گفت: او مى‌فرمايد: «گاوى باشد كه نه براى شخم‌زدن رام شده؛ و نه براى زراعت آبكشى كند؛ از هر عيبى بركنار بوده و رنگ ديگرى در آن نباشد». گفتند:«الآن حقّ مطلب را آوردى». سپس [چنان گاوى را با زحمت پيدا كردند و] آن را سر بريدند؛ ولى مايل نبودند اين كار را انجام دهند.
Musa said: He says, Surely she is a cow not made submissive that she should plough the land, nor does she irrigate the tilth; sound, without a blemish in her. They said: Now you have brought the truth; so they sacrificed her, though they had not the mind to do (it).
તેણે કહ્યું કે બેશક (અલ્લાહ) ફરમાવે છે કે તે ગાય એવી હોય કે જેને ઝમીન ખેડવા અથવા ખેતરોને પાણી પાવા માટે હજી કામે લગાડી ન હોય; તંદુરસ્ત અને એક રંગની ડાઘ વિનાની હોય; તેઓ બોલ્યા હવે તેં ઠીક ઠીક જણાવ્યું; પછી તેમણે તેને ઝબ્હ કરી, જો કે તેઓ આ કાર્ય કરવા ચાહતા ન હતા.
أَیْ لَمْ تَذَلَّلْ.
امام صادق (علیه السلام) یعنی رام نشود.
Imam Sadiq (peace be upon him): [meaning] it is not tamed.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): [એટલે કે] તે કાબૂમાં ન હોય.
لَمْ تَذَلَّلْ لِإِثَارَهًِْ الْأَرْضِ وَ لَمْ تَرْضَ بِهَا.
امام عسکری (علیه السلام) برای شخم زدن زمین، رام نگردد و بدان کار راضی نشود.
Imam Askari (peace be upon him): It is not tamed for plowing the land, and does not submit to that work.
ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): જમીન ખેડવા માટે તે કાબૂમાં નથી અને તે કામ માટે રાજી નથી.
وَ لَا هِیَ مِمَّنْ تَجُرُّ الدَّوَالِیَ وَ لَا تُدِیرُ النَّوَاعِیرَ قَدْ أُعْفِیَتْ مِنْ ذَلِکَ أَجْمَعَ.
امام عسکری (علیه السلام) و کارش بالاکشیدن دلو آب یا گرداندن دولاب نباشد و از همه‌ی این کارها برکنار بوده‌باشد.
Imam Askari (peace be upon him): And its task is not to draw up water buckets or turn the water-wheel; it is exempt from all of these tasks.
ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): અને તેનું કામ પાણીની ડોલ ખેંચવાનું કે પાણીચક્ર ફેરવવાનું નથી; તે આ બધા કામોથી મુક્ત છે.
أَیْ لَا تَسْقِی الزَّرْعَ.
امام صادق (علیه السلام) یعنی زراعت را آبیاری نمی‌کند.
Imam Sadiq (peace be upon him): [meaning] it does not irrigate the crops.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): [એટલે કે] તે પાકને પાણી પાતું નથી.
مُسَلَّمَةٌ مِنَ الْعُیُوبِ کُلِّهَا لَا عَیْبَ فِیهَا.
امام عسکری (علیه السلام) مُسَلَّمَةٌ [یعنی] از همه‌ی عیب‌ها [سالم باشد] و هیچ عیبی در آن نباشد.
Imam Askari (peace be upon him): مُسَلَّمَةٌ [meaning] free from every blemish, with no defect in it.
ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): مُسَلَّمَةٌ [એટલે કે] દરેક ખામીથી મુક્ત, તેમાં કોઈ ખોડ ન હોય.
لا شِیَةَ فِیها لَا لَوْنَ فِیهَا مِنْ غَیْرِهَا.
امام عسکری (علیه السلام) لاَّ شِیَةَ فِیهَا [یعنی] به جز رنگ خود، رنگ دیگری بر آن نباشد.
Imam Askari (peace be upon him): لا شِیَةَ فِیها [meaning] it has no color other than its own.
ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): لا شِیَةَ فِیها [એટલે કે] તેના પોતાના રંગ સિવાય તેમાં બીજો કોઈ રંગ ન હોય.
أَیْ لَا نُقْطَهًَْ فِیهَا إِلَّا الصُّفْرَهًُْ.
امام صادق (علیه السلام) در پوست بدنش به جز رنگ زرد الوان دیگری وجود ندارد.
Imam Sadiq (peace be upon him): [meaning] in its skin there is no other color besides yellow.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): [એટલે કે] તેની ચામડીમાં પીળા સિવાય બીજો કોઈ રંગ નથી.
فَلَمَّا سَمِعُوا هَذِهِ الصِّفَاتِ قَالُوا: یَا مُوسَی (علیه السلام): أَ فَقَدْ أَمَرَنَا رَبُّنَا بِذَبْحِ بَقَرَهًٍْ هَذِهِ صِفَتُهَا؟ قَالَ: بَلَی! وَ لَمْ یَقُلْ مُوسَی (علیه السلام) فِی الِابْتِدَاءِ بِذَلِکَ لِأَنَّهُ لَوْ قَالَ إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُکُمْ لَکَانُوا إِذَا قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّکَ یُبَیِّنْ لَنَا مَا هِیَ وَ مَا لَوْنُهَا وَ مَا هِیَ کَانَ لَا یَحْتَاجُ أَنْ یَسْأَلَهُ ذَلِکَ عَزَّوَجَلَّ وَ لَکِنْ کَانَ یُجِیبُهُمْ هُوَ بِأَنْ یَقُولَ أَمَرَکُمْ بِبَقَرَهًٍْ فَأَیُّ شَیْءٍ وَقَعَ عَلَیْهِ اسْمُ الْبَقَرِ فَقَدْ خَرَجْتُمْ مِنْ أَمْرِهِ إِذَا ذَبَحْتُمُوهَا. قَالَ: فَلَمَّا اسْتَقَرَّ الْأَمْرُ عَلَیْهِمْ طَلَبُوا هَذِهِ الْبَقَرَهًَْ فَلَمْ یَجِدُوهَا إِلَّا عِنْدَ شَابٍّ مِنْ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ أَرَاهُ اللَّهُ فِی مَنَامِهِ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیّاً (علیه السلام) وَ طَیِّبِی ذُرِّیَّتِهِمَا فَقَالَا لَهُ: أَمَا إِنَّکَ کُنْتَ لَنَا مُحِبّاً مُفَضِّلًا وَ نَحْنُ نُرِیدُ أَنْ نَسُوقَ إِلَیْکَ بَعْضَ جَزَائِکَ فِی الدُّنْیَا فَإِذَا رَامُوا شِرَاءَ بَقَرَتِکَ فَلَا تَبِعْهَا إِلَّا بِأَمْرِ أُمِّکَ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یُلَقِّنُهَا مَا یُغْنِیکَ بِهِ وَ عَقِبَکَ فَفَرِحَ الْغُلَامُ وَ جَاءَهُ الْقَوْمُ یَطْلُبُونَ بَقَرَتَهُ. فَقَالُوا: بِکَمْ تَبِیعُ بَقَرَتَکَ؟ قَالَ: بِدِینَارَیْنِ وَ الْخِیَارُ لِأُمِّی. قَالُوا: قَدْ رَضِینَا بِدِینَارٍ فَسَأَلَهَا فَقَالَتْ: بَلْ بِأَرْبَعَهًٍْ. فَأَخْبَرَهُمْ فَقَالُوا: نُعْطِیکَ دِینَارَیْنِ. فَأَخْبَرَ أُمَّهُ: فَقَالَتْ: بِثَمَانِیهًٍْ. فَمَا زَالُوا یَطْلُبُونَ عَلَی النِّصْفِ مِمَّا تَقُولُ أُمُّهُ وَ یَرْجِعُ إِلَی أُمِّهِ فَتُضَعِّفُ الثَّمَنَ حَتَّی بَلَغَ ثَمَنُهَا مِلْءَ مَسْکِ ثَوْرٍ أَکْبَرَ مَا یَکُونُ مَلَئُوهُ دَنَانِیرَ فَأَوْجَبَ لَهُمُ الْبَیْعَ.
امام عسکری (علیه السلام) وقتی این اوصاف را شنیدند گفتند: «ای موسی (علیه السلام)! آیا پروردگارمان به ما فرمان داده گاوی با چنین اوصافی سر ببریم»؟ گفت: «آری»! البته موسی (علیه السلام) در ابتدا به آنها چنین نگفت؛ چرا که اوّل بار، وقتی می‌گفتند: از پروردگارت بخواه تا برای ما بیان کند آن چگونه گاوی‌است و چه رنگی دارد، به آنها فرمان خداوند را رسانده‌بود و دیگر نیاز نبود موسی (علیه السلام) درباره‌ی [خصوصیّات] گاو از خداوند سؤال کند؛ بلکه به آنها پاسخ‌داد که خداوند شما را به کشتن یک گاو فرمان داده است و آنها با کشتن هر حیوانی که «گاو» نام داشته‌باشد به فرمان خداوند عمل کرده‌بودند. امّا چون امر بر چنین گاوی قرارگرفت آنها به جستجو پرداختند و چنین گاوی را تنها نزد جوانی از قوم بنی‌اسرائیل یافتند. خدای عزّوجلّ محمّد (و علی (علیه السلام) و پاکان خاندان ایشان را به خواب آن جوان آورد. ایشان به او گفتند: «تو دوستدار ما هستی و ما را از دیگران برتر دانسته‌ای؛ پس ما می‌خواهیم گوشه‌ای از پاداشت را در دنیا به تو عطا کنیم [به این صورت که] وقتی آنها خواستند گاوت را بخرند، آن را فقط به فرمان مادرت به آنها بفروش؛ زیرا خداوند عزّوجلّ به مادرت الهام می‌کند چیزی از آنها بخواهد که تو و فرزندانت را بی‌نیاز کند». جوان خوشحال شد و آن قوم آمدند تا گاوش را بخرند. به او گفتند: «گاو خود را چند می‌فروشی»؟ گفت: «دو دینار امّا اختیار آن با مادرم است». گفتند: «ما به یک دینار راضی هستیم». جوان از مادرش پرسید؛ مادرش گفت: «چهار دینار». جوان به آنها خبر داد. گفتند: «دو دینار به تو می‌دهیم». او به مادرش خبر داد؛ مادر گفت: «هشت دینار». جوان به آنها خبر داد و آنها همچنان می‌خواستند نصف چیزی که مادرش می‌گفت به او بدهند و مادرش نیز قیمت را دو برابر می‌کرد. تا این که قیمت را به آنجا رساند که آنها باید پوست گاوی بزرگتر را از دینار انباشته کنند و این قیمت را برای فروش گاو تعیین کرد.
Imam Askari (peace be upon him): When they heard these descriptions, they said: "O Musa (peace be upon him)! Has our Lord commanded us to slaughter a cow with such attributes?" He said: "Yes!" Of course, Musa (peace be upon him) did not say this to them at the outset; because the first time, when they said: Ask your Lord to make clear to us what kind of cow it is and what its color is, he had conveyed Allah's command to them and there was no longer any need for Musa (peace be upon him) to ask Allah about the [characteristics of the] cow; rather, he had answered them that Allah has commanded you to slaughter a cow, and they would have acted upon Allah's command by slaughtering any animal that was called "cow." But when the command settled upon such a specific cow, they began searching, and they found such a cow only with a young man from the people of Bani Isra'il. Allah the Mighty and Majestic brought Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) and the pure ones of their household into the young man's dream. They said to him: "You are our lover and have preferred us above others; so we wish to grant you a portion of your reward in this world [in this way, that] when they come to buy your cow, do not sell it to them except by your mother's instruction; for Allah the Mighty and Majestic will inspire your mother to demand from them something that will make you and your children free from need." The young man was delighted, and those people came to buy his cow. They said to him: "For how much will you sell your cow?" He said: "Two dinars, but the choice is with my mother." They said: "We are content with one dinar." The young man asked his mother; his mother said: "Four dinars." The young man informed them. They said: "We will give you two dinars." He informed his mother; the mother said: "Eight dinars." The young man informed them, and they kept wanting to give him half of what his mother said, and his mother in turn kept doubling the price. Until she brought the price to the point that they had to fill the hide of a great bull with dinars, and she set this as the price for the sale of the cow.
ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે તેઓએ આ ગુણો સાંભળ્યા તો કહ્યું: "ઓ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)! શું અમારા પરવરદિગારે અમને આવા ગુણો ધરાવતી ગાય ઝબ્હ કરવાનો હુકમ આપ્યો છે?" તેમણે કહ્યું: "હા!" અલબત્ત, મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ શરૂઆતમાં તેઓને આવું કહ્યું ન હતું; કારણ કે પ્રથમ વખત, જ્યારે તેઓ કહેતા હતા: તમારા પરવરદિગાર પાસેથી માંગો કે અમારા માટે સ્પષ્ટ કરે કે તે કેવી ગાય છે અને તેનો રંગ કેવો છે, ત્યારે તેમણે અલ્લાહનો હુકમ તેઓ સુધી પહોંચાડી દીધો હતો અને હવે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ ગાયના [ગુણો] વિશે અલ્લાહને પૂછવાની જરૂર ન હતી; બલ્કે તેઓએ તેઓને જવાબ આપ્યો કે અલ્લાહે તમને એક ગાય ઝબ્હ કરવાનો હુકમ આપ્યો છે અને તેઓ કોઈ પણ પ્રાણી જેનું નામ "ગાય" હોય તેને ઝબ્હ કરીને અલ્લાહના હુકમ પર અમલ કરી શકતા હતા. પરંતુ જ્યારે આદેશ આવી ચોક્કસ ગાય પર સ્થિર થયો ત્યારે તેઓ શોધમાં લાગી ગયા અને આવી ગાય તેઓને ફક્ત બની ઇસરાઈલ કૌમના એક જુવાન પાસે મળી. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ એ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના ખાનદાનના પવિત્ર લોકોને તે જુવાનના સ્વપ્નમાં લાવ્યા. તેઓએ તેને કહ્યું: "તું અમારો પ્રેમી છે અને તેં અમને બીજાઓ ઉપર શ્રેષ્ઠ ગણ્યા છે; તો અમે ઇચ્છીએ છીએ કે તારા બદલાનો એક ભાગ દુનિયામાં તને આપીએ [આ રીતે કે] જ્યારે તેઓ તારી ગાય ખરીદવા ઇચ્છે, ત્યારે તેને ફક્ત તારી માતાના હુકમથી જ તેઓને વેચજે; કારણ કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તારી માતાને ઇલ્હામ કરશે કે તેઓ પાસેથી એવી કોઈ ચીજ માંગે જે તને અને તારા સંતાનોને બેનિયાઝ કરી દે." જુવાન ખુશ થયો અને તે કૌમ તેની ગાય ખરીદવા આવી. તેઓએ તેને કહ્યું: "તું તારી ગાય કેટલામાં વેચીશ?" તેણે કહ્યું: "બે દીનારમાં, પરંતુ તેનો અધિકાર મારી માતાનો છે." તેઓએ કહ્યું: "અમે એક દીનારથી રાજી છીએ." જુવાને પોતાની માતાને પૂછ્યું; તેની માતાએ કહ્યું: "ચાર દીનાર." જુવાને તેઓને ખબર આપી. તેઓએ કહ્યું: "અમે તને બે દીનાર આપીશું." તેણે પોતાની માતાને ખબર આપી; માતાએ કહ્યું: "આઠ દીનાર." જુવાને તેઓને ખબર આપી અને તેઓ હજુ પણ તેની માતા જે કહેતી હતી તેનું અડધું આપવા માંગતા હતા અને તેની માતા પણ કિંમત બમણી કરતી હતી. ત્યાં સુધી કે કિંમતને એટલી પહોંચાડી કે તેઓએ એક મોટા બળદની ચામડીને દીનારોથી ભરવી પડે, અને આ કિંમત ગાયના વેચાણ માટે નક્કી કરી.
قالُوا الْآنَ جِئْتَ بِالْحَقِّ هِیَ بَقَرَهًُْ فُلَانٍ فَذَهَبُوا لِیَشْتَرُوهَا فَقَالَ: لَا أَبِیعُهَا إِلَّا بِمِلْءِ جِلْدِهَا ذَهَباً فَرَجَعُوا إِلَی مُوسَی (علیه السلام) فَأَخْبَرُوهُ فَقَالَ لَهُمْ مُوسَی (علیه السلام): لَا بُدَّ لَکُمْ مِنْ ذَبْحِهَا بِعَیْنِهَا فَاشْتَرَوْهَا بِمِلْءِ جِلْدِهَا ذَهَباً.
امام صادق (علیه السلام) [بنی‌اسرائیل] گفتند: حالا حقّ مطلب را بیان کردی! این گاو مال فلان کسی است [که می‌شناسیم]. پس نزد آن پسر رفتند تا گاو را از او بخرند. پسر گفت: «آن را نمی‌فروشم مگر اینکه پوستش را پر از طلا کنید و به من باز گردانید». آنها نزد موسی (علیه السلام) بازگشتند و ماجرا را برای او تعریف کردند. موسی (علیه السلام) فرمود: «شما چاره‌ای ندارید و باید همان گاو را ذبح کنید». پس بنی‌اسرائیل رفتند در ازای طلایی که پوست گاو را پر کند، آن را خریدند.
Imam Sadiq (peace be upon him): [The Children of Israel] said: 'Now you have brought the truth!' This cow belongs to a certain man [whom we know]. So they went to that young man to buy the cow from him. The young man said: 'I will not sell it unless you fill its hide with gold and give it back to me.' They returned to Musa (peace be upon him) and told him what had happened. Musa (peace be upon him) said: 'You have no choice; you must slaughter that very cow.' So the Children of Israel went and bought it in exchange for enough gold to fill its hide.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): [બની ઇસ્રાઇલે] કહ્યું: 'હવે તમે સાચી વાત જણાવી! આ ગાય ફલાણા વ્યક્તિની છે [જેને અમે ઓળખીએ છીએ].' પછી તેઓ તે યુવાન પાસે ગયા જેથી તેની પાસેથી ગાય ખરીદે. યુવાને કહ્યું: 'હું આ ગાય નહીં વેચું સિવાય કે તમે તેની ચામડીને સોનાથી ભરીને મને પાછી આપો.' તેઓ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પાસે પાછા ફર્યા અને ઘટના તેમને જણાવી. મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'તમારી પાસે બીજો કોઈ ઉપાય નથી અને તમારે તે જ ગાયને ઝબહ કરવી પડશે.' પછી બની ઇસ્રાઇલ ગયા અને ગાયની ચામડી ભરાય તેટલા સોનાના બદલામાં તેને ખરીદી.
فَطَلَبُوهَا فَوَجَدُوهَا عِنْدَ فَتًی مِنْ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ فَقَالَ: لَا أَبِیعُهَا إِلَّا مِلْءَ مَسْکِهَا ذَهَباً. فَجَاءُوا إِلَی مُوسَی (علیه السلام) فَقَالُوا لَهُ ذَلِکَ. فَقَالَ: اشْتَرُوهَا. فَاشْتَرَوْهَا وَ جَاءُوا بِهَا.
امام رضا (علیه السلام) دنبال آن گاو گشتند و آن را نزد جوانی از بنی‌اسرائیل یافتند. آن جوان گفت من این گاو را نمی‌فروشم مگر آنکه پوست آن را پر از طلای سرخ کنید. آنها نزد موسی (علیه السلام) آمده و حکایت را بازگفتند. موسی (علیه السلام) فرمود: «آن گاو را بخرید»! پس آن گاو را خریدند و نزد موسی (علیه السلام) آوردند.
Imam Rida (peace be upon him): They searched for that cow and found it with a young man from Bani Isra'il. That young man said, "I will not sell this cow unless you fill its hide with red gold." They came to Musa (peace be upon him) and told him the story. Musa (peace be upon him) said, "Buy that cow!" So they bought the cow and brought it to Musa (peace be upon him).
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): તેઓ તે ગાયની શોધમાં નીકળ્યા અને તેને બની ઇસ્રાઇલના એક યુવાન પાસે મળી. તે યુવાને કહ્યું કે હું આ ગાય નહીં વેચું સિવાય કે તમે તેની ચામડી લાલ સોનાથી ભરી દો. તેઓ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા અને હકીકત જણાવી. મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "તે ગાયને ખરીદી લો!" તેથી તેમણે તે ગાયને ખરીદી અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પાસે લાવ્યા.
فَرَجَعُوا إِلَی مُوسَی (علیه السلام) وَ قَالُوا: لَمْ نَجِدْ هَذَا النَّعْتَ إِلَّا عِنْدَ غُلَامٍ مِنْ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ وَ قَدْ أَبَی أَنْ یَبِیعَهَا إِلَّا بِمِلْءِ مَسْکِهَا دَنَانِیرَ. قَالَ: فَاشْتَرُوهَا فَابْتَاعُوهَا.
ابن‌عباس (رحمة الله علیه) به نزد موسی (علیه السلام) بازگشتند و گفتند: گاوی با این صفات را، تنها، نزد جوانی از بنی‌اسرائیل یافتیم که فقط در ازای پرکردن پوست گاو با دینار، آن را می‌فروشد». [موسی (علیه السلام)] گفت: «آن را بخرید»؛ پس آن را خریدند.
Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): They returned to Musa (peace be upon him) and said: "We found a cow with these qualities only with a young man from the Children of Israel, who will sell it only in exchange for filling its hide with dinars." [Musa (peace be upon him)] said: "Buy it"; so they bought it.
ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): તેઓ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પાસે પાછા ફર્યા અને કહ્યું: "આ ગુણોવાળી ગાય અમને ફક્ત બની ઇસરાઇલના એક જુવાન પાસે મળી, જે તેને ફક્ત ગાયની ચામડી દીનારોથી ભરવાના બદલામાં જ વેચે છે." [મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ] કહ્યું: "તેને ખરીદી લો"; તો તેઓએ તેને ખરીદી લીધી.
