سورة يس

Verse 12 of 83

36:12

إِنّا نَحْنُ نُحْيِ الْمَوْتى وَ نَكْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ وَ كُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْناهُ فِي إِمامٍ مُبِينٍ

به يقين مامردگان را زنده مى‌كنيم و آنچه را از پيش فرستاده‌اند و آنچه را از خود باقى ‌گذاشته‌اند؛ و همه چيز را در كتاب روشنگرى احصا كرده‌ايم.

Surely We give life to the dead, and We write down what they have sent before and their footprints, and We have recorded everything in a clear writing.

બેશક અમે જ મુર્દાઓને જીવતા કરીએ છીએ અને તેમના અગાઉના કાર્યો અને તેની નિશાનીઓ લખી લઇએ છીએ, અને અમોએ દરેક વસ્તુને એક રોશન ઇમામ*માં જમા કરી દીધા છે.

الرّسول ( قال أبوعبدالله (إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (نَزَلَ بِأَرْضٍ قَرْعَاءَ فَقَالَ لِأَصْحَابِهِ ائْتُوا بِحَطَبٍ فَقَالُوا یَا رَسُولَ اللَّهِ (نَحْنُ بِأَرْضٍ قَرْعَاءَ مَا بِهَا مِنْ حَطَبٍ قَالَ فَلْیَأْتِ کُلُّ إِنْسَانٌ بِمَا قَدَرَ عَلَیْهِ فَجَاءُوا بِهِ حَتَّی رَمَوْا بَیْنَ یَدَیْهِ بَعْضَهُ عَلَی بَعْضٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (هَکَذَا تَجْتَمِعُ الذُّنُوبُ ثُمَّ قَالَ إِیَّاکُمْ وَ الْمُحَقَّرَاتِ مِنَ الذُّنُوبِ فَإِنَّ لِکُلِّ شَیْءٍ طَالِباً أَلَا وَ إِنَّ طَالِبَهَا یَکْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فِی إِمامٍ مُبِینٍ.

پیامبر ( امام صادق (فرمود: رسول خدا (در مکانی فرود آمد که خالی از علف و درخت بود و به اصحابش دستور داد که هیزم جمع کنند. صحابه گفتند: «ای رسول خدا (! ما بر جایی فرود آمدیم که در آن چوب و هیزم پیدا نمی‌شود». پیامبر (فرمود: «هرکس هر اندازه که می‌تواند جمع کند». آنان هرچه توانستند جمع کردند و به حضور پیامبر (آورده و بر روی هم ریختند. آنگاه رسول خدا (فرمود: «گناهان این چنین بر روی هم انباشته می‌شوند». سپس فرمود: «از گناهان صغیره بپرهیزید؛ پس هر چیزی خواهانی دارد. آگاه باشید که خواهان آن، آنچه را که پیش فرستادند با آثار و اعمالشان می‌نگارد و همه چیز را در کتاب روشنگری احصا کرده‌ایم».

The Prophet (peace be upon him and his family): Imam Sadiq (peace be upon him) said: The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) alighted at a place that was bare of grass and trees, and he ordered his companions to gather firewood. The companions said: "O Messenger of Allah! We have alighted at a place where no wood or firewood can be found." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Let each one gather whatever he can." So they gathered whatever they could and brought it to the Prophet (peace be upon him and his family), piling it up on top of one another. Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Sins pile up upon one another in just this way." Then he said: "Beware of minor sins, for everything has a seeker. Be aware that its seeker writes down what they have sent forward, along with their traces and deeds, and We have recorded everything in a clear book."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એક એવી જગ્યાએ ઉતર્યા જે ઘાસ અને ઝાડથી ખાલી હતી, અને પોતાના સહાબીઓને હુકમ કર્યો કે લાકડાં ભેગાં કરો. સહાબીઓએ કહ્યું: "હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમે એવી જગ્યાએ ઉતર્યા છીએ જ્યાં લાકડાં અને બળતણ મળતાં નથી." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "દરેક વ્યક્તિ જેટલું બની શકે તેટલું ભેગું કરે." તેઓએ જેટલું બન્યું તેટલું ભેગું કરીને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની હાજરીમાં લાવ્યા અને એકબીજા પર ઢગલો કર્યો. પછી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "ગુનાહો આવી રીતે એકબીજા પર ઢગલો થાય છે." પછી ફરમાવ્યું: "નાના ગુનાહોથી બચો; ખરેખર દરેક વસ્તુનો એક તલબગાર છે. જાણી લો કે તેનો તલબગાર તે લખે છે જે તેઓએ આગળ મોકલ્યું છે તેમના આસાર અને અમલ સાથે, અને અમે દરેક વસ્તુને એક સ્પષ્ટ કિતાબમાં ગણી લીધી છે."

الباقر ( اتَّقُوا الْمُحَقَّرَاتِ مِنَ الذُّنُوبِ فَإِنَّ لَهَا طَالِباً یَقُولُ أَحَدُکُمْ أُذْنِبُ وَ أَسْتَغْفِرُ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ وَ نَکْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فِی إِمامٍ مُبِینٍ وَ قَالَ عَزَّوَجَلَّ إِنَّها إِنْ تَکُ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ فَتَکُنْ فِی صَخْرَةٍ أَوْ فِی السَّماواتِ أَوْ فِی الْأَرْضِ یَأْتِ بِهَا اللهُ إِنَّ اللهَ لَطِیفٌ خَبِیرٌ.

امام باقر ( از گناهان کوچک پرهیز کنید، همانا که این گناهان خواهانی دارد و هیچ‌یک از شما نمی‌گوید: من مرتکب گناه می‌شوم و از خدا آمرزش می‌طلبم. خداوند عزّوجلّ می‌فرماید: وَ نَکْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ وَ کُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ. و نیز می‌فرماید: اگر [عمل تو] هموزن دانه خردلی و در تخته سنگی یا در آسمان‌ها یا در زمین باشد، خدا آن را می‌آورد که خدا بس دقیق و آگاه است. ( لقمان/۱۶ )».

