سورة العنكبوت

Verse 31 of 69

29:31

وَ لَمّا جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِيمَ بِالْبُشْرى قالُوا إِنّا مُهْلِكُوا أَهْلِ هذِهِ الْقَرْيَةِ إِنَّ أَهْلَها كانُوا ظالِمِينَ

و هنگامى‌كه فرستادگان ما بشارت[تولد فرزند] را براى ابراهيم آوردند، گفتند: «ما اهل اين شهر و آبادى [قوم لوط] را هلاك خواهيم‌كرد، چرا كه اهل آن ستمكارند.»

And when Our apostles came to Ibrahim with the good news, they said: Surely we are going to destroy the people of this town, for its people are unjust.

અને જયારે અમારા ફરિશ્તા ઇબ્રાહીમ પાસે ખુશખબર લઇને આવ્યા અને તેઓએ કહ્યુ કે અમે આ વસ્તીઓને હલાક કરનાર છીએ કારણ કે આ વસ્તીના લોકો ઝાલિમ છે.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌حَمْزَهًَْ‌الثُّمَالِیِّ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَال إِنَّ اللَّهَ تبارک‌وتعالی لَمَّا قَضَی عَذَابَ قَوْمِ لُوطٍ (علیه السلام) وَ قَدَّرَهُ أَحَبَّ أَنْ یُعَوِّضَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) مِنْ عَذَابِ قَوْمِ لُوط (علیه السلام) بِغُلامٍ عَلِیمٍ لِیُسَلِّیَ بِهِ مُصَابَهُ بِهَلَاکِ قَوْمِ لُوطٍ (علیه السلام) قَالَ فَبَعَثَ اللَّهُ رُسُلًا إِلَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) یُبَشِّرُونَهُ بِإِسْمَاعِیلَ (علیه السلام) ... فَلَمَّا عَذَّبَهُمْ اللَّهُ أَرْسَلَ اللَّهُ إِلَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) رُسُلًا یُبَشِّرُونَهُ بِإِسْحَاقَ (علیه السلام) وَ یُعَزُّونَهُ بِهَلَاکِ قَوْمِ لُوطٍ (علیه السلام) وَ ذَلِکَ قَوْلُهُ وَ لَمَّا جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِیمَ بِالْبُشْری فَقالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ قَوْمٌ مُنْکَرُونَ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ یَعْنِی زَکِیّاً مَشْوِیّاً نَضِیجاً فَلَمَّا رَأی أَیْدِیَهُمْ لا تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیفَةً قالُوا لا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنا إِلی قَوْمِ لُوطٍ وَ امْرَأَتُهُ قائِمَةٌ قَالَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) إِنَّمَا عَنَوْا سَارَهًَْ قَائِمَهًًْ فَبَشَّرُوهَا بِإِسْحاقَ وَ مِنْ وَراءِ إِسْحاقَ یَعْقُوبَ فَضَحِکَتْ یَعْنِی فَعَجِبَتْ مِنْ قَوْلِهِم.

امام باقر (علیه السلام)- ابوحمزه ثمالی گوید: امام باقر (علیه السلام) فرمود: وقتی خداوند بلند مرتبه و متعال عذاب قوم لوط را مقدّر و حتمی ساخت، دوست داشت که در عوض آن به ابراهیم علیه السلام پسری دانا ارزانی دارد تا بدین وسیله او را در مصیبتی که با نابودی قوم لوط بر او وارد شده بود، تسلیت بخشد. حضرت فرمود: از این رو خداوند، فرستادگانی را نزد ابراهیم علیه السلام فرستاد تا به او اسماعیل علیه السلام را مژده دهند... و چون عذابشان داد خداوند متعال فرشتگانی را به سوی حضرت ابراهیم (علیه السلام) فرستاد و او را به اسحاق (علیه السلام) بشارت داده و بدین ترتیب او را به واسطه هلاکت قوم لوط تسلّی دادند و این همان معنای آیه شریفه قرآن است که می‌فرماید: به تحقیق رسولان ما برای ابراهیم مژده آوردند. گفتند: سلام. گفت: سلام. و لحظه‌ای بعد گوساله‌ای بریان حاضر آورد. ( هود/۶۹ ) و چون دید که بدان دست نمی‌یازند، آنان را ناخوش داشت و در دل از آن‌ها بیمناک شد. گفتند: مترس، ما بر قوم لوط فرستاده شده‌ایم. زنش (ساره) که ایستاده بود، متبسّم گردید. پس ما آن زن را به فرزندی به نام اسحاق و سپس به یعقوب بشارت دادیم. آن زن خندید یعنی از کلام ایشان تعجّب کرد.

