with the Children of Israel, and they accepted. The dwelling place of the Children of Israel was in Bayt al-Maqdis. Bukht-Nassar and those who had joined him went towards Bayt al-Maqdis, and many people gathered around him. When Irmiya (peace be upon him) learned of Bukht-Nassar's coming towards Bayt al-Maqdis, he rode his donkey to meet him, carrying the document of safety of Bukht-Nassar with him. Irmiya (peace be upon him), because of the multitude of soldiers and companions, could not reach him. So he placed the document upon a reed or stick and raised it up. [Bukht-Nassar] said: "Who are you?" He said: "I am Irmiya (peace be upon him), the very prophet who gave you the tidings that Allah would set you over the Children of Israel, and this is the document of safety you gave me." He said: "I have granted safety to you alone; but as for your family, I shall shoot an arrow from here towards Bayt al-Maqdis. If my arrow reaches Bayt al-Maqdis, they shall have no safety with me; but if it does not reach, they shall be safe." So he took up his bow and shot an arrow towards Bayt al-Maqdis. The wind carried the arrow with it until it planted it in Bayt al-Maqdis. He said: "They shall have no safety with me." When he beheld a mountain of dust in the middle of the city in the midst of which blood was boiling, and however much dust was poured over it, the blood still gushed out and boiled, he said: "What is this?" [Irmiya (peace be upon him)] said: "This is the blood of a prophet from Allah whom the kings of the Children of Israel killed, and now his blood boils, and however much dust we pour upon it, the blood still gushes out and continues to boil." Bukht-Nassar said: "I shall kill all the Children of Israel until this blood is calmed." That blood was the blood of Yahya son of Zakariyya (peace be upon him). In his time there was a tyrannical king who committed adultery with the women of the Children of Israel. [That king] one day passed by Yahya son of Zakariyya (peace be upon him). Yahya (peace be upon him) said to him: "O king! Fear Allah, for this is unlawful." One of the women with whom he was committing adultery, when [the king] had become drunk, said to him: "O king! Kill Yahya (peace be upon him)." So the king ordered that the head of Yahya (peace be upon him) be brought to him. They brought the head of Yahya (peace be upon him) in a basin, and the head was speaking to him and saying to him: "O you! Fear Allah, for this is unlawful." Then the blood boiled in the basin until it overflowed onto the ground, and it began to boil and did not calm. Between the killing of Yahya (peace be upon him) and the emergence of Bukht-Nassar there was a span of a hundred years. Bukht-Nassar kept killing them; he would enter the villages one by one and kill the men, women, youths, children, and all their animals, and still the blood boiled, until he had destroyed them all. Finally he said: "Has anyone remained in this land?" They said: "An old woman is still alive in such-and-such a place." So he sent someone there and they struck her neck over that blood, and the blood calmed. That old woman was the last one who had remained. Then Bukht-Nassar came to Babylon and built a city there and dug a well, and cast Daniyal (peace be upon him) into it together with a lioness. The lioness began to eat the clay of the well and Daniyal (peace be upon him) drank her milk, and he remained in this state for a time, until Allah revealed to the prophet who was in Bayt al-Maqdis: Take this food and drink to Daniyal (peace be upon him) and convey My greeting to him. He said: "O my Lord! Where is Daniyal (peace be upon him)?" He said: "In a well in Babylon, in such-and-such a place." So he went to him and looked into the well and said: "O Daniyal (peace be upon him)!" He said: "Yes, O unfamiliar voice!" He said: "Your Lord greets you and has sent you food and drink." And he lowered them down to him inside the well. Daniyal (peace be upon him) said: "Praise be to Allah, who does not disappoint the one who calls upon Him. Praise be to Allah, who is sufficient for whoever puts his trust in Him. Praise be to Allah, who does not forget the one who remembers Him. Praise be to Allah, who does not turn away disappointed the one who calls upon Him [from His door]. Praise be to Allah, who does not entrust to anyone else the one who relies upon Him. Praise be to Allah, who rewards good deeds with good. Praise be to Allah, who rewards patience with deliverance. Praise be to Allah, who removes hardships from us at the time of our misery. Praise be to Allah, who is our support when our hope is cut off from every side. Praise be to Allah, who is our hope when we despair of our own deeds." [At that same time] Bukht-Nassar saw in a dream that his head was of iron, his legs of copper, and his chest of gold. He summoned the dream-interpreters and said to them: "What did I see in the dream?" They said: "We do not know, but tell us what you saw." He said: "I have been paying you wages and stipends from such-and-such a time, and [yet] you do not know what I saw in the dream?!" So he ordered their execution, and [then] they were killed. Some of those who were with him said to him: "If anyone has knowledge in this matter, it is the one who is in the deep well, since the lioness did not attack him and eats clay and gives him milk." So he sent a group after Daniyal (peace be upon him) and said: "What did I see in the dream?" He said: "You saw that your head was of iron, your legs of copper, and your chest of gold." He said: "This is what I saw; what is its interpretation?" He said: "Your kingdom will pass away and you will be killed within the next three days; a man from Persia will kill you." Bukht-Nassar said: "There are seven cities all around me. At the gate of every city there is a guard, and I was not content with that; I placed a copper duck (a kind of alarm and warning) at the gate of every city, and no stranger enters but that [the alarm] cries out over him and informs everyone so that they may seize him." Daniyal (peace be upon him) said to him: "The matter is as I told you." So he sent out horsemen and said: "Whomever you see, kill him, and leave no one alive." Daniyal (peace be upon him) was seated with him (Bukht-Nassar). He said to Daniyal (peace be upon him): "During these three days you shall not leave my presence; if these three days pass and I am safe, I shall kill you." When [Bukht-Nassar] was awake at night on the third day, grief overtook him. So he went out and encountered a servant boy from Persia who used to serve his son, and [this was while] he did not know that this servant was from the people of Persia. So he gave him his sword and said: "O boy! Whomever you see, kill him, and even if you find me, kill me [too]." So the boy took his sword and struck Bukht-Nassar a blow with it and killed him. [After this event] Irmiya (peace be upon him) went out riding on his donkey, having with him a provision of figs and some fruit juice, and looked at the beasts of the land, the beasts of the sea, and the beasts of the air eating those carcasses. He thought to himself for an hour and then said: أَنَّى یُحْیِی هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها [How will Allah bring these to life after their death], while the beasts have also eaten their bodies? Then Allah caused him to die there where he was, and this is the saying of Allah the Blessed and Exalted: أَوْ کَالَّذِی مَرَّ عَلى قَرْیَةٍ وَ هِیَ خاوِیَةٌ عَلى عُرُوشِها قالَ أَنَّى یُحْیِی هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ [Or the like of him who passed by a town, and it had fallen down upon its roofs; he said: How will Allah give it life after its death? So