Imam Baqir (peace be upon him): Beware of minor sins, for indeed these sins have a seeker, and none of you should say: "I commit a sin and seek Allah's forgiveness." Allah, the Mighty and Majestic, says: وَ نَکْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ وَ کُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ [And We write down what they have sent forward and their traces, and everything We have recorded in a clear book]. And He also says: "If [your deed] is the weight of a mustard seed and is within a rock, or in the heavens, or in the earth, Allah will bring it forth; indeed Allah is Subtle, Aware." (Luqman/16).

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): નાના ગુનાહોથી બચો, ખરેખર આ ગુનાહોનો એક તલબગાર છે, અને તમારામાંથી કોઈ એમ ન કહે: "હું ગુનાહ કરું છું અને અલ્લાહ પાસે માફી માગું છું." અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: وَ نَکْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ وَ کُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ [અને અમે તે લખીએ છીએ જે તેઓએ આગળ મોકલ્યું છે અને તેમના આસાર, અને દરેક વસ્તુને અમે એક સ્પષ્ટ કિતાબમાં ગણી લીધી છે]. અને એ પણ ફરમાવે છે: "જો [તમારો અમલ] રાઈના દાણા જેટલો હોય અને પથ્થરની અંદર હોય અથવા આસમાનોમાં કે જમીનમાં હોય, અલ્લાહ તેને લાવશે; ખરેખર અલ્લાહ બહુ સૂક્ષ્મ અને જાણનાર છે." (લુકમાન/૧૬).

الرّسول ( یَا ابْنَ مَسْعُودٍ إِیَّاکَ أَنْ تَسُنَّ سُنَّهًًْ بِدْعَهًًْ فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا سَنَّ سُنَّهًَْ سَیِّئَهًًْ لَحِقَهُ وِزْرُهَا وَ وِزْرُ مَنْ عَمِلَ بِهَا قَالَ اللَّهُ تَعَالَی وَ نَکْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ وَ قَالَ سُبْحَانَهُ یُنَبَّؤُا الْإِنْسانُ یَوْمَئِذٍ بِما قَدَّمَ وَ أَخَّر.

پیامبر ( ای پسر مسعود! مبادا اینکه بدعتی در دین گذاری زیرا که بنده هرگاه سنّت بدی ایجاد کند گناهش و گناه کسی که به آن عمل کرده به او می‌پیوندد خدای تعالی فرموده است: وَ نَکْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ و نیز فرموده: و در آن روز انسان را از تمام کارهایی که از پیش یا پس فرستاده آگاه می‌کنند!. ( قیامت/۱۳ ).

The Prophet (peace be upon him and his family): O son of Mas'ud! Beware of establishing an innovation in religion, for whenever a servant establishes a bad practice, its sin and the sin of whoever acts upon it are joined to him. Allah the Exalted has said: وَ نَکْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ [And We write down what they have sent forward and their traces]. And He also said: "And on that day man will be informed of all that he has sent forward and sent back." (Qiyamah/13).

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હે ઇબ્ને મસ્ઊદ! ખબરદાર, દીનમાં કોઈ બિદઅત ન દાખલ કરો, કારણ કે જ્યારે બંદો કોઈ ખરાબ રીત શરૂ કરે છે તો તેનો ગુનાહ અને જે કોઈ તેના પર અમલ કરે તેનો ગુનાહ પણ તેને લાગે છે. અલ્લાહ તઆલા એ ફરમાવ્યું છે: وَ نَکْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ [અને અમે તે લખીએ છીએ જે તેઓએ આગળ મોકલ્યું છે અને તેમના આસાર]. અને એ પણ ફરમાવ્યું છે: "અને તે દિવસે ઇન્સાનને તે તમામ કામોથી જાણ કરવામાં આવશે જે તેણે આગળ કે પાછળ મોકલ્યાં છે!" (કિયામહ/૧૩).

ابن‌عبّاس ( قَالَ کَانَتِ الْأَنْصَارُ مَنَازِلُهُمْ بَعِیدَهًًْ مِنَ الْمَسْجِدِ فَأَرَادُوا أَنْ یَنْتَقِلُوا فَیَکُونُوا قَرِیباً مِنَ الْمَسْجِدِ فَنَزَلَتْ وَ نَکْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ فَقَالُوا بَلْ نَمْکُثُ مَکَانَنَا.

ابن‌عبّاس ( خانه‌های انصار از مسجد دور بود؛ خواستند منتقل شوند و نزدیک مسجد باشند؛ پس [این آیه] نازل شد: وَ نَکْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ در نتیجه گفتند: «در جای خود می‌مانیم».

Ibn Abbas: The houses of the Ansar were far from the mosque; they wanted to move and be near the mosque; so [this verse] was revealed: وَ نَکْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ [And We write down what they have sent forward and their traces]. As a result they said: "We will stay in our place."

ઇબ્ને અબ્બાસ: અન્સારના ઘરો મસ્જિદથી દૂર હતાં; તેઓએ ઇચ્છ્યું કે સ્થળાંતર કરીને મસ્જિદની નજીક રહે; પછી [આ આયત] નાઝિલ થઈ: وَ نَکْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ [અને અમે તે લખીએ છીએ જે તેઓએ આગળ મોકલ્યું છે અને તેમના આસાર]. પરિણામે તેઓએ કહ્યું: "અમે અમારી જગ્યાએ જ રહીશું."

