سورة القصص

Verse 13 of 88

28:13

فَرَدَدْناهُ إِلى أُمِّهِ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُها وَ لاتَحْزَنَ وَ لِتَعْلَمَ أَنَّ وَعْدَ اللهِ حَقٌّ وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لايَعْلَمُونَ

سرانجام او را به مادرش باز گردانديم تا چشمش روشن شود و غمگين نباشد و بداند كه وعده الهى حق است؛ ولى بيشتر آنان نمى‌دانند.

So We gave him back to his mother that her eye might be refreshed, and that she might no grieve, and that she might know that the promise of Allah is true, but most of them do not know.

પછી અમોએ તેને (આ રીતે) તેની વાલેદા પાસે પાછો મોકલાવી દીધો. જેથી તેણીની આંખો ઠંડી થાય અને તેણી દિલગીર ન થાય અને તેણી જાણી લે કે અલ્લાહનો વાયદો બેશક સાચો છે; પરંતુ તેઓમાંથી ઘણાખરા લોકો જાણતા નથી.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

فَقالَتْ أُخْتُهُ هَلْ أَدُلُّکُمْ عَلی أَهْلِ بَیْتٍ یَکْفُلُونَهُ لَکُمْ وَ هُمْ لَهُ ناصِحُونَ فَقَالُوا نَعَمْ فَجَاءَتْ بِأُمِّهِ فَلَمَّا أَخَذَتْهُ فِی حِجْرِهَا وَ أَلْقَمَتْهُ ثَدْیَهَا الْتَقَمَهُ وَ شَرِبَ فَفَرِحَ فِرْعَوْنُ وَ أَهْلُهُ وَ أَکْرَمُوا أُمَّهُ فَقَالُوا لَهَا رَبِّیهِ لَنَا فَإِنَّا نَفْعَلُ بِکِ وَ نَفْعَلُ وَ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ فَرَدَدْناهُ إِلی أُمِّهِ کَیْ تَقَرَّ عَیْنُها وَ لا تَحْزَنَ وَ لِتَعْلَمَ أَنَّ وَعْدَ اللهِ حَقٌّ وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا یَعْلَمُونَ وَ کَانَ فِرْعَوْنُ یَقْتُلُ أَوْلَادَ بَنِی إِسْرَائِیلَ کُلَّ مَا یَلِدُونَ وَ یُرَبِّی مُوسَی وَ یُکْرِمُهُ وَ لَا یَعْلَمُ أَنَّ هَلَاکَهُ عَلَی یَدِه.

امام باقر (علیه السلام)- خواهر موسی (علیه السلام) جلو رفت و به آن‌ها گفت: «آیا می‌خواهید شما را به خانواده‌ای معرفی‌کنم که با خیرخواهی از او مراقبت کنند ( قصص/۱۲ )»؟ آن‌ها گفتند: «آری»! خواهرش به دنبال مادر رفت و او را آورد. موسی (علیه السلام) بلافاصله سینه‌ی مادر را به دهان‌گرفت و از شیر او نوشید؛ آن‌ها خوشحال شدند و مادر موسی (علیه السلام) را تکریم کردند و به او گفتند: «این کودک را برای ما پرورش بده که ما اجر و مزد تو را می‌دهیم». پس کلام خداوند محقّق شد و فرمود: «ما او را به نزد مادرش برگرداندیم تا چشمش روشن شود و اندوهگین نباشد» و این چنین بود که فرعون صدها طفل را در جستجوی موسی (علیه السلام) به قتل رساند امّا همان موسی (علیه السلام) را که نمی‌دانست که هلاکتش به دست وی خواهد بود را در دامان خود پرورش داد و او را گرامی داشت.