Allah caused him to die for a hundred years, then raised him to life] — meaning He brought him back to life. When Allah had mercy on the Children of Israel and destroyed Bukht-Nassar, He restored the Children of Israel again to the world; [in this manner: that] when Allah had set Bukht-Nassar over the Children of Israel [and he was killing them all], Uzayr (peace be upon him) fled and entered a spring and disappeared in it [and thus survived and, after the death of Bukht-Nassar, returned among the Children of Israel and became the cause of the renewed life of the Children of Israel]. [As for the story of Irmiya (peace be upon him):] Irmiya (peace be upon him) was dead for a hundred years; then Allah the Exalted brought him back to life, and the first thing He revived in him was his eyes, like the membrane of an egg. So he looked, and Allah revealed to him: "How long has it been?" He said: "A day." Then he looked at the sun which had risen high and said: "Or perhaps a part of a day." Allah the Exalted said: بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ فَانْظُرْ إِلى طَعامِکَ وَ شَرابِکَ لَمْ یَتَسَنَّهْ [Nay! you have tarried a hundred years; then look at your food and drink — years have not passed over it] — meaning it has not changed: وَ انْظُرْ إِلى حِمارِکَ وَ لِنَجْعَلَکَ آیَةً لِلنَّاسِ وَ انْظُرْ إِلَى الْعِظامِ کَیْفَ نُنْشِزُها ثُمَّ نَکْسُوها لَحْماً [and look at your ass; and that We may make you a sign to men, and look at the bones, how We set them together, then clothe them with flesh]. And he looked at the decayed, cracked bones, how they came towards him and how the flesh that the beasts had eaten was being gathered from here and there and joined to the bones and clung to them, until he stood up and his donkey too stood up; [then Irmiya (peace be upon him)] said: أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ [I know that Allah has power over all things].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે બની ઇસરાઇલે ગુનાહો કર્યા અને પોતાના પરવરદિગારના હુકમથી મોઢું ફેરવ્યું, ત્યારે અલ્લાહે ઇચ્છ્યું કે તેમના પર એવા કોઈને મુસલ્લત કરે જે તેમને અપમાનિત કરે અને કત્લ કરે. તેથી અલ્લાહ તઆલાએ ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ) પર વહી કરી: "હે ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ)! કઈ સરઝમીન છે જેને મેં સરઝમીનો વચ્ચેથી પસંદ કરી અને તેમાં શ્રેષ્ઠ વૃક્ષોમાંથી રોપ્યાં, પણ તે વિમુખ થઈ અને તેના બદલે 'ખુર્નૂબ' (કૈરબ) ઉગાડ્યું?" ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ)એ બની ઇસરાઇલના વિદ્વાનોને આ બાબતથી માહિતગાર કર્યા. તેમણે તેમને કહ્યું: "પોતાના પરવરદિગાર પાસે પાછા જાઓ કે તેઓ અમને આ મિસાલ વિશે જણાવે." તેથી ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ)એ સાત દિવસ રોઝા રાખ્યા, અને અલ્લાહે તેમને વહી કરી: "હે ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ)! [સરઝમીનથી હેતુ] બૈતુલ મુકદ્દસ છે. અને જે તેમાં ઉગ્યું, તે એ જ બની ઇસરાઇલ છે જેમને મેં ત્યાં વસાવ્યા હતા, અને તેમણે ગુનાહો કર્યા, મારા ધર્મને બદલી નાખ્યો અને મારી નેઅમતને કુફ્રમાં પલટાવી નાખી. મેં પોતાની કસમ ખાધી છે કે તેમને એવી કસોટીથી પરખું કે જેમાં ધીરજવાન લોકો પણ ગૂંચવાઈ જાય અને હેરાન થાય, અને તેમના પર મારા બંદાઓમાંથી જન્મના ઐતબારે સૌથી ખરાબ અને ખોરાકના ઐતબારે સૌથી ખરાબ બંદાને મુસલ્લત કરું. આ જુલમગારને તેમના પર મુસલ્લત કરીશ. તેમના લડવૈયાઓ તેના હાથે કત્લ થશે, તેમની સ્ત્રીઓને કૈદમાં લઈ જશે, તેમના ઘરો જેના પર તેઓ ફખ્ર કરે છે તેને વેરાન કરશે, અને તેમના પથ્થરો (મૂર્તિઓ) જેનાથી તેઓ લોકો પર ફખ્ર કરે છે તેને સો વર્ષ સુધી કચરામાં ફેંકી દેશે." ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ)એ બની ઇસરાઇલના વિદ્વાનોને [આ વાત] જણાવી. તેમણે તેમને કહ્યું: "પોતાના પરવરદિગાર પાસે પાછા જાઓ અને તેમને કહો: 'ગરીબો, નિર્ધનો અને નિર્બળોનો શું ગુનાહ છે?'" તેથી ઇરમિયાએ બીજા સાત દિવસ રોઝા રાખ્યા. પછી કંઈક ખાધું અને તેમને કોઈ વહી ન આવી. પછી સાત દિવસ રોઝા રાખ્યા, અને અલ્લાહે તેમને વહી કરી: "હે ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ)! આ કામથી હાથ ખેંચી લો, નહીં તો તમારો ચહેરો પીઠ તરફ ફેરવી નાખીશ [અને હલાક કરી નાખીશ]." તેમણે ફરમાવ્યું: "પછી અલ્લાહ તઆલાએ તેમને વહી કરી: તેમને કહો [તમારો ગુનાહ એ હતો કે] તમે બુરાઈ જોઈ પણ તેને બુરી ન ગણી." ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "પરવરદિગારા! મને જણાવ કે તે [જે આ કૌમને કત્લ કરશે અને અપમાનિત કરશે] કોણ છે, કે હું તેની પાસે જાઉં અને મારા અને મારા કુટુંબ માટે તેની પાસેથી અમાન માંગું?" [અલ્લાહે] ફરમાવ્યું: "ફલાણી જગ્યાએ જાઓ અને એવા છોકરાની શોધ કરો જેનું શરીરી ખોડ અને ખામી બધાથી વધારે હોય, જેનો જન્મ બધાથી વધુ અશુભ હોય, જે શરીરની બુનિયાદથી બધામાં સૌથી નબળો હોય, અને ખાવામાં બધામાં સૌથી ખરાબ હોય — તે જ છે." ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ) તે સરઝમીન પર ગયા. અચાનક તેમણે એક કારવાં સરાયમાં એક જુવાનને જોયો જે શરીરની ખોડ-ખામીથી પીડિત હતો અને તે કારવાં સરાયની વચ્ચે કચરા પર છોડી દેવાયો હતો, અને તેની એક મા હતી જે તેના માટે સૂકી રોટલી લાવતી અને તેને એક વાસણમાં તરીદ કરતી અને તેના પર એક માદા ડુક્કરનું દૂધ રેડતી. પછી તે જુવાનની પાસે લઈ જતી અને તે તે ખાતો હતો. ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "જો તે વ્યક્તિ, જેને અલ્લાહે વર્ણવ્યો હતો, દુનિયામાં હોય, તો આ જ છોકરો છે." પછી તેની પાસે જઈને તેને કહ્યું: "તારું નામ શું છે?" તેણે કહ્યું: "બુખ્તુન્નસ્ર." તેથી તેઓ સમજી ગયા કે તે તે જ છે. તેમણે તેની સારવાર કરી ત્યાં સુધી કે તે તે બીમારીથી મુક્ત થયો. પછી તેમણે તેને કહ્યું: "શું તું મને ઓળખે છે?" તેણે કહ્યું: "ના, તું એક નેક માણસ છે." તેમણે કહ્યું: "હું ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ), બની ઇસરાઇલનો પયગંબર છું. અલ્લાહે મને ખબર આપી કે તને બની ઇસરાઇલ પર મુસલ્લત કરશે. તું તેમના પુરુષોને કત્લ કરીશ અને તેમની સાથે આમ અને આમ કરીશ." કહ્યું કે તે છોકરો તે વખતે ગર્વ અને આશ્ચર્યથી ભરાઈ ગયો. પછી ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "મારા માટે એક અમાન-નામું લખી આપ." અને તેણે તેમના માટે એક હાથે લખેલો દસ્તાવેજ લખ્યો. તે રાત્રે પહાડ પર જતો અને લાકડાં ભેગાં કરીને શહેરમાં લાવીને વેચતો, અને લોકોને બની ઇસરાઇલ સાથે યુદ્ધ કરવા બોલાવ્યા, અને તેમણે સ્વીકાર્યું. બની ઇસરાઇલનું નિવાસસ્થાન બૈતુલ મુકદ્દસમાં હતું. બુખ્તુન્નસ્ર અને તેની સાથે થયેલા લોકો બૈતુલ મુકદ્દસ તરફ ગયા અને ઘણા લોકો તેની આસપાસ ભેગા થયા. જ્યારે ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ)ને બુખ્તુન્નસ્રના બૈતુલ મુકદ્દસ તરફ આવવાની ખબર પડી, તો પોતાના ગધેડા પર સવાર થઈને તેને લેવા ગયા; જ્યારે તેમની પાસે બુખ્તુન્નસ્રનું અમાન-નામું હતું. ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ) સૈનિકો અને સાથીઓની ભીડને કારણે પોતાને તેની પાસે પહોંચાડી શકતા ન હતા. તેથી કાગળને એક નળી અથવા લાકડી પર મૂકીને ઊંચે કર્યો. [બુખ્તુન્નસ્રે] કહ્યું: "તું કોણ છે?" તેમણે કહ્યું: "હું ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ), તે જ પયગંબર છું જેમણે તને એ ખુશખબર આપી હતી કે અલ્લાહ તને બની ઇસરાઇલ પર મુસલ્લત કરશે, અને આ તે જ અમાનનો કાગળ છે જે તેં મને આપ્યો હતો." તેણે કહ્યું: "મેં ફક્ત તને જ અમાન આપી છે; પણ તારા કુટુંબ વિશે, હું અહીંથી બૈતુલ મુકદ્દસ સુધી એક તીર છોડીશ; જો મારું તીર બૈતુલ મુકદ્દસ સુધી પહોંચે, તો તેમને મારી પાસે અમાન નહીં હોય; પણ જો ન પહોંચે, તો તેઓ અમાનમાં હશે." પછી પોતાનું ધનુષ ઉઠાવ્યું અને એક તીર બૈતુલ મુકદ્દસ તરફ છોડ્યું. પવન તીરને પોતાની સાથે લઈ ગયો ત્યાં સુધી કે તેને બૈતુલ મુકદ્દસમાં લગાડ્યું. તેણે કહ્યું: "તેમને મારી પાસે અમાન નહીં હોય." જ્યારે તેણે શહેરની વચ્ચે માટીના એક પર્વત તરફ જોયું જેની વચ્ચે લોહી ઉકળી રહ્યું હતું અને જેટલી માટી તેના પર નાખવામાં આવતી, તેમાંથી લોહી બહાર નીકળતું અને ઉકળતું, તેણે કહ્યું: "આ શું છે?" [ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ)એ] કહ્યું: "આ અલ્લાહ તરફથી એક પયગંબરનું લોહી છે જેને બની ઇસરાઇલના બાદશાહોએ કત્લ કર્યો, અને હાલમાં તેનું લોહી ઉકળી રહ્યું છે અને જેટલી માટી અમે તેના પર નાખી, તેમાંથી લોહી બહાર નીકળે છે અને હજી પણ ઉકળી રહ્યું છે." બુખ્તુન્નસ્રે કહ્યું: "તમામ બની ઇસરાઇલને કત્લ કરીશ ત્યાં સુધી કે આ લોહી શાંત થઈ જાય." તે લોહી, યહ્યા બિન ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ)નું લોહી હતું. તેમના જમાનામાં એક જુલમી બાદશાહ હતો જે બની ઇસરાઇલની સ્ત્રીઓ સાથે ઝિના કરતો હતો. [તે બાદશાહ] એક દિવસ યહ્યા બિન ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ)ની