الکاظم ( عَنْ عِیسَی بْنِ الْمُسْتَفَادِ أَبِی مُوسَی الضَّرِیرِ قَالَ حَدَّثَنِی مُوسَی بْنُ جَعْفَرٍ (قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ (أَ لَیْسَ کَانَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (کَاتِبَ الْوَصِیَّهًِْ وَ رَسُولُ اللَّهِ (الْمُمْلِی عَلَیْهِ وَ جَبْرَئِیلُ وَ الْمَلَائِکَهًُْ الْمُقَرَّبُونَ شُهُودٌ قَالَ فَأَطْرَقَ طَوِیلًا ثُمَّ قَالَ یَا أَبَا الْحَسَنِ (قَدْ کَانَ مَا قُلْتَ وَ لَکِنْ حِینَ نَزَلَ بِرَسُولِ اللَّهِ (الْأَمْرُ نَزَلَتِ الْوَصِیَّهًُْ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ کِتَاباً مُسَجَّلًا نَزَلَ بِهِ جَبْرَئِیلُ مَعَ أُمَنَاءِ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ فَقَالَ جَبْرَئِیلُ یَا مُحَمَّدُ (مُرْ بِإِخْرَاجِ مَنْ عِنْدَکَ إِلَّا وَصِیَّکَ لِیَقْبِضَهَا مِنَّا وَ تُشْهِدَنَا بِدَفْعِکَ إِیَّاهَا إِلَیْهِ ضَامِناً لَهَا یَعْنِی عَلِیّاً (فَأَمَرَ النَّبِیُّ (بِإِخْرَاجِ مَنْ کَانَ فِی الْبَیْتِ مَا خَلَا عَلِیّا (وَ فَاطِمَهًُْ (فِیمَا بَیْنَ السِّتْرِ وَ الْبَابِ فَقَالَ جَبْرَئِیلُ یَا مُحَمَّدُ (رَبُّکَ یُقْرِئُکَ السَّلَامَ وَ یَقُولُ هَذَا کِتَابُ مَا کُنْتُ عَهِدْتُ إِلَیْکَ وَ شَرَطْتُ عَلَیْکَ وَ شَهِدْتُ بِهِ عَلَیْکَ وَ أَشْهَدْتُ بِهِ عَلَیْکَ مَلَائِکَتِی وَ کَفَی بِی یَا مُحَمَّدُ (شَهِیداً قَالَ فَارْتَعَدَتْ مَفَاصِلُ النَّبِیِّ (فَقَالَ یَا جَبْرَئِیلُ رَبِّی هُوَ السَّلَامُ وَ مِنْهُ السَّلَامُ وَ إِلَیْهِ یَعُودُ السَّلَامُ صَدَقَ عَزَّوَجَلَّ وَ بَرَّ هَاتِ الْکِتَابَ فَدَفَعَهُ إِلَیْهِ وَ أَمَرَهُ بِدَفْعِهِ إِلَی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (فَقَالَ لَهُ اقْرَأْهُ فَقَرَأَهُ حَرْفاً حَرْفاً فَقَالَ یَا عَلِیُّ (هَذَا عَهْدُ رَبِّی تَبَارَکَ وَ تَعَالَی إِلَیَّ وَ شَرْطُهُ عَلَیَّ وَ أَمَانَتُهُ وَ قَدْ بَلَّغْتُ وَ نَصَحْتُ وَ أَدَّیْتُ فَقَالَ عَلِیٌّ (وَ أَنَا أَشْهَدُ لَکَ بِأَبِی وَ أُمِّی أَنْتَ بِالْبَلَاغِ وَ النَّصِیحَهًِْ وَ التَّصْدِیقِ عَلَی مَا قُلْتَ وَ یَشْهَدُ لَکَ بِهِ سَمْعِی وَ بَصَرِی وَ لَحْمِی وَ دَمِی فَقَالَ جَبْرَئِیلُ وَ أَنَا لَکُمَا عَلَی ذَلِکَ مِنَ الشَّاهِدِینَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (یَا عَلِیُّ (أَخَذْتَ وَصِیَّتِی وَ عَرَفْتَهَا وَ ضَمِنْتَ لِلَّهِ وَ لِیَ الْوَفَاءَ بِمَا فِیهَا فَقَالَ عَلِیٌّ (نَعَمْ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی عَلَیَّ ضَمَانُهَا وَ عَلَی اللَّهِ عَوْنِی وَ تَوْفِیقِی عَلَی أَدَائِهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (یَا عَلِیُّ (إِنِّی أُرِیدُ أَنْ أُشْهِدَ عَلَیْکَ بِمُوَافَاتِی بِهَا یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ فَقَالَ عَلِیٌّ (نَعَمْ أَشْهِدْ فَقَالَ النَّبِیُّ (إِنَّ جَبْرَئِیلَ وَ مِیکَائِیلَ فِیمَا بَیْنِی وَ بَیْنَکَ الْآنَ وَ هُمَا حَاضِرَانِ مَعَهُمَا الْمَلَائِکَهًُْ الْمُقَرَّبُونَ لِأُشْهِدَهُمْ عَلَیْکَ فَقَالَ نَعَمْ لِیَشْهَدُوا وَ أَنَا بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی أُشْهِدُهُمْ فَأَشْهَدَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (وَ کَانَ فِیمَا اشْتَرَطَ عَلَیْهِ النَّبِیُّ بِأَمْرِ جَبْرَئِیلَ فِیمَا أَمَرَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ أَنْ قَالَ لَهُ یَا عَلِیُّ (تَفِی بِمَا فِیهَا مِنْ مُوَالاهًِْ مَنْ وَالَی اللَّهَ وَ رَسُولَهُ (وَ الْبَرَاءَهًِْ وَ الْعَدَاوَهًِْ لِمَنْ عَادَی اللَّهَ وَ رَسُولَهُ (وَ الْبَرَاءَهًِْ مِنْهُمْ عَلَی الصَّبْرِ مِنْکَ وَ عَلَی کَظْمِ الْغَیْظِ وَ عَلَی ذَهَابِ حَقِّی وَ غَصْبِ خُمُسِکَ وَ انْتِهَاکِ حُرْمَتِکَ فَقَالَ نَعَمْ یَا رَسُولَ اللَّهِ (فَقَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (وَ الَّذِی فَلَقَ الْحَبَّهًَْ وَ بَرَأَ النَّسَمَهًَْ لَقَدْ سَمِعْتُ جَبْرَئِیلَ یَقُولُ لِلنَّبِیِّ (یَا مُحَمَّدُ (عَرِّفْهُ أَنَّهُ یُنْتَهَکُ الْحُرْمَهًُْ وَ هِیَ حُرْمَهًُْ اللَّهِ وَ حُرْمَهًُْ رَسُولِ اللَّهِ (وَ عَلَی أَنْ تُخْضَبَ لِحْیَتُهُ مِنْ رَأْسِهِ بِدَمٍ عَبِیطٍ قَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (فَصَعِقْتُ حِینَ فَهِمْتُ الْکَلِمَهًَْ مِنَ الْأَمِینِ جَبْرَئِیلَ حَتَّی سَقَطْتُ عَلَی وَجْهِی وَ قُلْتُ نَعَمْ قَبِلْتُ وَ رَضِیتُ وَ إِنِ انْتَهَکَتِ الْحُرْمَهًُْ وَ عُطِّلَتِ السُّنَنُ وَ مُزِّقَ الْکِتَابُ وَ هُدِّمَتِ الْکَعْبَهًُْ وَ خُضِبَتْ لِحْیَتِی مِنْ رَأْسِی بِدَمٍ عَبِیطٍ صَابِراً مُحْتَسِباً أَبَداً حَتَّی أَقْدَمَ عَلَیْکَ ثُم دَعَا رَسُولُ اللَّهِ (فَاطِمَهًَْ (وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ وَ أَعْلَمَهُمْ مِثْلَ مَا أَعْلَمَ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (فَقَالُوا مِثْلَ قَوْلِهِ فَخُتِمَتِ الْوَصِیَّهًُْ بِخَوَاتِیمَ مِنْ ذَهَبٍ لَمْ تَمَسَّهُ النَّارُ وَ دُفِعَتْ إِلَی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِین (قُلْتُ لِأَبِی‌الْحَسَنِ (بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی أَ لَا تَذْکُرُ مَا کَانَ فِی الْوَصِیَّهًِْ فَقَالَ سُنَنُ اللَّهِ وَ سُنَنُ رَسُولِهِ فَقُلْتُ أَ کَانَ فِی الْوَصِیَّهًِْ تَوَثُّبُهُمْ وَ خِلَافُهُمْ عَلَی أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (فَقَالَ نَعَمْ وَ اللَّهِ شَیْئاً شَیْئاً وَ حَرْفاً حَرْفاً أَ مَا سَمِعْتَ قَوْلَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ إِنَّا نَحْنُ نُحْیِ الْمَوْتی وَ نَکْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فِی إِمامٍ مُبِینٍ وَ اللَّهِ لَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ِأَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (وَ فَاطِمَهًَْ (أَلَیْسَ قَدْ فَهِمْتُمَا مَا تَقَدَّمْتُ بِهِ إِلَیْکُمَا وَ قَبِلْتُمَاهُ فَقَالَا بَلَی وَ صَبَرْنَا عَلَی مَا سَاءَنَا وَ غَاظَنَا.