ثُمَّ ذَبَحُوهَا فَأَخَذُوا قِطْعَهًًْ وَ هِیَ عَجْبُ الذَّنَبِ الَّذِی مِنْهُ خُلِقَ ابْنُ آدَمَ (علیه السلام) وَ عَلَیْهِ یُرْکَبُ إِذَا أُعِیدَ خَلْقاً جَدِیداً فَضَرَبُوهُ بِهَا وَ قَالُوا: اللَّهُمَّ! بِجَاهِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ لَمَّا أَحْیَیْتَ هَذَا الْمَیِّتَ وَ أَنْطَقْتَهُ لِیُخْبِرَ عَنْ قَاتِلِهِ فَقَامَ سَالِماً سَوِیّاً وَ قَالَ: یَا نَبِیَّ اللَّهِ! قَتَلَنِی هَذَانِ ابْنَا عَمِّی حَسَدَانِی عَلَی ابْنَهًِْ عَمِّی فَقَتَلَانِی وَ أَلْقَیَانِی فِی مَحَلَّهًِْ هَؤُلَاءِ لِیَأْخُذُوا دِیَتِی فَأَخَذَ مُوسَی (علیه السلام) الرَّجُلَیْنِ فَقَتَلَهُمَا وَ کَانَ قَبْلَ أَنْ یَقُومَ الْمَیِّتُ ضَرَبَ بِقِطْعَهًٍْ مِنَ الْبَقَرَهًِْ فَلَمْ یَحْیَ. فَقَالُوا: یَا نَبِیَّ اللَّهِ! أَیْنَ مَا وَعَدْتَنَا عَنِ اللَّهِ؟ قَالَ مُوسَی (علیه السلام): قَدْ صَدَقْتَ وَ ذَلِکَ إِلَی اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَأَوْحَی اللَّهُ تَعَالَی إِلَیْهِ: یَا مُوسَی (علیه السلام)! إِنِّی لَا أُخْلِفُ وَعْدِی وَ لَکِنْ لِیُقَدِّمُوا لِلْفَتَی مِنْ ثَمَنِ بَقَرَتِهِ فَیَمْلَئُوا مَسْکَهَا دَنَانِیرَ ثُمَّ أُحْیِی هَذَا فَجَمَعُوا أَمْوَالَهُمْ وَ وَسَّعَ اللَّهُ جِلْدَ الثَّوْرِ حَتَّی وُزِنَ مَا مُلِئَ بِهِ جِلْدُهُ فَبَلَغَ خَمْسَهًَْ آلَافِ أَلْفِ دِینَارٍ. فَقَالَ بَعْضُ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ لِمُوسَی (علیه السلام) وَ ذَلِکَ بِحَضْرَهًِْ الْمَقْتُولِ الْمَنْشُورِ الْمَضْرُوبِ بِبَعْضِ الْبَقَرَهًِْ: لَا نَدْرِی أَیُّهُمَا أَعْجَبُ إِحْیَاءُ اللَّهِ هَذَا وَ إِنْطَاقُهُ بِمَا نَطَقَ أَوْ إِغْنَاؤُهُ لِهَذَا الْفَتَی بِهَذَا الْمَالِ الْعَظِیمِ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ: یَا مُوسَی (علیه السلام)! قُلْ لِبَنِی‌إِسْرَائِیلَ مَنْ أَحَبَّ مِنْکُمْ أَنْ أُطَیِّبَ فِی الدُّنْیَا عَیْشَهُ وَ أُعَظِّمَ فِی جِنَانِی مَحَلَّهُ وَ أَجْعَلَ بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ فِیهَا مُنَادَمَتَهُ لِیَفْعَلْ کَمَا فَعَلَ هَذَا الْفَتَی إِنَّهُ کَانَ قَدْ سَمِعَ مِنْ مُوسَی‌بْنِ‌عِمْرَانَ (علیه السلام) ذِکْرَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ آلِهِمَا الطَّیِّبِینَ وَ کَانَ عَلَیْهِمْ مُصَلِّیاً وَ لَهُمْ عَلَی جَمِیعِ الْخَلَائِق‌مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ الْمَلَائِکَهًِْ مُفَضِّلًا فَلِذَلِکَ صَرَفْتُ إِلَیْهِ الْمَالَ الْعَظِیمَ لِیَتَنَعَّمَ بِالطَّیِّبَاتِ وَ یَتَکَرَّمَ بِالْهِبَاتِ وَ الصِّلَاتِ وَ یَتَحَبَّبَ بِمَعْرُوفِهِ إِلَی ذَوِی الْمَوَدَّاتِ وَ یَکْبِتَ بِنَفَقَاتِهِ ذَوِی الْعَدَاوَاتِ. قَالَ الْفَتَی: یَا نَبِیَّ اللَّهِ! کَیْفَ أَحْفَظُ هَذِهِ الْأَمْوَالَ أَمْ کَیْفَ أَحْذَرُ مِنْ عَدَاوَهًِْ مَنْ یُعَادِینِی فِیهَا وَ حَسَدِ مَنْ یَحْسُدُنِی لِأَجْلِهَا؟ قَالَ: قُلْ عَلَیْهَا مِنَ الصَّلَاهًِْ عَلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ (علیهم السلام) مَا کُنْتَ تَقُولُهُ قَبْلَ أَنْ تَنَالَهَا فَإِنَّ الَّذِی رَزَقَکَهَا بِذَلِکَ الْقَوْلِ مَعَ صِحَّهًِْ الِاعْتِقَادِ یَحْفَظُهَا عَلَیْکَ أَیْضاً بِهَذَا الْقَوْلِ مَعَ صِحَّهًِْ الِاعْتِقَادِ. فَقَالَهَا الْفَتَی فَمَا رَامَهَا حَاسِدٌ لَهُ لِیُفْسِدَهَا أَوْ لِصٌّ لِیَسْرِقَهَا أَوْ غَاصِبٌ لِیَغْصِبَهَا إِلَّا دَفَعَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عَنْهَا بِلَطِیفَهًٍْ مِنْ لَطَائِفِهِ حَتَّی یَمْتَنِعَ مِنْ ظُلْمِهِ اخْتِیَاراً أَوْ مَنَعَهُ مِنْهُ بِآفَهًٍْ أَوْ دَاهِیَهًٍْ حَتَّی یَکُفَّهُ عَنْهُ کَفَّ اضْطِرَارٍ. قَالَ (علیه السلام): فَلَمَّا قَالَ مُوسَی (علیه السلام) لِلْفَتَی ذَلِکَ وَ صَارَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لَهُ بِمَقَالَتِهِ حَافِظاً قَالَ هَذَا الْمَنْشُورُ: اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ بِمَا سَأَلَکَ بِهِ هَذَا الْفَتَی مِنَ الصَّلَاهًِْ عَلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ وَ التَّوَسُّلِ بِهِمْ أَنْ تُبْقِیَنِی فِی الدُّنْیَا مُتَمَتِّعاً بِابْنَهًِْ عَمِّی وَ تُخْزِیَ عَنِّی أَعْدَائِی وَ حُسَّادِی وَ تَرْزُقَنِی فِیهَا خَیْراً کَثِیراً طَیِّباً فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ یَا مُوسَی (علیه السلام) إِنَّ لِهَذَا الْفَتَی الْمَنْشُورِ بَعْدَ الْقَتْلِ سِتِّینَ سَنَهًًْ وَ قَدْ وَهَبْتُ لَهُ لِمَسْأَلَتِهِ وَ تَوَسُّلِهِ بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ (علیهم السلام) سَبْعِینَ سَنَهًًْ تَمَامَ مِائَهًٍْ وَ ثَلَاثِینَ سَنَهًًْ صَحِیحَهًٌْ حَوَاسُّهُ ثَابِتٌ فِیهَا جَنَانُهُ قَوِیَّهًٌْ فِیهَا شَهَوَاتُهُ یَتَمَتَّعُ بِحَلَالِ هَذِهِ الدُّنْیَا وَ یَعِیشُ وَ لَا یُفَارِقُهَا وَ لَا تُفَارِقُهُ فَإِذَا حَانَ حِینُهُ حَانَ حِینُهَا وَ مَاتَا جَمِیعاً مَعاً فَصَارَا إِلَی جِنَانِی فَکَانَا زَوْجَیْنِ فِیهَا نَاعِمَیْنِ وَ لَوْ سَأَلَنِی یَا مُوسَی (علیه السلام) هَذَا الشَّقِیُّ الْقَاتِلُ بِمِثْلِ مَا تَوَسَّلَ بِهِ هَذَا الْفَتَی عَلَی صِحَّهًِْ اعْتِقَادِهِ أَنْ أَعْصِمَهُ مِنَ الْحَسَدِ وَ أُقْنِعَهُ بِمَا رَزَقْتُهُ وَ ذَلِکَ هُوَ الْمُلْکُ الْعَظِیمُ لَفَعَلْتُ وَ لَوْ سَأَلَنِی بِذَلِکَ مَعَ التَّوْبَهًِْ أَنْ لَا أُفْضِحَهُ لَمَا فَضَحْتُهُ وَ لَصَرَفْتُ هَؤُلَاءِ عَنِ اقْتِرَاحِ إِبَانَهًِْ الْقَاتِلِ وَ لَأَغْنَیْتُ هَذَا الْفَتَی مِنْ غَیْرِ هَذَا الْوَجْهِ بِقَدْرِ هَذَا الْمَالِ وَ لَوْ سَأَلَنِی بَعْدَ مَا افْتَضَحَ وَ تَابَ إِلَیَّ وَ تَوَسَّلَ بِمِثْلِ وَسِیلَهًِْ هَذَا الْفَتَی أَنْ أُنْسِیَ النَّاسَ فِعْلَهُ بَعْدَ مَا أَلْطُفُ لِأَوْلِیَائِهِ فَیَعْفُونَ عَنِ الْقِصَاصِ لَفَعَلْتُ وَ کَانَ لَا یُعَیِّرُهُ بِفِعْلِهِ أَحَدٌ وَ لَا یَذْکُرُهُ فِیهِمْ ذَاکِرٌ وَ لَکِنْ ذَلِکَ فَضْلٌ أُوتِیهِ مَنْ أَشَاءُ وَ أَنَا ذُو الْفَضْلِ الْعَظِیمِ وَ أَعْدَلُ بِالْمَنْعِ عَلَی مَنْ أَشَاءُ وَ أَنَا الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ فَلَمَّا ذَبَحُوهَا قَالَ اللَّهُ تَعَالَی فَذَبَحُوها وَ ما کادُوا یَفْعَلُونَ وَ أَرَادُوا أَنْ لَا یَفْعَلُوا ذَلِکَ مِنْ عِظَمِ ثَمَنِ الْبَقَرَهًِْ وَ لَکِنَّ اللَّجَاجَ حَمَلَهُمْ عَلَی ذَلِکَ وَ اتِّهَامُهُمْ لِمُوسَی (علیه السلام) حَدَاهُمْ قَالَ: فَضَجُّوا إِلَی مُوسَی (علیه السلام) وَ قَالُوا: افْتَقَرَتِ الْقَبِیلَهًُْ وَ دُفِعَتْ إِلَی التَّکَفُّفِ وَ انْسَلَخْنَا بِلَجَاجِنَا عَنْ قَلِیلِنَا وَ کَثِیرِنَا فَادْعُ اللَّهَ لَنَا بِسَعَهًِْ الرِّزْقِ. فَقَالَ لَهُمْ مُوسَی (علیه السلام): وَیْحَکُمْ مَا أَعْمَی قُلُوبَکُمْ! أَ مَا سَمِعْتُمْ دُعَاءَ الْفَتَی صَاحِبِ الْبَقَرَهًِْ وَ مَا أَوْرَثَهُ اللَّهُ تَعَالَی مِنَ الْغِنَی أَ وَ مَا سَمِعْتُمْ دُعَاءَ الْفَتَی الْمَقْتُولِ الْمَنْشُورِ وَ مَا أَثْمَرَ لَهُ مِنَ الْعُمُرِ الطَّوِیلِ وَ السَّعَادَهًِْ وَ التَّنَعُّمِ بِحَوَاسِّهِ وَ سَائِرِ بَدَنِهِ وَ عَقْلِهِ لِمَ لَا تَدْعُونَ اللَّهَ تَعَالَی بِمِثْلِ دُعَائِهِمْ وَ تَتَوَسَّلُونَ إِلَی اللَّهِ بِمِثْلِ وَسِیلَتِهِمَا لِیَسُدَّ فَاقَتَکُمْ وَ یُجْبِرَ کَسْرَکُمْ وَ یَسُدَّ خَلَّتَکُمْ. فَقَالُوا: اللَّهُمَّ! إِلَیْکَ الْتَجَأْنَا وَ عَلَی فَضْلِکَ اعْتَمَدْنَا فَأَزِلْ فَقْرَنَا وَ سُدَّ خَلَّتَنَا بِجَاهِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ وَ الطَّیِّبِینَ (علیهم السلام) مِنْ آلِهِمْ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ: یَا مُوسَی (علیه السلام)! قُلْ لَهُمْ لِیَذْهَبَ رُؤَسَاؤُهُمْ إِلَی خَرِبَهًِْ بَنِی فُلَانٍ وَ یَکْشِفُوا فِی مَوْضِعِ کَذَا لِمَوْضِعِ عَیْنِهِ وَجْهَ أَرْضِهَا قَلِیلًا وَ یَسْتَخْرِجُوا مَا هُنَاکَ فَإِنَّهُ عَشَرَهًُْ آلَافِ أَلْفِ دِینَارٍ لِیَرُدُّوا عَلَی کُلِّ مَنْ دَفَعَ فِی ثَمَنِ هَذِهِ الْبَقَرَهًِْ مَا دَفَعَ لِتَعُودَ أَحْوَالُهُمْ ثُمَّ لِیَتَقَاسَمُوا بَعْدَ ذَلِکَ مَا یَفْضُلُ وَ هُوَ خَمْسَهًُْ آلَافِ أَلْفِ دِینَارٍ عَلَی قَدْرِ مَا دَفَعَ کُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمْ فِی هَذِهِ الْمِحْنَهًِْ لِیَتَضَاعَفَ أَمْوَالُهُمْ جَزَاءً عَلَی تَوَسُّلِهِمْ بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ (علیهم السلام) وَ اعْتِقَادِهِمْ لِتَفْضِیلِهِمْ فَذَلِکَ مَا قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ واذْ قَتَلْتُمْ نَفْساً فَادَّارَأْتُمْ فِیها {وَ تَدَارَأْتُمْ} أَلْقَی بَعْضُکُمُ الذَّنْبَ فِی قَتْلِ الْمَقْتُولِ عَلَی بَعْضٍ وَ دَرَأَهُ عَنْ نَفْسِهِ وَ ذَوِیهِ وَ اللهُ مُخْرِجٌ مُظْهِرٌ ما کُنْتُمْ تَکْتُمُونَ مَا کَانَ مِنْ خَبَرِ الْقَاتِلِ وَ مَا کُنْتُمْ تَکْتُمُونَ مِنْ إِرَادَهًِْ تَکْذِیبِ مُوسَی (علیه السلام) بِاقْتِرَاحِکُمْ عَلَیْهِ مَا قَدَرْتُمْ أَنَّ رَبَّهُ لَا یُجِیبُهُ إِلَیْهِ فَقُلْنا اضْرِبُوهُ بِبَعْضِها بِبَعْضِ الْبَقَرَهًِْ کَذلِکَ یُحْیِ اللهُ الْمَوْتی فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ کَمَا أَحْیَا الْمَیِّتَ بِمُلَاقَاهًِْ مَیِّتٍ آخَرَ لَهُ أَمَّا فِی الدُّنْیَا فَیَتَلَاقَی مَاءُ الرَّجُلِ مَاءَ الْمَرْأَهًِْ فَیُحْیِی اللَّهُ الَّذِی کَانَ فِی الْأَصْلَابِ وَ الْأَرْحَامِ حَیّاً وَ أَمَّا فِی الْآخِرَهًِْ فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یُنَزِّلُ بَیْنَ نَفْخَتَیِ الصُّورِ بَعْدَ مَا یُنْفَخُ النَّفْخَهًُْ الْأُولَی مِنْ دُوَیْنِ السَّمَاءِ الدُّنْیَا مِنَ الْبَحْرِ الْمَسْجُورِ الَّذِی قَالَ اللَّهُ فِیهِ وَ الْبَحْرِ الْمَسْجُورِ وَ هِیَ مِنْ مَنِیٍّ کَمَنِیِّ الرَّجُلِ فَیَمْطُرُ ذَلِکَ عَلَی الْأَرْضِ فَیَلْقَی الْمَاءُ الْمَنِیَّ مَعَ الْأَمْوَاتِ الْبَالِیَهًِْ فَیَنْبُتُونَ مِنَ الْأَرْضِ وَ یَحْیَوْنَ ثُمَّ قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ وَ یُرِیکُمْ آیاتِهِ سَائِرَ آیَاتِهِ سِوَی هَذِهِ الدَّلَالَاتِ عَلَی تَوْحِیدِهِ وَ نُبُوَّهًِْ مُوسَی (علیه السلام) نَبِیِّهِ وَ فَضْلِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) عَلَی الْخَلَائِقِ سَیِّدِ عَبِیدِهِ وَ إِمَائِهِ وَ تَبْیِینِهِ فَضْلَهُ وَ فَضْلَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ عَلَی سَائِرِ خَلْقِ اللَّهِ أَجْمَعِینَ لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ تَعْتَبِرُونَ وَ تَتَفَکَّرُونَ أَنَّ الَّذِی فَعَلَ هَذِهِ الْعَجَائِبَ لَا یَأْمُرُ الْخَلْقَ إِلَّا بِالْحِکْمَهًِْ وَ لَا یَخْتَارُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ آلَهُ إِلَّا لِأَنَّهُمْ أَفْضَلُ ذَوِی الْأَلْبَاب.