Imam Baqir (peace be upon him): Musa's sister came forward and said to them: "Shall I introduce you to a family who will take care of him with sincere goodwill (Al-Qasas 28:12)?" They said: "Yes!" His sister went after the mother and brought her. Musa (peace be upon him) immediately took his mother's breast in his mouth and drank her milk. They rejoiced and honored Musa's mother, and said to her: "Raise this child for us, and we will give you your wage and reward." So the word of Allah was fulfilled, when He said: "We returned him to his mother, so that her eye might be refreshed and she might not grieve." And thus it was that Pharaoh killed hundreds of infants in search of Musa (peace be upon him), yet that very Musa (peace be upon him) — of whom he did not know that his own destruction would be at his hand — he raised in his own lap and honored.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની બહેન આગળ ગઈ અને તેમને કહ્યું: "શું તમે ઈચ્છો છો કે હું તમને એવા કુટુંબ સાથે ઓળખાણ કરાવું જેઓ ખૈરખ્વાહી સાથે તેની સંભાળ રાખે (અલ-કસસ ૨૮:૧૨)?" તેમણે કહ્યું: "હા!" બહેન માતાની પાછળ ગઈ અને તેમને લાવી. મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ તરત જ માતાની છાતી મોંમાં લીધી અને તેમનું દૂધ પીધું; તેઓ ખુશ થયા અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતાનું સન્માન કર્યું અને તેમને કહ્યું: "આ બાળકને અમારા માટે ઉછેરો, અમે તમને તમારો બદલો અને મજૂરી આપીશું." તેથી અલ્લાહનો કલામ સાચો પડ્યો, અને તેમણે ફરમાવ્યું: "અમે તેને તેની માતા પાસે પાછો ફેરવ્યો જેથી તેની આંખ ઠંડી થાય અને તે દુ:ખી ન રહે." અને એવું જ થયું કે ફિરઔને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની શોધમાં સેંકડો બાળકોને કત્લ કર્યા, પરંતુ એ જ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને — જેમના વિશે તે જાણતો ન હતો કે તેની હલાકત તેમના જ હાથે થશે — તેણે પોતાના ખોળામાં ઉછેર્યા અને તેમનું સન્માન કર્યું.

علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَلَمَّا دَرَجَ مُوسَی (علیه السلام) کَانَ یَوْماً عِنْدَ فِرْعَوْنَ فَعَطَسَ مُوسَی فَقَالَ الْحَمْدُ لِلهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ فَأَنْکَرَ فِرْعَوْنُ ذَلِکَ عَلَیْهِ وَ لَطَمَهُ وَ قَالَ مَا هَذَا الَّذِی تَقُولُ فَوَثَبَ مُوسَی (علیه السلام) عَلَی لِحْیَتِهِ وَ کَانَ طَوِیلَ اللِّحْیَهًْ فَهَلَبَهَا أَیْ قَلَعَهَا فَهَمَّ فِرْعَوْنُ بِقَتْلِهِ فَقَالَتِ امْرَأَتُهُ غُلَامٌ حَدَثٌ لَا یَدْرِی مَا یَقُولُ وَ قَدْ لَطَمْتَهُ بِلَطْمَتِکَ إِیَّاهُ فَقَالَ فِرْعَوْنُ بَلْ یَدْرِی فَقَالَتْ لَهُ ضَعْ بَیْنَ یَدَیْکَ تَمْراً وَ جَمْراً فَإِنْ مَیَّزَ بَیْنَهُمَا فَهُوَ الَّذِی تَقُولُ فَوَضَعَ بَیْنَ یَدَیْهِ تَمْراً وَ جَمْراً فَقَالَ لَهُ کُلْ فَمَدَّ یَدَهُ إِلَی التَّمْرِ فَجَاءَ جَبْرَئِیلُ فَصَرَفَهَا إِلَی الْجَمْرِ فِی فِیهِ فَاحْتَرَقَ لِسَانُهُ فَصَاحَ وَ بَکَی فَقَالَتْ آسِیَهًُْ لِفِرْعَوْنَ أَ لَمْ أَقُلْ لَکَ إِنَّهُ لَا یَعْقِلُ فَعَفَا عَنْه.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- موسی (علیه السلام) در زمان کودکی نزد فرعون عطسه کرد و گفت: «الحمد اللَّه ربّ العالمین». فرعون این کلام را ناشناخته و عجیب یافت و موسی (علیه السلام) را زد و گفت: «این چه کلامی است که بر زبان راندی»؟ موسی (علیه السلام) ریش فرعون را که بسیار بلند بود به دست گرفت و آن را کشید و قسمتی از ریش او را کند فرعون خشمگین شد و قصد قتل او را کرد. آسیه گفت: «او کودک است نمی‌داند چه می‌گوید و چه می‌کند و تو نیز او را زدی او هم عکس‌العمل نشان داد». فرعون گفت: «به زودی می‌فهمیم». تصمیم‌گرفت او را آزمایش کند در یک دست خود یک زغال و در دست دیگر خود یک خرما قرارداد و به موسی (علیه السلام) گفت: «بیا این را بگیر و بخور». موسی (علیه السلام) دستش را به طرف خرما دراز کرد امّا جبرئیل (علیه السلام) آمد و دست او را به طرف زغال برد و او آن را به دهان برد و زبانش سوخت و گریه کرد و فریاد زد آن وقت آسیه به فرعون گفت: «آیا به تو نگفتم این کودک است و تعقّلی ندارد»؟! و فرعون از او در گذشت.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): In his childhood Musa (peace be upon him) sneezed in the presence of Pharaoh and said: الحمد لله ربّ العالمین [Praise be to Allah, Lord of the Worlds]. Pharaoh found this speech strange and unfamiliar, and struck Musa (peace be upon him), saying: "What is this speech that you have uttered?" Musa (peace be upon him) took hold of Pharaoh's beard, which was very long, and pulled it, tearing out part of his beard. Pharaoh became furious and intended to kill him. Asiyah said: "He is a child, he does not know what he is saying or doing, and you also struck him, so he reacted." Pharaoh said: "We shall soon find out." He decided to test him: he placed a piece of burning coal in one hand and a date in the other, and said to Musa (peace be upon him): "Come, take this and eat it." Musa (peace be upon him) stretched his hand toward the date, but Jibra'il (peace be upon him) came and turned his hand toward the burning coal, and he put it in his mouth and his tongue was burned, and he cried and screamed. Then Asiyah said to Pharaoh: "Did I not tell you that he is a child and has no reasoning?" And Pharaoh forgave him.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ બાળપણમાં ફિરઔનની પાસે છીંક ખાધી અને કહ્યું: الحمد لله ربّ العالمین [સર્વ પ્રશંસા અલ્લાહ માટે છે જે સૃષ્ટિઓનો પાલનહાર છે]. ફિરઔનને આ કલામ અજાણ્યો અને અજીબ લાગ્યો અને તેણે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને માર્યા અને કહ્યું: "આ કેવો કલામ છે જે તેં જીભ પર લાવ્યો?" મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ ફિરઔનની દાઢી, જે ખૂબ લાંબી હતી, પકડી અને ખેંચી અને તેની દાઢીનો એક ભાગ ઉખાડી નાખ્યો. ફિરઔન ગુસ્સે થયો અને તેને કત્લ કરવાનો ઇરાદો કર્યો. આસિયાએ કહ્યું: "એ બાળક છે, નથી જાણતો કે શું કહે છે અને શું કરે છે, અને તમે પણ તેને માર્યા તેથી તેણે પ્રતિક્રિયા બતાવી." ફિરઔને કહ્યું: "જલદી જ સમજી જઈશું." તેણે નક્કી કર્યું કે તેની પરીક્ષા કરે: પોતાના એક હાથમાં એક અંગારો અને બીજા હાથમાં એક ખજૂર મૂકી અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "આવ, આ લે અને ખા." મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાનો હાથ ખજૂર તરફ લંબાવ્યો, પરંતુ જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) આવ્યા અને તેમના હાથને અંગારા તરફ લઈ ગયા અને તેમણે તેને મોઢામાં નાખ્યો અને જીભ બળી ગઈ અને તેઓ રડ્યા અને ચીસ પાડી. ત્યારે આસિયાએ ફિરઔનને કહ્યું: "શું મેં તને કહ્યું ન હતું કે એ બાળક છે અને તેને કોઈ સમજ નથી?" અને ફિરઔને તેમને માફ કરી દીધા.

