سورة النمل

Verse 40 of 93

27:40

قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ فَلَمّا رَآهُ مُسْتَقِرّاً عِنْدَهُ قالَ هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِیَبْلُوَنِي أَ أَشْکُرُ أَمْ أَکْفُرُ وَ مَنْ شَکَرَ فَإِنَّما یَشْکُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ رَبِّي غَنِيٌ کَرِیمٌ

[امّا] کسى‌ که دانشى از کتاب (آسمانى) داشت گفت: «من پیش از آنکه چشم‌برهم‌زنى، آن را نزد تو خواهم آورد»! و هنگامى‌که [سلیمان] آن (تخت) را نزد خود ثابت و پابرجا دید گفت: «این از فضل پروردگار من است، تا مرا آزمایش‌کند که آیا شُکر او را به‌جا مى‌آورم یا کفران مى‌کنم؟! و هرکس شکرکند، به نفع خود شکر مى‌کند؛ و هرکس کفران نماید [به خودش زیان ‌رسانده] چراکه پروردگار من، بى‌نیاز و بخشنده‌ است».

One who had the knowledge of the Book said: I will bring it to you in the twinkling of an eye. Then when he saw it settled beside him, he said: This is of the grace of my Lord that He may try me whether I am grateful or ungrateful; and whoever is grateful, he is grateful only for his own soul, and whoever is ungrateful, then surely my Lord is Self-sufficient, Honored.

જેની પાસે કિતાબનું થોડુંક ઇલ્મ હતું તેણે કહ્યું કે તારી પલક ઝબકે તે પહેલાં તેને તારી પાસે હાજર કરી દઇશ, પછી જયારે (સુલયમાને) તે (તખ્ત)ને પોતાની સામે સ્થિર જોયું ત્યારે કહ્યું કે આ મારા પરવરદિગારનો ફઝલ છે જેથી તે મારૂં ઇમ્તેહાન કરે કે હું શુક્રગુઝાર છું કે નાશુક્રો છું, અને જે કોઇ શુક્ર કરશે તો તે પોતાના જ ફાયદા માટે કરશે, અને જે નાશુક્રી કરશે, તો મારો પરવરદિગાર તેનાથી બેનિયાઝ અને કરીમ છે.

#1 [امّا] کسی که دانشی از کتاب آسمانی) داشت گفت: «من پیش از آنکه چشم‌برهم‌زنی، آن را نزد تو خواهم آورد» He who had knowledge of the Book said: I will bring it to you before your glance returns to you [પણ] જેની પાસે આસમાની કિતાબનું ઈલ્મ હતું તેણે કહ્યું: તમે આંખ મીંચીને ખોલો તે પહેલાં હું તેને તમારી પાસે લાવી દઈશ

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

قَالَ آصَفُ‌بْنُ‌بَرْخِیَا أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ فَدَعَا اللَّهَ بِاسْمِهِ الْأَعْظَمِ فَخَرَجَ السَّرِیرُ مِنْ تَحْتِ کُرْسِیِّ سلیمان‌بن‌داود (علیه السلام).

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- پس آصف‌بن‌برخیا گفت: أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ سپس خدا را به اسم اعظم خواند، ناگهان تخت ملکه از زیر تخت سلیمان (علیه السلام) بیرون آمد.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Then Asif ibn Barkhiya said: أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ [I will bring it to you before your glance returns to you]. Then he called upon Allah by His Greatest Name, and suddenly the queen's throne came out from beneath the throne of Sulayman (peace be upon him).

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): પછી આસિફ બિન બરખિયાએ કહ્યું: أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ [આપની આંખ ઝબકે તે પહેલા હું તેને આપની પાસે લાવી દઈશ]. પછી અલ્લાહને ઇસ્મે આઝમથી બોલાવ્યો, અચાનક રાણીનું તખ્ત સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ના તખ્તની નીચેથી બહાર આવ્યું.

#2 [امّا] کسی که دانشی از کتاب آسمانی) داشت گفت: «من پیش از آنکه چشم‌برهم‌زنی، آن را نزد تو خواهم آورد» He who had knowledge of the Book said: I will bring it to you before your glance returns to you [પણ] જેની પાસે આસમાની કિતાબનું ઈલ્મ હતું તેણે કહ્યું: તમે આંખ મીંચીને ખોલો તે પહેલાં હું તેને તમારી પાસે લાવી દઈશ

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

روی أَنَّ خَارِجِیّاً اخْتَصَمَ فِی رَجُلٍ آخَرَ إِلَی عَلِیٍّ (علیه السلام) فَحَکَمَ بَیْنَهُمَا، فَقَالَ الْخَارِجِیُّ لَا عَدَلْتَ فِی الْقَضِیَّهًِْ. فَقَالَ (علیه السلام) اخْسَأْ یَا عَدُوَّ اللَّهِ. فَاسْتَحَالَ {الْخَارِجِیُ} کَلْباً وَ طَارَ ثِیَابُهُ فِی الْهَوَاءِ، فَجَعَلَ یُبَصْبِصُ وَ تَدْمَعُ عَیْنَاهُ فَرَقَّ لَهُ وَ دَعَا لَهُ، فَأَعَادَهُ إِلَی حَالِ الْإِنْسَانِیَّهًِْ وَ تَرَاجَعَتْ مِنَ الْهَوَاءِ ثِیَابُهُ، فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) إِنَّ آصَفَ وَصِیَّ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) قَدْ صَنَعَ نَحْوَهُ فَقَصَّ اللَّهُ عَنْهُ {بِقَوْلِهِ} قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ أَیُّمَا أَکْرَمُ عَلَی اللَّهِ نَبِیُّکُمْ أَمْ سُلَیْمَانُ (علیه السلام) قَالُوا نَبِیُّنَا. فَقِیلَ لَهُ مَا حَاجَتُکَ فِی قِتَالِ مُعَاوِیَهًَْ إِلَی الْأَنْصَارِ قَالَ إِنَّمَا أَدْعُو هَؤُلَاءِ لِثُبُوتِ الْحُجَّهًِْ وَ کَمَالِ الْمِحْنَهًِْ، وَ لَوْ أُذِنَ لِی فِی الدُّعَاءِ بِهَلَاکِهِ لَمَا تَأَخَّرَ.

امام علی (علیه السلام)- یکی از خوارج با مرد دیگری دعوا کرد و نزد امام علی (علیه السلام) آمدند و حضرت (علیه السلام)، میان آنان به حکم خدا و پیامبر (صلی الله علیه و آله)، قضاوت کرد. امّا آن مرد خارجی گفت: «در قضاوت، عدالت به خرج ندادی»! حضرت (علیه السلام) فرمود: «دور شو ای دشمن خدا»! پس آن مرد به صورت سگی درآمد و لباس‌هایش به هوا پرید. دم خود را تکان می‌داد و از چشمانش اشک می‌ریخت. حضرت (علیه السلام) به حال او دلسوزی نمود و دعا کرد، مجدّداً به صورت انسان برگشت و لباس‌هایش از هوا به تنش برگشتند. آنگاه علی (علیه السلام) فرمود: «آصف‌بن‌برخیا وصیّ حضرت سلیمان (علیه السلام) نیز مانند این کار را انجام داد چنانچه خداوند در کتابش از او نام برده و داستان او را به این صورت نقل‌کرده است که؛ قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ، آیا پیامبر (صلی الله علیه و آله) شما نزد خداوند گرامی‌تر است یا سلیمان (علیه السلام)»؟ گفتند: «پیامبر ما». به حضرت (علیه السلام) گفته شد [تو با این همه معجزات و قدرتی که داری] پس چه نیازی به جمع‌آوری سپاه داری تا با معاویه جنگ نمایی»؟ علی (علیه السلام) فرمود: «این‌ها را می‌خوانم تا حجّت تمام شود و امتحان به پایان برسد و اگر خداوند به من اجازه می‌داد که در مورد هلاکت معاویه دعا کنم، هرگز آن را به تأخیر نمی‌انداختم».

Imam Ali (peace be upon him): One of the Khawarij had a dispute with another man, and they came to Imam Ali (peace be upon him), and the Imam (peace be upon him) judged between them by the ruling of Allah and His Messenger (peace be upon him and his family). But that Khariji man said: "You did not act justly in the judgment!" The Imam (peace be upon him) said: "Be gone, O enemy of Allah!" Then that man was turned into a dog and his clothes flew into the air. He wagged his tail and tears flowed from his eyes. The Imam (peace be upon him) took pity on his state and prayed for him, so he returned to human form and his clothes came back from the air onto his body. Then Ali (peace be upon him) said: "Asif ibn Barkhiya, the successor of Prophet Sulayman (peace be upon him), also did the like of this, as Allah has mentioned him in His Book and narrated his story in this way: قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ [One who had the knowledge of the Book said: I will bring it to you before your glance returns to you]. Is your Prophet (peace be upon him and his family) more honored with Allah, or Sulayman (peace be upon him)?" They said: "Our Prophet." It was said to the Imam (peace be upon him): "[With all these miracles and power that you have,] what need do you have then to gather an army to fight Muawiya?" Ali (peace be upon him) said: "I call upon these people so that the proof may be complete and the trial may reach its end, and if Allah permitted me to pray for the destruction of Muawiya, I would never delay it."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ખવારિજમાંનો એક માણસ બીજા એક માણસ સાથે ઝઘડ્યો અને તેઓ ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા, અને હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ તેમની વચ્ચે અલ્લાહ અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના હુકમ પ્રમાણે ચુકાદો આપ્યો. પરંતુ તે ખારિજી માણસે કહ્યું: "તમે ચુકાદામાં ન્યાય કર્યો નથી!" હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "દૂર થઈ જા, ઓ અલ્લાહના દુશ્મન!" ત્યાર બાદ તે માણસ કૂતરાના રૂપમાં ફેરવાઈ ગયો અને તેના કપડાં હવામાં ઊડી ગયાં. તે પોતાની પૂંછડી હલાવતો હતો અને તેની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યાં હતાં. હઝરત (અલયહિસ્સલામ)ને તેની હાલત પર દયા આવી અને દુઆ કરી, જેથી તે ફરી માણસના રૂપમાં પાછો ફર્યો અને તેના કપડાં હવામાંથી તેના શરીર પર પાછાં આવી ગયાં. પછી અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "આસિફ બિન બરખિયા, જે હઝરત સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ના વસી હતા, તેમણે પણ આના જેવું જ કામ કર્યું હતું, જેમ કે અલ્લાહે પોતાની કિતાબમાં તેમનું નામ લીધું છે અને તેમની વાર્તા આ રીતે વર્ણવી છે કે; قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ [જેની પાસે કિતાબનું જ્ઞાન હતું તેણે કહ્યું: તમારી પલક ઝપકે તે પહેલા હું તેને તમારી પાસે લાવી દઈશ], શું તમારા પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અલ્લાહની નજરમાં વધુ ગ્રહણશીલ છે કે સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)?" તેમણે કહ્યું: "અમારા પયગંબર." હઝરત (અલયહિસ્સલામ)ને કહેવામાં આવ્યું: "[તમે આટલા બધા મુઅજિઝાત અને શક્તિ ધરાવો છો તો પછી] તમને મુઆવિયા સાથે યુદ્ધ કરવા માટે સૈન્ય એકઠું કરવાની શું જરૂર છે?" અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "હું આ લોકોને એટલા માટે બોલાવું છું કે હુજ્જત પૂરી થાય અને પરીક્ષા પૂરી થાય, અને જો અલ્લાહ મને મુઆવિયાની હલાકતની દુઆ કરવાની ઇજાઝત આપે, તો હું તેને ક્યારેય મુલતવી ન રાખું."

#3 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ قَالَ فَفَرَّجَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) بَیْنَ أَصَابِعِهِ فَوَضَعَهَا فِی صَدْرِهِ ثُمَّ قَالَ وَعِنْدَنَا وَ اللَّهِ عِلْمُ الْکِتَابِ کُلُّهُ.

امام صادق (علیه السلام)- قَالَ الَّذِی عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْکِتَابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ، انگشتان دست خود را از هم باز کرد و بر سینه‌ی خویش نهاد و فرمود: «به خدا سوگند! تمام عِلم کتاب نزد ماست».

Imam Sadiq (peace be upon him): قَالَ الَّذِی عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْکِتَابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ [One who had the knowledge of the Book said: I will bring it to you before your glance returns to you]. He spread the fingers of his hand apart and placed them on his chest and said: "By Allah! The knowledge of the entire Book is with us."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): قَالَ الَّذِی عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْکِتَابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ [જેની પાસે કિતાબનું જ્ઞાન હતું તેણે કહ્યું: તમારી પલક ઝપકે તે પહેલા હું તેને તમારી પાસે લાવી દઈશ]. તેમણે પોતાના હાથની આંગળીઓ ખોલી અને પોતાના સીનાં પર મૂકી અને ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની કસમ! કિતાબનું સંપૂર્ણ જ્ઞાન અમારી પાસે છે."

#4 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عن سَدِیرٍ قَالَ کُنْتُ أَنَا وَ أَبُوبَصِیرٍ وَ یَحْیَی الْبَزَّازُ وَ دَاوُدُ‌بْنُ‌کَثِیرٍ فِی مَجْلِسِ ابی‌عبدالله (علیه السلام) إِذْ خَرَجَ إِلَیْنَا وَ هُوَ مُغْضَبٌ فَلَمَّا أَخَذَ مَجْلِسَهُ قَالَ یَاعَجَباً لِأَقْوَامٍ یَزْعُمُونَ أَنَّا نَعْلَمُ الْغَیْبَ مَا یَعْلَمُ الْغَیْبَ إِلَّا اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لَقَدْ هَمَمْتُ بِضَرْبِ جَارِیَتِی فُلَانَهًَْ فَهَرَبَتْ مِنِّی فَمَا عَلِمْتُ فِی أَیِّ بُیُوتِ الدَّارِ هِیَ قَالَ سَدِیرٌ فَلَمَّا أَنْ قَامَ مِنْ مَجْلِسِهِ وَ صَارَ فِی مَنْزِلِهِ دَخَلْتُ أَنَا وَ أَبُوبَصِیرٍ وَ مُیَسِّرٌ وَ قُلْنَا لَهُ جُعِلْنَا فِدَاکَ سَمِعْنَاکَ وَ أَنْتَ تَقُولُ کَذَا وَ کَذَا فِی أَمْرِ جَارِیَتِکَ وَ نَحْنُ نَعْلَمُ أَنَّکَ تَعْلَمُ عِلْماً کَثِیراً وَ لَا نَنْسُبُکَ إِلَی عِلْمِ الْغَیْبِ قَالَ فَقَالَ یَاسَدِیرُ أَ لَمْ تَقْرَأِ الْقُرْآنَ قُلْتُ بَلَی قَالَ فَهَلْ وَجَدْتَ فِیمَا قَرَأْتَ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ قَدْ قَرَأْتُهُ قَالَ فَهَلْ عَرَفْتَ الرَّجُلَ وَ هَلْ عَلِمْتَ مَا کَانَ عِنْدَهُ مِنْ عِلْمِ الْکِتَابِ قَالَ قُلْتُ أَخْبِرْنِی بِهِ قَالَ قَدْرُ قَطْرَهًٍْ مِنَ الْمَاءِ فِی الْبَحْرِ الْأَخْضَرِ فَمَا یَکُونُ ذَلِکَ مِنْ عِلْمِ الْکِتَابِ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ مَا أَقَلَّ هَذَا فَقَالَ یَا سَدِیرُ مَا أَکْثَرَ هَذَا أَنْ یَنْسِبَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إِلَی الْعِلْمِ الَّذِی أُخْبِرُکَ بِهِ یَا سَدِیرُ فَهَلْ وَجَدْتَ فِیمَا قَرَأْتَ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ أَیْضاً قُلْ کَفی بِاللهِ شَهِیداً بَیْنِی وَ بَیْنَکُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتابِ قَالَ قُلْتُ قَدْ قَرَأْتُهُ جُعِلْتُ فِدَاکَ قَالَ أَ فَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتَابِ کُلُّهُ أَفْهَمُ أَمْ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتَابِ بَعْضُهُ قُلْتُ لَا بَلْ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتَابِ کُلُّهُ قَالَ فَأَوْمَأَ بِیَدِهِ إِلَی صَدْرِهِ وَ قَالَ عِلْمُ الْکِتَابِ وَ اللهِ کُلُّهُ عِنْدَنَا عِلْمُ الْکِتَابِ وَ اللهِ کُلُّهُ عِنْدَنَا.