امام کاظم ( عیسی‌بن‌مستفاد گوید: امام کاظم (برای من حدیث فرمود که به امام صادق (گفتم: «آیا پیامبر (بر علی (قرآن را نمی‌خواند تا آن را بنویسد؟ و آیا جبرئیل (و فرشتگان مقرّب بر این کار شاهد نبودند»؟ امام کاظم (فرمود: «امام صادق (مدّت زیادی ساکت ماند. و سپس فرمود: ای اباالحسن (! آنچه گفتی درست است ولیکن، هنگامی‌که این کار به پیامبر (سپرده شد و بر ایشان فرود آمد، وصیّت در قالب کتابی نگاشته شده از سوی خداوند نازل شد که جبرئیل (و فرشتگان مقرّب درگاه خداوند تبارک‌وتعالی آن را فرود آوردند». جبرئیل (گفت: «ای محمّد (! به همه‌ی کسانی‌که نزد تو هستند، به جز وصیّ خودت، دستور بده تا از پیش تو بروند تا این وصیّت را از ما بگیری و شهادت بدهی که آن را دریافت کرده‌ای و خودت مسئول حفظ آن هستی. پیامبر (کسانی که در خانه بودند، به جز حضرت علی (و فاطمه (خواست تا آنجا را ترک کنند». سپس جبرئیل گفت: «ای محمّد (! پروردگار تو بر تو درود می‌فرستد و می‌گوید: «این کتابی است که آن را بر دوش تو نهادم و بر تو شرط کردم و با آن بر تو گواهی دادم و با آن، فرشتگانم را بر تو شاهد گرفتم و ای محمّد (!، تو به‌عنوان شاهد برای من کفایت می‌کنی». امام صادق (فرمود: «لرزه بر اندام پیامبر (افتاد و فرمود: «ای جبرئیل! پروردگار من همان درود است و سلام از سوی اوست و به‌سوی او باز می‌گردد. خداوند عزّوجلّ راست گفت و کاری نیکو انجام داد. کتاب را بده». جبرئیل کتاب را به رسول خدا (داد و به او [از جانب خدا] فرمان داد تا به امیرالمؤمنین (بدهد. پس به علی (فرمود: «آن را بخوان». امام علی (آن را کلمه به کلمه خواند. سپس پیامبر (به او فرمود: «این قرآن سفارش و توصیه و امانت خدا بر من است؛ من آن را ابلاغ کردم و به آن پند دادم و به آن خالصانه عمل کردم». علی (عرض کرد: «آری، پدر و مادرم فدایت گردند! من شاهد ابلاغ و پند و نصیحت و درستی آنچه که بیان فرمودی، هستم و گوش من، چشم من و گوشت و خون من به آن گواهی می‌دهند». سپس جبرئیل گفت: «من نیز شاهد و گواه شما هستم». آنگاه پیامبر (فرمود: «ای علی (! وصیّت مرا دریافتی و از آن مطّلع شدی و ضامن خدا گشتی؛ آیا به آنچه که در قرآن است، وفا می‌کنی»؟ علی (عرض کرد: «آری، پدر و مادرم فدایت شوند! من، ضامن و عهده‌دار آن شدم و به یاری خدا به آن عمل می‌کنم». سپس پیامبر (فرمود: «ای علی (! من در روز قیامت با وفای خود به آن عهد، شاهد و گواه تو خواهم بود». پس علی (عرض کرد: «آری، گواه من باش». پیامبر (فرمود: «اکنون جبرئیل و میکائیل در حضور ما هستند و فرشتگان مقرّب با آنان همراهند تا اینکه من آنان را بر تو شاهد بگیرم». علی (عرض کرد: «بله، بگذار گواهی دهند و من نیز پدر و مادرم به فدایت آنان را به شهادت می‌گیرم». پس رسول خدا (آنان را شاهد گرفت. یکی از مواردی که پیامبر (به دستور جبرئیل بر علی (شرط کرد و جبرئیل (نیز از سوی خداوند به آن مأمور بود، این بود که پیامبر (به علی (فرمود: «ای علی (! به آنچه از این قرآن که درباره‌ی دوست‌داشتن کسانی است که خدا را دوست دارند و دشمن دانستن کسانی‌که با خداوند و رسول او دشمنی می‌کنند و برائت‌جستن از آنان و صبرکردن در آنجا که باید خشم، فروخورده شود، عمل کن و نیز به آنچه درباره‌ی صبر در برابر از بین رفتن حقّ تو و غصب‌کردن خُمس (یک پنجم) تو و دریدن پرده‌ی آبرو و شرافت توست، وفا کن». عرض کرد: «چنین می‌کنم ای رسول خدا (! قسم به آنکه دانه را شکافت و موجودات را آفرید، شنیدم که جبرئیل به رسول خدا (عرض کرد: «ای محمّد (! به او بشناسان؛ حرمت او که حرمت خداوند متعال و حرمت رسول خدا (است، زیر پا نهاده می‌شود و محاسن او از خون سر او که زود هنگام از دنیا می‌رود گلگون می‌شود». امیرالمؤمنین (فرمود: «وقتی که این سخن را از جبرئیل امین شنیدم، مدهوش شدم و با صورت بر زمین افتادم». و گفتم: «آری، من آن را پذیرفتم و به آن راضی شدم؛ هرچند که به حرمت‌ها بی‌احترامی شده و سنّت‌ها بی‌اعتبار شود و کتاب (قرآن) پاره و کعبه ویران گردد و محاسن من از خون سرم که زود هنگام دار فانی را وداع می‌گویم گلگون شود. من همواره صابر و خشنود هستم تا نزد شما بیایم». سپس پیامبر (حضرت فاطمه (و امام حسین و امام حسن (را فرا خواند و آنچه را که به علی (آموخته بود، به آن‌ها آموخت و آنان نیز همان را گفتند که امام علی (گفته بود. این وصیّت با مُهری از جنس طلا، مُهر و موم شد تا از گزند آتش به دور باشد و آنگاه به علی (داده شد. پس به ابوالحسن (عرض کردم: «پدر و مادر به فدایت! آیا به خاطر داری که مضمون آن وصیّت چه بود»؟ آن حضرت پاسخ داد: «سنّت‌های خدا و رسول خدا (». سپس عرض کردم: «آیا انحراف آنان و مخالفتشان با امیرالمؤمنین (در وصیّت ذکر شده بود»؟ حضرت فرمود: «بله، به‌صورت اندک‌اندک و کلمه به کلمه. مگر این فرموده پروردگار متعال را نشنیده‌ای که می‌فرماید: إِنَّا نَحْنُ نُحْیِی الْمَوْتَی وَ نَکْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ وَ کُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ؟! به خدا قسم! که پیامبر (به حضرت علی (و حضرت فاطمه (فرمود: «آیا آنچه را که من به شما دادم، آن را درک و قبول نکردید؟ آنان عرض کردند: «آری، و ما در برابر بدرفتاری و خشونتی که دشمنان به ما کردند، صبور بودیم».

