Ta Ha 20:17

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

فَنَادَاهُ اللَّهُ أَنْ یا مُوسی (علیه السلام) إِنِّی أَنَا اللهُ رَبُّ الْعالَمِینَ قَالَ مُوسَی (علیه السلام) فَمَا الدَّلِیلُ عَلَی ذَلِکَ قَالَ اللَّهُ: مَا فِی یَمِینِکَ یا مُوسی قالَ هِیَ عَصایَ ... قالَ أَلْقِها یا مُوسی فَأَلْقاها فَصَارَتْ حَیَّةً تَسْعَی فَفَزِعَ مِنْهَا مُوسَی (علیه السلام) وَ عَدَا.

امام باقر ( در همان‌دم خدای سبحان به او ندا کرد: ای موسی منم اللَّه، پروردگار جهانیان. ( قصص/۳۰ ). موسی (گفت: «دلیل بر این سخن چیست»؟ خطاب رسید: وَ ما تِلْکَ بِیَمِینِکَ یا مُوسی قالَ هِیَ عَصایَ؛ فرمود: «عصایت را بیانداز». وقتی موسی (عصا را به زمین انداخت، ناگهان به صورت ماری جهنده در آمد موسی (ترسید و فرار کرد.

Imam Baqir (peace be upon him): At that very moment Allah the Glorified called out to him: 'O Musa, I am Allah, the Lord of the worlds' (Qasas/30). Musa (peace be upon him) said: 'What is the proof of this speech?' The address came: وَ ما تِلْکَ بِیَمِینِکَ یا مُوسی قالَ هِیَ عَصایَ [And what is this in your right hand, O Musa? He said: It is my staff]. He said: 'Cast down your staff.' When Musa (peace be upon him) cast the staff on the ground, it suddenly turned into a darting serpent. Musa (peace be upon him) became frightened and fled.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): તે જ ક્ષણે અલ્લાહ સુબ્હાનહુએ તેમને પોકાર્યા: 'હે મૂસા, હું જ અલ્લાહ છું, જગતોનો પાલનહાર' (કસસ/૩૦). મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'આ વાત પર દલીલ શું છે?' સંબોધન થયું: وَ ما تِلْکَ بِیَمِینِکَ یا مُوسی قالَ هِیَ عَصایَ [અને હે મૂસા, તમારા જમણા હાથમાં આ શું છે? તેમણે કહ્યું: આ મારી લાકડી છે]. ફરમાવ્યું: 'તમારી લાકડી ફેંકી દો.' જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ લાકડી જમીન પર ફેંકી, ત્યારે તે અચાનક દોડતા સાપના રૂપમાં આવી ગઈ. મૂસા (અલયહિસ્સલામ) ડરી ગયા અને ભાગ્યા.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

لَمَّا کَانَتِ اللَّیْلَهًُْ الَّتِی أُسْرِیَ بِی إِلَی السَّمَاءِ وَقَفَ جَبْرَائِیلُ فِی مَقَامِهِ وَ غِبْتُ عَنِ تَحِیَّهًِْ کُلِّ مَلَکٍ وَ کَلَامِهِ وَ صِرْتُ بِمَقَامٍ انْقَطَعَ عَنِّی فِیهِ الْأَصْوَاتُ وَ تَسَاوَی عِنْدِی الْأَحْیَاءُ وَ الْأَمْوَاتُ اضْطَرَبَ قَلْبِی وَ تُضَاعَفُ کَرْبِی فَسَمِعْتُ مُنَادِیاً یُنَادِی بِلُغَهًِْ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام): قِفْ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) فَإِنَّ رَبَّکَ یُصَلِّی. قُلْتُ: کَیْفَ یُصَلِّی وَ هُوَ غَنِیٌّ عَنِ الصَّلوهًِْ لَأَحَدٍ؟ وَ کَیْفَ بَلَغَ عَلِیٌّ (علیه السلام) هَذَا الْمَقَامَ؟ فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَی: اقْرَأْ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) هُوَ الَّذِی یُصَلِّی عَلَیْکُمْ وَ مَلائِکَتُهُ لِیُخْرِجَکُمْ مِنَ الظُّلُماتِ الی النُّورِ وَ صَلَاتِی رَحمَهًٌْ لَکَ وَ لِأُمَّتِکَ فَأَمَّا سَمَاعُکَ صَوْتَ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَإِنَّ أَخَاکَ مُوسَی‌بْنَ‌عِمْرَانَ (علیه السلام) لَمَّا جَاءَ جَبَلَ الطُّورِ وَ عَایَنَ مَا عَایَنَ مِنْ عِظَمِ الْأُمُورِ أَذْهَلَهُ مَا رَآهُ عَمَّا یُلْقَی إِلَیْهِ فَشَغَلْتُهُ عَنِ الْهَیْبَهًِْ بِذِکْرِ اللَّهِ أَحَبَّ الْأَشْیَاءِ إِلَیْهِ وَ هِیَ الْعَصَا إِذْ قُلْتُ لَهُ وَ مَا تِلْکَ بِیَمِینِکَ یَا مُوسَی وَ لَمَّا کَانَ عَلِیٌّ (علیه السلام) أَحَبَّ النَّاسِ إِلَیْکَ نَادَیْنَاکَ بِلُغَتِهِ وَ کَلَامِهِ لِیُسْکَنَ مَا بِقَلْبِکَ مِنَ الرُّعْبِ وَ لِتَفْهَمَ مَا یُلْقَی إِلَیْکَ.

