فَلَمَّا قَضی مُوسَی الْأَجَلَ وَ سارَ بِأَهْلِهِ نَحْوَ بَیْتِ الْمَقْدِسِ أَخْطَأَ الطَّرِیقَ لَیْلًا فَرَأَی ناراً فَقالَ لِأَهْلِهِ امْکُثُوا إِنِّی آنَسْتُ ناراً لَعَلِّی آتِیکُمْ مِنْها بِقَبَسٍ أَوْ خَبَرٍ مِنَ الطَّرِیقِ فَلَمَّا انْتَهَی إِلَی النَّارِ فَإِذَا شَجَرَهًٌْ تَضْطَرِمُ مِنْ أَسْفَلِهَا إِلَی أَعْلَاهَا فَلَمَّا دَنَا مِنْهَا تَأَخَّرَتْ عَنْهُ فَرَجَعَ وَ أَوْجَسَ فِی نَفْسِهِ خِیفَهًًْ ثُمَّ دَنَتْ مِنْهُ الشَّجَرَهًُْ فَنُودِیَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ الْأَیْمَنِ فِی الْبُقْعَةِ الْمُبارَکَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ یا مُوسی إِنِّی أَنَا اللهُ رَبُّ الْعالَمِینَ وَ أَنْ أَلْقِ عَصاکَ فَلَمَّا رَآها تَهْتَزُّ کَأَنَّها جَانٌّ وَلَّی مُدْبِراً وَ لَمْ یُعَقِّبْ فَإِذَا حَیَّهًٌْ مِثْلُ الْجَذَعِ لِأَنْیَابِهَا صَرِیرٌ یَخْرُجُ مِنْهَا مِثْلُ لَهَبِ النَّارِ فَوَلَّی مُدْبِراً فَقَالَ لَهُ رَبُّهُ عَزَّوَجَلَّ ارْجِعْ فَرَجَعَ وَ هُوَ یَرْتَعِدُ وَ رُکْبَتَاهُ تَصْطَکَّانِ فَقَالَ إِلَهِی هَذَا الْکَلَامُ الَّذِی أَسْمَعُ کَلَامُکَ قَالَ نَعَمْ فَلَا تَخَفْ فَوَقَعَ عَلَیْهِ الْأَمَانُ فَوَضَعَ رِجْلَهُ عَلَی ذَنَبِهَا ثُمَّ تَنَاوَلَ لِحْیَتَهَا فَإِذَا یَدُهُ فِی شُعْبَهًِْ الْعَصَا قَدْ عَادَتْ عَصًا.
امام باقر (علیه السلام)- هنگامی که موسی مدّت [قرارداد] را به پایان رسانید و همراه خانواده اش به سوی بیت‌المقدّس می‌رفت، شب راه را گم کرد و آتشی دید به خانواده‌اش گفت: «درنگ کنید که من [از دور] آتشی دیدم؛ [می روم] شاید شعله ای از آتش بیاورم تا با آن گرم شوید. و یا خبری از راه بگیرم» وقتی به آتش رسید دید درختی از بن تا شاخه فروزان است وقتی به آن نزدیک شد، آتش عقب رفت و موسی (علیه السلام) برگشت و در خود احساس ترسی کرد؛ هنگامی که به سراغ آتش آمد، از کرانه راست درّه، در آن سرزمین پربرکت، از میان درختی ندا آمد که: «ای موسی! منم خداوند، پروردگار جهانیان *عصایت را بینداز چون دیدش که همانند ماری می‌جند، گریزان بازگشت و به عقب ننگریست. ( قصص/۳۱۳۰ ) ماری بود مانند تنه‌ی خرما که از دندان‌هایش صدا خارج می‌کرد و از دهانش شراره‌ی آتش می‌جهید. موسی (علیه السلام) [از ترس] پشت‌کرده دور می‌شد؛ پروردگار فرمود: «برگرد». برگشت و به خود می‌لرزید و زانوهایش به هم می‌خورد عرض‌کرد: «ای معبود من! این سخنی که می‌شنوم سخن تو است»؟ فرمود: «آری! نترس ( قصص/۳۱ )». [بر اثر این سخن خدا] آسوده شد و پای خود را بر دم آن مار نهاد و زیر گلویش را گرفت ناگهان وقتی دستش بر قبضه عصا رسید، مار به صورت عصا برگشت».
