أمیرالمؤمنین ( وَ الشُّبْهَهًُْ عَلَی أَرْبَعِ شُعَبٍ عَلَی إِعْجَابٍ بِالزِّینَهًِْ وَ تَسْوِیلِ النَّفْسِ وَ تَأَوُّلِ الْعِوَجِ وَ لَبْسِ الْحَقِّ بِالْبَاطِلِ وَ ذَلِکَ أَنَّ الزِّینَهًَْ تَئُولُ عَنِ الْبَیِّنَهًِْ وَ تَسْوِیلَ النَّفْسِ تُقْحِمُ إِلَی الشَّهْوَهًِْ وَ الْعِوَجَ یَمِیلُ مَیْلًا عَظِیماً وَ اللَّبْسَ ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ فَذَلِکَ الْکُفْرُ وَ دَعَائِمُهُ وَ شُعَبُه.
امام علی ( شبهه بر چهار بخش است، خودپسندی به زیور، وسوسه نفسانی، کج اندیشی و درگیری باطل به حق، چون زیور از راه روشن باز میدارد، و وسوسه و خودآرایی در هوس میافکند، و کژی انحراف بزرگ میآورد، و درگیری، تاریکیهای روی هم میباشد. این کفر و پایهها و بخشهایش میباشد.
Imam Ali (peace be upon him): Doubt has four branches: admiration of adornment, the whisperings of the soul, crooked interpretation, and mixing truth with falsehood. That is because adornment turns one away from clear proof, the whisperings of the soul plunge one into desire, crookedness inclines with great deviation, and mixing is darkness layer upon layer. That is disbelief, and its pillars and its branches.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): શંકા ચાર ભાગ પર છે: શણગાર પર આત્મમુગ્ધતા, નફસાની વસવસો, વક્રવિચાર અને હકને બાતિલ સાથે ભેળવવો. કારણ કે શણગાર સ્પષ્ટ માર્ગથી રોકે છે, અને વસવસો તથા સ્વ-શણગાર ઇચ્છામાં નાખે છે, અને વક્રતા મોટું વિચલન લાવે છે, અને ભેળસેળ એકબીજા પર છવાયેલા અંધકારો છે. આ કુફ્ર છે અને તેના પાયા અને તેના ભાગો છે.