گروهى از مردم كسانى هستند كه مى‌گويند: «به خدا و روز بازپسين ايمان آورده‌ايم»! درحالى كه ايمان نياورده‌اند.
And there are some people who say: We believe in Allah and the last day; and they are not at all believers.
અમુક લોકો એવા છે જેઓ કહે છે કે, અમે અલ્લાહ તથા આખેરતના દિવસ પર ઈમાન લાવ્યા છીએ, એવી હાલતમાં કે તેઓ ઈમાન લાવ્યા નથી.
قَالَ عَزَّوَجَلَّ فِی صِفَتِهِم (أَلْمُنَافِقِینَ) وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَقُولُ آمَنَّا بِاللهِ وَ بِالْیَوْمِ الْآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنِینَ.
امام صادق (علیه السلام) خداوند در وصف منافقین این آیه را بیان می‌کند.
Imam Sadiq (peace be upon him): Allah states this verse in describing the hypocrites.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ મુનાફિકોના વર્ણનમાં આ આયત બયાન કરે છે.
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَقُولُ آمَنَّا بِاللهِ وَ بِالْیَوْمِ الْآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنِینَ فَإِنَّهَا نَزَلَتْ فِی قَوْمٍ مُنَافِقِینَ أَظْهَرُوا لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) الْإِسْلَامَ وَ کَانُوا إِذَا رَأَوُا الْکُفَّارَ قَالُوا: إِنَّا مَعَکُمْ وَ إِذَا لَقُوا الْمُؤْمِنِینَ قَالُوا: نَحْنُ مُؤْمِنُون وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَقُولُ آمَنَّا بِاللهِ وَ بِالْیَوْمِ الْآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنِینَ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) این آیه درباره‌ی گروهی از منافقین نازل شده که در حضور پیامبر (اظهارِ اسلام می‌نمودند در حالی‌که وقتی به کفّار می‌رسیدند می‌گفتند: «ما با شما [هم‌عقیده] هستیم» و هنگامی‌که مؤمنین را ملاقات می‌کردند می‌گفتند: «ما ایمان آورده‌ایم».
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): This verse was revealed about a group of hypocrites who showed Islam in the presence of the Prophet (peace be upon him and his family), while whenever they met the disbelievers they would say: "We are with you [in belief]", and when they met the believers they would say: "We have believed".
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): આ આયત મુનાફિકોના એક જૂથ વિશે નાઝિલ થઈ છે, જેઓ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની હાજરીમાં ઇસ્લામ જાહેર કરતા હતા, જ્યારે કાફિરો સાથે મળતા ત્યારે કહેતા: "અમે તમારી સાથે [સમાન વિચારધારા ધરાવતા] છીએ" અને જ્યારે મોમિનો સાથે મળતા ત્યારે કહેતા: "અમે ઈમાન લાવ્યા છીએ".
إِنَّ الْحَکَمَ بْنَعُتَیْبَهًَْ مِمَّنْ قَالَ اللَّهُ: وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَقُولُ آمَنَّا بِاللهِ وَ بِالْیَوْمِ الْآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنِینَ فَلْیُشَرِّقِ الْحَکَمُ وَ لْیُغَرِّبْ أَمَا وَ اللَّهِ لَا یُصِیبُ الْعِلْمَ إِلَّا مِنْ أَهْلِ بَیْتٍ نَزَلَ عَلَیْهِمْ جَبْرَئِیلُ.
امام صادق (علیه السلام) حکم‌بن‌عتیبه از کسانی است که خدا درباره‌ی آن‌ها فرموده است: وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَقُولُ آمَنَّا بِاللهِ وَ بِالْیَوْمِ الْآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنِین به خدا قسم! [اگر حتّی] «حکم» به مشرق و مغرب برود [و هرچه بکند]، علم جز خاندانی که جبرئیل (علیه السلام) بر آن‌ها نازل شده به کسی نمی‌رسد.