Imam Baqir (peace be upon him): Abu Hamza al-Thumali said: Imam Baqir (peace be upon him) said: When Allah, Blessed and Exalted, decreed and made certain the punishment of the people of Lut, He loved to grant Ibrahim (peace be upon him), in compensation for the punishment of the people of Lut (peace be upon him), a knowledgeable son, so that through him He might console him for the affliction that had befallen him with the destruction of the people of Lut (peace be upon him). He said: Therefore Allah sent messengers to Ibrahim (peace be upon him) to give him the glad tidings of Ismail (peace be upon him)... And when He punished them, Allah the Exalted sent angels to Ibrahim (peace be upon him) and gave him the glad tidings of Ishaq (peace be upon him), and in this way consoled him regarding the destruction of the people of Lut. And this is the meaning of the noble verse of the Quran which says: Indeed Our messengers came to Ibrahim with glad tidings. They said: Peace. He said: Peace. And a moment later he brought a roasted calf. (Hud/69) And when he saw that they did not stretch out their hands to it, he found it strange and in his heart felt fear of them. They said: Do not fear, we have been sent to the people of Lut. His wife (Sarah), who was standing, smiled. So We gave that woman the glad tidings of a son named Ishaq, and then of Yaqub. That woman laughed — meaning she was amazed at their words.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબૂ હમ્ઝા સુમાલી કહે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: જ્યારે અલ્લાહ બુલંદ મરતબા અને તઆલાએ કૌમે લૂતના અઝાબને મુકદ્દર અને હતમી કરી દીધો, ત્યારે તેમને પસંદ આવ્યું કે તેના બદલામાં ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને એક દાના પુત્ર આપે જેથી આ રીતે તેમને કૌમે લૂતના વિનાશથી પડેલી મુસીબતમાં તસલ્લી આપે. હઝરતે ફરમાવ્યું: આ કારણે અલ્લાહે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પાસે ફરિશ્તાઓ મોકલ્યા જેથી તેમને ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ)ની મુબારકબાદી આપે... અને જ્યારે તેમને અઝાબ કર્યો ત્યારે અલ્લાહ તઆલાએ હઝરત ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) તરફ ફરિશ્તાઓ મોકલ્યા અને તેમને ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ)ની બશારત આપી અને આ રીતે કૌમે લૂતના વિનાશના કારણે તેમને તસલ્લી આપી, અને આ જ કુરઆનની શરીફ આયતનો અર્થ છે જે ફરમાવે છે: ખરેખર અમારા રસૂલો ઇબ્રાહીમ માટે બશારત લાવ્યા. કહ્યું: સલામ. કહ્યું: સલામ. અને એક ક્ષણ પછી એક ભૂનેલો વાછરડો હાજર કર્યો. (હૂદ/૬૯) અને જ્યારે જોયું કે તેઓ તેના તરફ હાથ લંબાવતા નથી, ત્યારે તેમને નાપસંદ કર્યા અને દિલમાં તેમનાથી ડર લાગ્યો. તેઓએ કહ્યું: ડરશો નહીં, અમે કૌમે લૂત તરફ મોકલાયેલા છીએ. તેમની પત્ની (સારા) જે ઊભી હતી, હસ્યાં. પછી અમે તે સ્ત્રીને ઇસ્હાક નામના પુત્રની અને ત્યાર બાદ યાકૂબની બશારત આપી. તે સ્ત્રી હસી એટલે કે તેમના કલામથી તાજ્જુબ પામી.

الصّادقین (علیها السلام) al-Sadiqayn (peace be upon them) અસ્-સાદિકૈન (અલયહિમુસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ وَ غَیْرِهِ عَنْ أَحَدِهِمَا قَال إِنَّ الْمَلَائِکَهًَْ لَمَّا جَاءَتْ فِی هَلَاکِ قَوْمِ لُوطٍ قَالُوا إِنَّا مُهْلِکُوا أَهْلِ هذِهِ الْقَرْیَةِ قَالَتْ سَارَهًُْ وَ عَجِبْتُ مِنْ قِلَّتِهِمْ وَ کَثْرَهًِْ أَهْلِ الْقَرْیَهًِْ فَقَالَتْ وَ مَنْ یُطِیقُ قَوْمَ لُوط (علیه السلام).

امام باقر (علیه السلام) و صادق (علیه السلام)- ابوبصیر از امام باقر (علیه السلام) یا امام صادق (علیه السلام) نقل می‌کند: هنگامی‌که فرشتگان برای هلاک قوم لوط (علیه السلام) آمدند گفتند: «ما اهل این قریه را هلاک خواهیم نمود». ساره گفت: «من از کمی آن‌ها و زیادی اهل قریه به شگفت آمدم». لذا گفت: «چه کسی طاقت قوم لوط (علیه السلام) را دارد».

Imam Baqir (peace be upon him) and Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir narrates from Imam Baqir (peace be upon him) or Imam Sadiq (peace be upon him): When the angels came for the destruction of the people of Lut (peace be upon him), they said: "We are going to destroy the people of this town." Sarah said: "I was amazed at their small number and the great number of the people of the town." So she said: "Who can withstand the people of Lut (peace be upon him)?"

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) અને ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) અથવા ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી નકલ કરે છે: જ્યારે ફરિશ્તાઓ કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ના વિનાશ માટે આવ્યા ત્યારે કહ્યું: "અમે આ કસબાના લોકોને હલાક કરીશું." સારાએ કહ્યું: "હું તેમની ઓછી સંખ્યા અને કસબાના લોકોની વધુ સંખ્યાથી તાજ્જુબ પામી." તેથી કહ્યું: "કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની તાકાત કોણ ધરાવે છે?"