સામેથી પસાર થઈ રહ્યો હતો. યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કહ્યું: "હે બાદશાહ! અલ્લાહની બારગાહમાં તકવા ઇખ્તિયાર કર, કારણ કે આ કામ હરામ છે." તે સ્ત્રીઓમાંથી એક જેમની સાથે તે ઝિના કરતો હતો, જ્યારે [બાદશાહ] નશામાં હતો, ત્યારે તેને કહ્યું: "હે બાદશાહ! યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ને કત્લ કર." તેથી બાદશાહે હુકમ કર્યો કે યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)નું માથું તેની પાસે લાવવામાં આવે. યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)નું માથું એક તાસમાં લાવવામાં આવ્યું અને માથું તેની સાથે વાત કરતું અને તેને કહેતું હતું: "એ તું! અલ્લાહથી ડર, કારણ કે આ કામ હરામ છે." પછી લોહી તાસમાં ઉકળ્યું ત્યાં સુધી કે તેમાંથી ઉભરાઈને જમીન પર રેડાયું અને ઉકળવા લાગ્યું અને શાંત ન થયું. અને યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ના કત્લ અને બુખ્તુન્નસ્રના ખુરૂજ વચ્ચે સો વર્ષનું અંતર હતું. બુખ્તુન્નસ્ર તેમને કત્લ કરતો રહ્યો; તે ગામડાઓમાં એક પછી એક દાખલ થતો અને પુરુષો, સ્ત્રીઓ, જુવાનો, બાળકો અને તેમના તમામ પ્રાણીઓને કત્લ કરતો, અને લોહી હજુ પણ ઉકળી રહ્યું હતું, ત્યાં સુધી કે તેમને બધાને ખતમ કરી નાખ્યા. છેવટે તેણે કહ્યું: "શું આ સરઝમીનમાં કોઈ બાકી છે?" તેમણે કહ્યું: "એક વૃદ્ધા ફલાણી જગ્યાએ હજુ પણ જીવે છે." તેથી કોઈને ત્યાં મોકલ્યો અને તેમની ગરદન તે લોહી પર કાપી, અને લોહી શાંત થઈ ગયું. અને તે વૃદ્ધા છેલ્લી વ્યક્તિ હતી જે બાકી હતી. પછી બુખ્તુન્નસ્ર બાબિલ આવ્યો અને ત્યાં એક શહેર બનાવ્યું અને એક કૂવો ખોદ્યો, અને દાનિયાલ (અલયહિસ્સલામ)ને એક માદા સિંહણ સાથે તેમાં નાખ્યા. માદા સિંહણે કૂવાની માટી ખાવાનું શરૂ કર્યું અને દાનિયાલ (અલયહિસ્સલામ) તેનું દૂધ પીતા હતા, અને એક સમય માટે આ સ્થિતિમાં રહ્યા ત્યાં સુધી કે અલ્લાહે તે પયગંબરને, જે બૈતુલ મુકદ્દસમાં હતા, વહી કરી કે આ ખોરાક અને પીણું દાનિયાલ (અલયહિસ્સલામ) પાસે લઈ જાઓ અને મારો સલામ તેમને પહોંચાડો. તેમણે કહ્યું: "પરવરદિગારા! દાનિયાલ (અલયહિસ્સલામ) ક્યાં છે?" ફરમાવ્યું: "બાબિલમાં એક કૂવામાં, ફલાણી જગ્યાએ." તેથી તેમની પાસે ગયા અને કૂવામાં જોયું અને કહ્યું: "હે દાનિયાલ (અલયહિસ્સલામ)!" તેમણે કહ્યું: "જી, હે અજાણ્યા અવાજ!" તેમણે કહ્યું: "તમારા પરવરદિગારે તમને સલામ કર્યો છે અને તમારા માટે ખોરાક અને પીણું મોકલ્યું છે." અને તે તેમના માટે કૂવાની અંદર ઉતાર્યા. દાનિયાલ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "પ્રશંસા છે અલ્લાહની, જે તે વ્યક્તિને જે તેને પુકારે છે નિરાશ નથી કરતો. પ્રશંસા છે અલ્લાહની, જે તેના પર તવક્કલ કરે તેના માટે અલ્લાહ કાફી છે. પ્રશંસા છે અલ્લાહની, જે તે વ્યક્તિને જે તેને યાદ કરે છે ભૂલતો નથી. પ્રશંસા છે અલ્લાહની, જે તેને પુકારે તેને [પોતાની બારગાહથી] નિરાશ નથી કરતો. પ્રશંસા છે અલ્લાહની, જે તેના પર ભરોસો કરે તેને બીજા કોઈને સોંપતો નથી. પ્રશંસા છે અલ્લાહની, જે એહસાનનો બદલો એહસાનથી આપે છે. પ્રશંસા છે અલ્લાહની, જે સબ્રનો બદલો નજાત આપીને આપે છે. પ્રશંસા છે અલ્લાહની, જે અમારી બદ્ધબખ્તીના સમયે મુસીબતોને દૂર કરે છે. પ્રશંસા છે અલ્લાહની, જે જ્યારે અમારી આશા બધી જગ્યાએથી કપાઈ જાય છે, ત્યારે [તે] અમારો સહારો છે. પ્રશંસા છે અલ્લાહની, જ્યારે અમે અમારા આમાલથી નાઉમ્મીદ થઈએ છીએ, ત્યારે [તે] અમારી ઉમ્મીદ છે." [એ જ સમયે] બુખ્તુન્નસ્રે સપનામાં જોયું કે તેનું માથું લોખંડનું, તેના પગ તાંબાના અને તેની છાતી સોનાની હતી. તેણે સપનાના તાબીરકારોને બોલાવ્યા અને તેમને કહ્યું: "મેં સપનામાં શું જોયું?" તેમણે કહ્યું: "અમે નથી જાણતા, પણ જે તમે જોયું તે અમને કહો." તેણે કહ્યું: "હું ફલાણા સમયથી તમને પગાર અને વૃત્તિ આપી રહ્યો છું, અને [જ્યારે કે] તમને ખબર નથી કે મેં સપનામાં શું જોયું?!" પછી તેમના કત્લનો હુકમ કર્યો અને [પછી] તેમને કત્લ કરવામાં આવ્યા. તેની પાસે જે લોકો હતા તેમાંથી કેટલાકે તેને કહ્યું: "જો કોઈને આ બાબતમાં ઇલ્મ હોય, તો તે વ્યક્તિ છે જે ઊંડા કૂવામાં છે, કારણ કે માદા સિંહણે તેના પર હુમલો કર્યો નથી અને માટી ખાય છે અને તેને દૂધ પિવડાવે છે." તેણે એક જૂથને દાનિયાલ (અલયહિસ્સલામ)ની પાછળ મોકલ્યું અને કહ્યું: "મેં સપનામાં શું જોયું?" તેમણે કહ્યું: "તેં જોયું કે તારું માથું લોખંડનું છે, તારા પગ તાંબાના અને તારી છાતી સોનાની છે." તેણે કહ્યું: "આમ જ મેં જોયું; તેની તાબીર શું છે?" તેમણે કહ્યું: "તારું રાજ્ય ખતમ થઈ જશે અને તું ત્રણ દિવસમાં કત્લ થઈ જઈશ; ફારસનો એક માણસ તને કત્લ કરશે." બુખ્તુન્નસ્રે કહ્યું: "મારી ચારે તરફ સાત શહેર છે. દરેક શહેરના દરવાજા પર એક ચોકીદાર છે અને મેં તેનાથી સંતોષ કર્યો નહીં અને દરેક શહેરના દરવાજા પર તાંબાનો એક બતક (એક પ્રકારની ઘંટી અને ચેતવણી) મૂક્યો છે, અને કોઈ અજાણ્યો દાખલ થતો નથી સિવાય કે [તે ચેતવણી ઘંટી] તેના પર ચીસ પાડે છે અને બધાને જાણ કરે છે કે તેને પકડી લે." દાનિયાલ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કહ્યું: "મામલો એ જ છે જે મેં તને કહ્યું." પછી ઘોડેસવારોને રવાના કર્યા અને કહ્યું: "જેને પણ જુઓ, કત્લ કરી નાખો અને કોઈને પણ જીવતો ન છોડો." દાનિયાલ (અલયહિસ્સલામ) તેની (બુખ્તુન્નસ્રની) પાસે બેઠા હતા. તેણે દાનિયાલ (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "આ ત્રણ દિવસમાં તમે મારી પાસેથી નહીં જાઓ; જો આ ત્રણ દિવસ પસાર થઈ જાય અને હું સલામત રહું, તો હું તમને કત્લ કરીશ." જ્યારે [બુખ્તુન્નસ્ર] ત્રીજા દિવસે રાત જાગૃત હતો, ત્યારે તેને ગમે ઘેરી લીધો. તેથી બહાર નીકળ્યો અને ફારસના એક ગુલામ સાથે મળ્યો જે તેના પુત્રની સેવા કરતો હતો, અને [આ એ સ્થિતિમાં હતું કે] તેને ખબર ન હતી કે આ ગુલામ ફારસનો છે. પછી પોતાની તલવાર તેને આપી અને કહ્યું: "એ ગુલામ! જેને પણ જુએ, કત્લ કરી નાખ, અને જો મને પણ મળે, તો મને [પણ] કત્લ કરી નાખ." તેથી ગુલામે તેની તલવાર લીધી અને તેનાથી બુખ્તુન્નસ્રને એક ઘા માર્યો અને તેને કત્લ કરી નાખ્યો. [આ ઘટના પછી] ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ) પોતાના ગધેડા પર સવાર થઈને બહાર નીકળ્યા. જ્યારે તેમની પાસે અંજીરનું ભાથું અને થોડું ફળોના રસનું શરબત હતું, ત્યારે તેમણે જમીનનાં દરિંદાં, દરિયાનાં દરિંદાં અને હવાનાં દરિંદાં તરફ જોયું જે લાશો ખાઈ રહ્યાં હતાં. એક ઘડી પોતાના મનમાં વિચાર્યું અને પછી કહ્યું: أَنَّى یُحْیِی هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها [અલ્લાહ કેવી રીતે આ મુર્દાઓને જીવતા કરશે], જ્યારે કે દરિંદાઓએ તેમના શરીરો પણ ખાઈ લીધા છે, પછી અલ્લાહે તેમને ત્યાં જ જ્યાં હતા મૌત આપી, અને આ જ અલ્લાહ તબારક વ તઆલાની વાત છે જે ફરમાવે છે: أَوْ کَالَّذِی مَرَّ عَلى قَرْیَةٍ وَ هِیَ خاوِیَةٌ عَلى عُرُوشِها قالَ أَنَّى یُحْیِی هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ [અથવા તે (ઉઝૈર) જેવો જે એક શહેર પરથી પસાર થયો અને તે તેની છતો પર પડેલું હતું; તેણે કહ્યું: અલ્લાહ તેની મૌત પછી તેને કેવી રીતે જીવન આપશે? તો અલ્લાહે તેને સો વર્ષ સુધી મૃત રાખ્યો, પછી તેને જીવતો કર્યો] — યાની તેને ફરી જીવતો કર્યો. જ્યારે અલ્લાહે બની ઇસરાઇલ પર રહેમ કર્યો અને બુખ્તુન્નસ્રને હલાક કર્યો, ત્યારે બની ઇસરાઇલને ફરીથી દુનિયામાં પાછા લાવ્યા; [આ રીતે કે] જ્યારે અલ્લાહે બુખ્તુન્નસ્રને બની ઇસરાઇલ પર મુસલ્લત કર્યો હતો [અને તે બધાને કત્લ કરી રહ્યો હતો], ત્યારે ઉઝૈર (અલયહિસ્સલામ) ભાગ્યા અને એક ઝરણામાં દાખલ થઈને તેમાં અદ્રશ્ય થઈ ગયા [અને આ રીતે જીવતા રહ્યા અને બુખ્તુન્નસ્રના મૌત પછી બની ઇસરાઇલમાં પાછા આવ્યા અને બની ઇસરાઇલના ફરીથી જીવન માટે કારણ બન્યા]. [પણ ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ)ની ઘટના આવી હતી કે] ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ) સો વર્ષ સુધી મૃત હતા; પછી અલ્લાહ તઆલાએ તેમને જીવતા કર્યા અને પ્રથમ વસ્તુ જે તેમનામાં જીવતી કરી તે તેમની આંખો હતી; ઈંડાની ઝલ્લી જેવી. પછી તેમણે જોયું અને અલ્લાહે તેમને વહી કરી: "કેટલો સમય પસાર થયો છે?" તેમણે કહ્યું: "એક દિવસ." પછી સૂરજ તરફ જોયું જે ઉપર ચઢી ગયો હતો અને કહ્યું: "અથવા કદાચ દિવસનો કોઈ ભાગ." અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ فَانْظُرْ إِلى طَعامِکَ وَ شَرابِکَ لَمْ یَتَسَنَّهْ [બલ્કે તું સો વર્ષ રહ્યો; પોતાના ખાવા-પીવા તરફ જુઓ, વર્ષો પસાર થયાં નથી] — યાની બદલાયું નથી: وَ انْظُرْ إِلى حِمارِکَ وَ لِنَجْعَلَکَ آیَةً لِلنَّاسِ وَ انْظُرْ إِلَى الْعِظامِ کَیْفَ نُنْشِزُها ثُمَّ نَکْسُوها لَحْماً [અને પોતાના ગધેડા તરફ જુઓ; અને એ માટે કે અમે તમને લોકો માટે એક નિશાની બનાવીએ, અને હાડકાંઓ તરફ જુઓ કે અમે તેમને કેવી રીતે જોડીએ છીએ, પછી તેમને માંસથી ઢાંકીએ છીએ]. અને તૂટેલા-ફૂટેલા સડેલા હાડકાં તરફ જોયું કે કેવી રીતે તેમની તરફ આવી રહ્યાં છે અને કેવી રીતે માંસ જે દરિંદાઓએ ખાઈ લીધું હતું, અહીંથી અને ત્યાંથી ભેગું થઈ રહ્યું છે અને હાડકા સાથે જોડાઈ રહ્યું છે અને તેને ચોંટી રહ્યું છે. ત્યાં સુધી કે તેઓ ઉભા થયા અને તેમનો ગધેડો પણ ઉભો થયો; [પછી ઇરમિયા (અલયહિસ્સલામ)એ] કહ્યું: أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ [હું જાણું છું કે અલ્લાહ દરેક વસ્તુ પર કુદરત ધરાવે છે].