امام صادق (علیه السلام)- سَدیر گوید: من و ابوبصیر و مُیسَّر و یحیی بزّاز و داوود رَقّی در مجلس امام صادق (علیه السلام) بودیم که امام (علیه السلام) برافروخته و خشمگین وارد گردید و وقتی جای خود نشست، فرمود: «در شگفتم از اقوامی که گمان می‌برند که ما آگاه به عِلم غیب هستیم! جز خدا کسی غیب نمی‌داند، می‌خواستم فلان زن خدمتکارم را بزنم که خود را از من پنهان کرد و نتوانستم دریابم در کدام اتاق خانه است» و چون از آن مجلس برخاست و عازم منزل گردید، من و ابوبصیر و مُیَسَّر بر وی وارد شده و عرض کردیم: «فدایتان شویم! آنچه را درباره‌ی زن خدمتکارتان فرمودید، شنیدیم و می‌دانیم که علم بسیاری داری که به غیب منسوب نیست». فرمود: «ای سدیر! مگر قرآن نخوانده‌ای»؟ عرض کردم: «فدایت شوم! قرآن را خوانده‌ایم». فرمود: «آیا آیه: قَالَ الَّذِی عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْکِتَابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ، را خوانده‌ای»؟ عرض کردم: «فدایت شوم! آن را خوانده‌ام». فرمود: «آیا آن مرد را شناختی و دانستی چه مقدار از عِلم کتاب نزد اوست»؟ عرض کردم: «آگاهم کنید تا بدانم». فرمود: «به‌اندازه‌ی یک قطره از باران بسیار در دریای سبز. این مقدار چه اندازه از علم کتاب را در بر می‌گیرد»؟ عرض کردم: «فدایت شوم! بسیار اندک». فرمود: «ای سدیر! این مقدار برای کسی که آن را به علمی که من تو را از آن باخبر می‌کنم منسوب نمی‌کند، چقدر زیاد است! ای سدیر! آیا همه‌ی آنچه را که در این آیه از کتاب خدا خوانده‌ای که می‌فرماید: بگو: «کافی است که خداوند، و کسی که علم کتاب [و آگاهی بر قرآن] نزد اوست، میان من و شما گواه باشند»!. ( رعد/۴۳ )». گفتم: «آن را خوانده‌ام، فدایت شوم». فرمود: «کسی که همه‌ی علم کتاب را دارد با فهم‌تر است یا کسی که جزئی از علم کتاب را دارد»؟ گفتم: «نه، بلکه آن که علم همه کتاب را دارد او بافهم‌تر است». سپس با دست خود اشاره به سینه‌اش کرده و فرمود: «به خدا علمِ کتاب نزد ما است، به خدا همه‌اش نزد ماست».

Imam Sadiq (peace be upon him): Sadir said: I, Abu Basir, Muyassar, Yahya al-Bazzaz and Dawud al-Raqqi were in the gathering of Imam Sadiq (peace be upon him) when the Imam (peace be upon him) came in flushed and angry, and when he took his seat, he said: "I am amazed at people who suppose that we know the unseen! No one knows the unseen except Allah. I wanted to strike a certain maidservant of mine, and she hid herself from me, and I could not tell in which room of the house she was." And when he rose from that gathering and set off for his house, I, Abu Basir and Muyassar came in upon him and said: "May we be your ransom! We heard what you said about your maidservant, and we know that you have much knowledge which is not attributed to the unseen." He said: "O Sadir! Have you not read the Quran?" I said: "May I be your ransom! We have read the Quran." He said: "Have you read the verse: قَالَ الَّذِی عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْکِتَابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ [One who had the knowledge of the Book said: I will bring it to you before your glance returns to you]?" I said: "May I be your ransom! I have read it." He said: "Did you recognise that man, and did you know how much of the knowledge of the Book was with him?" I said: "Inform me so that I may know." He said: "The amount of a single drop from abundant rain in the green sea. How much of the knowledge of the Book does this amount comprise?" I said: "May I be your ransom! Very little." He said: "O Sadir! How great is this amount, for one to whom Allah does not ascribe it — compared with the knowledge of which I am informing you! O Sadir! Have you also read in what you have read of the Book of Allah, where He says: قُلْ کَفَی بِاللهِ شَهِیداً بَیْنِی وَ بَیْنَکُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتَابِ [Say: Allah is sufficient as a witness between me and you, and whoever has the knowledge of the Book (and awareness of the Quran) with him]!. (Ar-Ra'd/43)?" I said: "I have read it, may I be your ransom." He said: "Is the one who has all the knowledge of the Book more understanding, or the one who has only a part of the knowledge of the Book?" I said: "No, rather the one who has the knowledge of the whole Book is more understanding." Then he pointed with his hand to his chest and said: "By Allah, the knowledge of the Book is with us; by Allah, all of it is with us."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): સદીર કહે છે: હું, અબૂ બસીર, મુયસ્સર, યહ્યા બઝ્ઝાઝ અને દાઊદ રક્કી ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ની મજલિસમાં હતા કે ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) ગુસ્સામાં અને ક્રોધિત થઈને દાખલ થયા અને જ્યારે પોતાની જગ્યાએ બેઠા, ત્યારે ફરમાવ્યું: "મને એવા લોકો પર આશ્ચર્ય થાય છે જેઓ ધારે છે કે અમે ગૈબનું ઇલ્મ જાણીએ છીએ! અલ્લાહ સિવાય કોઈ ગૈબ જાણતું નથી. હું મારી ફલાણી ખિદમતગાર સ્ત્રીને મારવા માંગતો હતો કે તેણીએ પોતાને મારાથી છુપાવી લીધી અને હું જાણી શક્યો નહીં કે તે ઘરના કયા ઓરડામાં છે." અને જ્યારે તેઓ તે મજલિસમાંથી ઊઠીને ઘર તરફ ગયા, ત્યારે હું, અબૂ બસીર અને મુયસ્સર તેમના પર દાખલ થયા અને અર્ઝ કર્યું: "અમે આપના પર કુરબાન થઈએ! આપે આપની ખિદમતગાર સ્ત્રી વિશે જે ફરમાવ્યું તે અમે સાંભળ્યું અને અમે જાણીએ છીએ કે આપની પાસે ઘણું ઇલ્મ છે જે ગૈબ સાથે સંબંધિત નથી." ફરમાવ્યું: "ઓ સદીર! શું તેં કુરઆન વાંચ્યું નથી?" મેં અર્ઝ કર્યું: "હું આપ પર કુરબાન થાઉં! અમે કુરઆન વાંચ્યું છે." ફરમાવ્યું: "શું તેં આ આયત વાંચી છે: قَالَ الَّذِی عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْکِتَابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ [જેની પાસે કિતાબનું ઇલ્મ હતું તેણે કહ્યું: તમારી પલક ઝપકે તે પહેલા હું તેને તમારી પાસે લાવી દઈશ]?" મેં અર્ઝ કર્યું: "હું આપ પર કુરબાન થાઉં! તે વાંચી છે." ફરમાવ્યું: "શું તું તે માણસને ઓળખ્યો અને જાણ્યું કે તેની પાસે કિતાબનું કેટલું ઇલ્મ હતું?" મેં અર્ઝ કર્યું: "મને જણાવો જેથી હું જાણું." ફરમાવ્યું: "લીલા સમુદ્રમાં ખૂબ વરસાદમાંથી એક ટીપા જેટલું. આ પ્રમાણ કિતાબના ઇલ્મમાંથી કેટલું છે?" મેં અર્ઝ કર્યું: "હું આપ પર કુરબાન થાઉં! ખૂબ થોડું." ફરમાવ્યું: "ઓ સદીર! આ પ્રમાણ કેટલું વધારે છે એવા શખ્સ માટે જેને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તે ઇલ્મ સાથે નિસ્બત આપતા નથી જેની હું તને ખબર આપું છું! ઓ સદીર! શું તેં અલ્લાહની કિતાબમાંથી જે વાંચ્યું છે તેમાં એ પણ વાંચ્યું છે જ્યાં તે ફરમાવે છે: قُلْ کَفَی بِاللهِ شَهِیداً بَیْنِی وَ بَیْنَکُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتَابِ [કહો: અલ્લાહ અને જેની પાસે કિતાબનું ઇલ્મ (અને કુરઆન પરની જાણકારી) છે, તે મારી અને તમારી વચ્ચે ગવાહ તરીકે પૂરતા છે]!. (રઅદ/૪૩)?" મેં કહ્યું: "તે વાંચી છે, હું આપ પર કુરબાન થાઉં." ફરમાવ્યું: "જેની પાસે કિતાબનું બધું ઇલ્મ છે તે વધારે સમજદાર છે કે જેની પાસે કિતાબના ઇલ્મનો એક ભાગ છે?" મેં કહ્યું: "નહીં, બલ્કે જેની પાસે આખી કિતાબનું ઇલ્મ છે તે વધારે સમજદાર છે." પછી પોતાના હાથથી પોતાની છાતી તરફ ઈશારો કરીને ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની કસમ, કિતાબનું ઇલ્મ અમારી પાસે છે; અલ્લાહની કસમ, તેનું બધું અમારી પાસે છે."

#5 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَن أَبِی‌سَعِیدٍ الْخُدْرِیِّ قَالَ: سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ جَلَّ ثَنَاؤُهُ قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ قَالَ ذَاکَ وَصِیُّ أَخِی سلیمان‌بن‌داود (علیه السلام) فَقُلْتُ لَهُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ قُلْ کَفی بِاللهِ شَهِیداً بَیْنِی وَ بَیْنَکُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتابِ قَالَ ذَاکَ أَخِی عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام).

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابوسعید خدری گوید: از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) درباره‌ی آیه: الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ، سؤال کردم. فرمود: «او وصیّ برادرم سلیمان‌بن‌داوود (علیه السلام) بود». گفتم: «ای رسول خدا! گفتار دیگر خدای عزّوجلّ: بگو: «کافی است که خداوند، و کسی که علم کتاب [و آگاهی بر قرآن] نزد اوست، میان من و شما گواه باشند»!. ( رعد/۴۳ )»؟ فرمود: «مقصود از آن برادرم علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است».

The Prophet (peace be upon him and his family): Abu Sa'id al-Khudri said: I asked the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) about the verse: الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتَابِ [One who had the knowledge of the Book]. He said: "He was the successor of my brother Sulayman ibn Dawud (peace be upon him)." I said: "O Messenger of Allah! What of the other statement of Allah the Mighty and Majestic: قُلْ کَفَی بِاللهِ شَهِیداً بَیْنِی وَ بَیْنَکُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتَابِ [Say: Allah is sufficient as a witness between me and you, and whoever has the knowledge of the Book (and awareness of the Quran) with him]!. (Ar-Ra'd/43)?" He said: "By that is meant my brother Ali ibn Abi Talib (peace be upon him)."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અબૂ સઈદ ખુદરી કહે છે: મેં રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને આ આયત વિશે પૂછ્યું: الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتَابِ [જેની પાસે કિતાબનું ઇલ્મ હતું]. તમે ફરમાવ્યું: "તે મારા ભાઈ સુલયમાન બિન દાઊદ (અલયહિસ્સલામ)ના વસી હતા." મેં કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ! અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના બીજા કથન: قُلْ کَفَی بِاللهِ شَهِیداً بَیْنِی وَ بَیْنَکُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتَابِ [કહો: અલ્લાહ અને જેની પાસે કિતાબનું ઇલ્મ (અને કુરઆન પરની જાણકારી) છે, તે મારી અને તમારી વચ્ચે ગવાહ તરીકે પૂરતા છે]!. (રઅદ/૪૩)?" તમે ફરમાવ્યું: "તેનાથી મુરાદ મારા ભાઈ અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) છે."

#6 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

الهادی (علیه السلام) Imam Hadi (peace be upon him) ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ)

رَوَی الْعَیَّاشِیُّ فِی تَفْسِیرِهِ بِالْإِسْنَادِ قَالَ: الْتَقَی مُوسَی‌بْنُ‌مُحَمَّدِ‌بْنِ‌عَلِیِّ‌بْنِ‌مُوسَی (علیه السلام) وَ یَحْیَی‌بْنُ‌أَکْثَمَ فَسَأَلَهُ عَنْ مَسَائِلَ قَالَ فَدَخَلْتُ عَلَی أَخِی عَلِیِّ‌بْنِ‌مُحَمَّدٍ (علیه السلام) بَعْدَ أَنْ دَارَ بَیْنِی وَ بَیْنَهُ مِنَ الْمَوَاعِظِ حَتَّی انْتَهَیْتُ إِلَی طَاعَتِهِ فَقُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاکَ إِنَّ یَحْیَی بْنَ أَکْثَمَ سَأَلَنِی عَنْ مَسَائِلَ أُفْتِیهِ فِیهَا فَضَحِکَ فَقَالَ فَهَلْ أَفْتَیْتَهُ فِیهَا قُلْتُ لَا قَالَ وَ لِمَ قُلْتُ لَمْ أَعْرِفْهَا قَالَ وَ مَا هِیَ قُلْتُ قَالَ أَخْبِرْنِی عَنْ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) أَکَانَ مُحْتَاجاً إِلَی عِلْمِ آصَفَ‌بْنِ‌بَرْخِیَا ثُمَّ ذَکَرَ الْمَسَائِلَ الْأُخَرَ قَالَ اکْتُبْ یَا أَخِی بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ سَأَلْتَ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ فِی کِتَابِهِ قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ فَهُوَ آصَفُ‌بْنُ‌بَرْخِیَا وَ لَمْ یَعْجِزْ سُلَیْمَانُ (علیه السلام) عَنْ مَعْرِفَهًِْ مَا عَرَفَهُ آصَفُ لَکِنَّهُ أَحَبَّ أَنْ یُعَرِّفَ أُمَّتَهُ مِنَ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ أَنَّهُ الْحُجَّهًُْ مِنْ بَعْدِهِ وَ ذَلِکَ مِنْ عِلْمِ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) أَوْدَعَهُ آصَفَ بِأَمْرِ اللَّهِ فَفَهَّمَهُ اللَّهُ ذَلِکَ لِئَلَّا یُخْتَلَفَ فِی إِمَامَتِهِ وَ دَلَالَتِهِ کَمَا فُهِّمَ سُلَیْمَانُ (علیه السلام) فِی حَیَاهًِْ دَاوُدَ (علیه السلام) لِیَتَعَرَّفَ إِمَامَتَهُ وَ نُبُوَّتَهُ مِنْ بَعْدِهِ لِتَأْکِیدِ الْحُجَّهًِْ عَلَی الْخَلْقِ.

امام هادی (علیه السلام)- عیاشی در تفسیر خود به صورت مستند روایت کرده و گفته است: موسی‌بن‌محمّدبن علی‌بن‌موسی و یحیی‌بن‌أکثم با هم دیدار کردند و یحیی درباره‌ی مسائلی از موسی (علیه السلام) سؤال پرسید، پس موسی (علیه السلام) گفت: «نزد برادرم علی‌بن‌محمّد (علیه السلام) رفتم و بعد از آنکه میان من و او بحث‌ها و مواعظی جریان پیدا کرد و در نهایت مطیع نظرات او شدم، به او گفتم: «فدایت شوم، یحیی‌بن‌أکثم درباره‌ی چند مسأله از من سؤال پرسیده و درخواست فتوی کرده است که حکم آن‌ها را برای او بیان کنم». پس خندید و گفت: «آیا فتوی دادی و حکم آن مسائل را برای او بیان کردی»؟ گفتم: «خیر». گفت: «چرا»؟ گفتم: «پاسخ آن مسائل را نمی‌دانستم». گفت: «و آن مسائل چه بودند»؟ گفتم: «یحیی خواست او را از این مسأله آگاه کنم که آیا سلیمان (علیه السلام) به علم و دانش آصف‌بن‌برخیا محتاج بود»؟ سپس مسائل دیگری را مطرح کرد، (علی‌بن‌محمّد) گفت: «بنویس ای برادرم، بسم الله الرحمن الرحیم در مورد این فرموده‌ی خداوند متعال: قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ که در کتابش ذکر شده است از من پرسیدی: «آن شخص آصف‌بن‌برخیا بوده و سلیمان از دانستن آنچه آصف می‌دانسته عاجز نبود، ولی چنین پسندیده که انس و جنّ آگاه باشند که آصف بعد از او حجّت است، و آن علم را نیز سلیمان به امر خداوند نزد او به ودیعه نهاد، و خداوند آصف را در این زمینه تفهیم کرد تا در امامت و روشنگری‌اش دچار اختلاف نشود، آنگونه که سلیمان (علیه السلام) را در زمان حیات داوود (علیه السلام) تفهیم کرد تا با امامت و نبوّتش بعد از پدر آشنا شود و این کار به خاطر تأکید حجّت بر مردم صورت گرفت».