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنِ الثُّمَالِیِّ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) سَأَلَ جَبْرَئِیلَ کَیْفَ کَانَ مَهْلِکُ قَوْمِ لُوطٍ فَقَالَ إِنَّ قَوْمَ لُوطٍ کَانُوا أَهْلَ قَرْیَهًٍْ لَا یَتَنَظَّفُونَ مِنَ الْغَائِطِ وَ لَا یَتَطَهَّرُونَ مِنَ الْجَنَابَهًِْ بُخَلَاءَ أَشِحَّاءَ عَلَی الطَّعَامِ وَ إِنَّ لُوطاً لَبِثَ فِیهِمْ ثَلَاثِینَ سَنَهًًْ وَ إِنَّمَا کَانَ نَازِلًا عَلَیْهِمْ وَ لَمْ یَکُنْ مِنْهُمْ وَ لَا عَشِیرَهًٌْ لَهُ فِیهِمْ وَ لَا قَوْمٌ وَ إِنَّهُ دَعَاهُمْ إِلَی اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ إِلَی الْإِیمَانِ وَ اتِّبَاعِهِ وَ نَهَاهُمْ عَنِ الْفَوَاحِشِ وَ حَثَّهُمْ عَلَی طَاعَهًِْ اللَّهِ فَلَمْ یُجِیبُوهُ وَ لَمْ یُطِیعُوهُ وَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ لَمَّا أَرَادَ عَذَابَهُمْ بَعَثَ إِلَیْهِمْ رُسُلًا مُنْذِرِینَ عُذْراً نُذْراً فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ أَمْرِهِ بَعَثَ إِلَیْهِمْ مَلَائِکَهًًْ لِیُخْرِجُوا مَنْ کَانَ فِی قَرْیَتِهِمْ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ فَمَا وَجَدُوا فِیها غَیْرَ بَیْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِینَ فَأَخْرَجُوهُمْ مِنْهَا وَ قَالُوا لِلُوطٍ (علیه السلام) أَسْرِ بِأَهْلِکَ مِنْ هَذِهِ الْقَرْیَهًِْ اللَّیْلَهًَْ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ ... وَ لا یَلْتَفِتْ مِنْکُمْ أَحَدٌ وَ امْضُوا حَیْثُ تُؤْمَرُونَ فَلَمَّا انْتَصَفَ اللَّیْلُ سَارَ لُوطٌ (علیه السلام) بِبَنَاتِهِ وَ تَوَلَّتِ امْرَأَتُهُ مُدْبِرَهًًْ فَانْقَطَعَتْ إِلَی قَوْمِهَا تَسْعَی بِلُوطٍ (علیه السلام) وَ تُخْبِرُهُمْ أَنَّ لُوطاً (علیه السلام) قَدْ سَارَ بِبَنَاتِهِ وَ إِنِّی نُودِیتُ مِنْ تِلْقَاءِ الْعَرْشِ لَمَّا طَلَعَ الْفَجْرُ یَا جَبْرَئِیلُ حَقَّ الْقَوْلُ مِنَ اللَّهِ بِحَتْمِ عَذَابِ قَوْمِ لُوط (علیه السلام) فَاهْبِطْ إِلَی قَرْیَهًِْ قَوْمِ لُوطٍ وَ مَا حَوَتْ فَاقْلَعْهَا مِنْ تَحْتِ سَبْعِ أَرَضِینَ ثُمَ اعْرُجْ بِهَا إِلَی السَّمَاءِ فَأَوْقِفْهَا حَتَّی یَأْتِیَکَ أَمْرُ الْجَبَّارِ فِی قَلْبِهَا وَ دَعْ مِنْهَا آیَهًًْ بَیِّنَهًًْ مِنْ مَنْزِلِ لُوطٍ (علیه السلام) عِبْرَهًًْ لِلسَّیَّارَهًِْ فَهَبَطْتُ عَلَی أَهْلِ الْقَرْیَهًِْ الظَّالِمِینَ فَضَرَبْتُ بِجَنَاحِیَ الْأَیْمَنِ عَلَی مَا حَوَی عَلَیْهِ شَرْقِیُّهَا وَ ضَرَبْتُ بِجَنَاحِیَ الْأَیْسَرِ عَلَی مَا حَوَی عَلَیْهِ غَرْبِیُّهَا فَاقْتَلَعْتُهَا یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) مِنْ تَحْتِ سَبْعِ أَرَضِینَ إِلَّا مَنْزِلَ آلِ لُوطٍ (علیه السلام) آیَهًًْ لِلسَّیَّارَهًِْ ثُمَّ عَرَجْتُ بِهَا فِی جَوَافِی جَنَاحِی حَتَّی أَوْقَفْتُهَا حَیْثُ یَسْمَعُ أَهْلُ السَّمَاءِ زُقَاءَ دُیُوکِهَا وَ نُبَاحَ کِلَابِهَا فَلَمَّا طَلَعَتِ الشَّمْسُ نُودِیتُ مِنْ تِلْقَاءِ الْعَرْشِ یَا جَبْرَئِیلُ اقْلِبِ الْقَرْیَهًَْ عَلَی الْقَوْمِ فَقَلَبْتُهَا عَلَیْهِمْ حَتَّی صَارَ أَسْفَلُهَا أَعْلَاهَا وَ أَمْطَرَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ حِجارَهًًْ مِنْ سِجِّیلٍ مُسَوَّمَهًًْ عِنْدَ رَبِّکَ وَ ما هِیَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) مِنَ الظَّالِمِینَ مِنْ أُمَّتِکَ بِبَعِیدٍ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ثمالی از امام باقر (علیه السلام) نقل می‌کند: پیامبر (صلی الله علیه و آله) از جبرئیل پرسید: «هلاکت قوم لوط به چه کیفیّتی بود»؟ جبرئیل پاسخ داد: «قوم لوط ساکن دِهی بودند و خود را پس از مدفوع کردن تمیز نمی‌کردند و پس از جُنُب شدن طهارت نمی‌ورزیدند. آنان بخیل بودند و از غذا دادن به دیگران خست می‌ورزیدند. لوط (علیه السلام) سی سال در میان آنان درنگ کرد. او در میان آنان فرود آمده بود و از آنان نبود و هیچ قوم و قبیله‌ای در میان آنان نداشت. او آنان را به سوی خداوند عزّوجلّ و ایمان آوردن به او و پیروی‌اش فرا خواند و از کارهای زشت باز داشت و به اطاعت از خداوند تشویق نمود. امّا آنان او را پاسخ نگفتند و از او اطاعت نکردند. وقتی خداوند عزّوجلّ خواست تا آنان را عذاب کند فرستادگانی بیم‌دهنده را به سویشان مبعوث داشت. چون آنان از فرمان خداوند سر باز زدند خداوند، فرشتگانی را به سویشان فرستاد تا مؤمنان دِهِ آنان را بیرون آورند. فرشتگان در آن دِه تنها اهل یک خانه را مسلمان یافتند و آنان را از دِه بیرون آوردند. فرشتگان به لوط (علیه السلام) گفتند: «خانواده‌ات را با گذشتن پاسی از امشب حرکت دِه و نباید هیچ از یک شما رو برگرداند و باید به آنجایی که دستور داده می‌شوید، بروید». بدین سان لوط (علیه السلام) نیمه شب به همراه دختران خود حرکت کرد. زن او بازگشت و به سوی قومش رفت تا از لوط (علیه السلام) سخن چینی کند. او آنان را آگاه ساخت که لوط (علیه السلام) با دخترانش حرکت کرده است. با طلوع فجر، من از جانب عرش ندا داده شدم که ای جبرئیل، آن سخن خدا درباره حتمیّت عذاب قوم لوط حقیقت یافته است. بنابراین بر دِهِ قوم لوط و آن چه در بر دارد فرود بیا و آن را از زیر هفت زمین بر کن. سپس آن را به سوی آسمان، بالا ببر و در آنجا متوقّف ساز تا آنکه دستور خداوند جبّار در دلِ آن دِه نازل شود و از آن دِه تنها منزل لوط (علیه السلام) را به حال خود رها کن تا نشانه‌ای روشن و عبرتی برای مسافران باشد. بدین سان بر ساکنان ستمگر آن دِه فرود آمدم و با بال راست خود بر آنچه شرقش در بر داشت زدم و با بال چپ خود بر آنچه غربش در بر داشت زدم. ای محمّد، من تمام آن دِه را از زیر هفت زمین برکندم و تنها منزل خاندان لوط (علیه السلام) را به حال خود رها کردم تا نشانه‌ای برای مسافران باشد. سپس آن دِه را در گستره‌ی بالم گرفته و آن را بالا بردم و در جایی متوقّف ساختم که ساکنان آسمان، بانگ خروس ها و پارس سگ‌های آن را می‌شنیدند. چون خورشید طلوع کرد از جانب عرش ندا داده شدم که ای جبرئیل، آن دِه را به روی قوم لوط برگردان. من این کار را کردم به طوری که آن دِه زیر و رو شد و خداوند، سنگی از جنس سنگ و گِل که نزد پروردگارت نشان‌زده بود، بر آنه‌ا بارانید. ای محمّد، آن عذاب از ستمگران امت تو چندان دور نیست».