Imam Sadiq (peace be upon him): Al-Hakam ibn Utaybah is among those about whom Allah said: "And there are some among the people who say: We believe in Allah and the Last Day, and they are not believers". By Allah! [Even if] al-Hakam goes east and west [and does whatever he can], knowledge reaches no one except the household upon whom Gabriel (peace be upon him) descended.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હકમ બિન ઉતયબા તે લોકોમાંથી છે જેમના વિશે અલ્લાહે ફરમાવ્યું: "અને લોકોમાંથી કેટલાક કહે છે: અમે અલ્લાહ અને કયામતના દિવસ પર ઈમાન લાવ્યા છીએ, જ્યારે તેઓ મોમિન નથી". અલ્લાહની કસમ! [જો] "હકમ" પૂર્વ અને પશ્ચિમમાં જાય [અને ગમે તે કરે], તો પણ ઇલ્મ ફક્ત તે ખાનદાનને જ મળે છે જેમના પર જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) નાઝિલ થયા.
إِنَّ الْحَکَمَ بْنَ عُتَیْبَهًَْ وَ سَلَمَهًَْ وَ کَثِیرَ النَّوَّاءِ وَ أَبَا الْمِقْدَامِ وَ التَّمَّارَ یَعْنِی سَالِماً أَضَلُّوا کَثِیراً مِمَّنْ ضَلَّ مِنْ هَؤُلَاءِ النَّاسِ وَ إِنَّهُمْ مِمَّنْ قَالَ اللَّهُ وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَقُولُ آمَنَّا بِاللهِ وَ بِالْیَوْمِ الْآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنِینَ.
امام باقر (علیه السلام) حکم‌بن‌عتیبه، کثیرالنواء، اباالمقدام و سالم‌تمار، گروهی از این مردم را گمراه کردند. آن‌ها از کسانی هستند که خداوند درباره‌ی آن‌ها در این آیه می‌فرماید: وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَقُولُ آمَنَّا بِاللهِ وَ بِالْیَوْمِ الْآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنِینَ
Imam Baqir (peace be upon him): Al-Hakam ibn Utaybah, Kathir al-Nawa, Abu al-Miqdam and Salim al-Tammar led a group of these people astray. They are among those about whom Allah says in this verse: "And there are some among the people who say: We believe in Allah and the Last Day, and they are not believers".
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): હકમ બિન ઉતયબા, કસીરુન્નવ્વા, અબુલ મિકદામ અને સાલિમ તમ્માર, આ લોકોમાંથી એક જૂથને ગુમરાહ કરી ગયા. તેઓ તે લોકોમાંથી છે જેમના વિશે અલ્લાહ આ આયતમાં ફરમાવે છે: "અને લોકોમાંથી કેટલાક કહે છે: અમે અલ્લાહ અને કયામતના દિવસ પર ઈમાન લાવ્યા છીએ, જ્યારે તેઓ મોમિન નથી".
انَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَمَّا أَوْقَفَ الْعَالِمَ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ علی‌بن‌أبی‌طالب (علیه السلام) فِی یَوْمِ الْغَدِیرِ ... فَقَامَ مِنْ بَیْنِ جَمَاعَتِهِمْ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَ قَالَ: بَخْ بَخْ لَکَ یَا ابْنَ أَبِی طَالِبٍ أَصْبَحْتَ مَوْلَایَ وَ مَوْلَی کُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَهًٍْ. ثُمَّ تَفَرَّقُوا عَنْ ذَلِکَ وَ قَدْ وُکِّدَتْ عَلَیْهِمُ الْعُهُودُ وَ الْمَوَاثِیقُ ثُمَّ إِنَّ قَوْماً مِنْ مُتَمَرِّدِیهِمْ وَ جَبَابِرَتِهِمْ تَوَاطَئُوا بَیْنَهُمْ إِنْ کَانَتْ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) کَائِنَهًٌْ لَنَدْفَعَنَّ عَنْ عَلِیٍّ (علیه السلام) هَذَا الْأَمْرَ وَ لَا نَتْرُکَنَّهُ لَهُ فَعَرَفَ اللَّهُ ذَلِکَ مِنْ قِبَلِهِمْ وَ کَانُوا یَأْتُونَ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ یَقُولُونَ: لَقَدْ أَقَمْتَ عَلِیّاً (علیه السلام) أَحَبَّ خَلْقِ اللَّهِ إِلَی اللَّهِ وَ إِلَیْکَ وَ إِلَیْنَا کَفَیْتَنَا بِهِ مَئُونَهًَْ الظَّلَمَهًِْ لَنَا وَ الْجَائِرِینَ فِی سِیَاسَتِنَا وَ عَلِمَ اللَّهُ تَعَالَی فِی قُلُوبِهِمْ خِلَافَ ذَلِکَ مِنْ مُوَالَاهًِْ بَعْضِهِمْ لِبَعْضٍ وَ أَنَّهُمْ عَلَی الْعَدَاوَهًِْ مُقِیمُونَ وَ لِدَفْعِ الْأَمْرِ عَنْ مُحِقِّهِ مُؤْثِرُونَ فَأَخْبَرَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) عَنْهُمْ فَقَالَ: یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله)! وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَقُولُ آمَنَّا بِاللهِ الَّذِی أَمَرَکَ بِنَصْبِ عَلِیٍّ (علیه السلام) إِمَاماً وَ سَائِساً لِأُمَّتِکَ وَ مُدَبِّراً وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنِینَ بِذَلِکَ وَ لَکِنَّهُمْ مُوَاطِئُونَ عَلَی هَلَاکِکَ وَ هَلَاکِهِ یُوَطِّنُونَ أَنْفُسَهُمْ عَلَی التَّمَرُّدِ عَلَی عَلِیٍّ (علیه السلام) إِنْ کَانَتْ بِکَ کَائِنَهًٌْ.
امام کاظم (علیه السلام) هنگامی‌که رسول‌خدا (در روز غدیر، امیرمؤمنین علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) را [در آن جایگاه] ایستاند، [و خطبه‌ی غدیر را بیان فرمود] از میان آن جمع، عمربن‌خطاب برخاست و گفت: «مبارک باشد ای پسر ابوطالب! تو مولای من و مولای هر مرد و زن مؤمن شدی»! سپس درحالی‌که این عهد و پیمان با تمام تأکید و استحکام از آن‌ها گرفته‌شد از آنجا بیرون رفته و پراکنده شدند. بعد از آن رویداد، گروهی از سرکشان ستمگر آن قوم، در میان خویش دسیسه چیده و توافق کردند و گفتند: «اگر برای محمّد (حادثه‌ای رخ داد و از دنیا رفت ما قطعاً این امر را از علی (علیه السلام) دفع می‌کنیم و اجازه نمی‌دهیم این مقام برای او باشد و در این جایگاه بماند». امّا خداوند متعال از دل‌های آنان و آنچه در آن می‌گذشت آگاه بود. آن‌ها نزد رسول‌خدا (می‌آمدند و می‌گفتند: «به راستی که علی (علیه السلام) را نزد خداوند، خود و ما محبوب ترین آفریدگان قرار دادی و او را برای در امان نگاه‌داشتن ما از حکومت بیدادگران و ستمگران کافی دانستی و ما را در این موارد کفایت کردی». این در حالی بود که خداوند متعال می‌دانست آنان در دل، خلاف گفته‌هایشان و در سر، دسیسه‌ای دارند و در راه دشمنی با او استوارند و برآنند تا این مرد شایسته را از این امر کنار زنند. لذا خداوند حضرت محمّد (را از نیّت آن‌ها با خبر ساخت و فرمود: «ای محمّد (! بعضی از مردم می‌گویند ما به خدایی که تو را فرمان داد تا علی (علیه السلام) را امام و مهتر و پیشوای امّتت گردانی، ایمان داریم؛ حال آنکه آنان به این مطلب (ولایت علی (علیه السلام)) ایمان ندارند؛ بلکه بر کشتن تو و او تبانی کرده و خود را آماده کرده‌اند تا بعد از مرگ تو از علی (علیه السلام) سرپیچی کنند».