امام حسن عسکری (علیه السلام) آنها گاو را سر بریدند و تکّه‌ای از آن را برداشتند. آن تکّه، بیخ دم (آخرین مهره‌ی ستون فقرات است) بود که فرزندان آدم نیز از آن آفریده می‌شوند و به هنگام آفرینش دوباره در قیامت ، بدن هر فرد بر آن تشکیل می‌شود. آنها آن را به جسد مرد کشته شده زده و گفتند: «خداوندا! به حقّ شکوه محمّد (و خاندان پاکش (علیهم السلام) این مرده را زنده‌کن و به سخن درآور تا از قاتل خود خبر دهد». او صحیح و سالم به‌پاخواست و گفت: «ای پیغمبر خدا! این دو پسرعموی من به خاطر دخترعمویم به من حسودی کرده و مرا کشتند و در محلّ سکونت این قبیله انداختند تا دیه‌ام را از آنها بگیرند». آنگاه موسی (علیه السلام) آن دو مرد را گرفت و کشت. پیش از آن که مرده به‌پاخیزد آنها تکّه‌ای از گاو را به او زدند امّا زنده نشد. گفتند: «ای پیغمبر خدا! پس وعده‌ای که از جانب خدای عزّوجلّ به ما دادی چه شد»؟ موسی (علیه السلام) گفت: «راست گفتم؛ [امّا اینکه چرا با این‌حال زنده‌نشد] به خداوند و خواسته‌ی او مربوط است. خداوند به او وحی فرمود: «ای موسی! من خلف وعده نمی‌کنم؛ امّا اینان باید پوست گاوی را از دینار پر کنند و بهای گاو آن جوان را بپردازند؛ آنگاه این جوان زنده می‌شود». آنها دارایی خود را گرد آوردند و [در این‌حال] خداوند پوست آن گاو را چنان گشاده‌گرداند که با پنج هزار [پنج میلیون] دینار پر شد. کسانی از قوم بنی‌اسرائیل در حضور آن جوان جان‌باخته که با برخورد تکّه‌ای از گاو، جانِ دوباره یافته‌بود، گفتند: «نمی‌دانیم کدام‌یک عجیب‌تر است؛ اینکه خداوند این مرده را زنده می‌کند و به سخن در می‌آورد یا اینکه آن جوان را به چنین مال هنگفتی ثروتمند می‌کند»! خداوند به موسی (علیه السلام) وحی فرمود: «ای موسی (علیه السلام)! به بنی‌اسرائیل بگو هرکس می‌خواهد روزی او را در دنیا نیک‌سازم و در بهشت خود جایگاهش را والا گردانم و محمّد (را در آنجا با او هم‌صحبت کنم، باید کرداری همچون این جوان داشته باشد. او از موسی‌بن‌عمران (علیه السلام) ذکر محمّد (و علی (علیه السلام) و خاندان پاک ایشان (علیهم السلام) را شنیده و بر آنها درود می‌فرستد و ایشان را از همه‌ی آفریدگان، از جنّیان و انسان‌ها گرفته تا فرشتگان برتر می‌داند؛ به‌همین دلیل من چنین مال هنگفتی را به او رساندم تا از نعمت‌های نیک برخوردار شود و با هدایا و بخشش‌ها ارجمند گردد و از آن مال به نیکی به دوستان خود ببخشد و با دارایی خود دشمنانش را سرکوب کند». آن جوان گفت: «ای پیغمبر خدا! چگونه این مال را حفظ کنم و چگونه از کسانی که به‌خاطر آن با من دشمنی می‌کنند و بر من رشک می‌ورزند در امان بمانم»؟ موسی (علیه السلام) گفت: «بر این مال به محمّد (و خاندان پاکش (علیهم السلام) درود فرست؛ همان‌طور که پیش از به‌دست‌آوردنش به ایشان درود می‌فرستادی؛ زیرا همان کسی‌که این مال را به پاداش گفتن این سخن با باوری درست نصیب تو گرداند، آن را برایت حفظ کرده و بدی‌ها را از تو دور می‌گرداند». آن جوان بر ایشان درود فرستاد و از آن پس، هرکس به خاطر آن مال بر او رشک می‌برد و قصد تباهی آن می‌کرد و هر دزدی که می‌خواست آن را برباید و هر متجاوزی که نیّت آن را در سر می‌گذراند، خداوند عزّوجلّ به لطفی از لطف‌های خود [حسود، دزد یا متجاوز] او را از آن مال دور می‌کرد تا خودش از ستم‌کردن به آن جوان صرف‌نظر کند و یا او را به امری ناخوشایند از آن دور می‌گردانید و با دردسری او را از آن مال بازمی‌داشت تا از سر اجبار، چشم از آن مال بپوشاند. وقتی موسی (علیه السلام) به آن جوان چنین گفت و در پی این سخن، خداوند عزّوجلّ نگاهبان او شد، آن جوان [مقتول] که جانِ دوباره یافته‌بود، گفت: «خداوندا! همان‌طور که این جوان با صلوات بر محمّد (و خاندان پاکش (علیهم السلام) و با توسّل‌جستن به ایشان از تو درخواست کرد، من نیز به حقّ این صلوات از تو می‌خواهم که مرا در دنیا برجا بگذاری تا از دخترعموی خود برخوردار شوم و دشمنان و حسودانم را خوارگردانی و در کنار او (همسرم) روزی نیک و پاک و بسیار به من عطا فرمایی.» آنگاه خداوند به موسی (علیه السلام) وحی فرمود: «ای موسی (علیه السلام)! برای این جوان که پس از کشته‌شدن دوباره جان یافت، شصت سال عمر رقم خورده‌بود، امّا من به‌خاطر درخواست و توسلش به محمّد (و خاندان پاکش (علیهم السلام) هفتاد سال دیگر به او بخشیدم. او در این صدوسی سال تندرست و استوار باشد و تنی قوی و غریزه‌ای پایدار خواهدداشت؛ از حلال دنیا بهره‌مندمی‌شود و بدون دوری از دخترعمویش زندگی می‌کند و چون اجل او و همسرش فرا رسد هر دو را با هم می‌میرانم و در بهشت خود جای می‌دهم تا آنجا نیز در ناز و نعمت ، همسر هم باشند. ای موسی (علیه السلام)! اگر این قاتل سیه‌بخت نیز همچون این جوان، با باوری درست به محمّد (و خاندان پاکش (علیهم السلام) توسّل می‌جست و از من می‌خواست تا او را از حسادت به دور دارم و به روزی خود قانع گردانم، من که پادشاه والایم، حتماً در حقّش چنین می‌کردم و یا [حتّی] اگر بعد از این کار، توبه می‌کرد و از من می‌خواست تا او را رسوا ننمایم، بدون شک او را رسوا نمی‌کردم و آن جماعت را از درخواست پیداشدن قاتل منصرف می‌نمودم و از راهی دیگر، به آن جوان چنین مالی را می‌رساندم و یا اگر پس از رسوایی توبه می‌کرد و همچون این جوان به محمّد (و خاندان پاکش (علیهم السلام) توسّل می‌جست و از من می‌خواست اولیای آن جوان جان‌باخته را آرام کنم تا از قصاص او درگذرند و سپس کار او را از خاطر مردم پاک کنم، حتماً چنین می‌کردم و دیگر هیچ‌کس نبود که او را به خاطر کارش سرزنش کند یا کار او را به خاطر داشته‌باشد و از آن سخنی به میان آورد؛ امّا توسّل‌جستن به ایشان فضیلتی است که من به هرکس بخواهم می‌دهم؛ بخشنده‌ام و مطابق عدلم از هرکس بخواهم منع می‌کنم که من خداوند دادگر و حکیم هستم». وقتی آنها آن گاو را سر بریدند خداوند متعال فرمود: فَذَبَحُوهَا وَمَا کَادُواْ یَفْعَلُونَ آنها به خاطر گران‌بها بودن گاو می‌خواستند این کار را نکنند امّا لجاجت آنان، آنها را به انجام این کار واداشت و شوق متّهم‌کردن موسی (علیه السلام)، آنها را به انجام این کار برانگیخت. آنها نزد موسی (علیه السلام) به فریاد آمده و گفتند: «قبیله‌ی ما را تهیدست کردی و ما را به دریوزگی انداختی و ما از روی خیره‌سری کم و بیش، مال خود را از دست دادیم؛ پس دعا کن تا حق‌تعالی روزی ما را فراخ گرداند». موسی (علیه السلام) فرمود: «چه بسیار دل‌هایتان کور است! آیا دعای آن جوان صاحب گاو را نشنیدید که خداوند متعال به‌خاطر آن دعا او را ثروتمند کرد؟ یا دعای آن جوان جان‌باخته را که جان دوباره یافت، نشنیدید که خداوند او را از عمر دراز، کامیابی و برخورداری پایدار از حواس و جسم و عقل بهره‌مندش ساخت؟ چرا با دعایی همچون دعای آنها خداوند را نمی‌خوانید و به‌سوی او توسّلی همچون توسّل آنها نمی‌جویید تا نیازتان را برطرف سازد و کمبودتان را جبران نماید و نداری شما را پوشش دهد»؟ گفتند: «خداوندا! به‌سوی تو پناه آوردیم و بر نیکی تو تکیه‌زدیم. پس به حقّ شکوه محمّد (علی (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها)، حسن (علیه السلام) و حسین (علیه السلام) و خاندان پاکش (علیهم السلام) بینوایی ما را برطرف ساز و کمبودمان را جبران فرما». خداوند به موسی (علیه السلام) وحی فرمود: «ای موسی (علیه السلام)! به آنها بگو: بزرگانشان به خرابه‌ی فلان قوم روند و خاک بخشی از فلان جای چشمه‌ی‌شان را کنار زنند و ده‌هزارهزار دیناری را که آنجاست بردارند تا به هرکس آن مقداری که در ازای بهای گاو پرداخته، بازگردانند و اوضاعشان همچون قبل شود و هرچه را زیاد آمد بین خود قسمت کنند؛ چرا که پنج‌هزارهزار دینار افزون بر آنچه در این کار پرداخته‌اند بر جای می‌ماند تا به پاداش توسّل آنها به محمّد (و خاندان پاکش (علیهم السلام) و [به پاداش] باورشان به برتری آنها، دارایی آنها دوچندان شود». و این همان کلام خداوند متعال است که فرمود: وَإِذْ قَتَلْتُمْ نَفْسًا فَادَّارَأْتُمْ فِیهَا [یعنی] و در این‌باره میانتان اختلاف افتاد و با هم به ستیزه برخاستید و گناه قتل آن مرد را به گردن یکدیگر انداخته و هر یک خود و فرزندانتان را از آن به کنار دانستید. وَاللّهُ مُخْرِجٌ [یعنی] خداوند آشکار می‌سازد مَّا کُنتُمْ تَکْتُمُونَ [یعنی] آنچه را [درباره‌ی خبر آن قتل] در دل پنهان‌کردید و می‌خواستید با درخواست‌هایتان موسی (علیه السلام) را به دروغگویی متّهم‌کنید و می‌پنداشتید پروردگارش خواسته‌ی او را برآورده نمی‌سازد. فَقُلْنَا اضْرِبُوهُ بِبَعْضِهَا [یعنی] ماگفتیم تکّه‌ای از آن گاو را به بدن آن مقتول بزنیدکَذَلِکَ یُحْیِی اللّهُ الْمَوْتَی [یعنی] خداوند این‌چنین مردگان را زنده می‌کند؛ همان‌گونه که مرده‌ای (تکّه‌ی گوشت آن گاو) را به دیدار مرده‌ای دیگر (جوان مقتول) در دنیا و آخرت زنده می‌گرداند. [توضیح آنکه] در دنیا، چون آب مرد و آب زن به هم رسد، خداوند آنچه را در کمرها و رحم‌ها بی‌جان است زنده می‌گرداند و امّا در آخرت، خداوند متعال پس از دم نخست در صور و پیش از دم دوّم، از دریای پرآبی که در جایی بسیار پایین‌تر از آسمان دنیا قرار دارد که خداوند درباره‌ی آن فرموده: وَالْبَحْرِ الْمَسْجُورِ و آبی همچون منی مرد دارد بارانی بر زمین فرومی‌فرستد. آن آب منی، به جسدهای پوسیده می‌رسد و آن جسدها از زیر زمین بیرون آمده و زنده می‌شوند. خدای عزّوجل ّفرمود: وَیُرِیکُمْ آیَاتِهِ دیگر نشانه‌های خود را به جز این نشانه‌ها که دلیلی است بر یگانگی او و پیامبری موسی (علیه السلام) پیامبر او، و برتری محمّد (سرور بندگان مرد و زن او بر تمامی آفریدگان و نیز آشکاربودن برتری او و برتری خاندان پاکش بر همه‌ی مخلوقات خداوند، به شما نشان می‌دهد لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ [یعنی] شاید بیاندیشید درباره‌ی خدایی که کارهایش چنین شگفت‌انگیز است؛ به آفریدگان خود تنها از سر حکمت فرمان می‌دهد و محمّد (و خاندان او را تنها از آن رو برمی‌گزیند که ایشان برترین خردمندان می‌باشند.
Imam Hasan al-Askari (peace be upon him): They slaughtered the cow and took a piece of it. That piece was the base of the tail (the last vertebra of the spine), from which the children of Adam are also created and upon which, at the time of re-creation on the Day of Resurrection, the body of every person is formed. They struck the corpse of the slain man with it and said: "O Allah! By the honour of Muhammad (peace be upon him and his family) and his pure Household (peace be upon them), bring this dead man back to life and make him speak so that he may inform us about his killer." He rose up sound and whole and said: "O Prophet of Allah! These two paternal cousins of mine killed me out of envy over my paternal cousin's daughter, and they threw me in the neighbourhood of this tribe so as to take my blood-money from them." Then Musa (peace be upon him) seized the two men and killed them. Before the dead man rose, they had struck him with a piece of the cow but he did not come to life. They said: "O Prophet of Allah! What became of the promise you gave us from Allah the Mighty and Majestic?" Musa (peace be upon him) said: "I spoke the truth; [but the reason he did not come to life in that state] is a matter connected to Allah and His will." Allah revealed to him: "O Musa! I do not break My promise; but these people must fill the cow's hide with dinars and pay the price of the young man's cow; then this young man will come to life." They gathered their wealth and [at that] Allah widened the hide of that cow so that it was filled with five thousand thousand [five million] dinars. Some of the people of Bani Isra'il, in the presence