علی‌بن‌إبراهیم ( فِی قَوْلِهِ أَ رَأَیْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ قَالَ نَزَلَتْ فِی قُرَیْشٍ، وَ ذَلِکَ أَنَّهُ ضَاقَ عَلَیْهِمُ الْمَعَاشُ فَخَرَجُوا مِنْ مَکَّهًَْ وَ تَفَرَّقُوا فَکَانَ الرَّجُلُ إِذَا رَأَی شَجَرَهًًْ {صَخْرَهًًْ} حَسَنَهًًْ أَوْ حَجَراً حَسَناً هَوَاهُ فَعَبَدَهُ وَ کَانُوا یَنْحِرُونَ لَهَا النَّعَمَ وَ یُلَطِّخُونَهَا بِالدَّمِ وَ یُسَمُّونَهَا سَعْدَ صَخْرَهًٍْ وَ کَانَ إِذَا أَصَابَهُمْ دَاءٌ فِی إِبِلِهِمْ وَ أَغْنَامِهِمْ جَاءُوا إِلَی الصَّخْرَهًِْ فَیَتَمَسَّحُونَ بِهَا الْغَنَمَ وَ الْإِبِل.
علیّ‌ّبن‌ابراهیم ( این آیه: أَ رَأَیْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ در مورد قریش نازل شده است و این بدین خاطر بود که عرصه زندگی بر آن‌ها تنگ شد، پس از مکّه خارج شدند و پراکنده می‌گشتند و هنگامی که فردی درخت یا سنگی خوش منظره را می‌دید از آن خوشش می‌آمد و آن را می‌پرستید و برایش قربانی ذبح می‌کردند و خونش را به آن می‌مالیدند و آن را «سعد صخره» (سنگ شانس) می‌نامیدند و هرگاه مرضی در شتران و گوسفندانشان می‌افتاد، نزد سنگ می‌آمدند و گوسفند و شترشان را به آن می‌کشیدند.
Ali ibn Ibrahim: This verse — أَ رَأَیْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ [Have you seen him who takes his low desires for his god?] — was revealed concerning Quraysh. That was because the means of livelihood became narrow for them, so they left Mecca and dispersed. Whenever a man saw a fine-looking tree or a fine stone, he would take a liking to it and worship it. They would sacrifice cattle for it, smear it with the blood, and call it "Sa'd Sakhrah" (the lucky stone). And whenever a disease befell their camels or sheep, they would come to the stone and rub the sheep and camels against it.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ: આ આયત: أَ رَأَیْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ [શું તમે તેને જોયો જેણે પોતાની ઇચ્છાને પોતાનો ખુદા બનાવી લીધો છે?] કુરૈશ વિશે નાઝિલ થઈ છે, અને એ એટલા માટે હતું કે તેમના ઉપર જીવનનું મેદાન સંકોચાયું, તેથી તેઓ મક્કાથી બહાર નીકળ્યા અને વિખેરાઈ ગયા, અને જ્યારે કોઈ વ્યક્તિ સુંદર ઝાડ કે પથ્થર જોતો, તો તે તેને ગમી જતો અને તેની પૂજા કરવા લાગતો, અને તેના માટે કુરબાની કરતા અને તેનું લોહી તેને લગાવતા અને તેને "સઅદ સખરહ" (નસીબનો પથ્થર) કહેતા, અને જ્યારે તેમના ઊંટો અને ઘેટાંમાં કોઈ બીમારી પડતી, તો પથ્થર પાસે આવતા અને પોતાના ઘેટાં અને ઊંટને તેની સાથે ઘસતા.