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

مَلَکَ بُخْتَنَصَّرُ مِائَهًَْ سَنَهًٍْ وَ سَبْعاً وَ ثَمَانِینَ سَنَهًًْ وَ قَتَلَ مِنَ الْیَهُودِ سَبْعِینَ أَلْفَ مُقَاتِلٍ عَلَی دَمِ یَحْیَی بْنِ زَکَرِیَّا (علیه السلام) وَ خَرَّبَ بَیْتَ الْمَقْدِسِ وَ تَفَرَّقَتِ الْیَهُودُ فِی الْبُلْدَانِ وَ فِی سَبْعٍ وَ أَرْبَعِینَ سَنَهًًْ مِنْ مُلْکِهِ بَعَثَ اللَّهُ الْعُزَیْرَ (علیه السلام) نَبِیّاً إِلَی أَهْلِ الْقُرَی الَّتِی أَمَاتَ اللَّهُ أَهْلَهَا ثُمَّ بَعَثَهُمْ لَهُ وَ کَانَ {کَانُوا} مِنْ قُرًی شَتَّی فَهَرَبُوا فَرَقاً مِنَ الْمَوْتِ فَنَزَلُوا فِی جِوَارِ عُزَیْرٍ (علیه السلام) وَ کَانُوا مُؤْمِنِینَ وَ کَانَ عُزَیْرٌ (علیه السلام) یَخْتَلِفُ إِلَیْهِمْ وَ یَسْمَعُ کَلَامَهُمْ وَ إِیمَانَهُمْ وَ أَحَبَّهُمْ عَلَی ذَلِکَ وَ آخَاهُمْ عَلَیْهِ فَغَابَ عَنْهُمْ یَوْماً وَاحِداً ثُمَّ أَتَاهُمْ فَوَجَدَهُمْ مَوْتَی صَرْعَی فَحَزِنَ عَلَیْهِمْ وَ قَالَ أَنَّی یُحْیِی هذِهِ اللهُ بَعْدَ مَوْتِها تَعَجُّباً مِنْهُ حَیْثُ أَصَابَهُمْ وَ قَدْ مَاتُوا أَجْمَعِینَ فِی یَوْمٍ وَاحِدٍ فَأَماتَهُ اللَّهُ عِنْدَ ذَلِکَ مِائَهًَْ عامٍ وَ هِیَ مِائَهًُْ سَنَهًٍْ ثُمَّ بَعَثَهُ اللَّهُ وَ إِیَّاهُمْ وَ کَانُوا مِائَهًَْ أَلْفِ مُقَاتِلٍ ثُمَّ قَتَلَهُمُ اللَّهُ أَجْمَعِینَ لَمْ یَفْلِتْ مِنْهُمْ وَاحِدٌ عَلَی یَدَیْ بُخْتَنَصَّرَ ثُمَّ مَلَکَ مَهْرَوَیْهِ بْنُ بُخْتَنَصَّرَ سِتَّ عَشْرَهًَْ سَنَهًًْ وَ عِشْرِینَ یَوْماً فَأَخَذَ عِنْدَ ذَلِکَ دَانِیَالَ (علیه السلام) وَ خَدَّ لَهُ خَدّاً فِی الْأَرْضِ وَ طَرَحَ فِیهِ دَانِیَالَ (علیه السلام) وَ أَصْحَابَهُ وَ شِیعَتَهُ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ أَلْقَی عَلَیْهِمُ النِّیرَانَ فَلَمَّا رَأَی أَنَّ النَّارَ لَا تَقْرَبُهُمْ وَ لَا تُحْرِقُهُمْ اسْتَوْدَعَهُمُ الْجُبَّ وَ فِیهِ الْأُسُدُ وَ السِّبَاعُ وَ عَذَّبَهُمْ بِکُلِّ نَوْعٍ مِنَ الْعَذَابِ حَتَّی خَلَّصَهُمُ اللَّهُ مِنْهُ وَ هُمُ الَّذِینَ ذَکَرَهُمُ اللَّهُ فِی کِتَابِهِ فَقَالَ قُتِلَ أَصْحابُ الْأُخْدُودِ النَّارِ ذاتِ الْوَقُودِ فَلَمَّا أَرَادَ اللَّهُ أَنْ یَقْبِضَ دَانِیَالَ (علیه السلام) أَمَرَهُ أَنْ یَسْتَوْدِعَ نُورَ اللَّهِ وَ حِکْمَتَهُ مکیخا بْنَ دَانِیَالَ (علیه السلام) فَفَعَلَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) بخت‌النّصر صدوهشتادوهفت سال پادشاهی کرد و هفتادهزار نفر از یهودیان را به خونخواهی یحیی پسر زکریا (علیه السلام) کشته و بیت‌المقدّس را تخریب کرد و یهودیان در شهرها پراکنده‌شدند. و خداوند در چهل‌وهفتمین سال حکومت او، عزیر (علیه السلام) را به‌سوی قریه‌ای که خدا اهل آن را میرانده بود، به عنوان پیامبر فرستاد. اهل آن روستا، از اقوام گوناگونی بودند که از ترس مرگ، از شهر خود فرار کرده‌بودند و در کنار عزیر (علیه السلام) فرود آمده‌بودند و آن‌ها مؤمن بودند. عزیر (علیه السلام) با آن‌ها رفت‌وآمد می‌کرد؛ سخن و ایمانشان را می‌شنید و آن‌ها را به‌دلیل آنکه مؤمن بودند، دوست داشته و با ایشان برادری و اخوّت می‌نمود. تا آنکه یک روز از میان آن‌ها رفت و چون بازگشت همه را مرده و بیهوش بر روی زمین یافت و بر ایشان محزون شد و گفت: أَنَّی یُحْیِی هذِهِ اللهُ بَعْدَ مَوْتِها و از اینکه می‌دید همه در یک روز مردند، تعجّب کرد. پس خداوند او را برای صد سال میراند. پس از صد سال خداوند، عزیر (علیه السلام) و اهل روستا را که صدهزار رزمجو بودند برانگیخت. که خداوند همه‌ی آن‌ها را کشته‌بود و حتّی یک نفر آنان نیز به دست بخت‌النّصرکشته نشده‌بودند. سپس مهرویه پسر بخت‌النّصر به مدّت شانزده سال و بیست روز پادشاهی کرد و در آن زمان دانیال (علیه السلام) را گرفت و حفره‌ای برای او در زمین حفر کرده و او و یاران و پیروان مؤمنش را درون آن انداخت و بر روی آن‌ها آتش افروخت. پس زمانی‌که دید آتش به آن‌ها نزدیک نشده و آن‌ها را نمی‌سوزاند، آن‌ها را به چاهی انداخت که درون آن، شیر و حیوانات درنده بود و با عذاب‌های گوناگونی آن‌ها را شکنجه داد، تا آنکه خداوند آن‌ها را از دست او نجات داد و از آنان در کتاب خود یاد فرمود: قُتِلَ أَصْحابُ الْأُخْدُودِ النَّارِ ذاتِ الْوَقُودِ پس زمانی که خداوند اراده کرد جان دانیال (علیه السلام) را بستاند، به او فرمان داد تا نور خداوندی و حکمت الهی را به پسرش مکیخا (علیه السلام) بسپارد؛ پس [او] چنین کرد.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Bukhtnassar (Nebuchadnezzar) reigned for one hundred and eighty-seven years, and he killed seventy thousand of the Jews in retaliation for the blood of Yahya ibn Zakariya (peace be upon him), and he destroyed Bayt al-Maqdis, and the Jews were scattered across the cities. In the forty-seventh year of his reign, Allah sent Uzayr (peace be upon him) as a prophet to a town whose people Allah had caused to die. The people of that village were from various tribes who, out of fear of death, had fled from their own city and had settled near Uzayr (peace be upon him), and they were believers. Uzayr (peace be upon him) used to come and go among them; he would hear their speech and their faith, and because they were believers he loved them and formed a bond of brotherhood with them. Then one day he went away from them, and when he returned he found them all dead and lifeless upon the ground. He was grieved for them and said: أَنَّی یُحْیِی هذِهِ اللهُ بَعْدَ مَوْتِها [How will Allah give this life after its death?], and he was astonished at seeing them all die in a single day. So Allah caused him to die for one hundred years. After one hundred years, Allah raised Uzayr (peace be upon him) and the people of the village, who were one hundred thousand fighters — all of whom Allah had killed, and not even one of them had been killed at the hand of Bukhtnassar. Then Mahrawayh, the son of Bukhtnassar, reigned for sixteen years and twenty days, and at that time he seized Daniyal (peace be upon him) and dug a pit for him in the ground and cast him and his companions and believing followers into it, and kindled fire over them. When he saw that the fire did not approach them and did not burn them, he threw them into a well in which there were lions and beasts of prey, and tortured them with every kind of torment, until Allah delivered them from his hand and mentioned them in His Book, saying: قُتِلَ أَصْحابُ الْأُخْدُودِ النَّارِ ذاتِ الْوَقُودِ [Cursed be the makers of the pit, of the fire fed with fuel]. Then when Allah willed to take the soul of Daniyal (peace be upon him), He commanded him to entrust the light of Allah and the divine wisdom to his son Makhikha (peace be upon him); so [he] did so.

અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): બુખ્તનસ્સર (નબૂખદનેસ્સર) એ એકસો સિત્યાસી વર્ષ સુધી બાદશાહી કરી, અને તેણે યહ્યા બિન ઝકરિયા (અલયહિસ્સલામ) ના ખૂનના બદલામાં યહૂદીઓમાંથી સિત્તેર હજાર માણસોને કત્લ કર્યા, અને બૈતુલ મુકદ્દસને તબાહ કરી નાખ્યું, અને યહૂદીઓ શહેરોમાં વિખેરાઈ ગયા. તેની બાદશાહીના સુડતાળીસમા વર્ષે, અલ્લાહે ઉઝૈર (અલયહિસ્સલામ) ને એક એવી વસ્તી તરફ પયગંબર બનાવીને મોકલ્યા જેના રહેવાસીઓને અલ્લાહે મારી નાખ્યા હતા. તે ગામના લોકો વિભિન્ન કૌમોના હતા જેઓ મૃત્યુના ભયથી પોતાના શહેરથી ભાગી ગયા હતા અને ઉઝૈર (અલયહિસ્સલામ) ની પાસે આવીને વસ્યા હતા, અને તેઓ મોમિન હતા. ઉઝૈર (અલયહિસ્સલામ) તેમની પાસે આવ-જા કરતા હતા; તેમની વાતો અને તેમનું ઈમાન સાંભળતા હતા, અને તેઓ મોમિન હોવાના કારણે તેમને ચાહતા હતા અને તેમની સાથે ભાઈચારો રાખતા હતા. એક દિવસ તેઓ તેમની વચ્ચેથી ગયા, અને જ્યારે પાછા આવ્યા તો બધાને મરેલા અને બેહોશ જમીન પર પડેલા જોયા, અને તેમના પર ગમગીન થયા અને કહ્યું: أَنَّی یُحْیِی هذِهِ اللهُ بَعْدَ مَوْتِها [અલ્લાહ આમને તેમના મૃત્યુ પછી કેવી રીતે જીવિત કરશે?], અને બધા એક જ દિવસમાં મરી ગયા તે જોઈને તેમને આશ્ચર્ય થયું. તો અલ્લાહે તેમને સો વર્ષ સુધી મૃત રાખ્યા. સો વર્ષ પછી અલ્લાહે ઉઝૈર (અલયહિસ્સલામ) અને ગામના રહેવાસીઓને, જેઓ એક લાખ યોદ્ધાઓ હતા, ઊભા કર્યા — જેમને અલ્લાહે બધાને મારી નાખ્યા હતા અને તેમાંથી એક પણ બુખ્તનસ્સરના હાથે માર્યો ગયો ન હતો. ત્યાર બાદ બુખ્તનસ્સરના પુત્ર મહરવય્હે સોળ વર્ષ અને વીસ દિવસ સુધી બાદશાહી કરી, અને તે વખતે તેણે દાનિયાલ (અલયહિસ્સલામ) ને પકડ્યા અને તેમના માટે જમીનમાં એક ખાડો ખોદ્યો અને તેમને તથા તેમના સાથીઓ અને મોમિન અનુયાયીઓને તેમાં નાખ્યા અને તેમની ઉપર આગ સળગાવી. જ્યારે તેણે જોયું કે આગ તેમની નજીક જતી નથી અને તેમને બાળતી નથી, તો તેમને એક કૂવામાં નાખ્યા જેમાં સિંહો અને હિંસક પ્રાણીઓ હતા, અને તેમને વિવિધ પ્રકારના અઝાબોથી યાતના આપી, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહે તેમને તેના હાથમાંથી છોડાવ્યા, અને પોતાની કિતાબમાં તેમનો ઉલ્લેખ કર્યો: قُتِلَ أَصْحابُ الْأُخْدُودِ النَّارِ ذاتِ الْوَقُودِ [ખાડાવાળાઓ પર લાનત થાય, જે આગ બળતણથી સળગતી હતી]. પછી જ્યારે અલ્લાહે દાનિયાલ (અલયહિસ્સલામ) ના પ્રાણ લેવાનું ઇચ્છ્યું, તો તેમને હુકમ કર્યો કે અલ્લાહનો નૂર અને ઇલાહી હિકમત તેમના પુત્ર મખીખા (અલયહિસ્સલામ) ને સોંપી દે; તો [તેમણે] એમ જ કર્યું.