Imam al-Hadi (peace be upon him): Ayyashi in his tafsir has narrated with a chain and said: Musa ibn Muhammad ibn Ali ibn Musa and Yahya ibn Aktham met each other, and Yahya asked Musa (peace be upon him) about some questions. Musa (peace be upon him) said: "I went to my brother Ali ibn Muhammad (peace be upon him), and after discussions and admonitions passed between me and him and I finally submitted to his views, I said to him: 'May I be your ransom, Yahya ibn Aktham has asked me about several issues and requested a fatwa that I explain their rulings to him.' He laughed and said: 'Did you give the fatwa and explain the ruling of those issues to him?' I said: 'No.' He said: 'Why?' I said: 'I did not know the answers to those issues.' He said: 'And what were those issues?' I said: 'Yahya wanted me to inform him about this question — whether Sulayman (peace be upon him) was in need of the knowledge of Asif ibn Barkhiya?' Then he raised other questions. (Ali ibn Muhammad) said: 'Write, O my brother, Bismillah al-Rahman al-Rahim. Regarding this saying of Allah the Exalted: قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ [One who had the knowledge of the Book said], which is mentioned in His Book, you asked me: that person was Asif ibn Barkhiya, and Sulayman was not incapable of knowing what Asif knew, but he preferred that the humans and jinn be aware that Asif is the proof (hujjah) after him. And that knowledge too, Sulayman entrusted to him by the command of Allah, and Allah caused Asif to understand it in this matter so that there would be no dispute concerning his imamate and his role as a guide, just as He caused Sulayman (peace be upon him) to understand during the lifetime of Dawud (peace be upon him) so that people would become familiar with his imamate and prophethood after his father, and this was done for the purpose of strengthening the proof upon the people.'"

ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ): અય્યાશીએ પોતાની તફસીરમાં સનદ સાથે રિવાયત કરી છે અને કહ્યું છે: મૂસા બિન મુહમ્મદ બિન અલી બિન મૂસા અને યહયા બિન અક્સમની મુલાકાત થઈ, અને યહયાએ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને કેટલાક પ્રશ્નો વિશે પૂછ્યું, તો મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "હું મારા ભાઈ અલી બિન મુહમ્મદ (અલયહિસ્સલામ) પાસે ગયો, અને મારી અને તેમની વચ્ચે ચર્ચાઓ અને ઉપદેશો થયા પછી અને અંતે હું તેમના મંતવ્યોને આધીન થયો, ત્યારે મેં તેમને કહ્યું: 'હું તમારા પર કુરબાન થાઉં, યહયા બિન અક્સમે મને કેટલાક પ્રશ્નો વિશે પૂછ્યું છે અને ફતવાની માંગણી કરી છે કે તેમના હુકમ તેને જણાવું.' તો તેઓ હસ્યા અને કહ્યું: 'શું તમે ફતવો આપ્યો અને તે પ્રશ્નોના હુકમ તેને જણાવ્યા?' મેં કહ્યું: 'ના.' તેમણે કહ્યું: 'કેમ?' મેં કહ્યું: 'હું તે પ્રશ્નોના જવાબો જાણતો ન હતો.' તેમણે કહ્યું: 'અને તે પ્રશ્નો શું હતા?' મેં કહ્યું: 'યહયા ઈચ્છતો હતો કે હું તેને આ પ્રશ્નથી વાકેફ કરું કે શું સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) આસિફ બિન બરખિયાના જ્ઞાનના મોહતાજ હતા?' પછી બીજા પ્રશ્નો રજૂ કર્યા. (અલી બિન મુહમ્મદે) કહ્યું: 'લખો હે મારા ભાઈ, બિસ્મિલ્લાહિર્રહમાનિર્રહીમ. અલ્લાહ તઆલાના આ ફરમાન વિશે: قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ [જેમની પાસે કિતાબનું જ્ઞાન હતું તેમણે કહ્યું], જે તેમની કિતાબમાં ઉલ્લેખાયું છે, તમે મને પૂછ્યું: તે વ્યક્તિ આસિફ બિન બરખિયા હતા, અને સુલયમાન આસિફ જે જાણતા હતા તે જાણવાથી અસમર્થ ન હતા, પરંતુ તેમણે એ પસંદ કર્યું કે માનવો અને જિન્નાત જાણે કે આસિફ તેમના પછી હુજ્જત છે, અને તે જ્ઞાન પણ સુલયમાને અલ્લાહના હુકમથી તેમની પાસે અમાનત તરીકે મૂક્યું, અને અલ્લાહે આસિફને આ બાબતમાં સમજાવ્યું જેથી તેમની ઇમામત અને હિદાયત વિશે મતભેદ ન થાય, જેમ સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ને દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)ના જીવનકાળમાં સમજાવ્યું જેથી પિતા પછી તેમની ઇમામત અને નબુવ્વતથી લોકો પરિચિત થાય, અને આ કાર્ય લોકો પર હુજ્જત મજબૂત કરવા માટે કરવામાં આવ્યું.'"

#7 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

السّجّاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

مَا بَعَثَ اللَّهُ نَبِیّاً إِلَّا أَعْطَاهُ مِنَ الْعِلْمِ بَعْضَهُ مَا خَلَا النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) فَإِنَّهُ أَعْطَاهُ مِنَ الْعِلْمِ کُلَّهُ فَقَالَ تِبْیاناً لِکُلِّ شَیْءٍ وَ قَالَ کَتَبْنا لَهُ فِی الْأَلْواحِ مِنْ کُلِّ شَیْءٍ وَ قَالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ وَ لَمْ یُخْبِرْ أَنَّ عِنْدَهُ عِلْمَ الْکِتَابِ وَ مَنْ لَا یَقَعُ مِنَ اللَّهِ عَلَی الْجَمِیعِ وَ قَالَ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) أَوْرَثْنَا الْکِتابَ الَّذِینَ اصْطَفَیْنا مِنْ عِبادِنا فَهَذَا الْکُلُّ وَ نَحْنُ الْمُصْطَفَوْنَ وَ قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) فِیمَا سَأَلَ رَبَّهُ رَبِّ زِدْنِی عِلْماً فَهِیَ الزِّیَادَهًُْ الَّتِی عِنْدَنَا مِنَ الْعِلْمِ الَّذِی لَمْ یَکُنْ عِنْدَ أَحَدٍ مِنْ أَوْصِیَاءِ الْأَنْبِیَاءِ وَ لَا ذُرِّیَّهًِْ الْأَنْبِیَاءِ غَیْرِنَا فَبِهَذَا الْعِلْمِ عَلِمْنَا الْبَلَایَا وَ الْمَنَایَا وَ فَصْلَ الْخِطَابِ.

امام سجّاد (علیه السلام)- خداوند هیچ پیامبری را بر نیانگیخت مگر اینکه مقداری از علم را به او داد به جز پیامبر ما (صلی الله علیه و آله) به او تمام علم را داد و در قرآن فرموده: بیانگر همه چیز. ( نحل/۸۹ ). و در آیه دیگر: و برای او در الواح اندرزی از هر موضوعی نوشتیم. ( اعراف/۱۴۵ ). و فرموده است: الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ نفرمود: کسی‌که دارای علم کتاب است بلکه فرموده است کسی که در نزد او مقداری از علم کتاب است ولی درباره‌ی حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله) فرموده است: این کتاب (آسمانی) را به گروهی از بندگان برگزیده‌ی خود به میراث دادیم. ( فاطر/۳۲ ). این بیان مربوط به تمام علم است و ما آن خانواده‌ی برگزیده هستیم که در این آیه می‌فرماید: پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) در تقاضای خود از خدا می‌گفت: پروردگارا! علم مرا افزون کن!. ( طه/۱۱۴ ). این همان افزایشی است که در نزد ماست که در اختیار هیچ‌یک از اوصیای انبیاء (علیهم السلام) و نه بازماندگان آن‌ها جز ما بوده است با همین علم ما از بلاها و مرگ‌ومیرها و حق و باطل‌ها اطّلاع داریم.

Imam al-Sajjad (peace be upon him): Allah did not raise any prophet except that He gave him a portion of knowledge, except our Prophet (peace be upon him and his family), to whom He gave all knowledge. And in the Quran He said: تِبْیاناً لِکُلِّ شَیْءٍ [an explanation of everything]. (Nahl/89). And in another verse: کَتَبْنا لَهُ فِی الْأَلْواحِ مِنْ کُلِّ شَیْءٍ [And We wrote for him on the Tablets an admonition of every matter]. (A'raf/145). And He said: الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ [the one who had some knowledge of the Book]. He did not say: the one who has the knowledge of the Book, but rather said: the one with whom is a portion of the knowledge of the Book. But concerning Muhammad (peace be upon him and his family) He said: أَوْرَثْنَا الْکِتابَ الَّذِینَ اصْطَفَیْنا مِنْ عِبادِنا [We gave this (heavenly) Book as inheritance to a group of Our chosen servants]. (Fatir/32). This statement concerns all knowledge, and we are that chosen family which this verse mentions. The Noble Prophet (peace be upon him and his family) in his request from Allah used to say: رَبِّ زِدْنِی عِلْماً [My Lord! Increase my knowledge]. (Taha/114). This is the very increase which is with us, which none of the successors of the prophets (peace be upon them) nor their descendants other than us has possessed. By this very knowledge we are informed of calamities, deaths, and truth and falsehood (fasl al-khitab).

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે કોઈ પણ પયગંબરને મોકલ્યા નથી સિવાય કે તેમને જ્ઞાનનો કેટલોક ભાગ આપ્યો, સિવાય કે આપણા પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને તેમણે તમામ જ્ઞાન આપ્યું, અને કુરઆનમાં ફરમાવ્યું: تِبْیاناً لِکُلِّ شَیْءٍ [દરેક વસ્તુને સ્પષ્ટ કરનાર]. (નહલ/૮૯). અને બીજી આયતમાં: کَتَبْنا لَهُ فِی الْأَلْواحِ مِنْ کُلِّ شَیْءٍ [અને અમે તેમના માટે તખ્તીઓ પર દરેક વિષયનો ઉપદેશ લખ્યો]. (અઅરાફ/૧૪૫). અને ફરમાવ્યું છે: الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ [જેમની પાસે કિતાબનું કેટલુંક જ્ઞાન છે]. એમ ન ફરમાવ્યું: જે વ્યક્તિ કિતાબનું જ્ઞાન ધરાવે છે, બલ્કે ફરમાવ્યું છે કે જે વ્યક્તિ પાસે કિતાબના જ્ઞાનનો કેટલોક ભાગ છે. પરંતુ હઝરત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વિશે ફરમાવ્યું છે: أَوْرَثْنَا الْکِتابَ الَّذِینَ اصْطَفَیْنا مِنْ عِبادِنا [આ (આસમાની) કિતાબને અમારા પસંદ કરેલા બંદાઓના જૂથને વારસામાં આપી]. (ફાતિર/૩૨). આ બયાન સંપૂર્ણ જ્ઞાન સંબંધિત છે અને અમે તે પસંદ કરાયેલા ખાનદાન છીએ જેનો આ આયતમાં ઉલ્લેખ છે. પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અલ્લાહ પાસેની પોતાની માંગણીમાં કહેતા હતા: رَبِّ زِدْنِی عِلْماً [પરવરદિગાર! મારું જ્ઞાન વધાર!]. (તાહા/૧૧૪). આ તે જ વધારો છે જે અમારી પાસે છે, જે અંબિયાના અવસિયાઓ (અલયહેમુસ્સલામ) અને તેમના વારસદારોમાંથી અમારા સિવાય કોઈ પાસે ન હતો. આ જ જ્ઞાનથી અમે બલાઓ, મૃત્યુઓ અને હક્ક તથા બાતિલથી વાકેફ છીએ.

#8 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَن ابْنِ‌أُذَیْنَهًَْ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَال: الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتابِ هُوَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ سُئِلَ عَنِ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ أَعْلَمُ أَمِ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتابِ فَقَالَ مَا کَانَ عِلْمُ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ عِنْدَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتابِ إِلَّا بِقَدْرِ مَا تَأْخُذُ الْبَعُوضَهًُْ بِجَنَاحِهَا مِنْ مَاءِ الْبَحْرِ وَ قَالَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) أَلَا إِنَّ الْعِلْمَ الَّذِی هَبَطَ بِهِ آدَمُ مِنَ السَّمَاءِ إِلَی الْأَرْضِ وَ جَمِیعَ مَا فُضِّلَتْ بِهِ النَّبِیُّونَ إِلَی خَاتَمِ النَّبِیِّینَ فِی عِتْرَهًِْ خَاتَمِ النَّبِیِّینَ.

امام صادق (علیه السلام)- ابن‌اذنیه نقل می‌کند: امام صادق (علیه السلام) فرمود: کسی که علم کتاب [و آگاهی بر قرآن] نزد اوست. ( رعد/۴۳ )، امیرالمؤمنین (علیه السلام) است. از آن جناب سؤال شد: «کسی که دارای علم کتاب است داناتر است یا کسی که مقداری از علم کتاب را دارد»؟ فرمود: «نسبت علم کسی که مقداری از علم کتاب را دارد به کسی که علم کتاب را دارد، نیست مگر به اندازه‌ای که یک پشه از آب دریا با بال خود بر می دارد. امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «تمام دانشی را که آدم از آسمان به زمین فرود آورد و همه‌ی امتیازات علمی پیامبران تا خاتم انبیاء، در اختیار عترت پیامبر خاتم (صلی الله علیه و آله) است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Ibn Udhayna narrates: Imam Sadiq (peace be upon him) said: The one with whom is the knowledge of the Book [and awareness of the Quran] (Ra'd/43) is Amir al-Mu'minin (peace be upon him). He was asked: "Is the one who possesses the knowledge of the Book more knowledgeable, or the one who possesses a portion of the knowledge of the Book?" He said: "The knowledge of the one who possesses a portion of the knowledge of the Book, compared to the one who possesses the knowledge of the Book, is only like what a mosquito lifts with its wing from the water of the sea. Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: 'All the knowledge that Adam brought down from the heavens to the earth, and all the scholarly distinctions of the prophets up to the Seal of the Prophets, is in the possession of the family of the Seal of the Prophets (peace be upon him and his family).'"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્ને ઉઝયના રિવાયત કરે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: જેમની પાસે કિતાબનું જ્ઞાન [અને કુરઆનની જાણકારી] છે (રઅદ/૪૩), તે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) છે. તેમને પૂછવામાં આવ્યું: "જેમની પાસે કિતાબનું (સંપૂર્ણ) જ્ઞાન છે તે વધુ જ્ઞાની છે કે જેમની પાસે કિતાબના જ્ઞાનનો થોડોક ભાગ છે?" ફરમાવ્યું: "જેમની પાસે કિતાબના જ્ઞાનનો થોડોક ભાગ છે તેમનું જ્ઞાન, જેમની પાસે કિતાબનું (સંપૂર્ણ) જ્ઞાન છે તેમની સામે, એટલું જ છે જેટલું એક મચ્છર પોતાની પાંખથી દરિયાના પાણીમાંથી ઉપાડે છે. અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'આદમ જે તમામ જ્ઞાન આસમાનથી ઝમીન પર લાવ્યા અને ખાતમુલ અંબિયા સુધીના પયગંબરોની તમામ ઇલ્મી વિશેષતાઓ, ખાતમુલ અંબિયા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઇતરત (અહલેબૈત)ના કબ્જામાં છે.'"