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْمُطَهَّرِیِّ قَالَ قَصَدْتُ حَکِیمَهًَْ بِنْتَ مُحَمَّدٍ (علیه السلام) بَعْدَ مُضِیِّ أَبِی مُحَمَّدٍ (علیه السلام) أَسْأَلُهَا عَنِ الْحُجَّهًْ ... فَقُلْتُ یَا مَوْلَاتِی هَلْ کَانَ لِلْحَسَنِ (علیه السلام) وَلَدٌ فَتَبَسَّمَتْ ثُمَّ قَالَتْ إِذَا لَمْ یَکُنْ لِلْحَسَنِ (علیه السلام) عَقِبٌ فَمَنِ الْحِجَّهًُْ مِنْ بَعْدِهِ ... قَالَتْ حَکِیمَهًُْ فَمَضَی أَبُو الْحَسَنِ (علیه السلام) وَ جَلَسَ أَبُو مُحَمَّدٍ (علیه السلام) مَکَانَ وَالِدِهِ وَ کُنْتُ أَزُورُهُ کَمَا کُنْتُ أَزُورُ وَالِدَهُ فَجَاءَتْنِی نَرْجِسُ یَوْماً تَخْلَعُ خُفِّی وَ قَالَتْ یَا مَوْلَاتِی نَاوِلْنِی خُفَّکِ فَقُلْتُ بَلْ أَنْتِ سَیِّدَتِی وَ مَوْلَاتِی وَ اللَّهِ لَا دَفَعْتُ إِلَیْکِ خُفِّی لِتَخْلَعِیهِ وَ لَاخَدَمْتِینِی بَلْ أَخْدُمُکِ عَلَی بَصَرِی فَسَمِعَ أَبُومُحَمَّدٍ (علیه السلام) ذَلِکَ فَقَالَ جَزَاکِ اللَّهُ خَیْراً یَا عَمَّهًُْ فَجَلَسْتُ عِنْدَهُ إِلَی وَقْتِ غُرُوبِ الشَّمْسِ فَصِحْتُ بِالْجَارِیَهًِْ وَ قُلْتُ نَاوِلِینِی ثِیَابِی لِأَنْصَرِفَ فَقَالَ (علیه السلام) یَا عَمَّتَاهُ بِیتِیَ اللَّیْلَهًَْ عِنْدَنَا فَإِنَّهُ سَیُولَدُ اللَّیْلَهًَْ الْمَوْلُودُ الْکَرِیمُ عَلَی اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ الَّذِی یُحْیِی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا ... فَصَاحَ أَبُو مُحَمَّدٍ الْحَسَنُ (علیه السلام) فَقَالَ یَا عَمَّهًُْ تَنَاوَلِیهِ فَهَاتِیهِ فَتَنَاوَلْتُهُ وَ أَتَیْتُ بِهِ نَحْوَهُ فَلَمَّا مَثَلْتُ بَیْنَ یَدَیْ أَبِیهِ وَ هُوَ عَلَی یَدَیَّ سَلَّمَ عَلَی أَبِیهِ فَتَنَاوَلَهُ الْحَسَنُ (علیه السلام) وَ الطَّیْرُ تُرَفْرِفُ عَلَی رَأْسِهِ فَصَاحَ بِطَیْرٍ مِنْهَا فَقَالَ لَهُ احْمِلْهُ وَ احْفَظْهُ وَ رُدَّهُ إِلَیْنَا فِی‌کُلِّ أَرْبَعِینَ یَوْماً فَتَنَاوَلَهُ الطَّائِرُ وَ طَارَ بِهِ فِی جَوِّ السَّمَاءِ وَ أَتْبَعَهُ سَائِرُ الطَّیْرِ فَسَمِعْتُ أَبَا مُحَمَّدٍ (علیه السلام) یَقُولُ أَسْتَوْدِعُکَ الَّذِی اسْتَوْدَعَتْهُ أُمُّ مُوسَی (علیه السلام) فَبَکَتْ نَرْجِسُ فَقَالَ لَهَا اسْکُتِی فَإِنَّ الرَّضَاع مُحَرَّمٌ عَلَیْهِ إِلَّا مِنْ ثَدْیِکِ وَ سَیُعَادُ إِلَیْکِ کَمَا رُدَّ مُوسَی (علیه السلام) إِلَی أُمِّهِ وَ ذَلِکِ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ فَرَدَدْناهُ إِلی أُمِّهِ کَیْ تَقَرَّ عَیْنُها وَ لا تَحْزَن.