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّ الْآیَهًَْ فِی عُزَیْرٍ (علیه السلام) وَ عَزْرَهًَْ (علیه السلام).

امام علی (علیه السلام) این آیه درباره‌ی عُزَیر و عزیره (علیها السلام) می‌باشد.

Imam Ali (peace be upon him): This verse is about Uzayr and Azrah (peace be upon them).

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): આ આયત ઉઝૈર અને અઝરહ (અલયહિમસ્સલામ) વિશે છે.

أنَّ إبنَ‌الکَوّاء قَالَ لِعَلِیٍّ (علیه السلام) یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) مَا وَلَدٌ أَکْبَرُ مِنْ أَبِیهِ مِنْ أَهْلِ الدُّنْیَا قَالَ نَعَمْ أُولَئِکَ وُلْدُ عُزَیْرٍ (علیه السلام) حَیْثُ مَرَّ عَلَی قَرْیَهًٍْ خَرِبَهًٍْ وَ قَدْ جَاءَ مِنْ ضَیْعَهًٍْ لَهُ تَحْتَهُ حِمَارٌ وَ مَعَهُ شَنَّهًٌْ فِیهَا قَتَرٌ وَ کُوزٌ فِیهِ عَصِیرٌ فَمَرَّ عَلَی قَرْیَهًٍْ خَرِبَهًٍْ فَقَالَ أَنَّی یُحْیِی هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَهًَْ عامٍ فَتَوَالَدَ وُلْدُهُ وَ تَنَاسَلُوا ثُمَّ بَعَثَ اللَّهُ إِلَیْهِ فَأَحْیَاهُ فِی الْمَوْلِدِ الَّذِی أَمَاتَهُ فِیهِ فَأُولَئِکَ وُلْدُهُ أَکْبَرُ مِنْ أَبِیهِمْ.

امام علی (علیه السلام) ابن‌کوّا از امیرالمؤمنین (علیه السلام) پرسید: «آیا فرزندی از اهل دنیا هست که از پدرش بزرگتر باشد»؟ امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: بلی! آن‌ها فرزندان عزیر (علیه السلام) هستند [و داستان این‌گونه است که] عزیر (علیه السلام) از سرزمین ویران عبور می‌کرد و همراه خود الاغی داشت که بر آن سوار بود و مشکی قدیمی که در آن غذایی اندک بود و کوزه‌ای که در آن آب میوه بود. [عزیر در این حالت] از آن ویرانه می‌گذشت. [در این حال] گفت: خداوند چگونه این‌ها را مجدّداً زنده می‌کند؟! پس خداوند او را صد سال میراند. [در این مدّت] فرزندان او زادوولد کردند. سپس خداوند او را در همان‌جایی که مرده‌بود زنده کرد و به‌سوی آنان فرستاد. به این صورت آنان فرزندانی بودند که از پدرشان بزرگتر بودند.

Imam Ali (peace be upon him): Ibn al-Kawwa asked Amir al-Mu'minin (peace be upon him): "Is there among the people of the world a child who is older than his father?" Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: Yes! They are the children of Uzayr (peace be upon him). [The story is that] Uzayr (peace be upon him) was passing by a ruined land, and he had with him a donkey which he was riding, and an old waterskin in which there was a little food, and a jug in which there was fruit juice. [In this state] he was passing by that ruin. [At that point] he said: How will Allah bring these back to life? So Allah caused him to die for one hundred years. [During this time] his children bore children and multiplied. Then Allah revived him in the very place where he had died and sent him to them. In this way they were children who were older than their father.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્ને કવ્વાએ અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) ને પૂછ્યું: "શું દુનિયાના લોકોમાં કોઈ એવો દીકરો છે જે પોતાના પિતાથી મોટો હોય?" અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: હા! તેઓ ઉઝૈર (અલયહિસ્સલામ) ના દીકરાઓ છે [અને વાર્તા આ પ્રમાણે છે કે] ઉઝૈર (અલયહિસ્સલામ) એક ઉજ્જડ પ્રદેશમાંથી પસાર થઈ રહ્યા હતા, અને તેમની સાથે એક ગધેડો હતો જેના પર તેઓ સવાર હતા, અને એક જૂની મશક જેમાં થોડું ખાવાનું હતું, અને એક કુંજો જેમાં ફળોનો રસ હતો. [ઉઝૈર આ સ્થિતિમાં] તે ખંડેરમાંથી પસાર થઈ રહ્યા હતા. [આ સ્થિતિમાં] તેમણે કહ્યું: અલ્લાહ આમને ફરીથી કેવી રીતે જીવિત કરશે?! તો અલ્લાહે તેમને સો વર્ષ સુધી મૃત રાખ્યા. [આ સમય દરમિયાન] તેમના દીકરાઓએ સંતાનો પેદા કર્યાં. પછી અલ્લાહે તેમને એ જ જગ્યાએ જીવિત કર્યા જ્યાં તેઓ મરી ગયા હતા, અને તેમને તેઓની તરફ મોકલ્યા. આ પ્રમાણે તેઓ એવા દીકરાઓ હતા જેઓ પોતાના પિતાથી મોટા હતા.

إِنَّ عُزَیْراً (علیه السلام) خَرَجَ مِنْ أَهْلِهِ وَ امْرَأَتُهُ حَامِلٌ وَ لَهُ خَمْسُونَ سَنَهًًْ فَأَمَاتَهُ اللَّهُ مِائَهًَْ سَنَهًٍْ ثُمَّ بَعَثَهُ فَرَجَعَ إِلَی أَهْلِهِ ابْنُ خَمْسِینَ سَنَهًًْ وَ لَهُ ابْنٌ لَهُ مِائَهًُْ سَنَهًٍْ فَکَانَ ابْنُهُ أَکْبَرَ مِنْهُ فَذَلِکَ مِنْ آیَاتِ اللَّهِ.

امام علی (علیه السلام) عُزَیر درحالی‌که پنجاه سال داشت و همسرش باردار بود، از خانواده‌ی خود جدا شد و خداوند او را صد سال میراند و سپس دوباره او را زنده گردانید و [به‌صورت] مردی پنجاه ساله به نزد خانواده‌ی خود بازگشت؛ درحالی‌که فرزندی صدساله داشت [یعنی] پسرش بزرگتر از او بود و این از نشانه‌ها و آیات خداوند است.

Imam Ali (peace be upon him): Uzair (peace be upon him), while he was fifty years old and his wife was pregnant, departed from his family, and Allah caused him to die for one hundred years and then brought him back to life again, and he returned to his family [as] a fifty-year-old man; while he had a one-hundred-year-old son, [meaning] his son was older than him, and this is among the signs and marks of Allah.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઉઝૈર (અલયહિસ્સલામ), જ્યારે તેઓ પચાસ વર્ષના હતા અને તેમની પત્ની ગર્ભવતી હતી, ત્યારે પોતાના પરિવારથી અલગ થયા, અને અલ્લાહે તેમને સો વર્ષ સુધી મૃત રાખ્યા અને પછી ફરીથી તેમને જીવિત કર્યા અને [એક] પચાસ વર્ષના પુરુષ [ના રૂપમાં] પોતાના પરિવાર પાસે પાછા ફર્યા; જ્યારે તેમને એક સો વર્ષનો પુત્ર હતો [એટલે કે] તેમનો પુત્ર તેમનાથી મોટો હતો, અને આ અલ્લાહની નિશાનીઓ અને આયતોમાંથી છે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

قَالَ النَّصْرَانِیُّ لأَبِی أَخْبِرْنِی عَنْ مَوْلُودَیْنِ وُلِدَا فِی یَوْمٍ وَاحِدٍ وَ مَاتَا فِی یَوْمٍ وَاحِدٍ عُمُرُ أَحَدِهِمَا خَمْسُونَ سَنَهًًْ وَ عُمُرُ الْآخَرِ مِائَهًٌْ وَ خَمْسُونَ سَنَهًًْ فِی دَارِ الدُّنْیَا فَقَالَ لَهُ أَبِی ذَلِکَ عُزَیْرٌ (علیه السلام) وَ عُزَیْرَهًُْ (علیه السلام) وُلِدَا فِی یَوْمٍ وَاحِدٍ فَلَمَّا بَلَغَا مَبْلَغَ الرِّجَالِ خَمْسَهًًْ وَ عِشْرِینَ عَاماً مَرَّ عُزَیْرٌ (علیه السلام) عَلَی حِمَارِهِ رَاکِباً عَلَی قَرْیَهًٍْ بِأَنْطَاکِیَهًَْ وَ هِیَ خاوِیَهًٌْ عَلی عُرُوشِها قالَ أَنَّی یُحْیِی هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها وَ قَدْ کَانَ اصْطَفَاهُ وَ هَدَاهُ فَلَمَّا قَالَ ذَلِکَ الْقَوْلَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَیْهِ فَأَمَاتَهُ اللَّهُ مِائَهًَْ عَامٍ سَخَطاً عَلَیْهِ بِمَا قَالَ ثُمَّ بَعَثَهُ عَلَی حِمَارِهِ بِعَیْنِهِ وَ طَعَامِهِ وَ شَرَابِهِ وَ عَادَ إِلَی دَارِهِ وَ عُزَیْرَهًُْ (علیه السلام) أَخُوهُ لَا یَعْرِفُهُ فَاسْتَضَافَهُ فَأَضَافَهُ وَ بَعَثَ إِلَیْهِ وَلَدَ عُزَیْرَهًَْ (علیه السلام) وَ وَلَدَ وَلَدِهِ وَ قَدْ شَاخُوا وَ عُزَیْرٌ (علیه السلام) شَابٌّ فِی سِنِّ خَمْسٍ وَ عِشْرِینَ سَنَهًًْ فَلَمْ یَزَلْ عُزَیْرٌ (علیه السلام) یُذِکِّرُ أَخَاهُ وَ وُلْدَهُ وَ قَدْ شَاخُوا وَ هُمْ یَذْکُرُونَ مَا یُذَکِّرُهُمْ وَ یَقُولُونَ مَا أَعْلَمَکَ بِأَمْرٍ قَدْ مَضَتْ عَلَیْهِ السِّنُونَ وَ الشُّهُورُ وَ یَقُولُ لَهُ عُزَیْرَهُ (علیه السلام) وَ هُوَ شَیْخٌ کَبِیرٌ ابْنُ مِائَهًٍْ وَ خَمْسٍ وَ عِشْرِینَ سَنَهًًْ مَا رَأَیْتُ شَابّاً فِی سِنِّ خَمْسٍ وَ عِشْرِینَ سَنَهًًْ أَعْلَمَ بِمَا کَانَ بَیْنِی وَ بَیْنَ أَخِی عُزَیْرٍ (علیه السلام) أَیَّامَ شَبَابِی مِنْکَ فَمِنْ أَهْلِ السَّمَاءِ أَنْتَ أَمْ مِنْ أَهْلِ الْأَرْضِ فَقَالَ یَا عُزَیْرَهًُْ (علیه السلام) أَنَا عُزَیْرٌ (علیه السلام) سَخِطَ اللَّهُ عَلَیَّ بِقَوْلٍ قُلْتُهُ بَعْدَ أَنِ اصْطَفَانِی وَ هَدَانِی فَأَمَاتَنِی مِائَهًَْ سَنَهًٍْ ثُمَّ بَعَثَنِی لِتَزْدَادُوا بِذَلِکَ یَقِیناً إِنَّ اللَّهَ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ وَ هَا هُوَ هَذَا حِمَارِی وَ طَعَامِی وَ شَرَابِی الَّذِی خَرَجْتُ بِهِ مِنْ عِنْدِکُمْ أَعَادَهُ اللَّهُ تَعَالَی کَمَا کَانَ فَعِنْدَهَا أَیْقَنُوا فَأَعَاشَهُ اللَّهُ بَیْنَهُمْ خَمْساً وَ عِشْرِینَ سَنَهًًْ ثُمَّ قَبَضَهُ اللَّهُ وَ أَخَاهُ فِی یَوْمٍ وَاحِدٍ.