#9 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَن عَلِیِّ‌بْنِ‌إِسْمَاعِیلَ عَنْ بَعْضِ رِجَالِهِ قَالَ: قَالَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) لِرَجُلٍ تَمَصُّونَ الثِّمَادَ وَ تَدَعُونَ النَّهَرَ الْأَعْظَمَ فَقَالَ الرَّجُلُ مَا تَعْنِی بِهَذَا یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَقَالَ عِلْمُ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) عِلْمُ النَّبِیِّینَ بِأَسْرِهِ وَ أَوْحَی اللَّهُ إِلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) فَجَعَلَهُ مُحَمَّدٌ عِنْدَ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ الرَّجُلُ فَعَلِیٌّ أَعْلَمُ أَوْ بَعْضُ الْأَنْبِیَاءِ فَنَظَرَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) إِلَی بَعْضِ أَصْحَابِهِ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ یَفْتَحُ مَسَامِعَ مَنْ یَشَاءُ أَقُولُ لَهُ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) جَعَلَ ذَلِکَ کُلَّهُ عِنْدَ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَیَقُولُ عَلِیٌّ (علیه السلام) أَعْلَمُ أَوْ بَعْضُ الْأَنْبِیَاءِ و فی الخرائج و الجرائح مُرْسَلًا مِثْلَهُ وَ زَادَ فِی آخِرِهِ وَ تَلَا قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِثُمَّ فَرَّقَ بَیْنَ أَصَابِعِهِ فَوَضَعَهَا عَلَی صَدْرِهِ وَ قَالَ عِنْدَنَا وَ اللَّهِ عِلْمُ الْکِتَابِ کُلُّهُ.

امام صادق (علیه السلام)- علی‌بن‌اسماعیل از یکی از علمای رجال نقل می‌کند: امام صادق (علیه السلام) به شخصی فرمود: «شما یک ذرّه آب را می‌مکید و آب نهر بزرگ را رها می‌کنید». آن مرد گفت: «منظور شما از این حرف چیست»؟ فرمود: «علم پیامبر (صلی الله علیه و آله)، علم تمام پیامبران است و خدا به او وحی کرد حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله) آن را در اختیار علی (علیه السلام) گذاشت». عرض کرد: «علی (علیه السلام) داناتراست یا بعضی از انبیاء (علیهم السلام) «؟ حضرت صادق (علیه السلام) به یکی از یاران خود نگاه کرده، فرمود: «خدا گوش دل هرکه را بخواهد باز می‌کند»، من می‌گویم: «پیامبر (صلی الله علیه و آله) تمام علوم را در اختیار علی (علیه السلام) گذاشت». او می‌گوید: علی (علیه السلام) داناتر است یا بعضی از انبیاء (علیهم السلام)»؟ در خرایج و حرایج آمده که آنگاه این آیه را تلاوت فرمود؛ قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ، بعد انگشتانش را از هم گشود و به سینه‌اش گذاشت و گفت: «به خدا سوگند تمام علم کتاب نزد ماست»!

Imam Sadiq (peace be upon him): Ali ibn Isma'il narrates from one of the scholars of rijal: Imam Sadiq (peace be upon him) said to a person: "You suck up a drop of water and leave the great river." That man said: "What do you mean by this?" He said: "The knowledge of the Prophet (peace be upon him and his family) is the knowledge of all the prophets, and Allah revealed it to him, and Muhammad (peace be upon him and his family) placed it with Ali (peace be upon him)." He said: "Is Ali (peace be upon him) more knowledgeable, or some of the prophets (peace be upon them)?" Imam Sadiq (peace be upon him) looked at one of his companions and said: "Allah opens the ears of the heart of whomever He wills." I say: "The Prophet (peace be upon him and his family) placed all the knowledge with Ali (peace be upon him)." And he says: "Is Ali (peace be upon him) more knowledgeable, or some of the prophets (peace be upon them)?" In al-Khara'ij wa al-Jara'ih it is narrated that he then recited this verse: قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ [One who had the knowledge of the Book said], then he spread his fingers apart and placed them on his chest and said: "By Allah, all the knowledge of the Book is with us!"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલી બિન ઇસ્માઇલ રિજાલના એક આલિમથી રિવાયત કરે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ એક શખ્સને ફરમાવ્યું: "તમે એક ટીપું પાણી ચૂસો છો અને મોટી નદીના પાણીને છોડી દો છો." તે શખ્સે કહ્યું: "આ વાતથી આપનો મતલબ શું છે?" ફરમાવ્યું: "પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નું ઇલ્મ, તમામ પયગંબરોનું ઇલ્મ છે અને અલ્લાહે તેમના પર વહી કરી, હઝરત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તે અલી (અલયહિસ્સલામ)ના કબ્જામાં મૂક્યું." તેણે અરજ કરી: "અલી (અલયહિસ્સલામ) વધુ જ્ઞાની છે કે કેટલાક અંબિયા (અલયહેમુસ્સલામ)?" હઝરત સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના એક સાથી તરફ જોઈને ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ જેના દિલના કાન ખોલવા ચાહે તે ખોલી દે છે", હું કહું છું: "પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તમામ ઇલ્મ અલી (અલયહિસ્સલામ)ના કબ્જામાં મૂક્યું." તે કહે છે: અલી (અલયહિસ્સલામ) વધુ જ્ઞાની છે કે કેટલાક અંબિયા (અલયહેમુસ્સલામ)?" ખરાઇજ વ જરાઇહમાં આવ્યું છે કે તે વખતે તેમણે આ આયત તિલાવત ફરમાવી: قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ [જેમની પાસે કિતાબનું જ્ઞાન હતું તેમણે કહ્યું], પછી પોતાની આંગળીઓ એકબીજાથી ખોલી અને પોતાની છાતી પર મૂકી અને કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ, કિતાબનું તમામ ઇલ્મ અમારી પાસે છે!"

#10 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

الکاظم (علیه السلام) Imam Kazim (peace be upon him) ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ عُمَرَ‌بْنِ‌وَاقِدٍ قَالَ إِنَّ هَارُونَ الرَّشِیدَ لَمَّا ضَاقَ صَدْرُهُ مِمَّا کَانَ یَظْهَرُ لَهُ مِنْ فَضْلِ مُوسَی بْنِ جَعْفَرٍ (علیه السلام) وَ مَا کَانَ یَبْلُغُهُ عَنْهُ مِنْ قَوْلِ الشِّیعَهًِْ بِإِمَامَتِهِ وَ اخْتِلَافِهِمْ فِی السِّرِّ إِلَیْهِ بِاللَّیْلِ وَ النَّهَارِ خَشِیَهُ عَلَی نَفْسِهِ وَ مُلْکِهِ فَفَکَّرَ فِی قَتْلِهِ بِالسَّمِّ ... إِنَّ سَیِّدَنَا مُوسَی (علیه السلام) دَعَا بِالْمُسَیَّبِ وَ ذَلِکَ قَبْلَ وَفَاتِهِ بِثَلَاثَهًِْ أَیَّامٍ وَ کَانَ مُوَکَّلًا بِهِ فَقَالَ لَهُ: یَا مُسَیَّبُ! فَقَالَ: لَبَّیْکَ یَا مَوْلَایَ. قَالَ: إِنِّی ظَاعِنٌ فِی هَذِهِ اللَّیْلَهًِْ إِلَی الْمَدِینَهًِْ مَدِینَهًِْ جَدِّی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لِأَعْهَدَ إِلَی عَلِیٍّ ابْنِی مَا عَهِدَهُ إِلَیَّ أَبِی وَ أَجْعَلَهُ وَصِیِّی وَ خَلِیفَتِی وَ آمُرَهُ بِأَمْرِی. قَالَ الْمُسَیَّبُ فَقُلْتُ: یَا مَوْلَایَ کَیْفَ تَأْمُرُنِی أَنْ أَفْتَحَ لَکَ الْأَبْوَابَ وَ أَقْفَالَهَا وَ الْحَرَسُ مَعِی عَلَی الْأَبْوَابِ؟ فَقَالَ یَا مُسَیَّبُ ضَعُفَ یَقِینُکَ فِی اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ فِینَا؟ فَقُلْتُ: لَا یَا سَیِّدِی. قَالَ: فَمَهْ؟ قُلْتُ: یَا سَیِّدِی ادْعُ اللَّهَ أَنْ یُثَبِّتَنِی. فَقَالَ: اللَّهُمَّ ثَبِّتْهُ. ثُمَّ قَالَ: إِنِّی أَدْعُو اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ بِاسْمِهِ الْعَظِیمِ الَّذِی دَعَا بِهِ آصَفُ حَتَّی جَاءَ بِسَرِیرِ بِلْقِیسَ فَوَضَعَهُ بَیْنَ یَدَیْ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) قَبْلَ ارْتِدَادِ طَرْفِهِ إِلَیْهِ حَتَّی یَجْمَعَ بَیْنِی وَ بَیْنَ ابْنِی عَلِیٍّ بِالْمَدِینَهًِْ. قَالَ الْمُسَیَّبُ: فَسَمِعْتُهُ (علیه السلام) یَدْعُو فَفَقَدْتُهُ عَنْ مُصَلَّاهُ فَلَمْ أَزَلْ قَائِماً عَلَی قَدَمَیَّ حَتَّی رَأَیْتُهُ قَدْ عَادَ إِلَی مَکَانِهِ وَ أَعَادَ الْحَدِیدَ إِلَی رِجْلَیْهِ فَخَرَرْتُ لِلَّهِ سَاجِداً لِوَجْهِی شُکْراً عَلَی مَا أَنْعَمَ بِهِ عَلَیَّ مِنْ مَعْرِفَتِهِ.

امام کاظم (علیه السلام)- عمربن‌واقد نقل کرده، وقتی هارون الرّشید فضایل موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) را می‌شنید و به او خبر می رسید که شیعیان ایشان را امام می دانند و شب و روز، پنهانی به محضر ایشان رفت و آمد می کنند، بر جان و سلطنت خویش بیمناک شد و به فکر کشتن ایشان افتاد ... بعد سرور ما موسی (علیه السلام)، سه روز قبل از وفاتشان، مسیّب که وکیل امورشان بود را خواست و به او فرمود: «ای مسیّب»! گفت: «در خدمتم ای مولای من»! فرمود: «من امشب عازم مدینه هستم، همان مدینه‌ی جدم رسول خدا (صلی الله علیه و آله)، تا آنچه را پدرم با من عهد کرده بود، با پسرم علی (علیه السلام) عهد کنم و او را وصی و جانشین خود قرار دهم و امور خود را به او بسپارم». مسیب نقل کرده، عرض کردم: «چطور به من امر می کنید که درها و قفل های آن‌ها را باز کنم و حال آن که نگهبانان جلوی درها ایستاده اند»؟ فرمود: «ای مسیّب! مگر یقین تو درباره‌ی خداوند عزّوجلّ و ما ضعیف است»؟ عرض کردم: «نه ای سرور من». فرمود: «پس این چه بود که گفتی»؟ گفتم: «سرور من! از خدا بخواهید مرا ثابت قدم بدارد». فرمود: «خدایا او را ثابت قدم بدار»! آن گاه فرمود: «من خداوند عزّوجلّ را با همان اسم اعظمی که عاصف خواند و تخت بلقیس را قبل از چشم به هم زدنی آورد و در مقابل سلیمان گذاشت می خوانم، تا خداوند مرا پیش فرزندم علی (علیه السلام) در مدینه ببرد». مسیب نقل کرده، شنیدم که ایشان دعایی کرد و ناگاه متوجّه شدم در محل نماز خود نیست؛ همان جا ایستادم تا به جای خود بازگشت و دوباره غل و زنجیرها را به پاهایش بست. من به شکرانه‌ی نعمت معرفت امام که خدا به من ارزانی کرده بود، به سجده افتادم».

Imam Kazim (peace be upon him): Umar ibn Waqid narrated that when Harun al-Rashid heard of the virtues of Musa ibn Jafar (peace be upon him) and reports reached him that the Shia regarded him as their Imam and were secretly coming and going to his presence night and day, he grew fearful for his own life and his kingdom and set his mind on killing him ... Then our master Musa (peace be upon him), three days before his passing, summoned Musayyab, who was in charge of his affairs, and said to him: "O Musayyab!" He said: "At your service, O my master!" He said: "I am setting out tonight for Medina, the very Medina of my grandfather the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), so that I may entrust to my son Ali (peace be upon him) what my father entrusted to me, and appoint him as my successor and vicegerent, and hand over my affairs to him." Musayyab narrated: I said: "How can you order me to open the doors and their locks for you when the guards are stationed in front of the doors?" He said: "O Musayyab! Is your certainty concerning Allah the Mighty and Majestic and concerning us weak?" I said: "No, O my master." He said: "Then what was that you said?" I said: "My master! Ask Allah to keep me firm." He said: "O Allah, keep him firm!" Then he said: "I shall call upon Allah the Mighty and Majestic by the very Greatest Name by which Asaf called, so that he brought the throne of Bilqis before the twinkling of an eye and placed it before Sulayman, so that Allah may take me to my son Ali (peace be upon him) in Medina." Musayyab narrated: I heard him make a supplication, and suddenly I noticed that he was no longer at his place of prayer. I stood right there until he returned to his place and fastened the chains and shackles back onto his legs. I fell down in prostration in thanksgiving for the blessing of recognition of the Imam that Allah had granted me.

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): ઉમર બિન વાકિદે નકલ કર્યું છે કે જ્યારે હારૂન અલ-રશીદ મૂસા બિન જઅફર (અલયહિસ્સલામ)ની ફઝીલતો સાંભળતો અને તેને ખબર મળતી કે શીઆઓ તેમને ઇમામ માને છે અને રાત-દિવસ છૂપી રીતે તેમની ખિદમતમાં આવ-જા કરે છે, ત્યારે તે પોતાની જાન અને સલ્તનત વિષે ભયભીત થયો અને તેમને કત્લ કરવાના વિચારમાં પડ્યો ... પછી અમારા સરદાર મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ, પોતાની વફાતના ત્રણ દિવસ પહેલાં, મુસય્યબ કે જે તેમના કામોના વકીલ હતા તેમને બોલાવ્યા અને તેમને ફરમાવ્યું: "ઓ મુસય્યબ!" તેમણે કહ્યું: "હાજર છું, ઓ મારા મૌલા!" આપે ફરમાવ્યું: "હું આજ રાત્રે મદીના જવા રવાના થાઉં છું, એ જ મદીના જે મારા દાદા રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નું છે, જેથી જે મારા પિતાએ મારી સાથે વસિય્યત કરી હતી તે હું મારા પુત્ર અલી (અલયહિસ્સલામ) સાથે કરું અને તેમને પોતાના વસી અને જાનશીન બનાવું અને પોતાના કામો તેમને સોંપું." મુસય્યબે નકલ કર્યું, મેં અર્જ કર્યું: "આપ મને કેવી રીતે હુકમ આપો છો કે દરવાજા અને તેમના તાળા ખોલી નાખું, જ્યારે કે ચોકીદારો દરવાજા સામે ઊભા છે?" આપે ફરમાવ્યું: "ઓ મુસય્યબ! શું અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ અને અમારા વિષે તારો યકીન નબળો છે?" મેં અર્જ કર્યું: "ના, ઓ મારા સરદાર." આપે ફરમાવ્યું: "તો પછી આ શું હતું જે તેં કહ્યું?" મેં કહ્યું: "ઓ મારા સરદાર! અલ્લાહ પાસે દુઆ કરો કે મને દૃઢપગ રાખે." આપે ફરમાવ્યું: "ઓ અલ્લાહ! તેને દૃઢપગ રાખ!" પછી આપે ફરમાવ્યું: "હું અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લને એ જ ઇસ્મે આઝમ (સૌથી મહાન નામ)થી પોકારીશ કે જેનાથી આસફે પોકાર્યું હતું અને પલક ઝપકતા પહેલાં બિલ્કીસનું તખ્ત લાવ્યા હતા અને સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ની સામે મૂક્યું હતું, જેથી અલ્લાહ મને મદીનામાં મારા ફરઝંદ અલી (અલયહિસ્સલામ) પાસે લઈ જાય." મુસય્યબે નકલ કર્યું: મેં સાંભળ્યું કે આપે એક દુઆ કરી અને એકાએક મને ખ્યાલ આવ્યો કે આપ પોતાની નમાઝની જગ્યાએ નથી; હું ત્યાં જ ઊભો રહ્યો ત્યાં સુધી કે આપ પોતાની જગ્યાએ પાછા આવ્યા અને ફરીથી બેડીઓ અને સાંકળોને પોતાના પગોમાં બાંધી. હું ઇમામની મઅરેફત (ઓળખ)ની નેઅમત, જે અલ્લાહે મને અર્પણ કરી હતી તેની શુક્રગુઝારીમાં સજદામાં પડી ગયો.