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — Thumali narrates from Imam Baqir (peace be upon him): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) asked Jibra'il, "How did the destruction of the people of Lut come about?" Jibra'il answered: "The people of Lut were inhabitants of a town. They did not clean themselves after defecating, nor did they purify themselves after janabah (major ritual impurity). They were miserly and stingy in giving food to others. Lut (peace be upon him) stayed among them for thirty years. He had come down among them and was not one of them, and he had no clan or tribe of his own among them. He called them to Allah, the Mighty and Majestic, and to believing in Him and following Him, and forbade them from indecent acts and urged them to obey Allah. But they did not answer him and did not obey him. When Allah, the Mighty and Majestic, willed to punish them, He sent to them warning messengers. When they defied Allah's command, Allah sent angels to bring out the believers of that town. The angels found in that town only the people of one house who were Muslims, and they brought them out of the town. The angels said to Lut (peace be upon him): 'Move your family out this night, after a portion of the night has passed, and none of you must look back, and you must go where you are commanded.' So at midnight, Lut (peace be upon him) set out together with his daughters. His wife turned back and went to her people to inform against Lut (peace be upon him). She told them that Lut (peace be upon him) had set out with his daughters. At the break of dawn, I was called from beside the Throne: 'O Jibra'il, the word from Allah decreeing the punishment of the people of Lut has become inevitable. So descend upon the town of the people of Lut and all it contains, and uproot it from beneath the seven earths. Then raise it up to the sky and hold it there, until the command of Allah, the Compeller, comes down upon the heart of that town. Leave from that town only the dwelling of Lut (peace be upon him) as it is, so that it may be a clear sign and a lesson for travellers.' So I descended upon the wrongdoing inhabitants of that town, and I struck with my right wing upon all that its eastern side contained, and I struck with my left wing upon all that its western side contained. O Muhammad, I uprooted the whole of that town from beneath the seven earths and left only the dwelling of the family of Lut (peace be upon him) as it was, so that it might be a sign for travellers. Then I took that town within the span of my wings and raised it up and stopped it at a place where the inhabitants of the sky could hear the crowing of its cocks and the barking of its dogs. When the sun rose, I was called from beside the Throne: 'O Jibra'il, overturn the town upon the people of Lut.' So I did this, so that the town was turned upside down, and Allah rained down upon them حِجارَةً مِنْ سِجِّیلٍ مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّکَ [stones of baked clay, marked with your Lord]. O Muhammad, that punishment is not far from the wrongdoers of your ummah."

અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- ષુમાલી ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) થી નકલ કરે છે: અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ જિબ્રઈલ ને પૂછ્યું: "લૂત ની કૌમ ની હલાકત કઈ રીતે થઈ?" જિબ્રઈલે જવાબ આપ્યો: "લૂત ની કૌમ એક ગામમાં રહેતી હતી અને મળ-ત્યાગ પછી પોતાને સાફ કરતી ન હતી અને જનાબત (મોટી નાપાકી) પછી પવિત્ર થતી ન હતી. તેઓ કંજૂસ હતા અને બીજાઓને ખાવાનું આપવામાં કૃપણતા કરતા હતા. લૂત (અલયહિસ્સલામ) તેઓની વચ્ચે ત્રીસ વર્ષ રહ્યા. તેઓ તેઓની વચ્ચે ઉતર્યા હતા અને તેઓમાંથી ન હતા અને તેઓની વચ્ચે તેમની કોઈ કૌમ કે કબીલો ન હતો. તેમણે તેઓને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તરફ અને તેના પર ઈમાન લાવવા અને તેની પૈરવી કરવા બોલાવ્યા અને ખરાબ કામોથી રોક્યા અને અલ્લાહની ઇતાઅત કરવા પ્રોત્સાહિત કર્યા. પરંતુ તેઓએ તેમનો જવાબ ન આપ્યો અને તેમની ઇતાઅત ન કરી. જ્યારે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ એ તેઓને અઝાબ કરવાનું ઈચ્છ્યું, ત્યારે તેઓ તરફ ડરાવનારા રસૂલોને મોકલ્યા. જ્યારે તેઓએ અલ્લાહના હુકમથી મોઢું ફેરવ્યું, ત્યારે અલ્લાહે તેઓ તરફ ફરિશ્તાઓ મોકલ્યા જેથી તેઓના ગામના મોમિનોને બહાર કાઢે. ફરિશ્તાઓએ તે ગામમાં ફક્ત એક જ ઘરના લોકોને મુસલમાન જોયા અને તેઓને ગામમાંથી બહાર કાઢ્યા. ફરિશ્તાઓએ લૂત (અલયહિસ્સલામ) ને કહ્યું: 'આજ રાતના એક ભાગ પસાર થયા પછી પોતાના ઘરવાળાઓને લઈને નીકળી જાવ અને તમારામાંથી કોઈએ પાછળ મોઢું ફેરવવું ન જોઈએ અને જ્યાં આદેશ આપવામાં આવે ત્યાં જ જવું જોઈએ.' આ રીતે લૂત (અલયહિસ્સલામ) મધ્યરાત્રિએ પોતાની દીકરીઓ સાથે નીકળ્યા. તેમની પત્ની પાછી ફરી અને પોતાની કૌમ પાસે ગઈ જેથી લૂત (અલયહિસ્સલામ) વિરુદ્ધ ચુગલી કરે. તેણે તેઓને જણાવ્યું કે લૂત (અલયહિસ્સલામ) પોતાની દીકરીઓ સાથે નીકળી ગયા છે. ફજ્રના ઉદય સાથે, મને અર્શ તરફથી નિદા આપવામાં આવી કે હે જિબ્રઈલ, લૂતની કૌમના અઝાબ ના ખરેખર વિશે અલ્લાહનો તે કૌલ સાચો પડ્યો છે. તેથી લૂતની કૌમના ગામ પર અને તેમાં જે કંઈ છે તેના પર ઊતર અને તેને સાત જમીનોની નીચેથી ઉખાડી નાખ. પછી તેને આસમાન તરફ ઉપર લઈ જા અને ત્યાં અટકાવ જેથી અલ્લાહ જબ્બારનો હુકમ તે ગામના હૃદય પર નાઝિલ થાય, અને તે ગામમાંથી ફક્ત લૂત (અલયહિસ્સલામ) ના ઘરને તેની હાલત પર છોડી દે જેથી તે મુસાફરો માટે એક સ્પષ્ટ નિશાની અને ઇબ્રત બને. આ રીતે હું તે ગામના ઝુલ્મી રહેવાસીઓ પર ઊતર્યો અને પોતાની જમણી પાંખથી તેના પૂર્વ ભાગમાં જે કંઈ હતું તેના પર માર્યું અને પોતાની ડાબી પાંખથી તેના પશ્ચિમ ભાગમાં જે કંઈ હતું તેના પર માર્યું. હે મુહમ્મદ, મેં આખા તે ગામને સાત જમીનોની નીચેથી ઉખાડી નાખ્યું અને ફક્ત લૂત (અલયહિસ્સલામ) ના ખાનદાનના ઘરને તેની હાલત પર છોડી દીધું જેથી તે મુસાફરો માટે નિશાની બને. પછી તે ગામને પોતાની પાંખના વિસ્તારમાં લઈને ઉપર લઈ ગયો અને એવી જગ્યાએ અટકાવ્યું જ્યાં આસમાનના રહેવાસીઓ તેના મુરઘાઓની બાંગ અને કૂતરાઓના ભસવાનો અવાજ સાંભળી શકતા હતા. જ્યારે સૂરજ ઉગ્યો ત્યારે અર્શ તરફથી મને નિદા આપવામાં આવી કે હે જિબ્રઈલ, તે ગામને લૂતની કૌમ પર પલટી નાખ. મેં આ કામ કર્યું એવી રીતે કે તે ગામ ઊંધું થઈ ગયું અને અલ્લાહે તેઓ પર حِجارَةً مِنْ سِجِّیلٍ مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّکَ [પથ્થર અને માટીના પ્રકારના પથ્થરો જે તમારા પરવરદિગાર પાસે નિશાનવાળા હતા] વરસાવ્યા. હે મુહમ્મદ, તે અઝાબ તમારી ઉમ્મતના ઝુલ્મીઓથી બહુ દૂર નથી."