امام صادق (علیه السلام) از امام صادق (علیه السلام) نقل شده است: عالم نصرانی به پدرم گفت: «کدام دو نفر در این دنیا بودند که در یک روز متولّد شدند و در یک روز از دنیا رفتند؛ یکی پنجاه سال عمر کرد و دیگری صد و پنجاه‌سال»؟ امام باقر (علیه السلام)فرمود: «عزیر و عزیره (علیها السلام) بودند که یک روز متولّد شدند. همین‌که به سنّ بیست‌وپنج سالگی رسیدند، عزیر (علیه السلام) سوار الاغ خود، از کنار روستایی در انطاکیه گذشت که آن روستا ویران شده‌بود. گفت: «در شگفتم که چگونه خداوند این مرده‌ها را زنده می‌کند». با اینکه خداوند او را هدایت کرده‌بود و او هدایت یافته‌بود [چنین گفت]. هنگامی‌که [عزیر] این سخن را گفت، خداوند بر او خشم گرفت و صدسال او را میراند؛ به‌سبب کیفر سخنی که گفته‌بود. سپس او را با الاغ و غذا و آبی که همراه داشت دوباره مانند اوّل زنده کرد و [او] به خانه‌ی خود بازگشت. عزیره برادرش، او را نشناخت. عزیر درخواست کرد او را به عنوان مهمان بپذیرد؛ پس پذیرفت. پسران عزیره و پسر پسرش آمدند؛ با اینکه پیرمرد بودند ولی عزیر جوانی بیست‌وپنج ساله بود. عزیر خاطراتی از برادر و برادرزادگان خود نقل می‌کرد با اینکه آن‌ها دیگر پیر شده‌بودند [امّا] آن‌ها نیز گفتار عزیر (علیه السلام) را تصدیق می‌نمودند. [به او] گفتند: «تو از کجا خاطرات سال‌های بسیار دور را می‌دانی»؟! عزیره که پیرمردی صدوبیست‌وپنج ساله بود گفت: «من جوانی را ندیده‌ام که از تو بیشتر نسبت به ایّام جوانی من و برادرم آگاه باشد. تو از اهل آسمانی یا اهل زمین»؟! گفت: «من عزیر برادر تو هستم که خداوند به‌سبب حرفی که زدم بر من خشم گرفت و با اینکه پیامبر بودم، صد سال مرا میراند؛ سپس زنده‌ام کرد تا یقین شما افزون گردد که خداوند هر کاری را می‌تواند انجام دهد. این همان الاغ و غذا و آبی است که از پیش شما بردم. خداوند آن‌ها را به صورت اول برگردانیده است». او را شناختند و [مسأله‌ی قیامت و زنده‌شدن برای آن‌ها چیز ساده‌ای شد]. سپس [این دو برادر] بیست‌وپنج سال دیگر با هم زندگی کردند [و در نهایت] در یک روز هر دو از دنیا رفتند.

Imam Sadiq (peace be upon him): It is narrated from Imam Sadiq (peace be upon him): The Christian scholar said to my father: "Which two persons were there in this world who were born on the same day and departed from this world on the same day; one lived fifty years and the other one hundred and fifty years?" Imam Baqir (peace be upon him) said: "They were Uzair and Uzayrah (peace be upon them), who were born on the same day. When they reached the age of twenty-five, Uzair (peace be upon him), riding on his donkey, passed by a village in Antakiya (Antioch) which had been ruined. He said: 'I am amazed at how Allah will bring these dead ones back to life.' [He said this] even though Allah had guided him and he had been guided. When [Uzair] uttered this speech, Allah became angry with him and caused him to die for one hundred years; as a punishment for what he had said. Then He brought him back to life just as before, along with the donkey and the food and water he had with him, and [he] returned to his home. His brother Uzayrah did not recognize him. Uzair requested to be received as a guest; so he accepted. The sons of Uzayrah and his grandson came; although they were old men, Uzair was a twenty-five-year-old youth. Uzair began recounting memories of his brother and his nephews, even though they had now become old [but] they too confirmed the words of Uzair (peace be upon him). They said [to him]: 'How do you know memories of years so long past?!' Uzayrah, who was an old man of one hundred and twenty-five years, said: 'I have not seen any young man who is more aware than you of the days of my youth and my brother's [youth]. Are you from the people of the heavens or from the people of the earth?!' He said: 'I am Uzair, your brother, whom Allah became angry with because of a word I said, and even though I was a prophet, He caused me to die for one hundred years; then He brought me back to life so that your certainty would increase that Allah is able to do everything. This is the very same donkey and food and water that I took from you. Allah has restored them to their original state.' They recognized him and [the matter of the Resurrection and being brought back to life became a simple matter for them]. Then [these two brothers] lived together for twenty-five more years [and finally] both departed from this world on the same day."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી નકલ થયું છે: નસરાની આલિમે મારા પિતાને કહ્યું: "એવા કયા બે વ્યક્તિ આ દુનિયામાં હતા જેઓ એક જ દિવસે જન્મ્યા અને એક જ દિવસે દુનિયાથી ગયા; એક પચાસ વર્ષ જીવ્યો અને બીજો એકસો પચાસ વર્ષ?" ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "તેઓ ઉઝૈર અને ઉઝૈરહ (અલયહિમસ્સલામ) હતા જેઓ એક જ દિવસે જન્મ્યા હતા. જ્યારે તેઓ પચ્ચીસ વર્ષની ઉંમરે પહોંચ્યા, ઉઝૈર (અલયહિસ્સલામ) પોતાના ગધેડા પર સવાર થઈને અન્તાકિયાના એક ગામની બાજુથી પસાર થયા જે ગામ વેરાન થઈ ગયું હતું. તેમણે કહ્યું: 'મને આશ્ચર્ય છે કે અલ્લાહ આ મરેલાઓને કેવી રીતે જીવિત કરશે.' જો કે અલ્લાહે તેમને હિદાયત આપી હતી અને તેઓ હિદાયત પામેલા હતા [તેમ છતાં આવું કહ્યું]. જ્યારે [ઉઝૈરે] આ વાત કહી, અલ્લાહ તેમના પર ગુસ્સે થયો અને સો વર્ષ સુધી તેમને મૃત રાખ્યા; તેમણે જે કહ્યું હતું તેની સજા રૂપે. પછી તેમને ગધેડા અને તેમની સાથે રહેલા ખોરાક અને પાણી સાથે પહેલાની જેમ ફરી જીવિત કર્યા અને [તેઓ] પોતાના ઘરે પાછા ફર્યા. તેમના ભાઈ ઉઝૈરહ, તેમને ઓળખી શક્યા નહીં. ઉઝૈરે વિનંતી કરી કે તેમને મહેમાન તરીકે સ્વીકારે; તેમણે સ્વીકાર્યું. ઉઝૈરહના પુત્રો અને તેમના પુત્રનો પુત્ર આવ્યા; જો કે તેઓ વૃદ્ધ હતા પરંતુ ઉઝૈર પચ્ચીસ વર્ષના યુવાન હતા. ઉઝૈર પોતાના ભાઈ અને ભત્રીજાઓની યાદો વર્ણવતા હતા જો કે તેઓ હવે વૃદ્ધ થઈ ગયા હતા [પરંતુ] તેઓ પણ ઉઝૈર (અલયહિસ્સલામ) ની વાતોની પુષ્ટિ કરતા હતા. [તેમને] કહ્યું: 'તમે આટલા દૂરના વર્ષોની યાદો ક્યાંથી જાણો છો?!' ઉઝૈરહ, જે એકસો પચ્ચીસ વર્ષના વૃદ્ધ હતા, તેમણે કહ્યું: 'મેં એવો કોઈ યુવાન જોયો નથી જે તમારા કરતાં મારી અને મારા ભાઈની જુવાનીના દિવસો વિશે વધુ જાણતો હોય. શું તમે આસમાનવાળાઓમાંથી છો કે જમીનવાળાઓમાંથી?!' તેમણે કહ્યું: 'હું ઉઝૈર છું, તમારો ભાઈ, જેના પર અલ્લાહ મેં કહેલી વાતના કારણે ગુસ્સે થયો અને જો કે હું પયગંબર હતો, તેણે મને સો વર્ષ સુધી મૃત રાખ્યો; પછી મને જીવિત કર્યો જેથી તમારો યકીન વધે કે અલ્લાહ દરેક કામ કરવા સક્ષમ છે. આ એ જ ગધેડો અને ખોરાક અને પાણી છે જે હું તમારી પાસેથી લઈ ગયો હતો. અલ્લાહે તેમને પહેલાના રૂપમાં પાછા ફેરવ્યા છે.' તેઓએ તેમને ઓળખ્યા અને [કયામત અને ફરી જીવિત થવાનો મુદ્દો તેમના માટે સરળ બાબત બની ગયો]. પછી [આ બે ભાઈઓ] બીજા પચ્ચીસ વર્ષ સાથે જીવ્યા [અને છેલ્લે] એક જ દિવસે બંને દુનિયાથી ગયા."

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) ... مِنْ سُؤَالِ الزِّنْدِیقِ الَّذِی سَأَلَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) عَنْ مَسَائِلَ کَثِیرَهًٍْ الی أَنْ قَال فَلَوْ أَنَّ اللَّهَ رَدَّ إِلَیْنَا مِنَ الْأَمْوَاتِ فِی کُلِّ مِائَهًِْ عَامٍ لِنَسْأَلَهُ عَمَّنْ مَضَی مِنَّا إِلَی مَا صَارُوا وَ کَیْفَ حَالُهُمْ وَ مَا ذَا لَقُوا بَعْدَ الْمَوْتِ وَ أَیُّ شَیْءٍ صُنِعَ بِهِمْ لِیَعْمَلَ النَّاسُ عَلَی الْیَقِینِ اضْمَحَلَّ الشَّکُّ وَ ذَهَبَ الْغِلُّ عَنِ الْقُلُوبِ قَالَ إِنَّ هَذِهِ مَقَالَهًُْ مَنْ أَنْکَرَ الرُّسُلَ وَ کَذَّبَهُمْ وَ لَمْ یُصَدِّقْ بِمَا بِهِ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِذَا أَخْبَرُوا وَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ أَخْبَرَ فِی کِتَابِهِ عَزَّوَجَلَّ عَلَی لِسَانِ الْأَنْبِیَاءِ (حَالَ مَنْ مَاتَ مِنَّا أَ فَیَکُونُ أَحَدٌ أَصْدَقَ مِنَ اللَّهِ قَوْلًا وَ مِنْ رُسُلِهِ وَ قَدْ رَجَعَ إِلَی الدُّنْیَا مِمَّنْ مَاتَ خَلْقٌ کَثِیرٌ مِنْهُمْ أَصْحَابُ الْکَهْفِ أَمَاتَهُمُ اللَّهُ ثَلَاثَمِائَهًِْ عَامٍ وَ تِسْعَهًًْ ثُمَّ بَعَثَهُمْ فِی زَمَانِ قَوْمٍ أَنْکَرُوا الْبَعْثَ لِیَقْطَعَ حُجَّتَهُمْ وَ لِیُرِیَهُمْ قُدْرَتَهُ وَ لِیَعْلَمُوا أَنَّ الْبَعْثَ حَقٌّ وَ أَمَاتَ اللَّهُ إِرْمِیَا النَّبِیَّ (علیه السلام) الَّذِی نَظَرَ إِلَی‌خَرَابِ بَیْتِ الْمَقْدِسِ وَ مَا حَوْلَهُ حِینَ غَزَاهُمْ بُخْتَنَصَّرُ فَقَالَ أَنَّی یُحْیِی هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَهًَْ عامٍ ثُمَّ أَحْیَاهُ وَ نَظَرَ إِلَی أَعْضَائِهِ کَیْفَ تَلْتَئِمُ وَ کَیْفَ تَلْبَسُ اللَّحْمَ وَ إِلَی مَفَاصِلِهِ وَ عُرُوقِهِ کَیْفَ تُوصَلُ فَلَمَّا اسْتَوَی قَاعِداً قالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ.