of that slain young man who had received new life through the striking of a piece of the cow, said: "We do not know which is more wondrous: that Allah brings this dead man to life and makes him speak, or that He makes that young man wealthy with such an enormous fortune!" Allah revealed to Musa (peace be upon him): "O Musa (peace be upon him)! Say to Bani Isra'il: whoever wishes that I make his sustenance in the world good, and raise his station in My Paradise, and make Muhammad (peace be upon him and his family) and his pure Household (peace be upon them) his companions there, let him act as this young man acted. He had heard from Musa ibn Imran (peace be upon him) the mention of Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) and their pure Household (peace be upon them), and he sends blessings upon them and regards them as superior to all creatures — jinn, humans and angels alike; for this reason I have conveyed to him such enormous wealth, so that he may enjoy the good bounties, be honoured through his gifts and generosity, endear himself by his kindness to those who love him, and crush his enemies with his spending." The young man said: "O Prophet of Allah! How shall I preserve this wealth, and how shall I be safe from those who show enmity to me on account of it and envy me for its sake?" Musa (peace be upon him) said: "Over this wealth, send blessings upon Muhammad (peace be upon him and his family) and his pure Household (peace be upon them) just as you used to send them before you obtained it; for the One who granted you this wealth as a reward for those words joined with correct belief, will also preserve it for you through those same words joined with correct belief." The young man said them, and thereafter, every envier who coveted the wealth to ruin it, and every thief who wished to steal it, and every wrongdoer who intended to seize it — Allah the Mighty and Majestic, by one of His subtle graces, would turn [that envier, thief, or wrongdoer] away from that wealth, so that either he desisted from wronging that young man by his own choice, or He would remove him from it by some unpleasant affair and hold him back from that wealth by some calamity, so that of necessity he would close his eyes upon it. When Musa (peace be upon him) said this to the young man, and following these words Allah the Mighty and Majestic became his protector, that young man [the slain one] who had received new life said: "O Allah! Just as this young man asked You through sending blessings upon Muhammad (peace be upon him and his family) and his pure Household (peace be upon them) and through beseeching You by them, I too, by the right of these blessings, ask You to keep me in the world so that I may enjoy my paternal cousin's daughter, and to humiliate my enemies and enviers, and to grant me alongside her (my wife) sustenance that is good, pure and abundant." Then Allah revealed to Musa (peace be upon him): "O Musa (peace be upon him)! For this young man who received new life after being killed, sixty years of life had been ordained, but on account of his request and his beseeching Me through Muhammad (peace be upon him and his family) and his pure Household (peace be upon them), I have granted him seventy more years, making one hundred and thirty years in all. During these years he shall be sound and firm, with a strong body and lasting vigour; he shall enjoy the lawful things of this world, and shall live without being separated from his paternal cousin's daughter, and when his appointed time comes, I shall cause both of them to die together, and shall place them in My Paradise, so that there too, amid ease and delight, they shall be spouses to one another. O Musa (peace be upon him)! If this wretched killer had also, like this young man, with correct belief beseeched Muhammad (peace be upon him and his family) and his pure Household (peace be upon them) and asked Me to keep him far from envy and to make him content with what I have provided him — and I am the exalted King — I would certainly have done so for him. And even if, after this deed, he had repented and asked Me not to disgrace him, without doubt I would not have disgraced him; I would have dissuaded that gathering from demanding that the killer be identified, and from another path I would have conveyed such wealth to that young man. Or if, after being disgraced, he had repented and, like this young man, beseeched Muhammad (peace be upon him and his family) and his pure Household (peace be upon them) and asked Me to calm the kin of the slain young man so that they would forgo his retaliation, and then to erase his deed from the memory of the people, I would certainly have done so, and no one would reproach him for his deed, nor would anyone remember it or speak of it; but beseeching them is a virtue that I grant to whomever I wish — I am the Bestower, and in accordance with My justice I withhold from whomever I wish, for I am Allah, the Just and the Wise." When they slaughtered that cow, Allah the Exalted said: فَذَبَحُوهَا وَمَا کَادُوا یَفْعَلُونَ [They sacrificed her, though they had not the mind to do it]. On account of the high price of the cow they had wished not to do it, but their obstinacy compelled them to do it, and their eagerness to accuse Musa (peace be upon him) drove them to it. They came clamouring to Musa (peace be upon him) and said: "You have impoverished our tribe and reduced us to begging, and through our own stubbornness we have lost, more or less, our wealth. So pray that the Most High may enlarge our sustenance." Musa (peace be upon him) said: "How blind your hearts are! Did you not hear the supplication of that young man who owned the cow, whom Allah the Exalted enriched on account of that supplication? Or did you not hear the supplication of the slain young man who received new life, whom Allah blessed with long life, prosperity and lasting enjoyment of his senses, body and intellect? Why do you not call upon Allah with a supplication like theirs, and beseech Him by a means like the means they used, so that He may fulfil your need, mend what is broken among you, and cover your want?" They said: "O Allah! To You we have turned for refuge and upon Your bounty we have relied. So by the honour of Muhammad (peace be upon him and his family), Ali (peace be upon him), Fatima (peace be upon her), Hasan (peace be upon him) and Husayn (peace be upon him) and the pure ones of their Household (peace be upon them), remove our poverty and mend our want." Allah revealed to Musa (peace be upon him): "O Musa (peace be upon him)! Say to them: let their leaders go to the ruin of the such-and-such people and dig up a little of the earth at such-and-such spot, at the site of their spring, and take out what is there, for it is ten thousand thousand dinars; that they may return to each person who paid something toward the price of this cow what he paid, so that their conditions may return as before, and let them then divide among themselves what remains — and it is five thousand thousand dinars beyond what they spent in this affair — in proportion to what each of them paid in this trial, so that their wealth may be doubled as a reward for their beseeching through Muhammad (peace be upon him and his family) and his pure Household (peace be upon them) and their belief in their excellence." And this is the word of Allah the Mighty and Majestic: وَإِذْ قَتَلْتُمْ نَفْسًا فَادَّارَأْتُمْ فِیهَا [And when you killed a man and disputed among yourselves about it] — meaning: and about this matter you disagreed and quarrelled with one another, and cast the guilt of that man's murder upon each other, each of you clearing himself and his kin of it. وَاللّهُ مُخْرِجٌ [and Allah brings forth] — meaning: Allah makes manifest — مَّا کُنتُمْ تَکْتُمُونَ [that which you were hiding] — meaning: what you concealed in your hearts [regarding the news of that murder], and what you sought through your demands to accuse Musa (peace be upon him) of lying, imagining that his Lord would not grant his request. فَقُلْنَا اضْرِبُوهُ بِبَعْضِهَا [So We said: Strike him with a part of it] — meaning: We said, strike the body of the slain man with a piece of that cow. کَذَلِکَ یُحْیِی اللّهُ الْمَوْتَی [Thus does Allah bring the dead to life] — meaning: Allah brings the dead to life in this way, just as He brings a dead thing (the piece of the cow's flesh) to life through its meeting with another dead thing (the slain young man), in this world and in the Hereafter. [The explanation is that] in this world, when the water of a man meets the water of a woman, Allah brings to life what is lifeless in the loins and the wombs. And in the Hereafter, Allah the Exalted, after the first blast in the Trumpet and before the second blast, sends down from a full sea situated at a place far below the nearest heaven — the sea concerning which Allah has said: وَالْبَحْرِ الْمَسْجُورِ [and by the swollen sea] — and which has a liquid like the sperm of a man, a rain upon the earth. That sperm-water reaches the decayed corpses, and those corpses come forth from beneath the earth and come to life. Allah the Mighty and Majestic said: وَیُرِیکُمْ آیَاتِهِ [and He shows you His signs] — that is, other signs of His besides these, which are proof of His oneness and of the prophethood of Musa (peace be upon him) His Prophet, and of the excellence of Muhammad (peace be upon him and his family) — the master of His male and female servants — over all creatures, and of the manifest excellence of him and the excellence of his pure Household over all the creation of Allah — He shows to you. لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ [that perhaps you may understand] — meaning: perhaps you may reflect upon the Allah whose deeds are so wondrous; He commands His creatures only out of wisdom, and He chooses Muhammad (peace be upon him and his family) and his Household only because they are the most excellent of those endowed with intellects.