امام عسکری (علیه السلام)- محمّدبن‌عبداللَّه مطهری گوید: «بعد از رحلت امام حسن عسکری (علیه السلام) به خدمت حکیمه خاتون رسیدم تا درباره‌ی امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) که مردم اختلاف‌نظر داشتند سؤال کنم ... گفتم: «ای سرور من! امام حسن عسکری (علیه السلام) فرزندی دارد»؟ تبسّمی فرمود و گفت: «اگر امام حسن عسکری (علیه السلام) فرزندی ندارد پس بعد از او حجّت خدا کیست»؟! ... بعد از رحلت امام علی‌النّقی (علیه السلام) آن حضرت (علیه السلام) (امام عسکری (علیه السلام)) به جای پدر نشست. من هم مانند گذشته که به دیدن امام علی‌النّقی (علیه السلام) نائل می‌گشتم به ملاقات او نیز می‌رفتم. یک روز که به خانه آن حضرت (علیه السلام) رفته بودم نرجس آمد کفش از پایم درآورد و گفت: «ای بانوی من! بگذار کفش شما را بردارم»! گفتم: «بانو و سرور من تو هستی، به خدا قسم نمی‌گذارم و راضی به زحمت تو نیستم من خدمت تو را بر روی چشم می‌پذیرم». چون امام (علیه السلام) گفتگوی ما را شنید فرمود: «عمّه! خدا پاداش نیک به تو مرحمت فرماید». من تا غروب آفتاب خدمت امام (علیه السلام) بودم پس نرجس را صدا زدم و گفتم لباس مرا بیاور که بروم امام (علیه السلام) فرمود: «عمّه! امشب را نزد ما به سر ببر که در این شب مولود مبارکی متولّد می‌شود که زمین مرده را زنده می‌گرداند» ... امام حسن عسکری (علیه السلام) با صدای بلند فرمود: «عمّه! او را بگیر و نزد من بیاور». چون او را در بغل‌گرفته نزد پدر بزرگوارش (علیه السلام) بردم به پدر (علیه السلام) سلام کرد. حضرت (علیه السلام) هم او را بغل گرفت؛ دیدم چند پرنده دور سر او در پروازند. امام (علیه السلام) یکی از آن مرغان را صدا زد و فرمود: «این طفل را ببر نگهداری‌کن و در هر چهل روز به ما برگردان»! مرغ او را برداشت و پرواز نمود و سایر مرغان نیز به دنبال او به پرواز درآمدند و می‌شنیدم که امام حسن عسکری (علیه السلام) می‌فرمود: «تو را به خدایی می‌سپارم که مادر موسی (علیه السلام) فرزند خود را به او سپرد». نرجس گریه کرد و امام (علیه السلام) فرمود: «آرام باش! که جز از پستان تو شیر نمی‌مکد. به زودی او را نزد تو می‌آورند همان‌طور که موسی (علیه السلام) را به مادرش برگردانیدند». خدا در قرآن می‌فرماید: او را به سوی مادرش بازگرداندیم تا دیده‌اش روشن‌شود و محزون‌نگردد.

