و بهراستى ما آن‌ها را به عذاب [و بلا] گرفتار ساختيم [تا بيدار شوند]، امّا آنان نه در برابر پروردگارشان تواضع كردند و نه به درگاهش تضرّع مىكنند.
And already We overtook them with chastisement, but they were not submissive to their Lord, nor do they humble themselves.
અને અમોએ તેમને અઝાબમાં ગિરફતાર કર્યા પરંતુ તેઓ તેમના પરવરદિગારની સામે ન નમ્યા અને ન તો કરગર્યા.
علی بن ابراهیم ( فَهُوَ الْجُوعُ وَ الْخَوْفُ وَ الْقَتْلُ.
علیّ بن ابراهیم ( مقصود [از عذاب در این آیه]؛ گرسنگی، ترس و جنگ است.
Ali ibn Ibrahim: what is meant [by the chastisement in this verse] is hunger, fear and war.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ: [આ આયતમાં અઝાબથી] મુરાદ ભૂખ, ભય અને જંગ છે.
الباقر ( الِاسْتِکَانَهًُْ هُوَ الْخُضُوعُ وَ التَّضَرُّعُ هُوَ رَفْعُ الْیَدَیْنِ وَ التَّضَرُّعُ بِهِمَا.
امام باقر ( الِاسْتِکَانَةُ همان خضوع است؛ تضرّع به‌معنای بالا بردن دو دست و زاری و التماس کردن با دست ها رو به آسمان است.
Imam Baqir (peace be upon him): al-istikana is submission, and al-tadarru' means raising the two hands and pleading and imploring with them towards the sky.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ-ઇસ્તિકાનહ એ જ ખુઝૂઅ (નમ્રતા) છે; અને તઝર્રુઅનો અર્થ છે બંને હાથ ઉપર ઉઠાવવા અને હાથોથી આસમાન તરફ ગિડગિડાવું અને વિનંતી કરવી.
الصّادق ( التَّضَرُّعُ رَفْعُ الْیَدَیْنِ.
امام صادق ( تضرّع همان بالابردن دست هاست.
Imam Sadiq (peace be upon him): Tadarru' (humbling oneself) is the raising of the hands.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): તદર્રુઅ (ઝારીપૂર્વક વિનંતી) એ જ હાથોને ઉપર ઉઠાવવું છે.
الرّسول ( رَفْعُ الْأَیْدِی مِنَ الِاسْتِکَانَهًْ.
پیامبر ( دستان را از روی تواضع بالابردن همان الِاسْتِکَانَة است.
The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Raising the hands out of humility is al-istikanah (submissiveness).
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): નમ્રતાપૂર્વક હાથો ઉપર ઉઠાવવા એ જ અલ-ઇસ્તિકાનહ (નમ્રતા) છે.
الصّادق ( الإستِکَانَهًُْ الدُّعَاءُ وَ التَّضَرُّعُ رَفْعُ الْیَدَیْنِ فِی الصلوه.
امام صادق ( الِاسْتِکَانَةُ به‌معنای دعا و تضرّع به‌معنای بالابردن دست ها در نماز است.
Imam Sadiq (peace be upon him): Al-istikanah means supplication (du'a), and al-tadarru' means raising the hands in prayer (salah).
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ-ઇસ્તિકાનહનો અર્થ દુઆ છે અને તદર્રુઅનો અર્થ નમાઝમાં હાથો ઉપર ઉઠાવવા છે.
أمیرالمؤمنین ( لَمْ یَتَوَاضَعُوا فِی الدُّعَاءِ وَ لَمْ یَخْضَعُوا وَ لَوْ خَضَعُوا لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ لَاسْتَجَابَ لَهُم.
امام علی ( [یعنی آن‌ها] در دعاکردن تواضع و خضوع نکردند و اگر برای خدای عزّوجلّ خضوع می کردند دعایشان را مستجاب می کرد.
Imam Ali (peace be upon him): [Meaning that] they did not show humility and submissiveness in supplication; and had they submitted to Allah the Mighty and Majestic, He would have answered their supplication.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): [એટલે કે તેઓ] દુઆ કરવામાં નમ્રતા અને ખુઝૂઅ ન કર્યા, અને જો તેઓ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ માટે ખુઝૂઅ કરત તો તેમની દુઆ કબૂલ કરત.