امام صادق (علیه السلام) عبدالله‌بن‌سنان حدیثی از امام صادق (علیه السلام) نقل می‌کند و می‌گوید مُلحدی از ایشان سؤال کرد و گفت: «اگر خداوند هر صد سال، یکی از مردگان را به ما باز می‌گرداند، از او درباره‌ی گذشتگان خود و اینکه چگونه شدند و حالشان چگونه است و بعد از مرگ چه دیدند و با آنان چه شد، سؤال می‌کردیم و [به این ترتیب] بر یقین مردم افزوده می‌شد، شک از بین می‌رفت و زنجیرها از قلب‌ها برداشته می‌شد». امام (علیه السلام) فرمود: این سخن کسی است که پیامبران را انکار می‌کند و آنان را تکذیب می‌نماید و به آنچه که از جانب خداوند آورده‌اند باور ندارد. آنان (پیامبران) خبر دادند و گفتند: خداوند عزّوجلّ در کتاب خود با زبان پیامبران [صاحب کتاب]، از احوال مردگان به ما خبر داد. آیا کسی از خداوند و فرستادگانش راستگوتر است؟! و بسیاری از کسانی که مُردند، به این دنیا بازگشتند؛ از جمله اصحاب کهف که خداوند ایشان را سیصدونه سال مرده نگه داشت و سپس در دوره قومی که منکر زنده‌شدن دوباره بودند، زنده گردانید تا حجّت را بر آنان تمام کرده و قدرت خود را به ایشان نشان دهد. و اینکه بدانند رستاخیز، حق است. همچنین خداوند ارمیای نبی (علیه السلام) را میراند. وی وقتی بر ویرانی بیت‌المقدّس و اطراف آن، هنگامی که بخت‌النّصر بر آنان حمله برد، نگریست، گفت: أَنَّیَ یحْیی هذِه اللّه بَعْدَ مَوْتِها فَأَمَاتَه اللّه مِئَةَ عَامٍ سپس [خدا] او را زنده کرد و او به اعضای خود نگریست که چگونه جمع می‌شوند و به هم می‌چسبند و گوشت بر تن می‌کند و به مفاصل و رگ‌های خود [نگاه کرد] که چگونه متّصل می‌گردد؛ هنگامی که کامل شد، ایستاد و گفت: أَعْلَمُ أَنَّ اللّه عَلَی کلِّ شَیءٍ قَدِیرٌ.

Imam Sadiq (peace be upon him): Abdullah ibn Sinan narrates a hadith from Imam Sadiq (peace be upon him) and says: A heretic asked him and said: "If Allah were to return one of the dead to us every hundred years, we would ask him about our predecessors — what became of them, how they are, what they saw after death, and what happened to them — and [in this way] people's certainty would increase, doubt would vanish, and the chains would be lifted from hearts." The Imam (peace be upon him) said: This is the speech of one who denies the prophets and calls them liars and does not believe in what they have brought from Allah. They (the prophets) informed us and said: Allah the Mighty and Majestic, in His Book, through the tongues of the prophets [who possessed scriptures], informed us of the states of the dead. Is anyone more truthful in speech than Allah and His messengers?! And many of those who died returned to this world; among them are the Companions of the Cave, whom Allah kept dead for three hundred and nine years and then brought them back to life in the era of a people who denied resurrection, so that He might complete the proof against them and show them His power, and so that they might know that the resurrection is true. Likewise, Allah caused the prophet Irmiya (peace be upon him) to die. When he looked upon the ruin of Bayt al-Maqdis and its surroundings, at the time when Bukhtnassar had attacked them, he said: أَنَّیَ یحْیی هذِهِ اللّه بَعْدَ مَوْتِها فَأَمَاتَهُ اللّه مِئَةَ عَامٍ [How will Allah give life to this after its death? So Allah caused him to die for a hundred years]. Then [Allah] brought him back to life, and he looked at his own limbs, how they were being gathered and joined together, and how flesh was being put on, and [he looked] at his joints and veins, how they were being connected; when he was complete, he stood up and said: أَعْلَمُ أَنَّ اللّه عَلَی کلِّ شَیءٍ قَدِیرٌ [I know that Allah has power over all things].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ્લાહ બિન સિનાન ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી એક હદીસ નકલ કરે છે અને કહે છે કે એક નાસ્તિકે તેમને પ્રશ્ન કર્યો અને કહ્યું: "જો અલ્લાહ દર સો વર્ષે એક મૃતકને અમારી પાસે પાછો મોકલે, તો અમે તેને અમારા પૂર્વજો વિશે અને તેઓ કેવા થયા, તેમની હાલત કેવી છે, મૃત્યુ પછી તેમણે શું જોયું અને તેમની સાથે શું થયું તે વિશે પ્રશ્ન કરીએ, અને [આ રીતે] લોકોના યકીનમાં વધારો થાય, શંકા દૂર થાય અને દિલો પરથી સાંકળો હટી જાય." ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: આ તે વ્યક્તિનું કથન છે જે પયગંબરોનો ઇનકાર કરે છે અને તેમને જૂઠલાવે છે અને જે કંઈ તેઓ અલ્લાહ તરફથી લાવ્યા છે તેના પર ઈમાન નથી લાવતો. તેઓ (પયગંબરો) એ ખબર આપી અને કહ્યું: અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ એ પોતાની કિતાબમાં પયગંબરો [સાહેબે કિતાબ] ની જબાનથી, અમને મૃતકોની હાલત વિશે ખબર આપી. શું કોઈ અલ્લાહ અને તેના રસૂલો કરતાં વધુ સાચું બોલનાર છે?! અને જેઓ મરી ગયા હતા તેમાંથી ઘણા લોકો આ દુનિયામાં પાછા ફર્યા; તેમાંથી અસ્હાબે કહ્ફ છે, જેમને અલ્લાહે ત્રણસો નવ વર્ષ સુધી મૃત રાખ્યા અને પછી એવી કૌમના જમાનામાં જીવતા કર્યા જેઓ પુનર્જીવનનો ઇનકાર કરતા હતા, જેથી તેમના પર હુજ્જત તમામ કરે અને પોતાની કુદરત તેમને બતાવે. અને એ કે તેઓ જાણે કે કયામત હક છે. તેવી જ રીતે અલ્લાહે ઇરમિયા નબી (અલયહિસ્સલામ) ને મૃત કર્યા. જ્યારે તેમણે બૈતુલ મુકદ્દસ અને તેની આસપાસના વિનાશને જોયો, જ્યારે બુખ્તનસ્સરે તેમના પર હુમલો કર્યો હતો, ત્યારે તેમણે કહ્યું: أَنَّیَ یحْیی هذِهِ اللّه بَعْدَ مَوْتِها فَأَمَاتَهُ اللّه مِئَةَ عَامٍ [અલ્લાહ આને તેના મૃત્યુ પછી કેવી રીતે જીવતું કરશે? તો અલ્લાહે તેમને સો વર્ષ સુધી મૃત રાખ્યા]. પછી [અલ્લાહે] તેમને જીવતા કર્યા અને તેમણે પોતાના અંગોને જોયા કે કેવી રીતે તે ભેગા થાય છે અને એકબીજા સાથે જોડાય છે અને ગોશ્ત ચઢે છે, અને પોતાના સાંધા અને નસો [ને જોયું] કે કેવી રીતે તે જોડાય છે; જ્યારે તેઓ સંપૂર્ણ થયા, ત્યારે ઊભા થયા અને કહ્યું: أَعْلَمُ أَنَّ اللّه عَلَی کلِّ شَیءٍ قَدِیرٌ [હું જાણું છું કે અલ્લાહ દરેક વસ્તુ પર કુદરત ધરાવે છે].

#10

عَنْ أصْبَغِ‌بْن نُباته أنّ إبن کَوّاء قَام ألی أمِیرالمُؤمِنینَ (علیه السلام) ... أَنَّ عُزَیْراً (علیه السلام) خَرَجَ مِنْ أَهْلِهِ وَ امْرَأَتِهِ فِی شَهْرِهَا وَ لَهُ یَوْمَئِذٍ خَمْسُونَ سَنَهًًْ فَلَمَّا ابْتَلَاهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِذَنْبِهِ أَمَاتَهُ مِائَهًَْ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ فَرَجَعَ إِلَی أَهْلِهِ وَ هُوَ ابْنُ خَمْسِینَ سَنَهًًْ فَاسْتَقْبَلَهُ ابْنُهُ وَ هُوَ ابْنُ مِائَهًِْ سَنَهًٍْ وَ رَدَّ اللَّهُ عُزَیْراً (علیه السلام) إِلَی الَّذِی کَانَ بِهِ فَقَالَ مَا تَزِیدُ فَقَالَ لَهُ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) سَلْ عَمَّا بَدَا لَکَ قَال إِنَّ أُنَاساً مِنْ أَصْحَابِکَ یَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ یُرَدُّونَ بَعْدَ الْمَوْتِ فَقَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَمَا قُلْتَ لَهُمْ قَالَ قُلْتُ لَا أُؤْمِنُ بِشَیْءٍ مِمَّا قُلْتُمْ فَقَالَ لَهُ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَیْلَکَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ ابْتَلَی قَوْماً بِمَا کَانَ مِنْ ذُنُوبِهِمْ فَأَمَاتَهُمْ قَبْلَ آجَالِهِمُ الَّتِی سُمِّیَتْ لَهُمْ ثُمَّ رَدَّهُمْ إِلَی الدُّنْیَا لِیَسْتَوْفُوا أَرْزَاقَهُمْ ثُمَّ أَمَاتَهُمْ بَعْدَ ذَلِکَ قَالَ فَکَبُرَ عَلَی ابْنِ الْکَوَّاءِ وَ لَمْ یَهْتَدِ لَهُ فَقَالَ لَهُ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَیْلَکَ تَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ قَالَ فِی کِتَابِه ... فِی عُزَیْرٍ (علیه السلام) حَیْثُ أَخْبَرَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَقَالَ أَوْ کَالَّذِی مَرَّ عَلی قَرْیَةٍ وَ هِیَ خاوِیَةٌ عَلی عُرُوشِها قالَ أَنَّی یُحْیِی هذِهِ اللهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللهُ وَ أَخَذَهُ بِذَلِکَ الذَّنْبِ مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ وَ رَدَّهُ إِلَی الدُّنْیَا فَقالَ کَمْ لَبِثْتَ فَقالَ لَبِثْتُ یَوْماً أَوْ بَعْضَ یَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ فَلَا تَشُکَّنَّ یَا ابْنَ الْکَوَّاءِ فِی قُدْرَهًِْ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ.

