السّجّاد ( وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَوْ حَبَسَ عَنْ عِبَادِهِ مَعْرِفَهًَْ حَمْدِهِ عَلَی مَا أَبْلَاهُمْ مِنْ مِنَنِهِ الْمُتَتَابِعَهًْ وَ أَسْبَغَ عَلَیْهِمْ مِنْ نِعَمِهِ الْمُتَظَاهِرَهًْ لَتَصَرَّفُوا فِی مِنَنِهِ فَلَمْ یَحْمَدُوهُ وَ تَوَسَّعُوا فِی رِزْقِهِ فَلَمْ یَشْکُرُوهُ وَ لَوْ کَانُوا کَذَلِکَ لَخَرَجُوا مِنْ حُدُودِ الْإِنْسَانِیَّهًْ إِلَی حَدِّ الْبَهِیمِیَّهًْ فَکَانُوا کَمَا وَصَفَ فِی مُحْکَمِ کِتَابِهِ إِنْ هُمْ إِلَّا کَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِیلًا.
امام سجاد ( سپاس خداوندی را که اگر از بندگان خویش، شناخت سپاس در مقابل نعمتهای پیاپی و منّتهای آشکار خود را دریغ میداشت، از نعمتهای او بهره میبردند بیآنکه سپاس گزارند و روزی فراوان او را میخورند بیآنکه شکر او را بهجای آورند. و چون چنین میشد از مرزهای انسانیّت بیرون میرفتند و به حدّ جانوری و بهیمی تنزّل میکردند، و چنان میشدند که در کتاب خویش وصف کرده است: إِنْ هُمْ إِلَّا کَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِیلًا.
Imam Sajjad (peace be upon him): Praise be to Allah, who, if He had withheld from His servants the knowledge of praising Him for the successive favours He bestowed upon them and the manifest blessings He completed for them, they would have used up His favours without praising Him and would have consumed His abundant provision without giving thanks to Him. And had that been so, they would have gone out from the bounds of humanity and descended to the level of beasts and animals, and would have become as He described in His Book: إِنْ هُمْ إِلَّا کَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِیلًا [They are nothing but as cattle; nay, they are straying farther off from the path].
ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): પ્રશંસા છે તે અલ્લાહની, કે જો તેણે પોતાના બંદાઓથી, પોતાની સતત નેઅમતો અને પ્રગટ કૃપાઓ સામે પ્રશંસાની ઓળખ રોકી લીધી હોત, તો તેઓ તેની નેઅમતોથી ફાયદો ઉઠાવત પરંતુ પ્રશંસા ન કરત, અને તેની વિપુલ રોજી ખાત પરંતુ તેનો શુક્ર અદા ન કરત. અને જો આવું થાત તો તેઓ માનવતાની સીમાઓથી બહાર નીકળી જાત અને પશુ તથા જાનવરના દરજ્જા સુધી ઉતરી જાત, અને એવા થઈ જાત જેવું તેણે પોતાની કિતાબમાં વર્ણવ્યું છે: إِنْ هُمْ إِلَّا کَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِیلًا [તેઓ ફક્ત ઢોર જેવા છે; બલ્કે તેઓ માર્ગથી વધુ ભટકેલા છે].