أمیرالمؤمنین ( کَانَ عَلِیٌّ (یَسْتَغْفِرُ سَبْعِینَ مَرَّهًًْ فِی سَحَرِ کُلِّ لَیْلَهًْ ... اللَّهُمَّ وَ أَسْتَغْفِرُکَ لِکُلِّ ذَنْبٍ لَحِقَنِی بِسَبَبِ عُتْبَی عَلَیْکَ فِی احْتِبَاسِ الرِّزْقِ عَنِّی وَ إِعْرَاضِی عَنْکَ وَ مَیْلِی إِلَی عِبَادِکَ بِالِاسْتِکَانَهًِْ لَهُمْ وَ التَّضَرُّعِ إِلَیْهِمْ وَ قَدْ أَسْمَعْتَنِی قَوْلَکَ فِی مُحْکَمِ کِتَابِکَ فَمَا اسْتَکانُوا لِرَبِّهِمْ وَ ما یَتَضَرَّعُونَ فَصَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ (وَ اغْفِرْهُ لِی یَا خَیْرَ الْغَافِرِینَ.
امام علی ( علی (در سحر هر شب، هفتادمرتبه استغفار می کرد ... [و می‌فرمود] «خدایا! از تو به خاطر هر گناهی که مرا به جایی می‌رساند که برای کمی روزی بر تو خشم کنم و به سوی بندگانت رو آورم و با تواضع به ایشان و التماس کردن، به آن‌ها میل کنم درحالی که این سخنت را: فَمَا اسْتَکانُوا لِرَبِّهِمْ وَ ما یَتَضَرَّعُونَ در کتاب محکمت به من شنواندی، طلب بخشش می کنم پس ای بهترین بخشندگان! بر محّمد (درود بفرست و آن [گناه] را بر من ببخش»!
Imam Ali (peace be upon him): Ali (peace be upon him) used to seek forgiveness seventy times in the pre-dawn of every night ... [and would say:] "O Allah! I seek Your forgiveness for every sin that brings me to the point where, because of the withholding of sustenance from me, I become angry with You and turn away from You and incline toward Your servants with submissiveness to them and pleading before them, while You have made me hear Your words in Your firm Book: فَمَا اسْتَکانُوا لِرَبِّهِمْ وَ ما یَتَضَرَّعُونَ [But they were not submissive to their Lord, nor do they humble themselves]. So send blessings upon Muhammad and the family of Muhammad (peace be upon him and his family) and forgive that [sin] for me, O best of forgivers!"
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અલી (અલયહિસ્સલામ) દરેક રાતના સહરમાં સિત્તેર વખત ઇસ્તિગફાર કરતા હતા ... [અને ફરમાવતા હતા:] "હે અલ્લાહ! હું તારી પાસે દરેક એ ગુનાહની માફી માંગું છું જે મને એ મુકામ પર પહોંચાડે કે રિઝ્કની ઓછપને કારણે હું તારા પર ગુસ્સે થાઉં અને તારાથી મોઢું ફેરવીને તારા બંદાઓ તરફ વળું અને તેમની સામે નમ્રતા અને કાકલૂદી કરીને તેમની તરફ ઝુકું, જ્યારે કે તેં તારી મુહકમ કિતાબમાં તારો આ કૌલ મને સંભળાવ્યો છે: فَمَا اسْتَکانُوا لِرَبِّهِمْ وَ ما یَتَضَرَّعُونَ [પરંતુ તેઓ પોતાના પરવરદિગાર સામે નમ્ર ન થયા અને ન તો કાકલૂદી કરે છે]. તો મુહમ્મદ અને આલે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર દરૂદ મોકલ અને એ [ગુનાહ] મને માફ કર, હે શ્રેષ્ઠ માફ કરનાર!"