ઇમામ હસન અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): તેઓએ ગાયને ઝબ્હ કરી અને તેનો એક ટુકડો લીધો. તે ટુકડો પૂંછડીનું મૂળ (કરોડરજ્જુનો છેલ્લો મણકો) હતો, જેમાંથી આદમના સંતાનો પણ પેદા થાય છે અને કયામતના દિવસે ફરીથી પેદા થવા વખતે દરેક વ્યક્તિનું શરીર તેના પર બને છે. તેઓએ તે ટુકડો કત્લ થયેલ માણસના શબ પર માર્યો અને કહ્યું: "અય અલ્લાહ! મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના પાક અહલેબૈત (અલયહિમુસ્સલામ)ની શાનના વસીલાથી આ મુડદાને જીવતું કર અને તેને બોલતું કર જેથી તે પોતાના કાતિલ વિશે ખબર આપે." તે તંદુરસ્ત અને સહી-સલામત ઊભો થયો અને કહ્યું: "અય અલ્લાહના પયગંબર! આ મારા બે ચુલતા ભાઈઓએ મારી ચુલતી બહેનની ખાતર મારા પ્રત્યે હસદ કર્યો અને મને કત્લ કરી નાખ્યો, અને આ કબીલાની વસ્તીમાં નાખી દીધો જેથી તેમની પાસેથી મારી દિયત લઈ શકે." પછી મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ તે બંને માણસોને પકડ્યા અને કત્લ કરી નાખ્યા. મુડદું ઊભું થાય તે પહેલાં તેઓએ ગાયનો ટુકડો તેને માર્યો હતો પણ તે જીવતું ન થયું હતું. તેઓએ કહ્યું: "અય અલ્લાહના પયગંબર! તો પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તરફથી અમને જે વાયદો આપ્યો હતો તેનું શું થયું?" મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "મેં સાચું જ કહ્યું; [પરંતુ આ સ્થિતિમાં કેમ જીવતું ન થયું] તે અલ્લાહ અને તેની ઇચ્છા સાથે સંબંધિત છે." અલ્લાહે તેમને વહી ફરમાવી: "અય મૂસા! હું વાયદાથી ખિલાફ કરતો નથી; પરંતુ આ લોકોએ ગાયની ખાલને દીનારોથી ભરવી પડશે અને પેલા જવાનની ગાયની કિંમત ચૂકવવી પડશે; ત્યાર બાદ આ જવાન જીવતો થશે." તેઓએ પોતાની સંપત્તિ એકઠી કરી અને [આ સ્થિતિમાં] અલ્લાહે તે ગાયની ખાલને એટલી પહોળી કરી દીધી કે તે પાંચ હજાર હજાર [પચાસ લાખ] દીનારોથી ભરાઈ ગઈ. બની ઇસરાઇલના કેટલાક લોકોએ, જે જવાન કત્લ થયો હતો અને ગાયનો ટુકડો લાગવાથી ફરી જીવન પામ્યો હતો, તેની હાજરીમાં કહ્યું: "અમે નથી જાણતા કે કઈ વાત વધારે અજીબ છે; આ કે અલ્લાહ આ મુડદાને જીવતું કરે અને બોલતું કરે, અથવા આ કે તે જવાનને આટલી મોટી માલથી માલદાર બનાવે!" અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને વહી ફરમાવી: "અય મૂસા (અલયહિસ્સલામ)! બની ઇસરાઇલને કહો કે જે કોઈ ઇચ્છે કે હું તેની રોજી દુનિયામાં સારી કરું અને મારી જન્નતમાં તેનું મુકામ ઊંચું કરું અને ત્યાં તેને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે હમસુહબત કરું, તો તેને આ જવાન જેવું અમલ કરવું જોઈએ. તેણે મૂસા બિન ઇમરાન (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના પાક અહલેબૈત (અલયહિમુસ્સલામ)નો ઝિક્ર સાંભળ્યો છે અને તેઓ પર દરૂદ મોકલે છે અને તેમને તમામ મખલૂક — જિન્ન, ઇન્સાન અને ફરિશ્તાઓ સહિત — થી બુલંદ સમજે છે; આ જ કારણે મેં તેને આટલી મોટી માલ પહોંચાડી છે જેથી તે નેક નેઅમતોથી ફાયદો ઉઠાવે અને ભેટ-બક્ષિશોથી ઇજ્જતદાર બને, અને તે માલમાંથી નેકીથી પોતાના દોસ્તોને આપે અને પોતાની સંપત્તિથી પોતાના દુશ્મનોને દબાવે." તે જવાને કહ્યું: "અય અલ્લાહના પયગંબર! હું આ માલને કેવી રીતે સાચવું અને જેઓ તેની ખાતર મારી સાથે દુશ્મની કરે અને મારા પર હસદ કરે તેમનાથી કેવી રીતે અમાનમાં રહું?" મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "આ માલ પર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના પાક અહલેબૈત (અલયહિમુસ્સલામ) પર દરૂદ મોકલતો રહે, જેમ કે તું તેને હાસિલ કરતાં પહેલાં તેમના પર દરૂદ મોકલતો હતો; કારણ કે જેણે આ કલિમા સાચી માન્યતા સાથે કહેવાના બદલામાં તને આ માલ અતા કર્યો છે, તે જ તારા માટે તેને હિફાઝત કરશે અને બુરાઈઓને તારાથી દૂર કરશે." તે જવાને તેઓ પર દરૂદ મોકલ્યો, અને ત્યાર બાદ, જે કોઈ તે માલની ખાતર તેના પર હસદ કરતો અને તેને બરબાદ કરવાનો ઇરાદો કરતો, અને દરેક ચોર જે તેને ચોરવા ઇચ્છતો, અને દરેક જુલમી જે તેનો ઇરાદો કરતો, અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ પોતાની લુત્ફોમાંથી કોઈ લુત્ફથી [હાસિદ, ચોર કે જુલમી] તેને તે માલથી દૂર કરી દેતો, જ્યાં સુધી પોતે તે જવાન પર ઝુલ્મ કરવાથી પરત ફરે, અથવા તેને કોઈ નાપસંદ કામમાં નાખીને તેને દૂર કરતો અને કોઈ મુસીબતથી તેને તે માલથી રોકતો જ્યાં સુધી મજબૂરીથી તે તે માલથી નજર ફેરવી લે. જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ જવાનને આમ ફરમાવ્યું અને આ કલિમા પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તેનો હિફાઝત કરનારો બન્યો, ત્યારે તે જવાન [મકતૂલ] જે ફરીથી જીવન પામ્યો હતો, તેણે કહ્યું: "અય અલ્લાહ! જે રીતે આ જવાને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના પાક અહલેબૈત (અલયહિમુસ્સલામ) પર દરૂદ સાથે અને તેમના તવસ્સુલ સાથે તારી પાસેથી માંગ્યું, હું પણ આ દરૂદના હકના વસીલાથી તારી પાસેથી માંગું છું કે તું મને દુનિયામાં બાકી રાખે જેથી હું મારી ચુલતી બહેનથી લાભ ઉઠાવું અને મારા દુશ્મનો અને હાસિદોને ખ્વાર કરી નાખે અને તેની (મારી પત્ની) સાથે મને નેક અને પાક અને પુષ્કળ રિઝ્ક અતા કરે." ત્યારે અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને વહી ફરમાવી: "અય મૂસા (અલયહિસ્સલામ)! આ જવાન માટે, જે કત્લ થયા બાદ ફરી જીવન પામ્યો, સાઠ વર્ષની ઉંમર લખાયેલી હતી, પરંતુ મેં તેની દરખાસ્ત અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના પાક અહલેબૈત (અલયહિમુસ્સલામ) પ્રત્યેના તવસ્સુલના કારણે તેને બીજા સિત્તેર વર્ષ બક્ષ્યા, જે કુલ 130 વર્ષ થાય. તે આ 130 વર્ષોમાં તંદુરસ્ત અને મજબૂત રહેશે અને તાકતવર બદન અને પાયદાર શહવત ધરાવશે; દુનિયાના હલાલથી ફાયદો ઉઠાવશે અને પોતાની ચુલતી બહેનથી અલગ થયા વગર જીવન ગુજારશે, અને જ્યારે તેની અને તેની પત્નીની અજલ આવશે, ત્યારે બંનેને એક સાથે મૃત્યુ આપીશ અને પોતાની જન્નતમાં જગ્યા આપીશ જેથી ત્યાં પણ નાઝ-નેઅમતમાં એકબીજાના જીવનસાથી રહે. અય મૂસા (અલયહિસ્સલામ)! જો આ સિયહબખ્ત કાતિલ પણ આ જવાનની જેમ, સાચી માન્યતા સાથે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના પાક અહલેબૈત (અલયહિમુસ્સલામ)ના તવસ્સુલ સાથે મારી પાસેથી માંગત કે તેને હસદથી દૂર રાખું અને પોતાની રોજી પર કાનેઅ કરું — અને હું જે બુલંદ બાદશાહ છું — તો હું જરૂર તેના હકમાં આમ કરત, અથવા [જો] આ કામ પછી તૌબા કરત અને મારી પાસેથી માંગત કે તેને રુસ્વા ન કરું, તો બિનાશક હું તેને રુસ્વા ન કરત, અને તે જમાઅતને કાતિલને જાહેર કરવાની દરખાસ્તથી પરાવર્તિત કરત અને બીજા રસ્તાથી તે જવાનને આટલી માલ પહોંચાડત; અથવા જો રુસ્વા થયા બાદ તૌબા કરત અને આ જવાનની જેમ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના પાક અહલેબૈત (અલયહિમુસ્સલામ)ના તવસ્સુલ સાથે મારી પાસેથી માંગત કે તે જવાન મકતૂલના વારસદારોને શાંત કરું જેથી તેઓ કિસાસથી પરત ફરે અને પછી તેનું કામ લોકોના ખ્યાલથી પાક કરી નાખું, તો હું જરૂર આમ કરત અને પછી કોઈ ન હોત જે તેને તેના કામ માટે મલામત કરે અથવા તેના કામને યાદ રાખે અને તેનો ઝિક્ર કરે; પરંતુ તેમનો તવસ્સુલ કરવો એક ફઝીલત છે જે હું જેને ચાહું તેને આપું છું; હું બક્ષનાર છું અને પોતાના ઇન્સાફ મુજબ જેને ચાહું તેને મના કરું છું, કારણ કે હું અલ્લાહ ઇન્સાફવાળો અને હકીમ છું." જ્યારે તેઓએ તે ગાયને ઝબ્હ કરી, ત્યારે અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: فَذَبَحُوهَا وَمَا کَادُوا یَفْعَلُونَ [તો તેઓએ તેને ઝબ્હ કરી, જ્યારે કે તેઓ કરવા ઈચ્છતા ન હતા]. તેઓ ગાયની મોંઘી કિંમતના કારણે આ કામ ન કરવા ઇચ્છતા હતા, પરંતુ તેમની હઠધર્મીએ તેમને આ કામ કરવા મજબૂર કર્યા, અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને મુત્તહમ કરવાની ઉત્કંઠાએ તેમને આ કામ કરવા પ્રેર્યા. તેઓ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવીને ફરિયાદ કરવા લાગ્યા અને કહ્યું: "તમે અમારા કબીલાને ગરીબ બનાવી દીધો અને અમને ભીખ માંગવા સુધી પહોંચાડી દીધા, અને અમે અમારી હઠના કારણે થોડું-ઘણું, અમારી માલમિલકત ખોઈ બેઠા; તો દુઆ કરો કે હક તઆલા અમારી રોજી પુષ્કળ કરી નાખે." મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તમારા દિલ કેટલા આંધળા છે! શું