Imam Kazim (peace be upon him): Isa ibn Mustafad said: Imam Kazim (peace be upon him) narrated a hadith to me that I said to Imam Sadiq (peace be upon him): "Did the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) not recite the Quran to Ali (peace be upon him) so that he would write it down? And were Jibra'il (peace be upon him) and the angels brought near not witnesses to this?" Imam Kazim (peace be upon him) said: "Imam Sadiq (peace be upon him) remained silent for a long time, and then said: 'O Abu al-Hasan (peace be upon him)! What you said is correct, but when this matter was entrusted to the Prophet (peace be upon him and his family) and descended upon him, the will came down in the form of a written book from Allah, which Jibra'il (peace be upon him) and the angels brought near, the trusted ones of Allah the Blessed and Exalted, brought down.' Jibra'il (peace be upon him) said: 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! Order everyone with you, except your successor, to leave your presence, so that you may take this will from us and bear witness that you have received it and that you yourself are responsible for guarding it.' The Prophet (peace be upon him and his family) asked those who were in the house — except Ali (peace be upon him) and Fatimah (peace be upon her) — to leave. Then Jibra'il said: 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! Your Lord sends peace upon you and says: "This is the book which I have laid upon your shoulders and made a condition upon you, and by which I have testified against you and made My angels witness against you, and I, O Muhammad (peace be upon him and his family), suffice as a Witness."' Imam Sadiq (peace be upon him) said: 'A trembling seized the limbs of the Prophet (peace be upon him and his family), and he said: "O Jibra'il! My Lord is Peace itself, and peace is from Him, and to Him peace returns. Allah the Mighty and Majestic has spoken truly and acted well. Give me the book." Jibra'il gave the book to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and commanded him [on behalf of Allah] to give it to the Commander of the Faithful (peace be upon him). So he said to Ali (peace be upon him): "Read it." Imam Ali (peace be upon him) read it word by word. Then the Prophet (peace be upon him and his family) said to him: "This is the covenant, counsel, and trust of Allah upon me; I have conveyed it, admonished by it, and sincerely acted upon it." Ali (peace be upon him) said: "Yes, may my father and mother be sacrificed for you! I bear witness to the conveying, the counsel, the admonition, and the truth of what you have expressed, and my hearing, my sight, my flesh and my blood testify to it." Then Jibra'il said: "I too am a witness and testifier for you both." Then the Prophet (peace be upon him and his family) said: "O Ali (peace be upon him)! You have received my will and become acquainted with it and become the guarantor before Allah; will you fulfil what is in the Quran?" Ali (peace be upon him) said: "Yes, may my father and mother be sacrificed for you! I have become the guarantor and undertaker of it, and by Allah's help I will act upon it." Then the Prophet (peace be upon him and his family) said: "O Ali (peace be upon him)! On the Day of Resurrection, I shall be a witness and testifier for you regarding your fulfilment of that covenant." Ali (peace be upon him) said: "Yes, bear witness for me." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Jibra'il and Mika'il are now present between us, and the angels brought near are with them, that I may make them witnesses against you." He said: "Yes, let them bear witness, and I too — may my father and mother be sacrificed for you — take them as witnesses." So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) made them witnesses. One of the things which the Prophet (peace be upon him and his family), by the command of Jibra'il — who himself was commissioned to it by Allah — stipulated upon Ali (peace be upon him) was that the Prophet (peace be upon him and his family) said to Ali (peace be upon him): "O Ali (peace be upon him)! Act upon what this Quran contains concerning love for those whom Allah loves, and enmity toward those who bear enmity toward Allah and His Messenger (peace be upon him and his family), and dissociation from them, and patience where anger must be swallowed; and also fulfil what it says concerning patience in the face of your right being taken away, and your khums (one-fifth) being usurped, and the veil of your honour and dignity being torn." He said: "I shall do so, O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! By Him who split the seed and created creatures, I heard Jibra'il say to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family): 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! Make known to him that his sanctity — which is the sanctity of Allah the Exalted and the sanctity of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — will be trampled underfoot, and that his beard will be dyed crimson with the blood of his head, for he will depart from the world untimely.'" The Commander of the Faithful (peace be upon him) said: "When I heard this statement from the trustworthy Jibra'il, I fainted and fell upon my face. And I said: 'Yes, I have accepted it and am content with it, even if sanctities are violated, sunnahs are made void, the Book (the Quran) is torn, the Ka'bah is demolished, and my beard is dyed crimson with the blood of my head as I depart this transient abode untimely. I shall ever remain patient and content until I come to you.'" Then the Prophet (peace be upon him and his family) summoned Lady Fatimah (peace be upon her) and Imam Husayn and Imam Hasan (peace be upon them) and taught them what he had taught Ali (peace be upon him), and they said the same as Imam Ali (peace be upon him) had said. This will was sealed with a seal of gold, so that it might be safe from the harm of fire, and then it was given to Ali (peace be upon him). Then I said to Abu al-Hasan (peace be upon him): "May my father and mother be sacrificed for you! Do you remember the contents of that will?" He replied: "The sunnahs of Allah and of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)." Then I said: "Was their deviation and their opposition to the Commander of the Faithful (peace be upon him) mentioned in the will?" He said: "Yes, bit by bit and word by word. Have you not heard the saying of the Lord the Exalted, the Mighty and Majestic: إِنَّا نَحْنُ نُحْیِی الْمَوْتَی وَ نَکْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ وَ کُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ [Surely We give life to the dead, and We write down what they have sent before and their footprints, and We have recorded everything in a clear writing]?! By Allah! The Prophet (peace be upon him and his family) said to Ali (peace be upon him) and Fatimah (peace be upon her): 'Have you not understood and accepted what I have given you?' They said: 'Yes, and we were patient in the face of the ill-treatment and harshness which the enemies inflicted upon us.'"