Imam al-Askari (peace be upon him)- Muhammad ibn Abdullah al-Mutahhari said: "After the passing of Imam Hasan al-Askari (peace be upon him), I went to Hakimah Khatun to ask about Imam az-Zaman (may Allah hasten his noble relief), regarding whom the people were in disagreement... I said: 'O my mistress! Does Imam Hasan al-Askari (peace be upon him) have a child?' She smiled and said: 'If Imam Hasan al-Askari (peace be upon him) does not have a child, then who is the proof of Allah after him?!' ... After the passing of Imam Ali al-Naqi (peace be upon him), his eminence (peace be upon him) (Imam al-Askari (peace be upon him)) sat in the place of his father. I too, as before when I used to visit Imam Ali al-Naqi (peace be upon him), went to meet him. One day when I had gone to the house of his eminence (peace be upon him), Narjis came, removed the shoes from my feet, and said: 'O my lady! Let me take off your shoes!' I said: 'You are my lady and my mistress; by Allah, I will not allow it, and I am not content with your trouble; I accept your service upon my eyes.' When the Imam (peace be upon him) heard our exchange, he said: 'Aunt! May Allah grant you a good reward.' I stayed in the service of the Imam (peace be upon him) until sunset, then I called Narjis and said: 'Bring me my clothes so I may leave.' The Imam (peace be upon him) said: 'Aunt! Spend this night with us, for on this night a blessed newborn will be born who will bring the dead earth back to life.' ... Imam Hasan al-Askari (peace be upon him) said aloud: 'Aunt! Take him and bring him to me.' When I took him in my arms and brought him to his noble father (peace be upon him), he greeted his father (peace be upon him). His eminence (peace be upon him) took him in his arms; I saw several birds flying around his head. The Imam (peace be upon him) called one of those birds and said: 'Take this child, keep him safe, and return him to us every forty days!' The bird took him up and flew away, and the other birds also followed him in flight. I heard Imam Hasan al-Askari (peace be upon him) saying: 'I entrust you to the One to whom the mother of Musa (peace be upon him) entrusted her child.' Narjis wept, and the Imam (peace be upon him) said: 'Be calm! For he will not suckle from any breast except yours. Soon they will bring him back to you, just as Musa (peace be upon him) was returned to his mother.' Allah says in the Qur'an: We gave him back to his mother so that her eye might be refreshed and that she might not grieve."