امام علی (علیه السلام) از اصبغ‌بن‌نباته نقل شده است که ابن‌کوّاء نزد امیرالمؤمنین آمد ... [امام علی (علیه السلام) به ابن‌کواء فرمود:] «عزیر (علیه السلام) درحالی‌که همسرش پابه‌ماه بود، خانواده را ترک گفته و از شهر خود خارج شد. او در این هنگام پنجاه‌ساله بود. پس زمانی‌که خداوند او را به سبب خطایش به بلا مبتلا کرد، صد سال او را میراند. سپس او را برانگیخت. پس او به نزد خانواده‌اش بازگشت درحالی‌که پنجاه‌ساله بود و فرزندش در حالی‌که صد سال داشت به استقبال او آمد. خداوند عزیر (علیه السلام) را به صورت و ظاهر همان عزیر (علیه السلام) قبل از آنکه بمیرد، برگرداند [درحالی‌که] چیزی [به عمر او] اضافه نشده‌بود». ... پس امیرالمومنین (علیه السلام) به آن مرد (ابن‌کواء) گفت: «از مسئله‌ای که برایت پیش آمده سؤال کن». گفت: «برخی از یاران تو می‌پندارند که پس از مرگ بازمی‌گردند». امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «تو به ایشان چه گفتی»؟ گفت: «من به چیزی که شما می‌گویید، ایمان ندارم». پس حضرت فرمود: «وای برتو! خداوند عزّوجلّ قومی را به‌خاطر گناهانشان به بلا گرفتار کرد و جان آن‌ها را پیش از فرارسیدن اجلی که برایشان تعیین شده گرفت. سپس آنان را به دنیا بازگرداند تا تمام ارزاق خود را بگیرند و پس از آن، آن‌ها را می‌راند». پس بر ابن‌کواء گران آمد و با آن هدایت نشد. امیرالمؤمنین (علیه السلام) به او فرمود: «وای بر تو! می‌دانی که خداوند در کتابش ... درباره‌ی عزیر آنجا که خبر داد و فرمود: کَالَّذِی مَرَّ عَلی قَرْیَةٍ وَ هِیَ خاوِیَةٌ عَلی عُرُوشِها قالَ أَنَّی یُحْیِی هذِهِ اللهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللهُ و به‌سبب آن گناه صد سال او را می‌راند؛ مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ سپس به دنیا بازگرداند؛ فَقالَ کَمْ لَبِثْتَ فَقالَ لَبِثْتُ یَوْماً أَوْ بَعْضَ یَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ ای پسرکواء در قدرت خدا شک مکن»!

Imam Ali (peace be upon him): It has been narrated from Asbagh ibn Nubata that Ibn Kawwa came to Amir al-Mu'minin ... [Imam Ali (peace be upon him) said to Ibn Kawwa:] "Uzair (peace be upon him), while his wife was in her final month of pregnancy, left his family and went out of his city. He was fifty years old at that time. When Allah afflicted him with a trial on account of his mistake, He caused him to die for a hundred years. Then He raised him. So he returned to his family while he was fifty years old, and his son, who was a hundred years old, came out to meet him. Allah returned Uzair (peace be upon him) in the very form and appearance of the same Uzair (peace be upon him) as before he died, [while] nothing had been added [to his age]." ... Then Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said to that man (Ibn Kawwa): "Ask about the matter that has arisen for you." He said: "Some of your companions claim that they will return after death." Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "What did you say to them?" He said: "I do not believe in anything you say." Then his eminence said: "Woe to you! Allah, the Mighty and Majestic, afflicted a people with a trial on account of their sins and took their souls before the arrival of the term appointed for them. Then He returned them to the world so that they might take all their sustenance, and after that He caused them to die." This weighed heavily upon Ibn Kawwa and he was not guided by it. Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said to him: "Woe to you! Do you know that Allah said in His Book ... concerning Uzair, where He informed and said: كَالَّذِی مَرَّ عَلی قَرْیَةٍ وَ هِیَ خاوِیَةٌ عَلی عُرُوشِها قالَ أَنَّی یُحْیِی هذِهِ اللهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللهُ [Or the like of him who passed by a town, and it had fallen down upon its roofs; he said: How will Allah give it life after its death? So Allah caused him to die], and on account of that sin He caused him to die for a hundred years; مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ [a hundred years, then raised him], then returned him to the world; فَقالَ کَمْ لَبِثْتَ فَقالَ لَبِثْتُ یَوْماً أَوْ بَعْضَ یَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ [He said: How long have you tarried? He said: I have tarried a day, or a part of a day. He said: Nay! you have tarried a hundred years]. O son of Kawwa, do not doubt the power of Allah!"

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અસ્બગ બિન નુબાતાથી નકલ થયું છે કે ઇબ્ને કવ્વા અમીરુલ મુઅમેનીન પાસે આવ્યો ... [ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ઇબ્ને કવ્વાને ફરમાવ્યું:] "ઉઝૈર (અલયહિસ્સલામ), જ્યારે તેમની પત્ની ગર્ભાવસ્થાના છેલ્લા મહિનામાં હતી, ત્યારે પરિવારને છોડીને પોતાના શહેરમાંથી બહાર નીકળી ગયા. તે સમયે તેઓ પચાસ વર્ષના હતા. પછી જ્યારે અલ્લાહે તેમને તેમની ભૂલના કારણે બલામાં મુબ્તલા કર્યા, ત્યારે સો વર્ષ સુધી તેમને મૃત રાખ્યા. પછી તેમને ઉઠાવ્યા. તો તેઓ પોતાના પરિવાર પાસે પાછા ફર્યા જ્યારે તેઓ પચાસ વર્ષના હતા, અને તેમનો પુત્ર જે સો વર્ષનો હતો, તેમના સ્વાગત માટે આવ્યો. અલ્લાહે ઉઝૈર (અલયહિસ્સલામ)ને એ જ ઉઝૈર (અલયહિસ્સલામ)ના મૃત્યુ પહેલાંના સ્વરૂપ અને દેખાવમાં પાછા લાવ્યા [જ્યારે કે તેમની ઉંમરમાં] કંઈ ઉમેરાયું ન હતું." ... પછી અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ તે વ્યક્તિ (ઇબ્ને કવ્વા)ને કહ્યું: "જે મસ્અલો તારા માટે ઊભો થયો છે તેના વિશે પૂછ." તેણે કહ્યું: "તમારા કેટલાક સાથીઓ માને છે કે તેઓ મૃત્યુ પછી પાછા ફરશે." અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તેં તેમને શું કહ્યું?" તેણે કહ્યું: "તમે જે કહો છો તેમાં હું વિશ્વાસ કરતો નથી." પછી હઝરતે ફરમાવ્યું: "તારા પર અફસોસ! અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ એક કૌમને તેમના ગુનાહોના કારણે બલામાં ગ્રસ્ત કર્યા અને તેમના માટે નિર્ધારિત અજલના આગમન પહેલાં તેમના જીવ લઈ લીધા. પછી તેમને દુનિયામાં પાછા લાવ્યા જેથી તેઓ પોતાની બધી રોજી લઈ શકે, અને ત્યારપછી તેમને મૃત કર્યા." આ ઇબ્ને કવ્વા પર ભારે લાગ્યું અને તેનાથી તે હિદાયત ન પામ્યો. અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ તેને ફરમાવ્યું: "તારા પર અફસોસ! શું તું જાણે છે કે અલ્લાહે પોતાની કિતાબમાં ... ઉઝૈર વિશે જ્યાં ખબર આપી અને ફરમાવ્યું: كَالَّذِی مَرَّ عَلی قَرْیَةٍ وَ هِیَ خاوِیَةٌ عَلی عُرُوشِها قالَ أَنَّی یُحْیِی هذِهِ اللهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللهُ [અથવા તે વ્યક્તિની જેમ જે એક ગામ પરથી પસાર થયો, અને તે પોતાની છતો પર પડી ગયું હતું; તેણે કહ્યું: અલ્લાહ તેને તેના મૃત્યુ પછી કેવી રીતે જીવન આપશે? તો અલ્લાહે તેને મૃત્યુ આપ્યું], અને તે ગુનાહના કારણે સો વર્ષ સુધી તેમને મૃત રાખ્યા; مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ [સો વર્ષ, પછી તેમને ઉઠાવ્યા], પછી દુનિયામાં પાછા લાવ્યા; فَقالَ کَمْ لَبِثْتَ فَقالَ لَبِثْتُ یَوْماً أَوْ بَعْضَ یَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ [તેમણે કહ્યું: તમે કેટલો સમય રહ્યા? તેમણે કહ્યું: હું એક દિવસ, અથવા દિવસનો કેટલોક ભાગ રહ્યો. તેમણે કહ્યું: નહીં! તમે સો વર્ષ રહ્યા]. ઓ કવ્વાના પુત્ર, અલ્લાહની કુદરતમાં શંકા ન કર!"

#11

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

مَثَلُ أَمْرِنَا فِی کِتَابِ اللَّهِ تَعَالَی مَثَلُ صَاحِبِ الْحِمَارِ أَمَاتَهُ اللَّهُ مِائَهًَْ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ.

امام باقر (علیه السلام) مَثَل امر ما مانند آن کسی است که خداوند او را صد سال میراند آنگاه دوباره برانگیخت. (اشاره به ظهور امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف))

Imam Baqir (peace be upon him): The likeness of our affair is like the one whom Allah caused to die for a hundred years, then raised him up again. (A reference to the appearance of Imam Zaman (may Allah hasten his noble reappearance))

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અમારા અમ્રનું ઉદાહરણ તે વ્યક્તિ જેવું છે જેને અલ્લાહે સો વર્ષ સુધી મૃત્યુ આપ્યું અને પછી ફરી ઉઠાવ્યો. (ઇમામ ઝમાન (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ)ના ઝુહૂર તરફ ઈશારો)

#12

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ مُؤَذِّنِ مَسْجِدِ الْأَحْمَرِ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) هَلْ فِی کِتَابِ اللَّهِ مَثَلٌ لِلْقَائِمِ فَقَالَ نَعَمْ آیَهًُْ صَاحِبِ الْحِمَارِ أَمَاتَهُ اللَّهُ مِائَهًَْ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ.

امام صادق (علیه السلام) شخصی از امام صادق (علیه السلام) سؤال کرد: «آیا در کتاب خداوند نمونه‌ای شبیه ماجرای قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف)وجود دارد»؟ فرمود: «بله! آیه‌ای که درباره‌ی صاحب الاغ است که خداوند او را صد سال می‌راند سپس او را برانگیخت».

Imam Sadiq (peace be upon him): A person asked Imam Sadiq (peace be upon him): "Is there in the Book of Allah an example resembling the story of al-Qa'im (may Allah hasten his noble reappearance)?" He said: "Yes! The verse concerning the owner of the donkey, whom Allah caused to die for a hundred years and then raised him up."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): એક વ્યક્તિએ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: "શું અલ્લાહની કિતાબમાં કાઇમ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ)ના પ્રસંગ જેવું કોઈ ઉદાહરણ છે?" તમે ફરમાવ્યું: "હા! તે આયત જે ગધેડાના માલિક વિશે છે, જેને અલ્લાહે સો વર્ષ સુધી મૃત્યુ આપ્યું અને પછી તેને ઉઠાવ્યો."

#13

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

هِیَ خَاوِیَةٌ عَلی عُرُوشِها أَیْ خَالِیَهًٌْ وَ قِیلَ: خَرَابٌ.

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) هِیَ خاوِیَةٌ عَلی عُرُوشِها یعنی زیر و رو شده‌بود وگفته شده به معنای ویران‌شده نیز است.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): هِیَ خاوِیَةٌ عَلی عُرُوشِها [it had fallen down upon its roofs] means it had been turned upside down, and it has also been said to mean ruined.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): هِیَ خاوِیَةٌ عَلی عُرُوشِها [તે પોતાની છતો પર પડી ગયું હતું] એટલે કે ઉલટ-પલટ થઈ ગયું હતું, અને એવું પણ કહેવાયું છે કે તેનો અર્થ વિરાન થયેલું પણ છે.