علی‌بن‌إبراهیم ( قَوْلُهُ وَ إِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلا فِیها نَذِیرٌ قَالَ لِکُلِّ زَمَانٍ إِمَامٌ ثُمَّ حَکَی عَزَّوَجَلَّ قَوْلَ قُرَیْشٍ فَقَالَ وَ أَقْسَمُوا بِاللهِ جَهْدَ أَیْمانِهِمْ لَئِنْ جاءَهُمْ نَذِیرٌ لَیَکُونُنَّ أَهْدی مِنْ إِحْدَی الْأُمَمِ یَعْنِی الَّذِینَ هَلَکُوا فَلَمَّا جاءَهُمْ نَذِیرٌ یَعْنِی رَسُولَ اللَّهِ (.
علیّ‌بن‌ابراهیم ( وَ إِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلا فِیها نَذِیرٌ؛ هر زمان امامی هست سپس خداوند سخن قریش را حکایت می‌کند: وَ أَقْسَمُوا بِاللهِ جَهْدَ أَیْمانِهِمْ لَئِنْ جاءَهُمْ نَذِیرٌ لَیَکُونُنَّ أَهْدی مِنْ إِحْدَی الْأُمَمِ یعنی کسانی که هلاک شدند فَلَمَّا جاءَهُمْ نَذِیرٌ وقتی آن‌ها را پیامبر یعنی رسول اکرم (آمد.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): وَ إِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلا فِیها نَذِیرٌ [And there is not a people but a warner has gone among them]; in every age there is an Imam. Then Allah recounts the speech of Quraysh: وَ أَقْسَمُوا بِاللهِ جَهْدَ أَیْمانِهِمْ لَئِنْ جاءَهُمْ نَذِیرٌ لَیَکُونُنَّ أَهْدی مِنْ إِحْدَی الْأُمَمِ [And they swore by Allah with the strongest of their oaths that if there came to them a warner they would be better guided than any of the nations] — meaning those who were destroyed. فَلَمَّا جاءَهُمْ نَذِیرٌ [But when a warner came to them] — meaning when the Prophet, that is, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), came to them.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ إِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلا فِیها نَذِیرٌ [અને એવી કોઈ ઉમ્મત નથી કે જેમાં ચેતવણી આપનાર ન આવ્યો હોય]; દરેક ઝમાનામાં એક ઇમામ હોય છે. પછી અલ્લાહ કુરૈશની વાત વર્ણવે છે: وَ أَقْسَمُوا بِاللهِ جَهْدَ أَیْمانِهِمْ لَئِنْ جاءَهُمْ نَذِیرٌ لَیَکُونُنَّ أَهْدی مِنْ إِحْدَی الْأُمَمِ [અને તેઓએ અલ્લાહની સૌથી મજબૂત કસમો ખાઈને કહ્યું કે જો તેમની પાસે કોઈ ચેતવણી આપનાર આવે તો તેઓ કોઈ પણ ઉમ્મત કરતાં વધુ હિદાયત પામેલા હશે] યાની જેઓ હલાક થઈ ગયા. فَلَمَّا جاءَهُمْ نَذِیرٌ [પછી જ્યારે તેમની પાસે ચેતવણી આપનાર આવ્યા] યાની જ્યારે તેમની પાસે પયગંબર એટલે કે રસૂલે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આવ્યા.