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)- મુહમ્મદ બિન અબ્દુલ્લાહ મુતહ્હરી કહે છે: "ઇમામ હસન અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)ની વફાત પછી હું હકીમા ખાતૂનની પાસે ગયો જેથી ઇમામે ઝમાન (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) વિશે પૂછું, જેમના વિશે લોકોમાં મતભેદ હતો ... મેં કહ્યું: 'ઓ મારી સરદાર! શું ઇમામ હસન અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)ને સંતાન છે?' તેમણે સ્મિત કર્યું અને કહ્યું: 'જો ઇમામ હસન અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)ને સંતાન ન હોય તો પછી તેમની પછી અલ્લાહની હુજ્જત કોણ છે?!' ... ઇમામ અલી અન્નકી (અલયહિસ્સલામ)ની વફાત પછી તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ) (ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)) પોતાના પિતાની જગ્યાએ બેઠા. હું પણ પહેલાની જેમ, જેમ ઇમામ અલી અન્નકી (અલયહિસ્સલામ)ની મુલાકાત માટે જતી હતી, તેમની મુલાકાત માટે પણ જતી હતી. એક દિવસ જ્યારે હું તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ)ના ઘરે ગઈ હતી, નરજિસ આવી અને મારા પગમાંથી ચંપલ કાઢી અને કહ્યું: 'ઓ મારી બાનૂ! મને તમારા ચંપલ ઉપાડવા દો!' મેં કહ્યું: 'મારી બાનૂ અને સરદાર તમે છો, અલ્લાહની કસમ હું ઇજાજત નહીં આપું અને તમારી તકલીફથી રાજી નથી; હું તમારી ખિદમત આંખો પર કબૂલ કરું છું.' જ્યારે ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ અમારી વાતચીત સાંભળી ત્યારે ફરમાવ્યું: 'ફોઈ! અલ્લાહ તમને સારો બદલો આપે.' હું સૂરજ આથમવા સુધી ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં હતી પછી મેં નરજિસને બોલાવી અને કહ્યું મારા કપડાં લાવો કે હું જાઉં. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'ફોઈ! આજની રાત અમારી પાસે ગુજારો કારણ કે આ રાત્રે એક મુબારક નવજાત જન્મ લેશે જે મૃત ધરતીને જીવંત કરશે.' ... ઇમામ હસન અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)એ મોટા અવાજે ફરમાવ્યું: 'ફોઈ! તેને પકડો અને મારી પાસે લાવો.' જ્યારે હું તેમને બગલમાં લઈને તેમના બુઝુર્ગ પિતા (અલયહિસ્સલામ) પાસે લાવી ત્યારે તેમણે પિતા (અલયહિસ્સલામ)ને સલામ કરી. હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ પણ તેમને બગલમાં લીધા; મેં જોયું કે કેટલાક પક્ષીઓ તેમના માથાની આસપાસ ઉડી રહ્યાં હતાં. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ તે પક્ષીઓમાંથી એકને બોલાવ્યું અને ફરમાવ્યું: 'આ બાળકને લઈ જાઓ, તેની સંભાળ રાખો, અને દર ચાલીસ દિવસે અમારી પાસે પાછો લાવો!' પક્ષીએ તેમને ઉપાડ્યા અને ઉડાન ભરી, અને બાકીના પક્ષીઓ પણ તેની પાછળ ઉડવા લાગ્યાં અને હું સાંભળી રહી હતી કે ઇમામ હસન અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવી રહ્યાં હતાં: 'હું તમને એ અલ્લાહને સોંપું છું જેને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતાએ પોતાના સંતાનને સોંપ્યો હતો.' નરજિસ રડી અને ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'શાંત થાઓ! કારણ કે તે તમારા સ્તન સિવાય કોઈ સ્તનમાંથી દૂધ પીશે નહીં. જલ્દી જ તેને તમારી પાસે લાવવામાં આવશે જેમ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને તેમની માતા પાસે પાછા મોકલવામાં આવ્યા હતા.' અલ્લાહ કુરઆનમાં ફરમાવે છે: અમે તેને તેની માતા તરફ પાછો મોકલી દીધો જેથી તેની આંખો ઠંડી થાય અને તે દુઃખી ન થાય."