#11 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

الکاظم (علیه السلام) Imam Kazim (peace be upon him) ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ یَعْقُوبَ‌بْنِ‌جَعْفَرٍ قَالَ: کُنْتُ عِنْدَ أَبِی‌إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) وَ أَتَاهُ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ نَجْرَانَ الْیَمَنِ مِنَ الرُّهْبَانِ وَ مَعَهُ رَاهِبَهًٌْ فَاسْتَأْذَنَ لَهُمَا الْفَضْلُ بْنُ سَوَّارٍ فَقَالَ لَهُ إِذَا کَانَ غَداً فَأْتِ بِهِمَا عِنْدَ بِئْرِ أُمِّ خَیْرٍ قَالَ فَوَافَیْنَا مِنَ الْغَدِ فَوَجَدْنَا الْقَوْمَ قَدْ وَافَوْا فَأَمَرَ بِخَصَفَهًِْ بَوَارِیَّ ثُمَّ جَلَسَ وَ جَلَسُوا فَبَدَأَتِ الرَّاهِبَهًُْ بِالْمَسَائِلِ فَسَأَلَتْ عَنْ مَسَائِلَ کَثِیرَهًٍْ کُلَّ ذَلِکَ یُجِیبُهَا وَ سَأَلَهَا أَبُو إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) عَنْ أَشْیَاءَ لَمْ یَکُنْ عِنْدَهَا فِیهِ شَیْءٌ ثُمَّ أَسْلَمَتْ ثُمَّ أَقْبَلَ الرَّاهِبُ یَسْأَلُهُ فَکَانَ یُجِیبُهُ فِی کُلِّ مَا یَسْأَلُهُ فَقَالَ الرَّاهِبُ قَدْ کُنْتُ قَوِیّاً عَلَی دِینِی وَ مَا خَلَّفْتُ أَحَداً مِنَ النَّصَارَی فِی الْأَرْضِ یَبْلُغُ مَبْلَغِی فِی الْعِلْمِ وَ لَقَدْ سَمِعْتُ بِرَجُلٍ فِی الْهِنْدِ إِذَا شَاءَ حَجَّ إِلَی بَیْتِ الْمَقْدِسِ فِی یَوْمٍ وَ لَیْلَهًٍْ ثُمَّ یَرْجِعُ إِلَی مَنْزِلِهِ بِأَرْضِ الْهِنْدِ فَسَأَلْتُ عَنْهُ بِأَیِّ أَرْضٍ هُوَ فَقِیلَ لِی إِنَّهُ بِسُبْذَانَ وَ سَأَلْتُ الَّذِی أَخْبَرَنِی فَقَالَ هُوَ عَلِمَ الِاسْمَ الَّذِی ظَفِرَ بِهِ آصَفُ صَاحِبُ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) لَمَّا أَتَی بِعَرْشِ سَبَإٍ وَ هُوَ الَّذِی ذَکَرَهُ اللَّهُ لَکُمْ فِی کِتَابِکُمْ وَ لَنَا مَعْشَرَ الْأَدْیَانِ فِی کُتُبِنَا فَقَالَ لَهُ أَبُو إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فَکَمْ لِلَّهِ مِنِ اسْمٍ لَا یُرَدُّ فَقَالَ الرَّاهِبُ الْأَسْمَاءُ کَثِیرَهًٌْ فَأَمَّا الْمَحْتُومُ مِنْهَا الَّذِی لَا یُرَدُّ سَائِلُهُ فَسَبْعَهًٌْ.

امام کاظم (علیه السلام)- یعقوب‌بن‌جعفر گوید: خدمت امام کاظم (علیه السلام) بودم مردی از راهبان نجران یمن به همراه زنی راهب خدمت آن جناب رسیده فضل‌بن‌سوار برای آن‌ها اجازه خواست امام (علیه السلام) فرمود: «فردا صبح آن‌ها را بیاور کنار چاه معروف بام خیر». فردا صبح که ما رفتیم کنار چاه ام خیر دیدیم هر دو آمده‌اند؛ امام (علیه السلام) دستور داد حصیری گستردند روی آن نشستند، ابتدا زن راهب سؤال‌هایی‌کرد که امام (علیه السلام) همه‌ی آن‌ها را جواب داد. حضرت موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) از او چند سؤال‌کرد و نتوانست جواب بگوید، مسلمان شد مرد راهب شروع به سؤال کرد هرچه پرسید امام (علیه السلام) جواب داد. راهب گفت: «من اطّلاعات زیادی در دین خود داشتم و کسی از نصاری به من نمی‌رسید شنیدم مردی در هند هست که هروقت اراده کند در عرض یک شبانه‌روز به زیارت بیت‌المقدس می‌رود و دوباره به هند برمی‌گردد. آدرس او را پرسیدم، گفتند: «در سندان هند ساکن است». پرسیدم: «به چه وسیله‌ای این همه راه را به یک شبانه‌روز می‌پیماید»؟ گفت: «او همان اسم اعظمی که عاصف‌بن‌برخیا وزیر سلیمان (علیه السلام) داشت موقعی که تخت ملکه‌ی سبا را آورد می‌داند». همان جریانی که خداوند در کتاب شما یادآوری‌کرده و در کتاب ما نیز ذکر شده. حضرت موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) پرسید: «خداوند چند اسم دارد که اگر او را به آن نام‌ها بخواند دعایش رد نمی‌شود»؟ راهب گفت: «اسم‌ها زیاد است امّا آنچه دعا به‌وسیله‌ی آن‌ها رد نمی‌گردد هفت اسم است».

Imam Kazim (peace be upon him): Yaqub ibn Ja'far said: I was in the presence of Imam Kazim (peace be upon him) when a man, one of the monks of Najran in Yemen, came to His Eminence together with a nun. Fadl ibn Sawwar asked permission for them. The Imam (peace be upon him) said: "Tomorrow morning bring them to the well known as Bi'r Umm Khayr." The next morning when we went to the well of Umm Khayr, we saw that both of them had come. The Imam (peace be upon him) ordered that a mat be spread out, and they sat on it. First the nun asked several questions, all of which the Imam (peace be upon him) answered. Then His Eminence Musa ibn Ja'far (peace be upon him) asked her several questions and she was unable to answer, so she became a Muslim. Then the monk began to ask questions, and whatever he asked the Imam (peace be upon him) answered. The monk said: "I had extensive knowledge of my religion and no one among the Christians equalled me. I heard that there is a man in India who, whenever he wishes, goes within one day and night to visit Bayt al-Maqdis and then returns to India. I asked for his address, and they said: 'He resides in Sandan in India.' I asked: 'By what means does he traverse all this distance in one day and night?' He said: 'He knows the same Ism al-A'zam (the Greatest Name) that Asif ibn Barkhiya, the vizier of Sulayman (peace be upon him), possessed when he brought the throne of the Queen of Sheba' — the same event which Allah has mentioned in your Book and which is also mentioned in our Book." His Eminence Musa ibn Ja'far (peace be upon him) asked: "How many names does Allah have such that if He is called by them, the supplication is not turned back?" The monk said: "The names are many, but those by which supplication is not turned back are seven names."

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): યાકૂબ બિન જાફર કહે છે: હું ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં હતો ત્યારે યમનના નજરાનના રાહિબોમાંનો એક પુરુષ એક રાહિબા સ્ત્રી સાથે તે હઝરતની ખિદમતમાં આવ્યો. ફઝ્લ બિન સવ્વારે તેમના માટે ઇજાઝત માગી. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "કાલે સવારે તેમને બિરે ઉમ્મે ખૈર તરીકે ઓળખાતા કૂવા પાસે લઈ આવો." બીજા દિવસે સવારે અમે ઉમ્મે ખૈરના કૂવા પાસે ગયા તો જોયું કે બંને આવી ગયા છે. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ હુકમ કર્યો કે એક સાદડી પાથરવામાં આવે, અને તેઓ તેના પર બેઠા. પહેલાં રાહિબા સ્ત્રીએ કેટલાક પ્રશ્નો પૂછ્યા, જેના બધા જવાબો ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ આપ્યા. પછી હઝરત મૂસા બિન જાફર (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કેટલાક પ્રશ્નો પૂછ્યા જેના તે જવાબ આપી શકી નહીં, અને તે મુસલમાન થઈ ગઈ. ત્યાર બાદ રાહિબ પુરુષે પ્રશ્નો પૂછવાનું શરૂ કર્યું અને જે કંઈ પણ પૂછ્યું ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ જવાબ આપ્યો. રાહિબે કહ્યું: "મારી પાસે મારા દીન વિશે ઘણી માહિતી હતી અને નસારા (ઈસાઈઓ) માંથી કોઈ મારી બરાબરી કરી શકતું ન હતું. મેં સાંભળ્યું કે હિન્દમાં એક માણસ છે જે જ્યારે ઇચ્છે ત્યારે એક દિવસ-રાતમાં બૈતુલ મુકદ્દસની ઝિયારત માટે જાય છે અને પાછો હિન્દ પરત ફરે છે. મેં તેનું સરનામું પૂછ્યું, તો કહેવામાં આવ્યું: 'તે હિન્દના સંદાનમાં રહે છે.' મેં પૂછ્યું: 'કયા સાધનથી તે આટલો બધો રસ્તો એક દિવસ-રાતમાં કાપે છે?' તેણે કહ્યું: 'તે એ જ ઇસ્મે આઝમ (સૌથી મહાન નામ) જાણે છે જે આસિફ બિન બરખિયા, સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ના વઝીર પાસે હતું, જ્યારે તેઓ સબાની મલિકાનું તખ્ત લઈ આવ્યા હતા' — એ જ બનાવ જેને અલ્લાહે તમારી કિતાબમાં યાદ કર્યો છે અને અમારી કિતાબમાં પણ ઉલ્લેખ કરવામાં આવ્યો છે." હઝરત મૂસા બિન જાફર (અલયહિસ્સલામ)એ પૂછ્યું: "અલ્લાહના કેટલા નામો છે કે જો તેમને એ નામોથી પોકારવામાં આવે તો દુઆ પરત ફરતી નથી?" રાહિબે કહ્યું: "નામો ઘણા છે, પરંતુ જેના દ્વારા દુઆ પરત ફરતી નથી તે સાત નામો છે."

#12 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ هَارُونَ‌بْنِ‌الْجَهْمِ عَنْ رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) لَمْ أَحْفَظْ اسْمَهُ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) یَقُولُ إِنَّ عِیسَی ابْنَ مَرْیَمَ (علیه السلام) أُعْطِیَ حَرْفَیْنِ کَانَ یَعْمَلُ بِهِمَا وَ أُعْطِیَ مُوسَی (علیه السلام) أَرْبَعَهًَْ أَحْرُفٍ وَ أُعْطِیَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) ثَمَانِیَهًَْ أَحْرُفٍ وَ أُعْطِیَ نُوحٌ (علیه السلام) خَمْسَهًَْ عَشَرَ حَرْفاً وَ أُعْطِیَ آدَمُ (علیه السلام) خَمْسَهًًْ وَ عِشْرِینَ حَرْفاً وَ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی جَمَعَ ذَلِکَ کُلَّهُ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ إِنَّ اسْمَ اللَّهِ الْأَعْظَمَ ثَلَاثَهًٌْ وَ سَبْعُونَ حَرْفاً أُعْطِیَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) اثْنَیْنِ وَ سَبْعِینَ حَرْفاً وَ حُجِبَ عَنْهُ حَرْفٌ وَاحِد.

امام صادق (علیه السلام)- هارون‌بن‌جهم از مردی از شیعیان امام صادق (علیه السلام) نقل می‌کند: شنیدم که امام صادق (علیه السلام) می‌فرماید: عیسی‌بن‌مریم (علیه السلام) دو حرف از حروف اعظم خدا را می‌دانست و آن‌ها را به‌کار می‌برد و به موسی (علیه السلام) چهار حرف داده شد و به ابراهیم (علیه السلام) هشت حرف داده شد و به نوح (علیه السلام) پانزده حرف داده شد و به آدم (علیه السلام) بیست‌وپنج حرف داده شد و خداوند متعال مجموعه‌ی این حروف را یکجا برای محمّد (صلی الله علیه و آله) جمع کرده است و اسم اعظم، هفتادوسه حرف است که هفتادودو حرف آن به محمّد (صلی الله علیه و آله) داده شده است و فقط یک حرف از او بازداشته شد.

Imam Sadiq (peace be upon him): Harun ibn Jahm narrates from a man of the Shia of Imam Sadiq (peace be upon him): I heard Imam Sadiq (peace be upon him) say: Isa ibn Maryam (peace be upon him) knew two letters of the greatest letters of Allah and used them; and Musa (peace be upon him) was given four letters; and Ibrahim (peace be upon him) was given eight letters; and Nuh (peace be upon him) was given fifteen letters; and Adam (peace be upon him) was given twenty-five letters. And Allah the Exalted has gathered the total of these letters together for Muhammad (peace be upon him and his family). And the Greatest Name is seventy-three letters, of which seventy-two letters were given to Muhammad (peace be upon him and his family), and only one letter was withheld from him.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હારૂન બિન જહમ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ના શિયાઓમાંથી એક વ્યક્તિ પાસેથી નકલ કરે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા: ઈસા બિન મરયમ (અલયહિસ્સલામ) અલ્લાહના ઇસ્મે આઝમના અક્ષરોમાંથી બે અક્ષર જાણતા હતા અને તેઓ તેનો ઉપયોગ કરતા હતા, અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને ચાર અક્ષર આપવામાં આવ્યા, અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને આઠ અક્ષર આપવામાં આવ્યા, અને નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ને પંદર અક્ષર આપવામાં આવ્યા, અને આદમ (અલયહિસ્સલામ)ને પચ્ચીસ અક્ષર આપવામાં આવ્યા, અને અલ્લાહ તઆલાએ આ બધા અક્ષરોને એકસાથે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે એકત્ર કર્યા છે. અને ઇસ્મે આઝમ તોંતેર અક્ષરોનો છે, જેમાંથી બોંતેર અક્ષર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને આપવામાં આવ્યા છે, અને ફક્ત એક જ અક્ષર તેમનાથી રોકી રાખવામાં આવ્યો.

#13 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

سَلْمَانَ الْفَارِسِیِّ (رحمة الله علیه) قَالَ قَالَ لِی أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) یَا سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) الْوَیْلُ کُلُّ الْوَیْلِ لِمَنْ لَا یَعْرِفُ لَنَا حَقَّ مَعْرِفَتِنَا وَ أَنْکَرَ فَضْلَنَا یَا سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) أَیُّمَا أَفْضَلُ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) أَوْ سُلَیْمَانُ بْنُ دَاوُدَ (علیه السلام) قَالَ سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) فَقُلْتُ بَلْ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ یَا سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) هَذَا آصَفُ بْنُ بَرْخِیَا قَدَرَ أَنْ یَحْمِلَ عَرْشَ بِلْقِیسَ مِنْ سَبَإٍ إِلَی فَارِسَ فِی طَرْفَهًِْ عَیْنٍ وَ عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ وَ لَا أَقْدِرُ أَنَا وَ عِنْدِی عِلْمُ أَلْفِ کِتَابٍ أَنْزَلَ اللَّهُ مِنْهَا عَلَی شَیْثِ بْنِ آدَمَ (علیه السلام) خَمْسِینَ صَحِیفَهًًْ وَ عَلَی إِدْرِیسَ النَّبِیِّ ثَلَاثِینَ صَحِیفَهًًْ وَ عَلَی إِبْرَاهِیمَ الْخَلِیلِ (علیه السلام) عِشْرِینَ صَحِیفَهًًْ وَ عِلْمُ التَّوْرَاهًِْ وَ عِلْمُ الْإِنْجِیلِ وَ الزَّبُورِ وَ الْفُرْقَانِ قُلْتُ صَدَقْتَ یَا سَیِّدِی فَقَالَ اعْلَمْ یَا سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) إِنَّ الشَّاکَّ فِی أُمُورِنَا وَ عُلُومِنَا کَالْمُمْتَرِی فِی مَعْرِفَتِنَا وَ حُقُوقِنَا وَ قَدْ فَرَضَ اللَّهُ تَعَالَی وَلَایَتَنَا فِی کِتَابِهِ فِی غَیْرِ مَوْضِعٍ وَ بَیَّنَ فِیهِ مَا وَجَبَ الْعَمَلُ بِهِ وَ هُوَ مَکْشُوفٌ.