Imam Baqir (peace be upon him): When Musa completed the term [of the contract] and was journeying with his family towards Bayt al-Maqdis, he lost the way at night and saw a fire. He said to his family: "Wait, indeed I have seen a fire [from afar]; [I am going] perhaps I may bring a flame of fire so that you may warm yourselves, or bring some news of the way." When he reached the fire, he saw a tree ablaze from its base to its branches. When he drew near to it, the fire drew back, and Musa (peace be upon him) turned back and felt fear within himself. فَلَمّا أَتاها نُودِيَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يا مُوسى إِنِّي أَنَا الله رَبُّ الْعالَمِينَ [When he came to it, a voice was uttered from the right side of the valley in the blessed spot of the bush, saying: O Musa! indeed I am Allah, the Lord of the worlds] *Cast down your staff. But when he saw it moving as if it were a serpent, he retreated and did not look back. (Al-Qasas/30-31) It was a serpent like the trunk of a date-palm, from whose teeth came a sound and from whose mouth sparks of fire leapt out. Musa (peace be upon him) turned his back [out of fear] and moved away. The Lord said: "Return." He returned, trembling, his knees knocking together, and said: "O my Lord! Is this speech that I hear Your speech?" He said: "Yes! Do not fear (Al-Qasas/31)." [Through this speech of Allah] he became calm and placed his foot on the tail of that serpent and took hold beneath its throat, and suddenly, when his hand reached the handle of the staff, the serpent turned back into a staff.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે મુસાએ [કરારની] મુદ્દત પૂરી કરી અને પોતાના પરિવાર સાથે બૈતુલ મુકદ્દસ તરફ જઈ રહ્યા હતા, ત્યારે રાત્રે રસ્તો ખોવાઈ ગયા અને એક આગ જોઈ. તેમણે પોતાના પરિવારને કહ્યું: "થોભો, મેં [દૂરથી] આગ જોઈ છે; [હું જઈ રહ્યો છું] કદાચ આગની જ્વાળા લાવું જેથી તમે ગરમ થાઓ, અથવા રસ્તાની કોઈ ખબર લાવું." જ્યારે તેઓ આગ પાસે પહોંચ્યા તો જોયું કે એક ઝાડ મૂળથી ડાળીઓ સુધી પ્રજ્વલિત છે. જ્યારે તેઓ તેની નજીક ગયા તો આગ પાછી હટી ગઈ અને મુસા (અલયહિસ્સલામ) પાછા ફર્યા અને પોતાનામાં ડરનો અનુભવ કર્યો; فَلَمّا أَتاها نُودِيَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يا مُوسى إِنِّي أَنَا الله رَبُّ الْعالَمِينَ [જ્યારે તેઓ આગ પાસે આવ્યા, ત્યારે ખીણની જમણી બાજુથી, તે બરકતવાળી ધરતીમાં, એક ઝાડમાંથી અવાજ આવ્યો: "હે મુસા! ખરેખર હું અલ્લાહ છું, જગતોનો પરવરદિગાર"] *તમારી લાકડી ફેંકી દો. જ્યારે તેમણે તેને સાપની જેમ હલતી જોઈ, તો ભાગતાં પાછા ફર્યા અને પાછળ જોયું નહીં. (અલ કસસ/30-31) એ સાપ ખજૂરના થડ જેવો હતો, જેના દાંતોમાંથી અવાજ નીકળતો હતો અને જેના મુખમાંથી આગની ચિનગારીઓ ઊડતી હતી. મુસા (અલયહિસ્સલામ) [ડરથી] પીઠ ફેરવીને દૂર થઈ રહ્યા હતા; પરવરદિગારે ફરમાવ્યું: "પાછા ફરો." તેઓ પાછા ફર્યા અને ધ્રૂજી રહ્યા હતા અને તેમના ઘૂંટણો એકબીજા સાથે ટકરાઈ રહ્યા હતા, અરજ કરી: "હે મારા માબૂદ! આ જે વાત હું સાંભળી રહ્યો છું તે તારી વાત છે?" ફરમાવ્યું: "હા! ડરો નહીં (અલ કસસ/31)." [અલ્લાહની આ વાતથી] તેઓ શાંત થયા અને પોતાનો પગ તે સાપની પૂંછડી પર મૂક્યો અને તેના ગળા નીચે પકડી લીધું, અચાનક જ્યારે તેમનો હાથ લાકડીની પકડ પર પહોંચ્યો, તો સાપ લાકડીના રૂપમાં પાછો બદલાઈ ગયો."