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

الغیبهًْ للشیخ الطوسی ابْنُ أَبِی جَیِّدٍ عَنِ ابْنِ الْوَلِیدِ عَنِ الصَّفَّارِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْمُطَهَّرِیِّ عَنْ حَکِیمَهًَْ بِنْتِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ الرِّضَا (علیه السلام) قَالَتْ بَعَثَ إِلَیَّ أَبُو مُحَمَّدٍ (علیه السلام) سَنَهًَْ خَمْسٍ وَ خَمْسِینَ وَ مِائَتَیْنِ فِی النِّصْفِ مِنْ شَعْبَانَ وَ قَالَ یَا عَمَّهًُْ اجْعَلِی اللَّیْلَهًَْ إِفْطَارَکِ عِنْدِی فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ سَیَسُرُّکِ بِوَلِیِّهِ وَ حُجَّتِهِ عَلَی خَلْقِهِ خَلِیفَتِی مِنْ بَعْدِی ... فَنَادَانِی أَبُو مُحَمَّدٍ (علیه السلام) یَا عَمَّهًُْ هَلُمِّی فَأْتِینِی بِابْنِی فَأَتَیْتُهُ بِهِ فَتَنَاوَلَهُ وَ أَخْرَجَ لِسَانَهُ فَمَسَحَهُ عَلَی عَیْنَیْهِ فَفَتَحَهَا ثُمَّ أَدْخَلَهُ فِی فِیهِ فَحَنَّکَهُ ثُمَّ أَدْخَلَهُ فِی أُذُنَیْهِ وَ أَجْلَسَهُ فِی رَاحَتِهِ الْیُسْرَی فَاسْتَوَی وَلِیُّ اللَّهِ جَالِساً فَمَسَحَ یَدَهُ عَلَی رَأْسِهِ وَ قَالَ لَهُ یَا بُنَیَّ انْطِقْ بِقُدْرَهًِْ اللَّهِ فَاسْتَعَاذَ وَلِیُّ اللَّهِ (علیه السلام) مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجِیمِ وَ اسْتَفْتَحَ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ وَ نُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِینَ وَ نُمَکِّنَ لَهُمْ فِی الْأَرْضِ وَ نُرِیَ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ جُنُودَهُما مِنْهُمْ ما کانُوا یَحْذَرُونَ وَ صَلَّی عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلَی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ الْأَئِمَّهًِْ (علیهم السلام) وَاحِداً وَاحِداً حَتَّی انْتَهَی إِلَی أَبِیهِ فَنَاوَلَنِیهِ أَبُو مُحَمَّدٍ (علیه السلام) وَ قَالَ یَا عَمَّهًُْ رُدِّیهِ إِلَی أُمِّهِ حَتَّی تَقَرَّ عَیْنُها وَ لا تَحْزَنَ وَ لِتَعْلَمَ أَنَّ وَعْدَ اللهِ حَقٌّ وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ{هم} لا یَعْلَمُونَ فَرَدَدْتُهُ إِلَی أُمِّه.

امام عسکری (علیه السلام)- محمّدبن‌عبداللَّه مطهّری از حکیمه‌خاتون نقل کرده است: «که در نیمه‌ی شعبان سال دویست‌وپنجاه‌پنج امام حسن عسکری (علیه السلام) برای من پیغام فرستاد که [شام و] افطار امشب را نزد ما صرف‌کن تا خداوند تو را به میلاد مسعود ولی و حجّت خود و جانشین من مسرور گرداند». ... امام (علیه السلام) مرا صدا کرده و فرمود: «عمّه! فرزندم را بیاور»! او را نزد پدرش بردم. حضرت (علیه السلام) نور دیده‌اش را گرفت و زبان مبارکش را روی چشم‌های او مالید تا دیده گشود سپس زبان در دهان و گوش‌های طفل نهاد و او را در دست چپ گذارد و بدین گونه ولیّ خدا در دست پدر نشست آن‌گاه دست بر سر او کشید و فرمود: «فرزند! به قدرت الهی با من سخن بگو». آن نوزاد عزیز گفت: «اعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجِیمِ* بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ* وَ نُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِینَ* وَ نُمَکِّنَ لَهُمْ فِی الْأَرْضِ وَ نُرِیَ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ جُنُودَهُما مِنْهُمْ ما کانُوا یَحْذَرُونَ ( قصص/۶۵ ) آن‌گاه بر پیغمبراکرم (صلی الله علیه و آله) و امیرمؤمنان (علیه السلام) و همه ائمّه (علیهم السلام) تا پدرش درود فرستاد. امام حسن عسکری (علیه السلام) او را به من داد و فرمود: «عمّه او را به نزد مادرش ببر تا دیدگانش روشن‌گردد و محزون‌نشود و بداند که وعده‌ی خداوند حقّ است هر چند اغلب آن‌ها باور ندارند»! و من بچّه را نزد مادرش برگرداندم».