امام علی (علیه السلام)- سلمان (رحمة الله علیه) گوید: امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «سلمان! وای و تمام اندوه، مال کسی است که عارف به‌حقّ معرفت ما نباشد و منکر فضل ما باشد. ای سلمان (رحمة الله علیه)! کدام‌یک از این دو افضل هستند؛ حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله) یا سلیمان‌بن‌داوود (علیه السلام)»؟ سلمان (رحمة الله علیه) گفت: «نه! محمّد (صلی الله علیه و آله) افضل است». فرمود: «اینکه عاصف‌بن‌برخیا توانست که تخت بلقیس را از فارس به سبا در یک چشم‌به‌هم‌زدن ببرد با اینکه در نزد او مقداری از علم کتاب بود من نمی‌توانم چندین برابر آن انجام دهم با اینکه نزد من هزار کتاب است، خداوند بر شیث پسر آدم (علیه السلام) پنجاه صحیفه فرستاد و بر ادریس (علیه السلام) سی صحیفه و بر ابراهیم خلیل (علیه السلام) بیست و تورات و انجیل و زبور و فرقان». عرض کردم: «صحیح می‌فرمایید سرورم»! فرمود: «سلمان (رحمة الله علیه)! کسی که شک در امور و علوم ما داشته باشد مانند شخصی است که معرفت و حقوق ما را مسخره کند؛ خداوند ولایت ما را در چند جای قرآن واجب نموده و آشکارا عمل به آن را واجب نموده و این مطلب واضح است».

Imam Ali (peace be upon him): Salman (may Allah have mercy on him) said: The Commander of the Faithful (peace be upon him) said to me: "Salman! Woe, and all sorrow, is for the one who does not know us with the true knowledge due to us and denies our excellence. O Salman (may Allah have mercy on him)! Which of these two is more excellent: Muhammad (peace be upon him and his family) or Sulayman ibn Dawud (peace be upon him)?" Salman (may Allah have mercy on him) said: "Rather, Muhammad (peace be upon him and his family) is more excellent." He said: "Asif ibn Barkhiya was able to carry the throne of Bilqis from Saba to Fars in the blink of an eye, though with him was [only] a portion of the knowledge of the Book; can I then not do many times more than that, when with me is [the knowledge of] a thousand books? Allah sent down upon Shith the son of Adam (peace be upon him) fifty scrolls, and upon Idris (peace be upon him) thirty scrolls, and upon Ibrahim al-Khalil (peace be upon him) twenty [scrolls], and [with me is] the knowledge of the Torah, the Injil, the Zabur and the Furqan." I said: "You speak the truth, my master!" He said: "Salman (may Allah have mercy on him)! Whoever doubts our affairs and our sciences is like one who mocks the knowledge of us and our rights. Allah has made our wilaya (guardianship) obligatory in several places of the Quran, and has clearly made acting upon it obligatory, and this matter is plain."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "સલમાન! અફસોસ અને તમામ દુ:ખ તે વ્યક્તિ માટે છે જે અમારી માઅરેફતના હક પ્રમાણે અમને ઓળખતો નથી અને અમારી ફઝીલતનો ઇન્કાર કરે છે. હે સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! આ બંનેમાંથી કોણ અફઝલ છે; હઝરત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કે સુલયમાન બિન દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)?" સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)એ કહ્યું: "બલ્કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અફઝલ છે." તમે ફરમાવ્યું: "આસિફ બિન બરખિયા બિલ્કીસના તખ્તને સબાથી ફારસ સુધી એક પલકારામાં લઈ જવા સક્ષમ હતો જ્યારે તેની પાસે કિતાબના ઇલ્મનો થોડો ભાગ હતો, તો શું હું તેનાથી કેટલાય ગણું વધારે ન કરી શકું જ્યારે મારી પાસે હજાર કિતાબો છે? અલ્લાહે શીસ બિન આદમ (અલયહિસ્સલામ) પર પચાસ સહીફા મોકલ્યા અને ઇદરીસ (અલયહિસ્સલામ) પર ત્રીસ સહીફા અને ઇબ્રાહીમ ખલીલ (અલયહિસ્સલામ) પર વીસ [સહીફા], અને તૌરાત, ઇન્જીલ, ઝબૂર અને ફુરકાનનું ઇલ્મ [પણ મારી પાસે છે]." મેં અરજ કરી: "તમે સાચું ફરમાવો છો, મારા સરવર!" તમે ફરમાવ્યું: "સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! જે વ્યક્તિ અમારા મામલાઓ અને અમારા ઇલ્મમાં શંકા કરે તે તે વ્યક્તિ જેવો છે જે અમારી માઅરેફત અને અમારા હકોની મશ્કરી કરે છે. અલ્લાહે અમારી વિલાયતને કુરઆનમાં કેટલીય જગ્યાઓએ વાજિબ કરી છે અને સ્પષ્ટ રીતે તેના પર અમલ કરવાનું વાજિબ કર્યું છે અને આ વાત સ્પષ્ટ છે."

#14 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَی جَعَلَ اسْمَهُ الْأَعْظَمَ عَلَی ثَلَاثَهًٍْ وَ سَبْعِینَ حَرْفاً، فَأَعْطَی آدَمَ (علیه السلام) خَمْسَهًًْ وَ عِشْرِینَ حَرْفاً، وَ أَعْطَی نُوحاً (علیه السلام) مِنْهَا خَمْسَهًَْ عَشَرَ حَرْفاً، وَ أَعْطَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) مِنْهَا ثَمَانِیَهًَْ أَحْرُفٍ، وَ أَعْطَی مُوسَی (علیه السلام) مِنْهَا أَرْبَعَهًَْ أَحْرُفٍ، وَ أَعْطَی عِیسَی (علیه السلام) مِنْهَا حَرْفَیْنِ، فَکَانَ یُحْیِی بِهَا الْمَوْتَی وَ یُبْرِئُ الْأَکْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ وَ أَعْطَی مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) اثْنَیْنِ وَ سَبْعِینَ حَرْفاً، وَ احْتَجَبَ بِحَرْفٍ لِئَلَّا یَعْلَمَ أَحَدٌ مَا فِی نَفْسِهِ وَ یَعْلَمُ مَا فِی أَنْفُسِ الْعِبَاد.

امام صادق (علیه السلام)- خداوند اسم اعظم خود را بر هفتادوسه حرف قرار داده است، سپس بیست‌وپنج حرف آن به آدم (علیه السلام) داده شد و پانزده حرف آن به نوح (علیه السلام) داده شد و هشت حرف آن به ابراهیم (علیه السلام) داده شد و چهار حرف به موسی (علیه السلام) داده شد و دو حرف آن به عیسی (علیه السلام) داده شد که با آن‌ها مردگان را زنده می‌کرد و کور مادرزاد و جذامی را شفا می‌داد و هفتادودو حرف آن به محمّد (صلی الله علیه و آله) شد و یک حرف را برای خود نگاه داشت تا کسی از درون او و بندگان او آگاه نشود.

Imam Sadiq (peace be upon him): Allah has placed His Greatest Name in seventy-three letters. Then twenty-five letters of it were given to Adam (peace be upon him), and fifteen letters of it were given to Nuh (peace be upon him), and eight letters of it were given to Ibrahim (peace be upon him), and four letters were given to Musa (peace be upon him), and two letters of it were given to Isa (peace be upon him), with which he would bring the dead to life and heal the one born blind and the leper; and seventy-two letters of it were [given] to Muhammad (peace be upon him and his family), and one letter He kept for Himself so that no one would become aware of what is within Him and [so that] He knows what is within His servants.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે પોતાના ઇસ્મે આઝમને તોંતેર અક્ષરો પર મૂક્યો છે, પછી તેમાંથી પચ્ચીસ અક્ષર આદમ (અલયહિસ્સલામ)ને આપવામાં આવ્યા અને પંદર અક્ષર નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ને આપવામાં આવ્યા અને આઠ અક્ષર ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને આપવામાં આવ્યા અને ચાર અક્ષર મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને આપવામાં આવ્યા અને તેમાંથી બે અક્ષર ઈસા (અલયહિસ્સલામ)ને આપવામાં આવ્યા જેના વડે તેઓ મુર્દાઓને જીવતા કરતા હતા અને જન્માંધ તથા કોઢિયાને શફા આપતા હતા, અને તેમાંથી બોંતેર અક્ષર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને [આપવામાં આવ્યા], અને એક અક્ષર તેમણે પોતાના માટે રાખી લીધો જેથી કોઈ તેમની અંદરની વાતથી વાકેફ ન થાય અને [તે] પોતાના બંદાઓની અંદરની વાત જાણે.

#15 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ عُمَرَبْنِ‌حَنْظَلَهًَْ فَقَالَ: قُلْتُ لِأَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام): إِنِّی أَظُنُ أَنَ لِی عِنْدَکَ مَنْزِلَهًًْ. قَالَ: أَجَلْ. قَالَ: قُلْتُ: فَإِنَّ لِی إِلَیْکَ حَاجَهًًْ. قَالَ: وَ مَا هِیَ؟ قَالَ: قُلْتُ: تُعَلِّمُنِی الِاسْمَ الْأَعْظَمَ. قَالَ: وَ تُطِیقُهُ؟ قُلْتُ: نَعَمْ. قَالَ: فَادْخُلِ الْبَیْتَ. قَالَ: فَدَخَلَ الْبَیْتَ فَوَضَعَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) یَدَهُ عَلَی الْأَرْضِ فَأَظْلَمَ الْبَیْتُ فَأَرْعَدَتْ فَرَائِصُ عُمَرَ فَقَالَ: مَا تَقُولُ أُعَلِّمُکَ فَقَالَ: لَا. قَالَ: فَرَفَعَ یَدَهُ فَرَجَعَ الْبَیْتُ کَمَا کَانَ.

امام باقر (علیه السلام)- عمربن‌حنظله گوید: به امام باقر (علیه السلام) عرض کردم: «من گمان دارم که نزد شما از منزلتی برخوردارم». فرمود: «بلی»! گفتم: «حاجتی از شما دارم». فرمود: «آن چیست»؟ عرض کردم: «اینکه اسم اعظم را به من بیاموزی». فرمود: «آیا تحمّل آن را داری»؟ عرض کردم: «بلی»! فرمود: «داخل خانه شو». چون وارد خانه شدم، امام باقر (علیه السلام) دست خود را بر زمین گذاشت. ناگهان خانه تاریک شد و چنان لرزه بر بدنم مستولی شد که مرگ خود را به چشم دیدم. دراین‌هنگام امام (علیه السلام) فرمود: «چه می‌گویی؟ به تو بیاموزم»؟ عرض کردم: «خیر»! پس دست از روی زمین برداشت و اوضاع خانه به حالت اوّل بازگشت.

Imam Baqir (peace be upon him): Umar ibn Hanzala said: I said to Imam Baqir (peace be upon him): "I think that I hold a certain standing with you." He said: "Yes." I said: "I have a request of you." He said: "What is it?" I said: "That you teach me the Greatest Name (al-Ism al-A'zam)." He said: "Can you bear it?" I said: "Yes." He said: "Enter the house." When I entered the house, Imam Baqir (peace be upon him) placed his hand on the ground. Suddenly the house became dark, and such a tremor overcame my body that I saw my own death with my own eyes. At that moment the Imam (peace be upon him) said: "What do you say? Shall I teach you?" I said: "No!" So he lifted his hand from the ground and the condition of the house returned to as it was before.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઉમર બિન હન્ઝલા કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "મને લાગે છે કે તમારી પાસે મારું અમુક સ્થાન છે." તમે ફરમાવ્યું: "હા!" મેં કહ્યું: "મારી તમારી પાસે એક હાજત છે." તમે ફરમાવ્યું: "તે શું છે?" મેં અરજ કરી: "એ કે તમે મને ઇસ્મે આઝમ (સૌથી મહાન નામ) શીખવો." તમે ફરમાવ્યું: "શું તમારામાં તેને સહન કરવાની ક્ષમતા છે?" મેં અરજ કરી: "હા!" તમે ફરમાવ્યું: "ઘરમાં દાખલ થા." જ્યારે હું ઘરમાં દાખલ થયો, ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાનો હાથ જમીન પર મૂક્યો. અચાનક ઘર અંધારું થઈ ગયું અને મારા શરીર પર એવો કંપારો છવાઈ ગયો કે મેં પોતાનું મૃત્યુ પોતાની આંખોથી જોયું. તે વખતે ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "શું કહે છે? તને શીખવું?" મેં અરજ કરી: "ના!" પછી તમે જમીન પરથી હાથ ઉઠાવ્યો અને ઘરની હાલત પહેલા જેવી થઈ ગઈ.

#16 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی بَصِیرٍ وَ زُرَارَهًَْ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ: مَا زَادَ الْعَالِمُ عَلَی النَّظَرِ إِلَی مَا خَلْفَهُ وَ مَا بَیْنَ یَدَیْهِ مَدَّ بَصَرِهِ ثُمَّ نَظَرَ إِلَی سُلَیْمَانَ (علیه السلام) ثُمَّ مَدَّ بِیَدِهِ فَإِذَا هُوَ مُمَثَّلٌ بَیْنَ یَدَیْهِ.

امام باقر (علیه السلام)- زراره گوید: امام باقر (علیه السلام) فرمود: «آن عالِم آصف‌بن‌برخیا جز نگاهی به پس‌وپیش خود نکرد، سپس نظری به سلیمان (علیه السلام) انداخت و آنگاه دستش را دراز کرد و ناگهان تخت در پیش روی او حاضر بود».

Imam Baqir (peace be upon him): Zurara said: Imam Baqir (peace be upon him) said: "That knowledgeable one, Asif ibn Barkhiya, did no more than cast a glance behind and before himself, then he looked at Sulayman (peace be upon him), then he stretched out his hand, and suddenly the throne was present before him."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઝુરારા કહે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તે આલિમ આસિફ બિન બરખિયાએ ફક્ત પોતાની આગળ-પાછળ એક નજર કરી, પછી સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) તરફ જોયું અને પછી પોતાનો હાથ લંબાવ્યો અને અચાનક તખ્ત તેમની સામે હાજર થઈ ગયું."

#17 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ زُرَارَهًَْ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) یَقُولُ: مَا زَادَ صَاحِبُ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) عَلَی أَنْ قَالَ بِإِصْبَعِهِ هَکَذَا فَإِذَا هُوَ قَدْ جَاءَ بَعَرْشِ صَاحِبَهًِْ سَبَإٍ فَقَالَ لَهُ حُمْرَانُ: کَیْفَ هَذَا أَصْلَحَکَ اللَّهُ؟ فَقَالَ إِنَّ أَبِی کَانَ یَقُولُ إِنَّ الْأَرْضَ طُوِیَتْ لَهُ إِذَا أَرَادَ طَوَاهَا.

امام صادق (علیه السلام)- از امام صادق (علیه السلام) شنیدم که می گوید: «جنّی که نزد سلیمان (علیه السلام) بود به محض اینکه با انگشتش اشاره کرد تخت ملکه سبأ را حاضر کرد، پس حمران به امام گفت: «خداوند تو را اصلاح گرداند چگونه چنین چیزی ممکن است»؟ امام پاسخ داد: «پدرم می گفت: اگر جنّی بخواهد می تواند زمین را درهم پیچد».

Imam Sadiq (peace be upon him): I heard Imam Sadiq (peace be upon him) saying: "The companion of Sulayman (peace be upon him) did no more than gesture with his finger like this, and behold, he had brought the throne of the queen of Saba." Humran said to the Imam: "May Allah set your affairs right, how is this possible?" The Imam replied: "My father used to say: the earth was folded up for him; whenever he wished, he could fold it up."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવતા સાંભળ્યા: "સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ના સાથીએ ફક્ત પોતાની આંગળીથી આ પ્રમાણે ઇશારો કર્યો, અને એટલામાં જ તેમણે સબાની રાણીનું તખ્ત હાજર કરી દીધું." ત્યારે હુમરાને ઇમામને કહ્યું: "અલ્લાહ તમારા કાર્યોને સુધારે, આવું કેવી રીતે શક્ય છે?" ઇમામે જવાબ આપ્યો: "મારા પિતા ફરમાવતા હતા: તેમના માટે જમીન સંકેલી લેવાતી હતી; જ્યારે તેઓ ઇચ્છતા, તેને સંકેલી લેતા."