તમે તે જવાનની દુઆ ન સાંભળી, જે ગાયનો માલિક હતો, જેને અલ્લાહ તઆલાએ તે દુઆના કારણે માલદાર બનાવ્યો? અથવા શું તમે તે જવાન મકતૂલની દુઆ ન સાંભળી જેને ફરી જીવન મળ્યું, અને અલ્લાહે તેને લાંબી ઉંમર, કામિયાબી અને હવાસ, જિસ્મ અને અકલથી પાયદાર બહરેમંદી અતા કરી? શા માટે તમે તેમની જેમ દુઆથી અલ્લાહને પુકારતા નથી અને તેમની જેમ તવસ્સુલ કરતા નથી જેથી તમારી હાજત પૂરી કરે અને તમારી કમી ને પૂરી કરે અને તમારી ગરીબીને ઢાંકે?" તેઓએ કહ્યું: "અય અલ્લાહ! અમે તારી પનાહમાં આવ્યા અને તારી નેકી પર ભરોસો કર્યો. તો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (અલયહસ્સલામ), હસન (અલયહિસ્સલામ) અને હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના પાક અહલેબૈત (અલયહિમુસ્સલામ)ની શાનના વસીલાથી અમારી ગરીબીને દૂર કર અને અમારી કમીને પૂરી કર." અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને વહી ફરમાવી: "અય મૂસા (અલયહિસ્સલામ)! તેમને કહો: તેમના બુઝુર્ગો ફલાણી કૌમના ખંડિયેર પર જાય અને તેમના ચશ્માની ફલાણી જગ્યાની થોડી માટી ઉઠાવે અને દસ હજાર હજાર દીનારો જે ત્યાં છે તે ઉઠાવે જેથી દરેક વ્યક્તિને, જેણે ગાયની કિંમતના બદલામાં જેટલું આપ્યું છે, પરત આપે અને તેમની હાલત પહેલાં જેવી થઈ જાય, અને જે વધારે રહે તે પોતાની વચ્ચે વહેંચી લે; કેમ કે આ કામમાં તેમણે જે ખર્ચ કર્યો છે તેના ઉપરાંત પાંચ હજાર હજાર દીનાર બાકી રહેશે, જેથી મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના પાક અહલેબૈત (અલયહિમુસ્સલામ) પ્રત્યેના તવસ્સુલના બદલામાં અને તેમની ફઝીલત પરની તેમની માન્યતાના બદલામાં તેમની સંપત્તિ બમણી થઈ જાય." અને આ જ અલ્લાહ તઆલાનું કલિમા છે જેમાં ફરમાવ્યું: وَإِذْ قَتَلْتُمْ نَفْسًا فَادَّارَأْتُمْ فِیهَا [યાની] અને આ બાબતમાં તમારી વચ્ચે ઇખ્તિલાફ થયો અને એકબીજા સાથે ઝગડ્યા અને તે માણસના કત્લનો ગુનાહ એકબીજા પર નાખ્યો અને દરેકે પોતાને અને પોતાના સંતાનોને તેનાથી અલગ ગણ્યા. وَاللّهُ مُخْرِجٌ [યાની] અલ્લાહ ઝાહિર કરે છે مَّا کُنتُمْ تَکْتُمُونَ [યાની] જે તમે [કત્લની ખબર બાબતે] દિલમાં છુપાવ્યું અને તમે તમારી દરખાસ્તોથી મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને જૂઠનો આરોપ લગાવવા ઇચ્છતા હતા અને એવું ધારતા હતા કે તેમનો પરવરદિગાર તેમની દરખાસ્ત પૂરી નહીં કરે. فَقُلْنَا اضْرِبُوهُ بِبَعْضِهَا [યાની] અમે કહ્યું કે તે ગાયનો એક ટુકડો તે મકતૂલના બદન પર મારો کَذَلِکَ یُحْیِی اللّهُ الْمَوْتَی [યાની] અલ્લાહ આ પ્રમાણે મુડદાઓને જીવતા કરે છે; જેમ કે એક મુડદા (ગાયના માંસનો ટુકડો)ને બીજા મુડદા (જવાન મકતૂલ)ની મુલાકાતથી દુનિયા અને આખિરતમાં જીવતું કરે છે. [સ્પષ્ટતા એ છે કે] દુનિયામાં, જ્યારે મર્દનું પાણી અને સ્ત્રીનું પાણી ભેગું થાય છે, ત્યારે અલ્લાહ જે કમર અને રહમમાં બેજાન છે તેને જીવતું કરે છે, અને આખિરતમાં, અલ્લાહ તઆલા સૂરની પ્રથમ ફૂંક પછી અને બીજી ફૂંક પહેલાં, એક ભરેલા દરિયામાંથી, જે દુનિયાના આકાશથી ઘણી નીચી જગ્યાએ છે, જેના વિશે અલ્લાહે ફરમાવ્યું: وَالْبَحْرِ الْمَسْجُورِ અને જેનું પાણી મર્દની મનીની જેમ છે, જમીન પર વરસાદ મોકલશે. તે મની જેવું પાણી, સડેલા શબો સુધી પહોંચશે અને તે શબો જમીનની નીચેથી બહાર આવીને જીવતા થશે. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે ફરમાવ્યું: وَیُرِیکُمْ آیَاتِهِ પોતાની બીજી નિશાનીઓ સિવાય આ નિશાનીઓ સિવાય જે તેની એકતા અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ) તેના પયગંબરની નબૂવત, અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — તેના મર્દ અને સ્ત્રી બંદાઓના સરદાર — ની બધી મખલૂક પરની ફઝીલત અને તેમની અને તેમના પાક અહલેબૈતની અલ્લાહની બધી મખલૂક પરની ફઝીલતના ઝાહિર હોવાની દલીલ છે, તમને દેખાડે છે لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ [યાની] જેથી કદાચ તમે વિચારો તે અલ્લાહ વિશે જેના કામો આટલા આશ્ચર્યજનક છે; તે પોતાની મખલૂકને માત્ર હિકમતથી હુકમ આપે છે અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના અહલેબૈતને માત્ર એ કારણે પસંદ કરે છે કે તેઓ સૌથી ઉત્તમ અકલવાળા છે.
فَذَبَحُوهَا ثُمَّ قَالُوا: یَا نَبِیَّ اللَّهِ! مَا تَأْمُرُنَا فَأَوْحَی اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی إِلَیْهِ: قُلْ لَهُمُ اضْرِبُوهُ بِبَعْضِهَا وَ قُولُوا مَنْ قَتَلَکَ فَأَخَذُوا الذَّنَبَ فَضَرَبُوهُ بِهِ وَ قَالُوا: مَنْ قَتَلَکَ یَا فُلَانُ؟ فَقَالَ: فُلَانُ بْنُ فُلَانٍ ابْنُ عَمِّیَ الَّذِی جَاءَ بِهِ.
امام صادق (علیه السلام) [بنی‌اسرائیل] پس از سربریدن گاو، گفتند: «ای پیامبر خدا به ما چه دستور می‌دهید»؟ پس خداوند متعال به او وحی کرد: «به آنها بگو پاره‌ای از بدن گاو را به مقتول بزنید و از او بپرسید چه کسی تو را کشته است»؟ پس [آنها نیز] دُم او را به بدن مقتول زده وگفتند: «ای فلانی چه کسی تو را به قتل رسانده است؟» گفت: «فلان‌بن‌فلان؛ پسرعمویم؛ همان کسی‌که [جنازه‌ی او را برای دادخواهی] آورد».
Imam Sadiq (peace be upon him): [The Bani Israil], after slaughtering the cow, said: "O Prophet of Allah, what do you command us to do?" So Allah the Exalted revealed to him: "Tell them to strike a part of the cow's body against the slain man and ask him: who killed you?" So [they] struck its tail against the body of the slain man and said: "O so-and-so, who killed you?" He said: "So-and-so son of so-and-so, my cousin, the very one who brought [his corpse forward seeking justice]."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): [બની ઇસ્રાઇલે] ગાયને કાપ્યા બાદ કહ્યું: "હે અલ્લાહના પયગંબર, અમને શું આદેશ આપો છો?" તો અલ્લાહ તઆલાએ તેમના તરફ વહી કરી: "તેમને કહો કે ગાયના શરીરનો કોઈ ભાગ મૃતકને મારો અને તેને પૂછો કે તને કોણે માર્યો?" તો [તેઓએ પણ] તેની પૂંછડી મૃતકના શરીર પર મારી અને કહ્યું: "હે ફલાણા, તને કોણે કત્લ કર્યો છે?" તેણે કહ્યું: "ફલાણો બિન ફલાણો, મારો પિતરાઈ ભાઈ, એ જ કે જે [તેની લાશને ન્યાય માટે] લાવ્યો હતો."
فَأَمَرَ بِذَبْحِهَا ثُمَّ أَمَرَ أَنْ یَضْرِبُوا الْمَیِّتَ بِذَنَبِهَا فَلَمَّا فَعَلُوا ذَلِکَ حَیِیَ الْمَقْتُولُ وَ قَالَ: یَا رَسُولَ اللَّهِ! إِنَّ ابْنَ عَمِّی قَتَلَنِی دُونَ مَنْ یُدَّعَی عَلَیْهِ قَتْلِی. فَقَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ مُوسَی (علیه السلام) بَعْضُ أَصْحَابِهِ إِنَّ هَذِهِ الْبَقَرَهًَْ لَهَا نَبَأٌ فَقَالَ: وَ مَا هُوَ؟ قَالَ: إِنَّ فَتًی مِنْ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ کَانَ بَارّاً بِأَبِیهِ وَ إِنَّهُ اشْتَرَی بَیْعاً فَجَاءَ إِلَی أَبِیهِ فَرَأَی الْأَقَالِیدَ تَحْتَ رَأْسِهِ فَکَرِهَ أَنْ یُوقِظَهُ فَتَرَکَ ذَلِکَ الْبَیْعَ فَاسْتَیْقَظَ أَبُوهُ فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ أَحْسَنْتَ خُذْ هَذِهِ الْبَقَرَهًَْ فَهِیَ لَکَ عِوَضاً لِمَا فَاتَکَ قَالَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ مُوسَی (علیه السلام) انْظُرُوا إِلَی الْبِرِّ مَا بَلَغَ بِأَهْلِهِ.
امام رضا (علیه السلام) [موسی (علیه السلام) به بنی‌اسرائیل] فرمود سر گاو را ببرند و آنگاه فرمود دمش را بدان مرده زنند و چون این کار را کردند، مقتول زنده شد و گفت: «ای رسول‌خدا! پسر عمویم مرا کشته نه آنکه او را متّهم به کشتن من کردند». و یکی از اصحاب موسی (علیه السلام) به وی گفت: «این مادّه گاو داستانی دارد». موسی (علیه السلام) فرمود: «چه داستانی»؟ مرد گفت: «جوانی از بنی‌اسرائیل با پدرش خوش‌رفتار بود؛ چیزی را خریده و [برای پرداخت بها] نزد پدرش آمد؛ متوجّه شد کلیدها [ی صندوق پول] زیر سر پدر است [و او در خواب است]؛ دلش نیامد او را بیدار کند و چون پدرش بیدار شد [ماجرا را] به او گفت. پدر گفت: «آفرین بر تو! این مادّه گاو را به عوض آن‌چیزی از دستت رفته، بگیر». موسی (علیه السلام) [خطاب به بنی‌اسرائیل گفت]: «بنگرید که خوشرفتاری آن مرد با اهلش، او را تا کجا رساند»!!