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): ઈસા બિન મુસ્તફાદ કહે છે: ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)એ મારા માટે હદીસ બયાન કરી કે મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: "શું પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અલી (અલયહિસ્સલામ) સામે કુરઆન નહોતા વાંચતા જેથી તેઓ તેને લખે? અને શું જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) અને મુકર્રબ ફરિશ્તાઓ આ કાર્યના ગવાહ નહોતા?" ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) લાંબા સમય સુધી ચૂપ રહ્યા. પછી ફરમાવ્યું: 'હે અબુલ્હસન (અલયહિસ્સલામ)! તમે જે કહ્યું તે સાચું છે, પરંતુ જ્યારે આ કાર્ય પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને સોંપવામાં આવ્યું અને તેમના ઉપર નાઝિલ થયું, ત્યારે વસિય્યત અલ્લાહ તરફથી લખાયેલી કિતાબના રૂપમાં નાઝિલ થઈ, જેને જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) અને અલ્લાહ તબારક વ તઆલાના દરબારના મુકર્રબ ફરિશ્તાઓ લઈને ઉતર્યા.'" જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમારી પાસે જે લોકો છે તે બધાને, તમારા વસી સિવાય, હુકમ આપો કે તમારી પાસેથી જતા રહે, જેથી તમે આ વસિય્યત અમારી પાસેથી લો અને ગવાહી આપો કે તમે તેને પ્રાપ્ત કરી છે અને તમે પોતે તેની હિફાઝતના જવાબદાર છો." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ઘરમાં જે લોકો હતા, હઝરત અલી (અલયહિસ્સલામ) અને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) સિવાય, બધાને ત્યાંથી નીકળી જવાનું કહ્યું. પછી જિબ્રઈલે કહ્યું: "હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમારા પરવરદિગાર તમારા ઉપર સલામ મોકલે છે અને કહે છે: 'આ તે કિતાબ છે જે મેં તમારા ખભા ઉપર મૂકી છે અને તમારા ઉપર શરત કરી છે અને તેના દ્વારા તમારી ઉપર ગવાહી આપી છે અને તેના દ્વારા મારા ફરિશ્તાઓને તમારી ઉપર ગવાહ બનાવ્યા છે, અને હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! હું ગવાહ તરીકે તમારા માટે પૂરતો છું.'" ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના શરીરમાં કંપારી છૂટી ગઈ અને ફરમાવ્યું: 'હે જિબ્રઈલ! મારા પરવરદિગાર પોતે જ સલામ છે અને સલામ તેમના તરફથી છે અને તેમના તરફ જ સલામ પાછી ફરે છે. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ સાચું ફરમાવ્યું અને સારું કાર્ય કર્યું. કિતાબ આપો.' જિબ્રઈલે કિતાબ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને આપી અને તેમને [અલ્લાહ તરફથી] આદેશ આપ્યો કે અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ)ને આપે. પછી અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવ્યું: 'આ વાંચો.' ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ તેને શબ્દ-શબ્દ વાંચી. પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને ફરમાવ્યું: 'આ કુરઆન અલ્લાહની મારા ઉપર વસિય્યત, નસીહત અને અમાનત છે; મેં તેને પહોંચાડી, તેના દ્વારા નસીહત આપી અને તેના ઉપર ખાલિસ રીતે અમલ કર્યો.' અલી (અલયહિસ્સલામ)એ અરજ કરી: 'હા, મારા માતા-પિતા તમારા ઉપર કુરબાન! હું આપની તબ્લીગ, નસીહત અને જે કંઈ આપે ફરમાવ્યું તેની સચ્ચાઈનો ગવાહ છું અને મારા કાન, મારી આંખો અને મારું માંસ અને લોહી તેની ગવાહી આપે છે.' પછી જિબ્રઈલે કહ્યું: 'હું પણ તમારા બંનેનો ગવાહ છું.' ત્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! તમે મારી વસિય્યત પ્રાપ્ત કરી અને તેનાથી વાકેફ થયા અને અલ્લાહના ઝામિન બન્યા; શું જે કંઈ કુરઆનમાં છે તેને પૂરું કરશો?' અલી (અલયહિસ્સલામ)એ અરજ કરી: 'હા, મારા માતા-પિતા આપ ઉપર કુરબાન! હું તેનો ઝામિન અને જવાબદાર બન્યો અને અલ્લાહની મદદથી તેના ઉપર અમલ કરીશ.' પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! કયામતના દિવસે હું આપના તે અહદ પરના વફા સાથે તમારો ગવાહ થઈશ.' અલી (અલયહિસ્સલામ)એ અરજ કરી: 'હા, મારા ગવાહ બનો.' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'હમણાં જિબ્રઈલ અને મીકાઈલ અમારી હાજરીમાં છે અને મુકર્રબ ફરિશ્તાઓ તેમની સાથે છે જેથી હું તેમને તમારા ઉપર ગવાહ બનાવું.' અલી (અલયહિસ્સલામ)એ અરજ કરી: 'હા, તેમને ગવાહી આપવા દો અને હું પણ મારા માતા-પિતા આપ ઉપર કુરબાન, તેમને ગવાહ બનાવું છું.' પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને ગવાહ બનાવ્યા. જે બાબતોમાંથી એક જેના ઉપર પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ જિબ્રઈલના હુકમથી અલી (અલયહિસ્સલામ) ઉપર શરત મૂકી અને જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) પણ અલ્લાહ તરફથી તેના માટે મામૂર હતા, તે એ હતું કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવ્યું: 'હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! આ કુરઆનમાં જે કંઈ છે તેને એ લોકોના પ્રત્યે મુહબ્બત રાખવા વિશે છે જેઓ અલ્લાહને ચાહે છે, અને એ લોકોને દુશ્મન સમજવા વિશે છે જેઓ અલ્લાહ અને તેમના રસૂલ સાથે દુશ્મની કરે છે, અને તેમનાથી બરાઅત કરવા વિશે અને જ્યાં ગુસ્સાને પી જવો પડે ત્યાં સબર કરવા વિશે છે, તેના ઉપર અમલ કરો, અને એ પણ કે તમારા હકના ખતમ થવા સામે અને તમારા ખુમ્સ (પાંચમા ભાગ)ના ગસ્બ થવા સામે અને તમારી આબરૂ અને શરાફતના પડદાના ચીરાવા સામે સબર કરવા વિશે જે કંઈ છે, તેને પૂરું કરો.' અરજ કરી: 'હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! એવું જ કરીશ. કસમ છે તેની જેણે દાણાને ચીર્યો અને મખલૂકને પેદા કરી, મેં સાંભળ્યું કે જિબ્રઈલે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને અરજ કરી: 'હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તેમને જણાવો; તેમની હુરમત જે અલ્લાહ તઆલાની હુરમત અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની હુરમત છે, પગ તળે કચડવામાં આવશે અને તેમની દાઢી તેમના માથાના લોહીથી જે વહેલી તકે દુનિયાથી જશે, રંગીન થશે.'' અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'જ્યારે મેં જિબ્રઈલ અમીનથી આ વાત સાંભળી, હું બેહોશ થઈ ગયો અને મોઢા-ભેર જમીન ઉપર પડી ગયો.' અને મેં કહ્યું: 'હા, મેં તેને કબૂલ કર્યું અને તેના ઉપર રાજી થયો; ભલે હુરમતોની બેઅદબી થાય અને સુન્નતો બિન-એતિબાર થાય અને કિતાબ (કુરઆન) ફાડવામાં આવે અને કાબાને ધ્વસ્ત કરવામાં આવે અને મારી દાઢી મારા માથાના લોહીથી કે જેમાં હું જલ્દી આ ફાની દુનિયાને અલવિદા કહું, રંગીન થાય. હું હંમેશા સાબિર અને ખુશનૂદ છું જ્યાં સુધી હું તમારી પાસે આવું.' પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ હઝરત ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) અને ઇમામ હુસૈન અને ઇમામ હસન (અલયહિમસ્સલામ)ને બોલાવ્યા અને જે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને શીખવ્યું હતું તે તેમને શીખવ્યું અને તેમણે પણ એ જ કહ્યું જે ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું હતું. આ વસિય્યત સોનાની મુહરથી મુહર-બંધ કરવામાં આવી જેથી આગની આફતથી દૂર રહે, અને પછી અલી (અલયહિસ્સલામ)ને આપવામાં આવી. પછી મેં અબુલ્હસન (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: 'મારા માતા-પિતા આપ ઉપર કુરબાન! શું આપને યાદ છે કે તે વસિય્યતનો મઝમૂન શું હતો?' આપે જવાબ આપ્યો: 'અલ્લાહ અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની સુન્નતો.' પછી મેં અરજ કરી: 'શું તેમનું ઇન્હિરાફ અને અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ) સાથે તેમની મુખાલિફત વસિય્યતમાં ઝિક્ર થઈ હતી?' આપે ફરમાવ્યું: 'હા, થોડું થોડું અને શબ્દ-શબ્દ. શું તમે અલ્લાહ તઆલાના આ કૌલને નથી સાંભળ્યું જે ફરમાવે છે: إِنَّا نَحْنُ نُحْیِی الْمَوْتَی وَ نَکْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ وَ کُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ [ખરેખર અમે જ મુર્દાઓને જીવન આપીએ છીએ અને જે તેમણે આગળ મોકલ્યું છે અને તેમના પગલાં લખીએ છીએ, અને દરેક વસ્તુને અમે એક રોશન કિતાબમાં નોંધી લીધી છે]?! અલ્લાહની કસમ! પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ હઝરત અલી (અલયહિસ્સલામ) અને હઝરત ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને ફરમાવ્યું: "શું જે મેં તમને આપ્યું તેને તમે સમજી અને કબૂલ નથી કર્યું?" તેમણે અરજ કરી: "હા, અને દુશ્મનોએ અમારી સાથે જે બદસુલૂકી અને ઝુલ્મ કર્યો તેની સામે અમે સાબિર રહ્યાં."'"

