الصّادق ( عَنْ عَطِیَّهًَْبْنِنَجِیحِبْنِالْمُطَهَّرِ الرَّازِیِّ وَ إِسْحَاقَبْنِعَمَّارٍ الصَّیْرَفِیِّ قَالا مَعاً إِنَ أَبَاعَبْدِاللَّهِ جَعْفَرَبْنَمُحَمَّدٍ ( کَتَبَ إِلَی عَبْدِاللَّهِبْنِالْحَسَنِ حِینَ حُمِلَ هُوَ وَ أَهْلُ بَیْتِهِ یُعَزِّیهِ عَمَّا صَارَ إِلَیْهِ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ ... اعْلَمْ أَیْ عَمِّ وَ ابْنَ عَمِّ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَمْ یُبَالِ بِضُرِّ الدُّنْیَا لِوَلِیِّهِ سَاعَهًًْ قَطُّ وَ لَا شَیْءَ أَحَبُّ إِلَیْهِ مِنَ الضُّرِّ وَ الْجَهْدِ وَ الْبَلَاءِ مَعَ الصَّبْرِ وَ أَنَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی لَمْ یُبَالِ بِنَعِیمِ الدُّنْیَا لِعَدُوِّهِ سَاعَهًًْ قَط وَ لَوْ لَا ذَلِکَ مَا کَانَ أَعْدَاؤُهُ یَقْتُلُونَ أَوْلِیَاءَهُ وَ یُخِیفُونَهُمْ وَ یَمْنَعُونَهُمْ وَ أَعْدَاؤُهُمْ آمِنُونَ مُطْمَئِنُّونَ عَالُونَ ظَاهِرُونَ ... وَ لَوْ لَا ذَلِکَ لَمَا قَالَ فِی کِتَابِهِ أَیَحْسَبُونَ أَنَّما نُمِدُّهُمْ بِهِ مِنْ مالٍ وَ بَنِینَ* نُسارِعُ لَهُمْ فِی الْخَیْراتِ بَلْ لا یَشْعُرُون.
امام صادق ( عطیهًْبننجیح و اسحاق‌بن‌عمّار گویند: وقتی عبد اللَّهبنحسن و خانواده‌اش را به زندان بردند و منصور آن‌ها را گرفت امام صادق (جهت تسلیت از این پیش آمد نامه‌ای برایش نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان ... بدان عموجان! و پسر عموی عزیزم خداوند برای دوست خود اهمیتی به ناراحتی در دنیا نمی‌دهد و برای دوست خود چیزی را بیشتر از ناراحتی و کوشش و گرفتاری که با صبر همراه باشد دوست ندارد. و هرگز برای دشمن خود به ثروت دنیا اهمیّت نداده اگر چنین نبود دشمنان خدا دوستانش را نمی‌کشتند و آن‌ها را پیوسته در وحشت و ناراحتی قرار نمی‌دادند در صورتی که خودشان آسوده و راحت و دارای قدرت و حکومت هستند ... و اگر چنین نبود در کتابش نمی فرمود: أَ یَحْسَبُونَ أَنَّما نُمِدُّهُمْ بِهِ مِنْ مالٍ وَ بَنِینَ * نُسارِعُ لَهُمْ فِی الْخَیْراتِ بَلْ لا یَشْعُرُونَ».
Imam Sadiq (peace be upon him): Atiyyah ibn Najih and Ishaq ibn Ammar said: When Abdullah ibn al-Hasan and his family were taken to prison and Mansur seized them, Imam Sadiq (peace be upon him) wrote him a letter of condolence for this misfortune: "In the name of Allah, the Most Beneficent, the Most Merciful ... Know, dear uncle and my dear cousin, that Allah gives no weight to the affliction of the world for His friend, and He loves nothing more for His friend than affliction, struggle and trial accompanied by patience. And He has never given any weight to the wealth of the world for His enemy; had it not been so, the enemies of Allah would not have killed His friends and kept them constantly in fear and distress, while they themselves are at ease, comfortable, and possessed of power and rule ... And had it not been so, He would not have said in His Book: أَ یَحْسَبُونَ أَنَّما نُمِدُّهُمْ بِهِ مِنْ مالٍ وَ بَنِینَ * نُسارِعُ لَهُمْ فِی الْخَیْراتِ بَلْ لا یَشْعُرُونَ [Do they think that by what We aid them with of wealth and children, We are hastening to them the good things? Nay, they do not perceive]."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અતિય્યહ બિન નજીહ અને ઇસ્હાક બિન અમ્માર કહે છે: જ્યારે અબ્દુલ્લાહ બિન હસન અને તેમના પરિવારને જેલમાં લઈ જવામાં આવ્યા અને મન્સૂરે તેમને પકડ્યા, ત્યારે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ આ મુસીબત પર તસલ્લી માટે તેમને એક પત્ર લખ્યો: "બિસ્મિલ્લાહિર્ રહમાનિર્ રહીમ ... જાણો, પ્યારા કાકા! અને મારા પ્યારા પિતરાઈ ભાઈ, અલ્લાહ પોતાના દોસ્ત માટે દુનિયાની તકલીફને કોઈ મહત્વ આપતો નથી, અને પોતાના દોસ્ત માટે સબ્ર સાથેની તકલીફ, પ્રયત્ન અને મુસીબતથી વધુ પ્રિય કંઈ નથી. અને પોતાના દુશ્મન માટે તેણે ક્યારેય દુનિયાની દોલતને મહત્વ આપ્યું નથી; જો એવું ન હોત તો અલ્લાહના દુશ્મનો તેના દોસ્તોને કત્લ ન કરતાં અને તેમને હંમેશા ભય અને તકલીફમાં ન રાખતાં, જ્યારે તેઓ પોતે આરામ અને શાંતિમાં અને સત્તા તથા હકૂમત ધરાવતાં છે ... અને જો એવું ન હોત તો તે પોતાની કિતાબમાં ન ફરમાવત: أَ یَحْسَبُونَ أَنَّما نُمِدُّهُمْ بِهِ مِنْ مالٍ وَ بَنِینَ * نُسارِعُ لَهُمْ فِی الْخَیْراتِ بَلْ لا یَشْعُرُونَ [શું તેઓ ધારે છે કે અમે તેમને જે માલ અને ઔલાદથી મદદ કરીએ છીએ તેનાથી અમે તેમના માટે ભલાઈઓમાં ઉતાવળ કરીએ છીએ? નહીં, તેઓ સમજતા નથી]."