Imam Rida (peace be upon him): [Musa (peace be upon him), speaking to Bani Israel] ordered them to cut off the cow's head, then ordered them to strike the dead man with its tail. When they did this, the murdered man came back to life and said, "O Messenger of Allah! My cousin killed me, not the one who was accused of killing me". One of Musa's (peace be upon him) companions said to him, "This cow has a story". Musa (peace be upon him) said, "What is it?" The man said, "A youth from Bani Israel was devoted to his father. He had bought some goods and came to his father [to pay for them]; he found the keys [of the money box] under his father's head [who was asleep] and could not bring himself to wake him, so he let the deal go. When his father woke and was told [what happened], he said, "Well done! Take this cow in place of what you missed"". Musa (peace be upon him) said [to Bani Israel]: "See how far this man's devotion to his family took him!"
ઇમામ રિદા (અલયહિસ્સલામ): [મૂસા (અલયહિસ્સલામ), બની ઇસ્રાઈલને] ગાયનું માથું કાપવાનો હુકમ આપ્યો, પછી તેની પૂંછડી વડે મૃતકને મારવાનો હુકમ આપ્યો. જ્યારે તેઓએ આમ કર્યું, ત્યારે માર્યો ગયેલો માણસ જીવતો થયો અને કહ્યું: "હે અલ્લાહના રસૂલ! મારા કાકાના દીકરાએ મને માર્યો, નહીં કે જેના પર મારી હત્યાનો આરોપ મૂકવામાં આવ્યો". મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના સાથીઓમાંથી એકે તેમને કહ્યું: "આ ગાયનો એક કિસ્સો છે". મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "શું છે તે"? માણસે કહ્યું: "બની ઇસ્રાઈલનો એક જુવાન પોતાના પિતા સાથે સારો વ્યવહાર કરતો હતો. તેણે કંઈક ખરીદ્યું અને [તેની કિંમત ચૂકવવા] પોતાના પિતા પાસે આવ્યો; તેણે જોયું કે [પૈસાની પેટીની] ચાવીઓ પિતાના માથા નીચે છે [અને તેઓ ઊંઘી રહ્યા હતા]; તેને તેમને જગાડવાનું મન ન થયું, તેથી તેણે તે સોદો છોડી દીધો. જ્યારે તેના પિતા જાગ્યા અને તેમને [વાત] કહેવામાં આવી, ત્યારે તેમણે કહ્યું: "શાબાશ! આ ગાય તારા હાથમાંથી ગયેલી વસ્તુના બદલામાં લઈ લે"". મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ [બની ઇસ્રાઈલને] કહ્યું: "જુઓ કે આ માણસની પોતાના કુટુંબ સાથેની સારી વર્તણૂક તેને ક્યાં સુધી લઈ ગઈ"!
فَذُبِحَتْ قَالَ: فَأَخَذَ جَذْوَهًًْ مِنْ لَحْمِهَا فَضَرَبَهُ فَجَلَسَ فَقَالَ مُوسَی (علیه السلام): مَنْ قَتَلَکَ؟ فَقَالَ: قَتَلَنِی ابْنُ أَخِی الَّذِی یُخَاصِمُ فِی قَتْلِی، قَالَ فَقُتِلَ. فَقَالُوا: یَا رَسُولَ اللَّهِ! إِنَّ لِهَذِهِ الْبَقَرَهًِْ لَنَبَأً. فَقَالَ: وَ مَا هُوَ؟ قَالُوا: إِنَّهَا کَانَتْ لِشَیْخٍ مِنْ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ وَ لَهُ ابْنٌ بَارٌّ بِهِ فَاشْتَرَی الِابْنُ بَیْعاً فَجَاءَ لِیَنْقُدَهُمْ الثَّمَنَ فَوَجَدَ أَبَاهُ نَائِماً فَکَرِهَ أَنْ یُوقِظَهُ وَ الْمِفْتَاحُ تَحْتَ رَأْسِهِ فَأَخَذَ الْقَوْمُ مَتَاعَهُمْ فَانْطَلَقُوا فَلَمَّا اسْتَیْقَظَ قَالَ لَهُ: یَا أَبَتِ! إِنِّی اشْتَرَیْتُ بَیْعاً کَانَ لِی فِیهِ مِنَ الْفَضْلِ کَذَا وَ کَذَا وَ إِنِّی جِئْتُ لِأَنْقُدَهُمُ الثَّمَنَ فَوَجَدْتُکَ نَائِماً وَ إِذَا الْمِفْتَاحُ تَحْتَ رَأْسِکَ فَکَرِهْتُ أَنْ أُوقِظَکَ وَ إِنَّ الْقَوْمَ أَخَذُوا مَتَاعَهُمْ وَ رَجَعُوا فَقَالَ الشَّیْخُ: أَحْسَنْتَ یَا بُنَیَّ! فَهَذِهِ الْبَقَرَهًُْ لَکَ بِمَا صَنَعْتَ وَ کَانَتْ بَقِیَّهًٌْ کَانَتْ لَهُمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ انْظُرُوا مَا ذَا صَنَعَ بِهِ الْبِرُّ.
ابن‌عباس (رحمة الله علیه) گاو ذبح شد. قسمتی از گوشتش را برداشتند و بر بدن مقتول زدند. [مقتول زنده شده و] نشست. موسی (علیه السلام) از او پرسید: «قاتل تو کیست»؟ گفت: «پسر عمویم؛ هم‌او که اکنون به خونخواهی من آمده است». [موسی (علیه السلام)] دستور کشتن او را داد. پس [بنی‌اسرائیل] گفتند: «ای رسول‌خدا! همانا این گاو داستانی دارد». حضرت فرمودند: «آن چیست»؟ پاسخ دادند: «این گاو برای پیرمردی از بنی‌اسرائیل است و او پسر خوبی دارد (که به او رسیدگی می‌کند.) پسر چیزی را معامله کرد و آمد تا بهایش را نقد بپردازد که دید پدرش در حالی‌که کلید [صندوقچه‌ی پول]، را زیر سر دارد، خوابیده است. پسر از بیدارکردن او کراهت داشت؛ بنابراین آن قوم، کالایشان را پس‌گرفته و رفتند. چون پدر بیدار شد، پسر ماجرا را برایش تعریف کرد و گفت: «معامله‌ای کردم که برایم بسیار سودمند بود امّا وقتی آمدم تا بهایش را بپردازم، دیدم شما در حالی‌که سر بر روی کلید گذاشته‌اید، خوابیده‌بودید؛ درست ندانستم که شما را بیدار کنم. پس آن قوم کالایشان را پس‌گرفته و بازگشتند». پیرمرد گفت: «آفرین بر تو ای فرزندم! این گاو پاداش کار نیک تو باشد و مابقی [اموالم] برای دیگر فرزندانم باشد». پس رسول‌خدا (فرمودند: «ببینید که کار خیر برای او چه نتیجه‌ای داشت»!!
Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): The cow was slaughtered. They took a piece of its flesh and struck the murdered man's body with it. [He came back to life and] sat up. Musa (peace be upon him) asked him, "Who is your killer?" He said, "My nephew, the one who disputes the charge concerning my killing". [Musa (peace be upon him)] ordered him executed. So [Bani Israel] said, "O Messenger of Allah! This cow has a story". He said, "What is it?" They answered, "This cow belonged to an old man from Bani Israel who had a good son (who looked after him). The son struck a deal to buy something and came to pay its price in cash, but found his father asleep with the key [of the money box] under his head. He could not bear to wake him, so those people took back their goods and left. When the father woke, the son told him what had happened and said, "I made a deal that would have been very profitable for me, but when I came to pay the price, I found you asleep with your head on the key. I could not bring myself to wake you, so the people took back their goods and returned". The old man said, "Well done, my son! This cow is yours for what you did, and the rest [of my wealth] is for my other children"". So the Messenger of Allah said, "See what good conduct brought about for him"!
ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ગાયને ઝબહ કરવામાં આવી. તેના માંસનો એક ટુકડો લઈને મૃતકના શરીર પર માર્યો. [તે જીવતો થયો અને] બેઠો થયો. મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ તેને પૂછ્યું: "તારો કાતિલ કોણ છે"? તેણે કહ્યું: "મારો ભત્રીજો; જે મારી હત્યાના આરોપ અંગે વિવાદ કરે છે". [મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ] તેને મારી નાખવાનો હુકમ આપ્યો. પછી [બની ઇસ્રાઈલે] કહ્યું: "હે અલ્લાહના રસૂલ! આ ગાયનો એક કિસ્સો છે". તેમણે કહ્યું: "શું છે તે"? તેઓએ જવાબ આપ્યો: "આ ગાય બની ઇસ્રાઈલના એક વૃદ્ધ માણસની હતી, જેનો એક સારો દીકરો હતો (જે તેની સંભાળ રાખતો હતો). દીકરાએ કંઈક ખરીદવાનો સોદો કર્યો અને રોકડમાં કિંમત ચૂકવવા આવ્યો, પરંતુ તેણે પોતાના પિતાને ઊંઘતા જોયા, [પૈસાની પેટીની] ચાવી તેમના માથા નીચે હતી. તેને તેમને જગાડવાનું મન ન થયું, તેથી તે લોકો પોતાનો માલ પાછો લઈને ચાલ્યા ગયા. જ્યારે પિતા જાગ્યા, ત્યારે દીકરાએ તેમને બધી વાત કહી અને કહ્યું: "મેં એક એવો સોદો કર્યો હતો જે મારા માટે ખૂબ ફાયદાકારક હોત, પરંતુ જ્યારે હું કિંમત ચૂકવવા આવ્યો, ત્યારે મેં તમને ચાવી પર માથું રાખીને ઊંઘતા જોયા. મને તમને જગાડવાનું યોગ્ય ન લાગ્યું, તેથી તે લોકો પોતાનો માલ પાછો લઈને ચાલ્યા ગયા". વૃદ્ધે કહ્યું: "શાબાશ, મારા દીકરા! આ ગાય તારા આ કાર્ય માટે તારી છે, અને બાકીનું [મારું ધન] મારા બીજા સંતાનો માટે છે"". પછી અલ્લાહના રસૂલએ કહ્યું: "જુઓ કે સારા વર્તને તેના માટે શું પરિણામ લાવ્યું"!
إِنَ الَّذِینَ أَمَرُوا قَوْمَ مُوسَی (علیه السلام) بِعِبَادَهًِْ الْعِجْلِ کَانُوا خَمْسَهًَْ أَنْفُسٍ وَ کَانُوا أَهْلَ بَیْتٍ یَأْکُلُونَ عَلَی خِوَانٍ وَاحِدٍ وَ هُمْ أذینوه وَ أَخُوهُ میذویه وَ ابْنُ أَخِیهِ وَ ابْنَتُهُ وَ امْرَأَتُهُ وَ هُمُ الَّذِینَ ذَبَحُوا الْبَقَرَهًَْ الَّتِی أَمَرَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِذَبْحِهَا.
امام کاظم (علیه السلام) آنان که قوم موسی (علیه السلام) را به گوساله‌پرستی واداشتند پنج نفر بودند که همگی از یک خانواده بودند و بر سر یک سفره می‌نشستند. آنان «اذینونه»، برادرش «میذونه»، پسر برادرش، دخترش و همسرش بودند و هم اینان بودند که گاوی را که خداوند دستور کشتن آن را داده‌بود، کشتند.
Imam Kazim (peace be upon him): Those who drove the people of Musa (peace be upon him) to calf-worship were five persons, all from one family, who sat around one table. They were "Adhinuna", his brother "Midhuna", his brother's son, his daughter and his wife; and it was they who slaughtered the cow which Allah had ordered to be slaughtered.
ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): જેઓએ મુસા (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમને વાછરડાની પૂજા કરવા મજબૂર કરી તેઓ પાંચ વ્યક્તિઓ હતા જેઓ બધા એક જ ખાનદાનના હતા અને એક જ દસ્તરખ્વાન પર બેસતા હતા. તેઓ "અઝીનૂનહ", તેનો ભાઈ "મીઝૂનહ", તેના ભાઈનો દીકરો, તેની દીકરી અને તેની પત્ની હતા; અને એ જ લોકો હતા જેઓએ તે ગાયને કત્લ કરી જેને કત્લ કરવાનો અલ્લાહે આદેશ આપ્યો હતો.