لَمَّا ... أَیْقَنَ زَکَرِیَّا (علیه السلام) أَنَّهُ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِذْ کَانَ لَا یَدْخُلُ عَلَیْهَا أَحَدٌ غَیْرُهُ قَالَ عِنْدَ ذَلِکَ فِی نَفْسِهِ إِنَّ الَّذِی یَقْدِرُ أَنْ یَأْتِیَ مَرْیَمَ (سلام الله علیها) بِفَاکِهَهًِْ الشِّتَاءِ فِی الصَّیْفِ وَ فَاکِهَهًِْ الصَّیْفِ فِی الشِّتَاءِ لَقَادِرٌ أَنْ یَهَبَ لِی وَلَداً وَ إِنْ کُنْتُ شَیْخاً وَ کانَتِ امْرَأَتِی عاقِراً فَهُنالِکَ دَعا زَکَرِیَّا رَبَّهُ فَقالَ رَبِّ هَبْ لِی مِنْ لَدُنْکَ ذُرِّیَّةً طَیِّبَةً إِنَّکَ سَمِیعُ الدُّعاءِ.
امام عسکری (علیه السلام) وقتی‌که ... زکریّا (علیه السلام) یقین پیدا کرد که آن میوه‌ها از نزد خداست؛ چون غیر از او هیچ‌کس نزد مریم (سلام الله علیها) نمی‌آمد در این هنگام پیش خود گفت: «کسی که می‌تواند میوه‌ی زمستانی را در تابستان و میوه‌ی تابستانی را در زمستان برای مریم (سلام الله علیها) بیاورد، قادر است فرزندی به من عنایت کند هرچند پیر هستم و همسرم نازاست در نتیجه: هُنالِکَ دَعا زَکَرِیَّا رَبَّهُ و قالَ رَبِّ هَبْ لِی مِنْ لَدُنْکَ ذُرِّیَّةً طَیِّبَةً إِنَّکَ سَمِیعُ الدُّعاءِ.
Imam Askari (peace be upon him): When ... Zakariya (peace be upon him) became certain that those fruits were from Allah — because no one other than him came to Maryam (peace be upon her) — at that moment he said to himself: "The One who can bring the winter fruit in summer and the summer fruit in winter for Maryam (peace be upon her) is able to grant me a child, even though I am old and my wife is barren." As a result: هُنالِکَ دَعا زَکَرِیَّا رَبَّهُ و قالَ رَبِّ هَبْ لِی مِنْ لَدُنْکَ ذُرِّیَّةً طَیِّبَةً إِنَّکَ سَمِیعُ الدُّعاءِ [There did Zakariya pray to his Lord; he said: My Lord! grant me from You good offspring; surely You are the Hearer of prayer].
ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે ... ઝકરિયા (અલયહિસ્સલામ)ને ખાતરી થઈ ગઈ કે તે ફળો અલ્લાહ તરફથી છે; કારણ કે તેમના સિવાય કોઈ પણ મરયમ (અલયહસ્સલામ) પાસે આવતું ન હતું, ત્યારે તેમણે પોતાના મનમાં કહ્યું: "જે (અલ્લાહ) મરયમ (અલયહસ્સલામ) માટે શિયાળાનું ફળ ઉનાળામાં અને ઉનાળાનું ફળ શિયાળામાં લાવી શકે છે, તે મને પણ સંતાન આપવા સક્ષમ છે, ભલે હું વૃદ્ધ છું અને મારી પત્ની વાંઝણી છે." પરિણામે: هُنالِکَ دَعا زَکَرِیَّا رَبَّهُ و قالَ رَبِّ هَبْ لِی مِنْ لَدُنْکَ ذُرِّیَّةً طَیِّبَةً إِنَّکَ سَمِیعُ الدُّعاءِ [ત્યાં ઝકરિયાએ પોતાના રબને પ્રાર્થના કરી અને કહ્યું: હે મારા રબ! મને તારી પાસેથી પવિત્ર સંતાન અતા કર; ખરેખર તું દુઆ સાંભળનાર છે].