Imam Kazim (peace be upon him): When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) made the Commander of the Faithful, Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), stand [in that place] on the day of Ghadir [and delivered the sermon of Ghadir], Umar ibn al-Khattab rose from among that gathering and said: "Congratulations, son of Abu Talib! You have become my master and the master of every believing man and woman!" Then, while this covenant and pledge had been taken from them with the utmost emphasis and firmness, they left that place and dispersed. After that event, a group of the tyrannical rebels among that people conspired among themselves and agreed, saying: "If something happens to Muhammad (peace be upon him and his family) and he departs this world, we will certainly push this matter away from Ali (peace be upon him) and not let this position remain for him". But Allah the Exalted was aware of what was in their hearts and what passed within them. They would come to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and say: "Indeed you have made Ali (peace be upon him), before Allah, yourself and us, the most beloved of creation, and you have relied on him to protect us from the rule of the unjust and the oppressors, and you have sufficed us in these matters". This was while Allah the Exalted knew that in their hearts they held the opposite of what they said, and in secret they were plotting, and they were firm in enmity toward him, and determined to remove this worthy man from this matter. So Allah informed the Prophet Muhammad (peace be upon him and his family) of their intent and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Some of the people say we believe in the Allah who commanded you to make Ali (peace be upon him) the Imam, leader and guide of your nation; yet they do not believe in this matter (the wilayah of Ali, peace be upon him); rather they have conspired to kill you and him, and have prepared themselves to disobey Ali (peace be upon him) after your death".
ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ગદીરના દિવસે અમીરુલ મોમિનીન અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ને [તે સ્થાને] ઊભા કર્યા [અને ગદીરનું ખુત્બા આપ્યું], ત્યારે તે જમાવડામાંથી ઉમર બિન ખત્તાબ ઊભા થયા અને કહ્યું: "મુબારક હો, અબુ તાલિબના પુત્ર! તું મારો અને દરેક મોમિન પુરુષ અને સ્ત્રીનો મૌલા બની ગયો"! પછી આ કરાર અને પ્રતિજ્ઞા સંપૂર્ણ ભાર અને મજબૂતી સાથે તેમની પાસેથી લેવામાં આવ્યા બાદ, તેઓ ત્યાંથી નીકળીને વિખેરાઈ ગયા. તે ઘટના પછી, તે લોકોમાંથી અમુક જુલમી બળવાખોરોએ પોતાની વચ્ચે કાવતરું ઘડ્યું અને સંમત થયા, અને કહ્યું: "જો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કંઈક થાય અને તેઓ દુનિયા છોડી જાય, તો અમે ચોક્કસ આ બાબત અલી (અલયહિસ્સલામ)થી દૂર કરી દઈશું અને આ પદ તેમના માટે રહેવા નહીં દઈએ". પરંતુ અલ્લાહ તઆલા તેમના દિલોમાં જે હતું તેનાથી વાકેફ હતા. તેઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવીને કહેતા: "ખરેખર તમે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ પાસે, તમારી પાસે અને અમારી પાસે સૌથી પ્રિય સર્જન બનાવ્યા છે અને તેમને જુલમીઓ અને અત્યાચારીઓની હકૂમતથી અમને બચાવવા માટે પૂરતા ગણ્યા છે અને આ બાબતોમાં અમને પૂરતા કરી દીધા છે". જ્યારે અલ્લાહ તઆલા જાણતા હતા કે તેમના દિલમાં તેમની વાતોથી વિપરીત છે અને મનમાં કાવતરું છે અને તેઓ તેમની સાથે દુશ્મનાવટ પર અડગ છે અને આ યોગ્ય વ્યક્તિને આ બાબતથી હટાવવાનો ઇરાદો ધરાવે છે. તેથી અલ્લાહે પયગંબર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને તેમના ઇરાદાની જાણ કરી અને ફરમાવ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમુક લોકો કહે છે કે અમે તે અલ્લાહ પર ઈમાન લાવ્યા છીએ જેણે તમને હુકમ આપ્યો કે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને તમારી ઉમ્મતના ઇમામ, સરદાર અને રાહબર બનાવો; જ્યારે તેઓ આ બાબત (અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત) પર ઈમાન નથી ધરાવતા; બલ્કે તેઓએ તમને અને તેમને મારી નાખવાનું કાવતરું ઘડ્યું છે અને પોતાને તૈયાર કરી લીધા છે કે તમારા મૃત્યુ પછી અલી (અલયહિસ્સલામ)ની અવજ્ઞા કરે".