پیامبر ( در آن شبی که مرا به معراج بردند، جبرئیل در جایگاه خود ایستاد و دیگر درود فرشتگان و سخن آنان را نمی‌شنیدم و به مقام و جایگاهی رسیده بودم که دیگر صدایی به گوش نمی‌رسید و در نظرم مردگان و زندگان یکسان بودند. قلبم به شماره افتاد و اندوهم افزون شد. دراین‌هنگام صدای ندا دهنده ای را شنیدم که با صدای علیّ‌بن‌ابی‌طالب (این ندا را سر داد: «بایست، ای محمّد (! پروردگارت بر تو سلام و درود می‌فرستد». گفتم: «چگونه درود می‌فرستد و حال آنکه او را به درود بر کسی نیاز نیست و چگونه علی (به این جایگاه رسیده است»؟ پس خداوند متعال فرمود: «بخوان ای محمّد (! او کسی است که بر شما درود و رحمت می‌فرستد، و فرشتگان او [نیز] برای شما تقاضای رحمت می‌کنند تا شما را از ظلمات [جهل و شرک گناه] به‌سوی نور [ایمان و علم و تقوا] رهنمون گردد. ( احزاب/۴۳ ). سلامِ من، همان رحمتم بر تو و امّت توست و امّا اینکه صدای علی (را شنیدی، پس همانا برادرت موسی‌بن‌عمران (نیز آن‌هنگام‌که به کوه طور رسید و با چشم خود هر آنچه از عظمت [وحی] بود را دید، او را مبهوت نمود و آنچه را که می دید، او را از آنچه به او گفته می شد، غافل ساخت. پس برترین چیزها در نزد او یعنی عصا، او را از هیبت ذکر خدا غافل نمود. از همین روی به او گفتم: وَ ما تِلْکَ بِیَمینِکَ یا مُوسی و چون برای تو نیز محبوب‌ترین انسان ها علیّ‌بن‌ابی‌طالب (است، پس تو را با زبان و کلام او خطاب کردیم تا دلت از رعب در امان باشد و آرام گیرد و آنچه را به تو وحی می‌کنیم، دریابی.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): On the night on which I was taken up to the heaven (Miraj), Jibril stopped at his station, and I no longer heard the greetings of the angels or their speech, and I had reached a station and rank at which no sound reached [me] any more, and in my sight the dead and the living were equal. My heart began to race and my grief increased. At this moment I heard the voice of a caller who called out in the voice of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him): 'Stop, O Muhammad (peace be upon him and his family)! Your Lord is sending salutation and blessings upon you.' I said: 'How does He send blessings, when He has no need to send blessings upon anyone, and how has Ali (peace be upon him) reached this station?' Then Allah the Exalted said: 'Recite, O Muhammad (peace be upon him and his family)! He is the One who sends blessings and mercy upon you, and His angels [also] ask mercy for you, so that He may lead you out of the darknesses [of ignorance, polytheism and sin] toward the light [of faith, knowledge and piety]' (Ahzab/43). 'My salutation is that same mercy of Mine upon you and upon your community. As for your hearing the voice of Ali (peace be upon him), indeed your brother Musa ibn Imran (peace be upon him) too, when he reached Mount Tur and saw with his own eyes all that greatness [of revelation] that was there, it stunned him, and what he was seeing made him heedless of what was being said to him. So the most beloved of things to him — that is, the staff — distracted him from the awe of the remembrance of Allah. For this very reason I said to him: وَ ما تِلْکَ بِیَمینِکَ یا مُوسی [And what is this in your right hand, O Musa?]. And since for you too the most beloved of people is Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), We addressed you in his language and speech so that your heart might be safe from terror and be at ease, and so that you might grasp what We are revealing to you.'

