وَ کَانَ سَبَبُ نُزُولِ هَاتَیْنِ الْآیَتَیْنِ مَا کَانَ مِنَ الْیَهُودِ أَعْدَاءِ اللَّهِ مِنْ قَوْلٍ سَیِّئٍ فِی جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) وَ مِیکَائِیلَ (علیه السلام) وَ مَا کَانَ مِنْ أَعْدَاءِ اللَّهِ النُّصَّابِ مِنْ قَوْلٍ أَسْوَأَ مِنْهُ فِی اللَّهِ وَ فِی جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) وَ مِیکَائِیلَ (علیه السلام) وَ سَائِرِ مَلَائِکَهًِْ اللَّهِ.
امام حسین (علیه السلام) سبب نزول این دو آیه گفتار زشت یهودیان دشمن خدا، دربارهی دشمنی با جبرئیل (علیه السلام) و میکائیل (علیه السلام) بود. و نیز گفتار بدتری بود که ناصبیان (کافران و بیدینان) دربارهی خدا، جبرئیل، (علیه السلام)میکائیل (علیه السلام) و سایر ملائکهی الهی گفتند.
Imam Husayn (peace be upon him): The reason for the revelation of these two verses was the ugly speech of the Jews, the enemies of Allah, concerning their enmity toward Jibril (peace be upon him) and Mikail (peace be upon him). And there was also worse speech which the Nasibis (unbelievers and irreligious people) uttered concerning Allah, Jibril (peace be upon him), Mikail (peace be upon him) and the rest of the angels of Allah.
ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ): આ બે આયતોના નુઝૂલનું કારણ અલ્લાહના દુશ્મન યહૂદીઓની જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) અને મીકાઈલ (અલયહિસ્સલામ) સાથેની દુશ્મની બાબતે કરેલી ખરાબ વાત હતી. અને એથી પણ વધુ ખરાબ વાત નાસિબીઓ (કાફિરો અને બેદીનો)એ અલ્લાહ, જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ), મીકાઈલ (અલયહિસ્સલામ) અને અલ્લાહના બાકીના ફરિશ્તાઓ વિશે કહી.