Imam al-Askari (peace be upon him)- Muhammad ibn Abdullah al-Mutahhari narrated from Hakima Khatun: "On the fifteenth of Sha'ban in the year 255, Imam Hasan al-Askari (peace be upon him) sent me a message saying, 'Have [dinner and] iftar tonight with us, so that Allah may gladden you with the blessed birth of His wali and His hujja over His creation, my successor after me.'" ... The Imam (peace be upon him) called me and said: "Aunt! Bring my son to me!" I took him to his father. The Imam (peace be upon him) took the light of his eye and rubbed his blessed tongue over his eyes until they opened, then he placed his tongue in the child's mouth and ears, and set him on his left hand. Thus the wali of Allah sat in his father's hand. Then he passed his hand over his head and said: "My son! By the power of Allah, speak to me." That dear newborn said: "اعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجِیمِ * بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ * وَ نُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِینَ * وَ نُمَکِّنَ لَهُمْ فِی الْأَرْضِ وَ نُرِیَ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ جُنُودَهُما مِنْهُمْ ما کانُوا یَحْذَرُونَ [I seek refuge in Allah from Satan the accursed. In the name of Allah, the Most Merciful, the Most Compassionate. And We desire to bestow favour upon those who were oppressed in the earth, and to make them leaders and to make them the inheritors, and to establish them in the earth, and to show Pharaoh and Haman and their hosts from them what they used to fear] (Al-Qasas/5–6)." Then he sent blessings upon the Noble Prophet (peace be upon him and his family), the Commander of the Faithful (peace be upon him), and all the Imams (peace be upon them) up to his father. Imam Hasan al-Askari (peace be upon him) handed him to me and said: "Aunt, take him back to his mother so that her eyes may be comforted and she may not grieve, and that she may know that the promise of Allah is true, though most of them do not believe." And I returned the child to his mother.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)- મુહમ્મદ બિન અબ્દુલ્લાહ મુતહ્હરીએ હકીમા ખાતૂનથી નકલ કર્યું છે: "શાબાનની પંદરમી, વર્ષ ૨૫૫માં ઇમામ હસન અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ) એ મને સંદેશો મોકલ્યો કે આજની રાતનો [ડિનર અને] ઇફ્તાર અમારી પાસે કરો, જેથી અલ્લાહ તમને પોતાના વલી અને પોતાની હુજ્જત તથા મારા પછીના જાનશીનના મુબારક જન્મથી ખુશ કરે." ... ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ મને બોલાવીને ફરમાવ્યું: "ફોઈ! મારા ફરઝંદને લાવો!" હું તેમને તેમના પિતા પાસે લઈ ગઈ. હઝરત (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાની આંખના નૂરને લીધા અને પોતાની મુબારક જીભને તેમની આંખો પર ફેરવી ત્યાં સુધી કે આંખો ખૂલી ગઈ, પછી જીભને બાળકના મોંમાં અને કાનોમાં મૂકી અને તેમને ડાબા હાથ પર બેસાડ્યા અને આ રીતે અલ્લાહના વલી પિતાના હાથમાં બેઠા. ત્યારબાદ તેમના માથા પર હાથ ફેરવ્યો અને ફરમાવ્યું: "ફરઝંદ! ઇલાહી કુદરતથી મારી સાથે વાત કરો." તે અઝીઝ નવજાતે કહ્યું: "اعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجِیمِ * بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ * وَ نُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِینَ * وَ نُمَکِّنَ لَهُمْ فِی الْأَرْضِ وَ نُرِیَ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ جُنُودَهُما مِنْهُمْ ما کانُوا یَحْذَرُونَ [હું શયતાન રજીમથી અલ્લાહની પનાહ માંગુ છું. અલ્લાહના નામથી જે અત્યંત કૃપાળુ અને દયાળુ છે. અને અમે ઇચ્છીએ છીએ કે જે લોકોને ધરતી પર કમજોર બનાવવામાં આવ્યા છે તેમના પર ઉપકાર કરીએ અને તેમને ઇમામો બનાવીએ અને તેમને વારસદારો બનાવીએ, અને તેમને ધરતીમાં સત્તા આપીએ અને ફિરઔન, હામાન અને તેમના લશ્કરોને તે વસ્તુ બતાવીએ જેનાથી તેઓ ડરતા હતા] (કસસ/૫-૬)." પછી પયગમ્બરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) અને તમામ ઇમામો (અલયહેમુસ્સલામ) પર તેમના પિતા સુધી દરૂદ મોકલ્યા. ઇમામ હસન અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ) એ તેમને મને આપ્યા અને ફરમાવ્યું: "ફોઈ, તેમને તેમની માતા પાસે લઈ જાઓ જેથી તેમની આંખો ઠંડી થાય અને તેઓ દુ:ખી ન થાય અને જાણી લે કે અલ્લાહનું વચન સાચું છે જોકે તેમાંના મોટા ભાગના લોકો માનતા નથી!" અને મેં બાળકને તેમની માતા પાસે પાછું પહોંચાડ્યું."