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જે રાતે મને મેઅરાજ પર લઈ જવામાં આવ્યો, જિબ્રઈલ પોતાના સ્થાને ઊભા રહી ગયા અને હવે ફરિશ્તાઓનો સલામ અને તેમની વાત મને સંભળાતી ન હતી, અને હું એવા મકામ અને સ્થાને પહોંચી ગયો હતો કે જ્યાં હવે કોઈ અવાજ કાને પડતો ન હતો અને મારી નજરમાં મરેલા અને જીવતા સરખા હતા. મારું દિલ ધડકવા લાગ્યું અને મારો શોક વધી ગયો. તે વખતે મેં એક પોકારનારાનો અવાજ સાંભળ્યો જેણે અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ના અવાજ સાથે આ પોકાર કરી: 'ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), ઊભા રહો! તમારો પરવરદિગાર તમારા પર સલામ અને દરૂદ મોકલી રહ્યો છે.' મેં કહ્યું: 'તે કેવી રીતે દરૂદ મોકલે છે, જ્યારે તેને કોઈના પર દરૂદ મોકલવાની જરૂરત નથી, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) આ મકામ પર કેવી રીતે પહોંચ્યા?' પછી અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: 'ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વાંચો! તે એ છે જે તમારા પર દરૂદ અને રહમત મોકલે છે, અને તેના ફરિશ્તાઓ [પણ] તમારા માટે રહમતની દરખાસ્ત કરે છે જેથી તમને અંધકારો [જહાલત, શિર્ક અને ગુનાહ]માંથી નૂર [ઈમાન, ઈલ્મ અને તકવા] તરફ માર્ગદર્શન આપે' (અહઝાબ/૪૩). 'મારો સલામ, એ જ મારી રહમત છે તમારા પર અને તમારી ઉમ્મત પર. અને જ્યાં સુધી તમે અલી (અલયહિસ્સલામ)નો અવાજ સાંભળ્યો — તો ખરેખર તમારા ભાઈ મૂસા બિન ઇમરાન (અલયહિસ્સલામ) પણ જ્યારે તૂર પર્વત પર પહોંચ્યા અને પોતાની આંખો વડે [વહીની] જે અઝમત હતી તે જોઈ, તેમને સ્તબ્ધ કરી દીધા અને જે તેઓ જોઈ રહ્યા હતા તેણે તેમને એ વાતોથી ગાફિલ કરી દીધા જે તેમને કહેવામાં આવી રહી હતી. તો તેમની પાસે સૌથી ઉત્તમ વસ્તુ, એટલે કે લાકડી, તેમને અલ્લાહની યાદની હૈબતથી ગાફિલ કરી દીધી. તે જ કારણથી મેં તેમને કહ્યું: وَ ما تِلْکَ بِیَمینِکَ یا مُوسی [અને હે મૂસા, તમારા જમણા હાથમાં આ શું છે?]. અને કારણ કે તમારા માટે પણ સૌથી પ્રિય માણસ અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) છે, તેથી અમે તમને તેમની ભાષા અને કલામથી સંબોધન કર્યું, જેથી તમારું દિલ ડરથી સુરક્ષિત રહે અને શાંતિ પામે અને જે અમે તમારા પર વહી કરીએ છીએ તેને સમજી શકો.'

سورة طه

Verse 17 of 135