#18 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

{رُوِیَ أَنَّ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیّاً (علیه السلام) کَانَ جَالِساً فِی الْمَسْجِدِ إِذْ دَخَلَ عَلَیْهِ رَجُلَانِ فَاخْتَصَمَا إِلَیْهِ ...} قَالَ (علیه السلام): أَ مَا تَعْلَمُونَ أَنَّ آصَفَ بْنَ بَرْخِیَا وَصِیَّ سُلَیْمَانَ بْنِ دَاوُدَ (علیه السلام) قَدْ صَنَعَ مَا هُوَ قَرِیبٌ مِنْ هَذَا الْأَمْرِ فَقَصَ اللَّهُ جَلَّ اسْمُهُ قِصَّتَهُ حَیْث یَقُولُ: أَیُّکُمْ یَأْتِینِی بِعَرْشِها قَبْلَ أَنْ یَأْتُونِی مُسْلِمِینَ* قالَ عِفْرِیتٌ مِنَ الْجِنِّ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ تَقُومَ مِنْ مَقامِکَ وَ إِنِّی عَلَیْهِ لَقَوِیٌّ أَمِینٌ* قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ قالَ هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّی لِیَبْلُوَنِی أَ أَشْکُرُ أَمْ أَکْفُرُ إِلَی آخِرِ الْآیَهًِْ فَأَیُّمَا أَکْرَمُ عَلَی اللَّهِ نَبِیُّکُمْ أَمْ سُلَیْمَانُ (علیه السلام) فَقَالُوا بَلْ نَبِیُّنَا أَکْرَمُ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام). قَالَ: فَوَصِیُّ نَبِیِّکُمْ أَکْرَمُ مِنْ وَصِیِّ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) وَ إِنَّمَا کَانَ عِنْدَ وَصِیِّ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) مِنِ اسْمِ اللَّهِ الْأَعْظَمِ حَرْفٌ وَاحِدٌ فَسَأَلَ اللَّهَ جَلَّ اسْمُهُ فَخَسَفَ لَهُ الْأَرْضَ مَا بَیْنَهُ وَ بَیْنَ سَرِیرِ بِلْقِیسَ فَتَنَاوَلَهُ فِی أَقَلَّ مِنْ طَرْفِ الْعَیْنِ وَ عِنْدَنَا مِنِ اسْمِ اللَّهِ الْأَعْظَمِ اثْنَانِ وَ سَبْعُونَ حَرْفاً وَ حَرْفٌ عِنْدَ اللَّهِ تَعَالَی اسْتَأْثَرَ بِهِ دُونَ خَلْقِهِ. فَقَالُوا لَهُ: یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَإِذَا کَانَ هَذَا عِنْدَکَ فَمَا حَاجَتُکَ إِلَی الْأَنْصَارِ فِی قِتَالِ مُعَاوِیَهًَْ وَ غَیْرِهِ وَ اسْتِنْفَارِکَ النَّاسَ إِلَی حَرْبِهِ ثَانِیَهًًْ؟ فَقَالَ: بَلْ عِبادٌ مُکْرَمُونَ لا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ یَعْمَلُونَ إِنَّمَا أَدْعُو هَؤُلَاءِ الْقَوْمَ إِلَی قِتَالِهِ لِثُبُوتِ الْحُجَّهًِْ وَ کَمَالِ الْمِحْنَهًِْ وَ لَوْ أُذِنَ لِی فِی إِهْلَاکِهِ لَمَا تَأَخَّرَ لَکِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یَمْتَحِنُ خَلْقَهُ بِمَا شَاءَ قَالُوا فَنَهَضْنَا مِنْ حَوْلِهِ وَ نَحْنُ نُعَظِّمُ مَا أَتَی بِهِ.

امام علی (علیه السلام)- [روایت است که امام علی (علیه السلام) در مسجد نشسته بود که دو مرد برای رفع خصومت نزد امام آمدند ...] امام (علیه السلام) فرمود: مگر نمی‌دانید که آصف‌بن‌برخیا وصیّ سلیمان‌بن‌داوود (علیه السلام) کاری شبیه به این انجام داد و خداوند متعال داستان او را نقل کرده و فرموده است: أَیُّکُمْ یَأْتِینِی بِعَرْشِهَا قَبْلَ أَن یَأْتُونِی مُسْلِمِینَ * قَالَ عِفْریتٌ مِّنَ الْجِنِّ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن تَقُومَ مِن مَّقَامِکَ وَإِنِّی عَلَیْهِ لَقَوِیٌّ أَمِینٌ قَالَ الَّذِی عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْکِتَابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِندَهُ قَالَ هَذَا مِن فَضْلِ رَبِّی لِیَبْلُوَنِی أَأَشْکُرُ أَمْ أَکْفُرُ حال بگویید که کدام‌یک نزد خدا بزرگوارترند، پیامبر شما (صلی الله علیه و آله) یا سلیمان (علیه السلام)»؟ گفتند: «بلکه پیامبر ما، ای امیرالمؤمنین»! فرمود: «پس وصیّ نبی (صلی الله علیه و آله) شما نیز ارجمندتر از وصیّ سلیمان (علیه السلام) است و وصیّ سلیمان (علیه السلام) فقط یک حرف از حروف اسم اعظم خدا را می‌دانست و خداوند به‌وسیله‌ی همان یک حرف زمین میان او و تخت بلقیس را برایش شکافت به‌گونه‌ای که توانست در کمتر از یک چشم‌برهم‌زدن تخت را بیاورد و حال آنکه ما هفتادودو حرف از اسم اعظم خدا را می‌دانیم و حرف دیگر آن نزد خداست و آن را به کسی از مخلوقاتش نیاموخته است». گفتند: «ای امیرمؤمنان! اگر این را دارید، چه نیازی به یاران برای جنگ با معاویه و دیگران دارید؟ چرا مردم را بر جنگیدن دوباره با او فرا می‌خوانید»؟ فرمود: «آن‌ها [فرشتگان] بندگان شایسته اویند. هرگز در سخن بر او پیشی نمی‌گیرند و [پیوسته] به فرمان او عمل می‌کنند. ( انبیاء/۲۷۲۶ ). من اینان را برای ثابت‌شدن حجّت و کامل‌شدن محنت، به جنگ با معاویه فرا می‌خوانم و اگر اجازه‌ی هلاک‌کردن وی را داشتم، تأخیری در این امر پیش نمی‌آمد، لیکن خداوند آن‌گونه که اراده فرماید بندگانش را امتحان می‌کند». گفتند: «پس درحالی‌که آنچه به وی داده شده را امری عظیم می‌دانستیم، از حضورش مرخّص شدیم».

Imam Ali (peace be upon him): [It is narrated that Imam Ali (peace be upon him) was sitting in the mosque when two men came to him to settle a dispute ...] The Imam (peace be upon him) said: Do you not know that Asif ibn Barkhiya, the successor of Sulayman ibn Dawud (peace be upon him), did something similar to this, and Allah the Exalted has narrated his story and said: أَیُّکُمْ یَأْتِینِی بِعَرْشِهَا قَبْلَ أَن یَأْتُونِی مُسْلِمِینَ * قَالَ عِفْریتٌ مِّنَ الْجِنِّ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن تَقُومَ مِن مَّقَامِکَ وَإِنِّی عَلَیْهِ لَقَوِیٌّ أَمِینٌ قَالَ الَّذِی عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْکِتَابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِندَهُ قَالَ هَذَا مِن فَضْلِ رَبِّی لِیَبْلُوَنِی أَأَشْکُرُ أَمْ أَکْفُرُ [Which of you can bring me her throne before they come to me in submission? A powerful one from the jinn said: I will bring it to you before you rise from your place, and indeed I am strong and trustworthy for this. One who had knowledge of the Book said: I will bring it to you before your glance returns to you. Then when he saw it settled beside him, he said: This is of the grace of my Lord, that He may try me whether I am grateful or ungrateful]. Now tell me, which of them is more honored in the sight of Allah, your Prophet (peace be upon him and his family) or Sulayman (peace be upon him)? They said: Rather our Prophet, O Commander of the Faithful! He said: Then the successor of your Prophet (peace be upon him and his family) is also more honored than the successor of Sulayman (peace be upon him). The successor of Sulayman (peace be upon him) knew only one letter of the letters of the Greatest Name of Allah, and by means of that single letter Allah split the earth between him and the throne of Bilqis so that he was able to bring the throne in less than the blink of an eye, whereas we know seventy-two letters of the Greatest Name of Allah, and one other letter is with Allah, which He has not taught to any of His creation. They said: O Commander of the Faithful! If you have this, what need do you have of companions to fight Mu'awiya and others? Why do you summon the people to fight him again? He said: They [the angels] are His honored servants; they never precede Him in speech and they [continually] act by His command (Anbiya/26-27). I call these people to fight Mu'awiya so that the proof may be established and the trial completed, and if I had been given permission to destroy him, there would be no delay in this matter, but Allah the Exalted tests His servants as He wills. They said: So while we regarded what had been given to him as a mighty thing, we took our leave from his presence.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): [રિવાયત છે કે ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) મસ્જિદમાં બેઠા હતા કે બે માણસો ઝઘડો પતાવવા માટે ઇમામ પાસે આવ્યા ...] ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: શું તમે નથી જાણતા કે આસિફ બિન બરખિયા, જે સુલયમાન બિન દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)ના વસી હતા, તેમણે આના જેવું જ કામ કર્યું હતું અને અલ્લાહ તઆલાએ તેમની કહાની બયાન કરી છે અને ફરમાવ્યું છે: أَیُّکُمْ یَأْتِینِی بِعَرْشِهَا قَبْلَ أَن یَأْتُونِی مُسْلِمِینَ * قَالَ عِفْریتٌ مِّنَ الْجِنِّ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن تَقُومَ مِن مَّقَامِکَ وَإِنِّی عَلَیْهِ لَقَوِیٌّ أَمِینٌ قَالَ الَّذِی عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْکِتَابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِندَهُ قَالَ هَذَا مِن فَضْلِ رَبِّی لِیَبْلُوَنِی أَأَشْکُرُ أَمْ أَکْفُرُ [તમારામાંથી કોણ તેણીનું તખ્ત મારી પાસે લાવશે તે પહેલાં કે તેઓ મારી પાસે તાબે થઇને આવે? જિન્નાતોમાંથી એક ઇફ્રિતે કહ્યું: હું તેને તમારી પાસે લાવીશ તે પહેલાં કે તમે તમારી જગ્યાએથી ઊભા થાઓ, અને ખરેખર હું આના માટે શક્તિશાળી અને અમાનતદાર છું. જેની પાસે કિતાબનું ઇલ્મ હતું તેણે કહ્યું: હું તેને તમારી પાસે લાવીશ તે પહેલાં કે તમારી નજર તમારી તરફ પાછી ફરે. પછી જ્યારે તેમણે તેને પોતાની પાસે સ્થિર જોયું, તેમણે કહ્યું: આ મારા રબની કૃપા છે, જેથી તે મને પરખે કે હું આભાર માનું છું કે નાશુક્ર બનું છું]. હવે કહો કે અલ્લાહની પાસે કોણ વધુ પ્રતિષ્ઠિત છે, તમારા પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કે સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)? તેઓએ કહ્યું: બલ્કે અમારા પયગંબર, ઓ અમીરુલ મોઅમેનીન! તેમણે ફરમાવ્યું: તો તમારા નબી (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના વસી પણ સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ના વસી કરતાં વધુ પ્રતિષ્ઠિત છે. અને સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ના વસી અલ્લાહના ઇસ્મે આઝમના અક્ષરોમાંથી ફક્ત એક જ અક્ષર જાણતા હતા, અને અલ્લાહે તે એક જ અક્ષર થકી તેમની અને બિલ્કીસના તખ્તની વચ્ચેની જમીનને તેમના માટે ફાડી નાખી એવી રીતે કે તેઓ આંખના પલકારાથી ઓછા સમયમાં તખ્તને લાવવા સક્ષમ થયા, જ્યારે કે અમે અલ્લાહના ઇસ્મે આઝમના બોંતેર અક્ષરો જાણીએ છીએ અને તેનો બીજો અક્ષર અલ્લાહની પાસે છે અને તેને પોતાના મખ્લૂકમાંથી કોઈને શીખવ્યો નથી. તેઓએ કહ્યું: ઓ અમીરુલ મોઅમેનીન! જો તમારી પાસે આ છે, તો મુઆવિયા અને બીજાઓ સાથે યુદ્ધ કરવા માટે સાથીઓની શું જરૂર છે? શા માટે તમે લોકોને ફરીથી તેની સાથે યુદ્ધ કરવા બોલાવો છો? તેમણે ફરમાવ્યું: તેઓ [ફરિશ્તાઓ] તેના શાયસ્તા બંદાઓ છે. તેઓ ક્યારેય વાતમાં તેનાથી આગળ વધતા નથી અને [હંમેશા] તેના હુકમ પ્રમાણે અમલ કરે છે (અન્બિયા/૨૬-૨૭). હું આ લોકોને હુજ્જત સાબિત થવા અને પરીક્ષા પૂર્ણ થવા માટે મુઆવિયા સાથે યુદ્ધ કરવા બોલાવું છું, અને જો મને તેને હલાક કરવાની પરવાનગી હોત, તો આ કામમાં કોઈ વિલંબ ન થાત, પરંતુ અલ્લાહ તઆલા જેમ ઇચ્છે તેમ પોતાના બંદાઓની પરીક્ષા લે છે. તેઓએ કહ્યું: પછી અમે તેમને જે આપવામાં આવ્યું હતું તેને એક મહાન બાબત સમજતાં તેમની હાજરીથી વિદાય લીધી.

#19 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

المهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) Imam Mahdi (may Allah hasten his noble reappearance) ઇમામ મહદી (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ)

إِلَهِی وَ أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ الَّذِی دَعَاکَ بِهِ آصَفُ بْنُ بَرْخِیَا عَلَی عَرْشِ مَلِکَهًِْ سَبَإٍ فَکَانَ أَقَلَّ مِنْ لَحْظَهًِْ الطَّرْفِ حَتَّی کَانَ مُصَوَّراً بَیْنَ یَدَیْهِ فَلَمَّا رَأَتْهُ قِیلَ أَ هَکَذَا عَرْشُکَ قَالَتْ کَأَنَّهُ هُو فَاسْتَجَبْتَ دُعَاءَهُ.

امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف)- ای خدای من! و از تو می‌خواهم به آن نام که آصف‌بن‌برخیا تو را به آن نام بر تخت ملکه شهر سبأ خواند؛ پس کمتر از چشم بر همزدنی آن تخت در پیش روی او حاضر شد؛ هنگامی‌که بلقیس آن را دید، به او گفته شد: «آیا تخت تو چنین است»؟ گفت: «گویا همان است». پس دعای او را اجابت کردی.

Imam Mahdi (may Allah hasten his noble reappearance): O my Allah! And I ask You by that Name by which Asif ibn Barkhiya called upon You over the throne of the queen of the city of Saba, whereupon in less than the blink of an eye that throne was present before him. When Bilqis saw it, it was said to her: "Is your throne like this?" She said: "It is as if it is the very same." So You answered his prayer.

ઇમામ મહદી (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ): ઓ મારા અલ્લાહ! અને હું તારી પાસે તે નામનો વાસ્તો આપીને માંગુ છું જે નામ થકી આસિફ બિન બરખિયાએ સબા શહેરની મલિકાના તખ્ત પર તને પોકાર્યો; પછી આંખના પલકારાથી ઓછા સમયમાં તે તખ્ત તેમની સામે હાજર થઈ ગયું; જ્યારે બિલ્કીસે તેને જોયું, તેણીને કહેવામાં આવ્યું: "શું તારું તખ્ત આવું છે?" તેણીએ કહ્યું: "જાણે તે જ છે." પછી તેં તેમની દુઆ કબૂલ કરી.

#20 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ قُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاکَ قَوْلُ الْعَالِمِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ قَالَ فَقَالَ یَا جَابِرُ إِنَّ اللَّهَ جَعَلَ اسْمَهُ الْأَعْظَمَ عَلَی ثَلَاثَهًٍْ وَ سَبْعِینَ حَرْفاً فَکَانَ عِنْدَ الْعَالِمِ مِنْهَا حَرْفٌ وَاحِدٌ فَانْخَسَفَتِ الْأَرْضُ مَا بَیْنَهُ وَ بَیْنَ السَّرِیرِ حَتَّی الْتَفَّتِ{الْتَقَتِ} الْقِطْعَتَانِ وَ حُوِّلَ مِنْ هَذِهِ عَلَی هَذِهِ وَ عِنْدَنَا مِنِ اسْمِ اللَّهِ الْأَعْظَمِ اثْنَانِ وَ سَبْعُونَ حَرْفاً وَ حَرْفٌ فِی عِلْمِ الْغَیْبِ الْمَکْنُونِ عِنْدَهُ.