السّجّاد ( فِی عَمَلِ یَوْمِ الْجُمُعَهًْ ... فَإِنِّی أَعْتَرِفُ لَکَ بِذُنُوبِی وَ أَذْکُرُ لَکَ حَاجَتِی وَ أَشْکُو إِلَیْکَ مَسْکَنَتِی وَ فَاقَتِی وَ قَسْوَهًَْ قَلْبِی وَ مَیْلَ نَفْسِی فَإِنَّکَ قُلْتُ فَمَا اسْتَکانُوا لِرَبِّهِمْ وَ ما یَتَضَرَّعُونَ وَ هَا أَنَا ذَا یَا إِلَهِی قَدِ اسْتَجَرْتُ بِکَ وَ قَعَدْتُ بَیْنَ یَدَیْکَ مُسْتَکِیناً مُتَضَرِّعاً إِلَیْکَ رَاجِیاً لِمَا عِنْدَکَ تَرَانِی وَ تَعْلَمُ مَا فِی نَفْسِی وَ تَسْمَعُ کَلَامِی وَ تَعْرِفُ حَاجَتِی وَ مَسْکَنَتِی وَ حَالِی وَ مُنْقَلَبِی وَ مَثْوَایَ وَ مَا أُرِیدُ أَنْ أَبْتَدِئَ فِیهِ مِنْ مَنْطِقِی.
امام سجاد ( در عمل [مستحب] روز جمعه آمده: ... . من به گناهانم پیش تو اعتراف می کنم و حاجتم را برای تو ذکر می کنم و از فقر و نداری، سنگ دلی و هوای نفسم به تو شکایت می کنم؛ زیرا تو فرمودی: فَمَا اسْتَکانُوا لِرَبِّهِمْ وَ ما یَتَضَرَّعُونَ. و حال ای خدای من! من همان کس هستم که به تو جرأت کردم [پناه آوردم] و درمانده، پیش‌روی تو نشستم و به سوی تو زاری می‌کنم و به آنچه نزد توست، امیدوارم. تو مرا می بینی، هرآنچه در من است می دانی، سخنم را می شنوی، نیاز و درماندگی من، حالم، جایگاه و محلّ استقرارم و هرچیزی را که می خواهم بگویم، می شناسی.
Imam Sajjad (peace be upon him): In the [recommended] practice for Friday it is stated: ... I confess my sins before You, and I mention my need to You, and I complain to You of my poverty and destitution, the hardness of my heart, and the whims of my soul; for You said: فَمَا اسْتَکانُوا لِرَبِّهِمْ وَ ما یَتَضَرَّعُونَ [But they were not submissive to their Lord, nor do they humble themselves]. And now, O my Allah! I am the very one who has dared [taken refuge] with You, and sat helpless before You, weeping before You, hoping for what is with You. You see me, You know all that is within me, You hear my speech, and You know my need and helplessness, my state, my station and the place of my dwelling, and everything I wish to say.
ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): શુક્રવારના દિવસના [મુસ્તહબ] અમલમાં આવ્યું છે: ... હું મારા ગુનાહોનો તમારી સામે એકરાર કરું છું અને મારી હાજત તમારી સામે રજૂ કરું છું અને ફકીરી અને નિર્ધનતા, દિલની કઠોરતા અને મારા નફસની ઇચ્છાઓની તમારી પાસે ફરિયાદ કરું છું; કારણ કે તમે ફરમાવ્યું: فَمَا اسْتَکانُوا لِرَبِّهِمْ وَ ما یَتَضَرَّعُونَ [પરંતુ તેઓ પોતાના પરવરદિગાર સામે નમ્ર થયા નહીં, ન તો તેઓ કાકલૂદી કરે છે]. અને હવે હે મારા અલ્લાહ! હું તે જ છું જેણે તમારી પાસે હિંમત કરી [પનાહ લીધી] અને લાચાર થઈને તમારી સામે બેઠો છું અને તમારી તરફ કાકલૂદી કરું છું અને જે તમારી પાસે છે તેની આશા રાખું છું. તમે મને જુઓ છો, મારામાં જે કંઈ છે તે તમે જાણો છો, મારી વાત સાંભળો છો, મારી જરૂરિયાત અને લાચારી, મારી હાલત, મારું સ્થાન અને મારા ઠેકાણાની જગ્યા અને જે કંઈ હું કહેવા માગું છું તે બધું જ તમે જાણો છો.