امام باقر (علیه السلام)- جابر گوید: به امام باقر (علیه السلام) عرض کردم: «فدایت شوم! درباره‌ی آیه:أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ، برای من توضیح دهید که چیست»؟ فرمود: «ای جابر! خداوند اسم اعظم خویش را بر هفتاد و سه حرف قرار داد. آن عالِم فقط یکی از آن حروف را می‌دانست و با آن زمین میان قصر سلیمان (علیه السلام) و تخت بلقیس را شکافت و پس از آوردن تخت، زمین به حال اوّل خود برگشت و با این یک حرف چنین کاری‌کرد و این درحالی است که هفتادودو حرف از اسم اعظم خدا نزد ماست و علم به یک حرف دیگر نزد خداوند است که آن را در عالم غیب حفظ کرده است».

Imam Baqir (peace be upon him): Jabir said: I said to Imam Baqir (peace be upon him): 'May I be your ransom! Explain to me the verse: أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ [I will bring it to you before your glance returns to you]. What is it?' He said: 'O Jabir! Allah placed His Greatest Name upon seventy-three letters. That knowledgeable one knew only one of those letters, and with it he split the earth between the palace of Sulayman (peace be upon him) and the throne of Bilqis, and after bringing the throne, the earth returned to its former state. With this one letter he did such a thing, while seventy-two letters of the Greatest Name of Allah are with us, and the knowledge of one other letter is with Allah, which He has preserved in the world of the unseen.'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જાબિર કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: 'હું આપ પર કુરબાન થાઉં! આ આયત: أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ [તમારી પલક ઝપકે તે પહેલાં હું તેને તમારી પાસે લાવીશ] વિશે મને સમજાવો કે તે શું છે?' આપે ફરમાવ્યું: 'ઓ જાબિર! અલ્લાહે પોતાના ઇસ્મે આઝમ (સૌથી મહાન નામ)ને તોંતેર અક્ષરો પર મૂક્યું છે. તે આલિમને તેમાંથી ફક્ત એક જ અક્ષરની જાણ હતી અને તેના દ્વારા તેણે સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ના મહેલ અને બિલ્કીસના તખ્ત વચ્ચેની જમીનને ચીરી નાખી, અને તખ્ત લાવ્યા બાદ જમીન પોતાની પહેલાની સ્થિતિમાં પાછી ફરી ગઈ, અને આ એક અક્ષરથી આવું કાર્ય કર્યું; અને આ સ્થિતિ છે કે અલ્લાહના ઇસ્મે આઝમના બોંતેર અક્ષરો અમારી પાસે છે અને એક બીજા અક્ષરનું જ્ઞાન અલ્લાહની પાસે છે, જેને તેણે ગૈબની દુનિયામાં સુરક્ષિત રાખ્યું છે.'

#21 ولایت و علم کتاب Wilayah and knowledge of the Book વિલાયત અને કિતાબનું ઇલ્મ

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ آصَفَ بْنَ بَرْخِیَا قَالَ لِسُلَیْمَانَ (علیه السلام): مُدَّ عَیْنَیْکَ حَتَّی یَنْتَهِیَ طَرْفُکَ. فَمَدَّ عَیْنَیْهِ فَنَظَرَ نَحْوَ الْیَمَنِ وَ دَعَا آصَفُ فَغَارَ الْعَرْشُ فِی مَکَانِهِ بِمَأْرِبَ ثُمَّ نَبَعَ عِنْدَ مَجْلِسِ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) بِالشَّامِ بِقُدْرَهًِْ اللَّهِ قَبْلَ أَنْ یُرَدَّ طَرْفُهُ.

امام باقر (علیه السلام)- آصف‌بن‌برخیا به سلیمان (علیه السلام) گفت: «چشمانت را خیره کن تا آنکه پلکهایت به‌هم بخورد». سلیمان (علیه السلام) نیز چشمانش را خیره کرد و به‌سمت [سرزمینِ] یمن نگاه افکند و آصف دعا کرد و تخت در جای خود در مأرب (نام مکانی در یمن) به‌زمین فرو رفت و پیش از آن‌که سلیمان (علیه السلام) چشم برهم زند به‌قدرت خدا در مجلس او در [سرزمینِ] شام از زمین سر برآورد.

Imam Baqir (peace be upon him): Asaf ibn Barkhiya said to Sulayman (peace be upon him): 'Fix your gaze until your eyelids blink.' Sulayman (peace be upon him) fixed his gaze and looked toward [the land of] Yemen, and Asaf supplicated, and the throne sank into the earth in its place at Ma'rib (the name of a place in Yemen), and before Sulayman (peace be upon him) could blink his eyes, by the power of Allah it emerged from the earth in his assembly in [the land of] Syria.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): આસફ બિન બરખિયાએ સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: 'તમારી આંખો સ્થિર કરો ત્યાં સુધી કે તમારી પલકો એકબીજા સાથે અથડાય.' સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)એ પણ પોતાની આંખો સ્થિર કરી અને [ભૂમિ] યમનની તરફ નજર નાખી અને આસફે દુઆ કરી અને તખ્ત પોતાની જગ્યાએ મઅરિબ (યમનમાં એક જગ્યાનું નામ) માં જમીનમાં ઉતરી ગયું અને સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) પલક ઝપકાવે તે પહેલાં અલ્લાહની કુદરતથી તેમની મજલિસમાં [ભૂમિ] શામમાં જમીનમાંથી બહાર આવ્યું.

#22 «تا مرا آزمایش کند که آیا شُکر او را به‌جا می‌آورم یا کفران می‌کنم؟! و هرکس شکر کند، به نفع خود شکر می‌کند و هرکس کفران … 'To test me whether I am grateful or ungrateful; whoever is grateful, it is for his own benefit, and whoever is ungrateful, [harms only himself], for my Lord is Self-Sufficient, Most Generous' «જેથી મને અજમાવે કે હું તેમનો શુક્ર અદા કરું છું કે નાશુક્રી કરું છું?! અને જે શુક્ર કરે છે, તે પોતાના ફાયદા માટે શુક્ર કરે છે, અને જે નાશુક્રી કરે તો [તેણે પોતાને જ નુકસાન કર્યું] કારણ કે મારા પાલનહાર બેનિયાઝ અને ઉદાર છે»

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌عَمْرٍوالزُّبَیْرِیِّ عَنْ أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) قَالَ قُلْتُ لَهُ أَخْبِرْنِی عَنْ وُجُوهِ الْکُفْرِ فِی کِتَابِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ قَالَ الْکُفْرُ فِی کِتَابِ اللَّهِ عَلَی خَمْسَهًِْ أَوْجُهٍ ... وَ الْوَجْهُ الثَّالِثُ مِنَ الْکُفْرِ کُفْرُ النِّعَمِ وَ ذَلِکَ قَوْلُهُ تَعَالَی یَحْکِی قَوْلَ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّی لِیَبْلُوَنِی أَ أَشْکُرُ أَمْ أَکْفُرُ وَ مَنْ شَکَرَ فَإِنَّما یَشْکُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ رَبِّی غَنِیٌّ کَرِیمٌ وَ قَالَ لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ وَ لَئِنْ کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِی لَشَدِیدٌ وَ قَالَ فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ وَ اشْکُرُوا لِی وَ لا تَکْفُرُونِ.

امام صادق (علیه السلام)- ابوعمر و زبیری گوید: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: «مرا آگاه فرما به اینکه کفر در کتاب خدای عزّوجلّ (قرآن) به چند وجه است»؟ فرمود: «کفر در کتاب خدا بر پنج وجه است؛.. وجه سوّم از وجوه کفر، کفر به نعمت است و این گفتار خدای تعالی است که سلیمان (علیه السلام) را حکایت می‌کند: لِیَبْلُوَنِی أَ أَشْکُرُ أَمْ أَکْفُرُ وَ مَنْ شَکَرَ فَإِنَّما یَشْکُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ رَبِّی غَنِیٌّ کَرِیمٌ و فرموده است: اگر شکرگزاری کنید، [نعمت خود را] بر شما خواهم افزود و اگر ناسپاسی کنید، مجازاتم شدید است!. ( ابراهیم/۷ ). و فرموده است: پس به یاد من باشید، تا به یاد شما باشم! و شکر مرا گویید و [در برابر نعمت‌هایم] کفران نکنید!. ( بقره/۱۵۲ )».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Amr al-Zubayri said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him), "Inform me about the aspects of kufr (disbelief) in the Book of Allah the Mighty and Majestic (the Quran) — how many aspects does it have?" He said, "Kufr in the Book of Allah is of five aspects; ... the third aspect of kufr is ingratitude toward blessings, and this is the statement of Allah the Exalted narrating from Sulayman (peace be upon him): لِیَبْلُوَنِی أَ أَشْکُرُ أَمْ أَکْفُرُ وَ مَنْ شَکَرَ فَإِنَّما یَشْکُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ رَبِّی غَنِیٌّ کَرِیمٌ [that He may try me whether I am grateful or ungrateful; and whoever is grateful, he is grateful only for his own soul, and whoever is ungrateful, then surely my Lord is Self-sufficient, Honored]. And He has said: 'If you are grateful, I will surely increase [My blessings] upon you, and if you are ungrateful, indeed My punishment is severe!' (Ibrahim/7). And He has said: 'So remember Me, I will remember you! And be grateful to Me, and do not be ungrateful [in the face of My blessings]!' (Baqarah/152)."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ અમ્ર ઝુબૈરી કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "મને જણાવો કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની કિતાબ (કુરઆન)માં કુફ્ર કેટલા પ્રકારે છે?" તમે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની કિતાબમાં કુફ્ર પાંચ પ્રકારે છે;.. કુફ્રના પ્રકારોમાંથી ત્રીજો પ્રકાર નેઅમતનો કુફ્ર (નાશુક્રી) છે, અને આ અલ્લાહ તઆલાનું કથન છે જે સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) વિશે વર્ણવે છે: لِیَبْلُوَنِی أَ أَشْکُرُ أَمْ أَکْفُرُ وَ مَنْ شَکَرَ فَإِنَّما یَشْکُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ رَبِّی غَنِیٌّ کَرِیمٌ [જેથી તે મારી કસોટી કરે કે હું શુક્ર કરું છું કે નાશુક્રી; અને જે શુક્ર કરે છે, તે પોતાના જ ફાયદા માટે શુક્ર કરે છે, અને જે નાશુક્રી કરે છે, તો ખરેખર મારો પરવરદિગાર બેનિયાઝ અને કરીમ છે]. અને ફરમાવ્યું છે: 'જો તમે શુક્ર કરશો, તો [મારી નેઅમત] તમારા પર વધારીશ, અને જો તમે નાશુક્રી કરશો, તો મારી સજા સખત છે!' (ઇબ્રાહીમ/૭). અને ફરમાવ્યું છે: 'તો મને યાદ કરો, હું તમને યાદ કરીશ! અને મારો શુક્ર અદા કરો અને [મારી નેઅમતોની સામે] કુફ્ર ન કરો!' (બકરહ/૧૫૨)."

#23 «تا مرا آزمایش کند که آیا شُکر او را به‌جا می‌آورم یا کفران می‌کنم؟! و هرکس شکر کند، به نفع خود شکر می‌کند و هرکس کفران … 'To test me whether I am grateful or ungrateful; whoever is grateful, it is for his own benefit, and whoever is ungrateful, [harms only himself], for my Lord is Self-Sufficient, Most Generous' «જેથી મને અજમાવે કે હું તેમનો શુક્ર અદા કરું છું કે નાશુક્રી કરું છું?! અને જે શુક્ર કરે છે, તે પોતાના ફાયદા માટે શુક્ર કરે છે, અને જે નાશુક્રી કરે તો [તેણે પોતાને જ નુકસાન કર્યું] કારણ કે મારા પાલનહાર બેનિયાઝ અને ઉદાર છે»

و کُفْرُ النِّعَمِ وَ هُوَ قَوْلُهُ لِیَبْلُوَنِی أَ أَشْکُرُ أَمْ أَکْفُرُ وَ مَنْ شَکَرَ فَإِنَّما یَشْکُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ کَفَرَ أَیْ وَ مَنْ لَمْ یَشْکُرْ نِعْمَهًَْ اللَّهِ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- و از جمله‌ی کفر نعمت است، آنجا که خداوند می‌فرماید: لِیَبْلُوَنِی أَ أَشْکُرُ أَمْ أَکْفُرُ وَ مَنْ شَکَرَ فَإِنَّما یَشْکُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ کَفَرَ؛ یعنی کسی که شکر نعمت الهی را به جای نیاورد، کفر ورزیده است. این انواع کفر در کتاب الهی است.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): And among them is kufr toward blessings, where Allah says: لِیَبْلُوَنِی أَ أَشْکُرُ أَمْ أَکْفُرُ وَ مَنْ شَکَرَ فَإِنَّما یَشْکُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ کَفَرَ [that He may try me whether I am grateful or ungrateful, and whoever is grateful is grateful only for his own soul, and whoever is ungrateful]; meaning: whoever does not give thanks for the blessing of Allah has committed kufr. These are the kinds of kufr in the Book of Allah.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): અને તેમાંથી એક નેઅમતનું કુફ્ર છે, જ્યાં અલ્લાહ ફરમાવે છે: لِیَبْلُوَنِی أَ أَشْکُرُ أَمْ أَکْفُرُ وَ مَنْ شَکَرَ فَإِنَّما یَشْکُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ کَفَرَ [જેથી તે મને આઝમાવે કે હું શુક્ર કરું છું કે નાશુક્રી, અને જે શુક્ર કરે તે પોતાના જ ફાયદા માટે શુક્ર કરે છે, અને જે નાશુક્રી કરે]; એટલે કે જે વ્યક્તિ અલ્લાહની નેઅમતનો શુક્ર અદા ન કરે તેણે કુફ્ર કર્યું. આ કુફ્રના પ્રકારો અલ્લાહની કિતાબમાં છે.

#24 «تا مرا آزمایش کند که آیا شُکر او را به‌جا می‌آورم یا کفران می‌کنم؟! و هرکس شکر کند، به نفع خود شکر می‌کند و هرکس کفران … 'To test me whether I am grateful or ungrateful; whoever is grateful, it is for his own benefit, and whoever is ungrateful, [harms only himself], for my Lord is Self-Sufficient, Most Generous' «જેથી મને અજમાવે કે હું તેમનો શુક્ર અદા કરું છું કે નાશુક્રી કરું છું?! અને જે શુક્ર કરે છે, તે પોતાના ફાયદા માટે શુક્ર કરે છે, અને જે નાશુક્રી કરે તો [તેણે પોતાને જ નુકસાન કર્યું] કારણ કે મારા પાલનહાર બેનિયાઝ અને ઉદાર છે»

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

قَالَ ألصّادق (علیه السلام) فی قَوْلُ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) لِیَبْلُوَنِی أَأَشْکُرُ الَّذِی آتَانِی مِنَ الْمُلْکِ أَمْ أَکْفُرُ إِذَا رَأَیْتُ مَنْ هُوَ دُونِی أَفْضَلَ مِنِّی عِلْماً فَعَزَمَ اللَّهُ لَهُ عَلَی الشُّکْرِ.

امام صادق (علیه السلام)- سخن سلیمان (علیه السلام): تا مرا بیازماید که آیا شکر می گزارم کسی را که به من فرمانروایی بخشیده است. یا کفر ورزم آنگاه که کسانی را می بینم که مرتبه‌ی آنان از من پایین تر است ولی از نظر علم و آگاهی از من برترند، پس خداوند برای او اراده‌ی شکر کرد.

Imam Sadiq (peace be upon him): The words of Sulayman (peace be upon him): 'that He may try me whether I give thanks to the One who has bestowed sovereignty upon me, or whether I commit kufr when I see someone whose rank is lower than mine yet is superior to me in knowledge and awareness' — so Allah determined for him the way of gratitude.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ની વાણી: 'જેથી તે મને આઝમાવે કે શું હું તેનો શુક્ર કરું છું જેણે મને ફરમાનરવાઈ આપી છે, અથવા હું કુફ્ર કરું છું જ્યારે હું એવા લોકોને જોઉં જેમનો દરજ્જો મારાથી નીચે છે પરંતુ ઇલ્મ અને જાગૃતિની દ્રષ્ટિએ મારાથી શ્રેષ્ઠ છે', પછી અલ્લાહે તેમના માટે શુક્રનો ઇરાદો કર્યો.