الصّادق ( عَنْ رِجَالِهِ مَرْفُوعاً إِلَی الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ دَخَلْتُ عَلَی الصَّادِقِ (ذَاتَ یَوْمٍ فَقَالَ لِی یَا مُفَضَّلُ هَلْ عَرَفْتَ مُحَمَّداً (وَ عَلِیّاً وَ فَاطِمَهًَْ وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (کُنْهَ مَعْرِفَتِهِمْ قُلْتُ یَا سَیِّدِی وَ مَا کُنْهُ مَعْرِفَتِهِمْ قَالَ یَا مُفَضَّلُ تَعْلَمُ أَنَّهُمْ فِی طَرَفٍ عَنِ الْخَلَائِقِ بِجَنْبِ الرَّوْضَهًِْ الْخَضِرَهًِْ فَمَنْ عَرَفَهُمْ کُنْهَ مَعْرِفَتِهِمْ کَانَ مُؤْمِناً فِی السَّنَامِ الْأَعْلَی قَالَ قُلْتُ عَرِّفْنِی ذَلِکَ یَا سَیِّدِی قَالَ یَا مُفَضَّلُ تَعْلَمُ أَنَّهُمْ عَلِمُوا مَا خَلَقَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ وَ ذَرَأَهُ وَ بَرَأَهُ وَ أَنَّهُمْ کَلِمَهًُْ التَّقْوَی وَ خُزَنَاءُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرَضِینَ وَ الْجِبَالَ وَ الرِّمَالَ وَ الْبِحَارَ وَ عَرَفُوا کَمْ فِی السَّمَاءِ نَجْمٌ وَ مَلَکٌ وَ وَزْنَ الْجِبَالِ وَ کَیْلَ مَاءِ الْبِحَارِ وَ أَنْهَارِهَا وَ عُیُونَهَا وَ ما تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَهًٍْ إِلَّا عَلِمُوهَا وَ لا حَبَّةٍ فِی ظُلُماتِ الْأَرْضِ وَ لا رَطْبٍ وَ لا یابِسٍ إِلَّا فِی کِتابٍ مُبِینٍ وَ هُوَ فِی عِلْمِهِمْ وَ قَدْ عَلِمُوا ذَلِکَ فَقُلْتُ یَا سَیِّدِی قَدْ عَلِمْتُ ذَلِکَ وَ أَقْرَرْتُ بِهِ وَ آمَنْتُ قَالَ نَعَمْ یَا مُفَضَّلُ نَعَمْ یَا مُکْرَمٍ نَعَمْ یَا مَحْبُورُ نَعَمْ یَا طَیِّبُّ طِبْتَ وَ طَابَتْ لَکَ الْجَنَّهًُْ وَ لِکُلِّ مُؤْمِنٍ بِهَا.

امام صادق ( در حدیثی مرفوع از مفضل‌بن‌عمر نقل است: «روزی امام صادق (را ملاقات کردم و ایشان به من فرمود: «ای مفضّل! حقیقت محمّد، علی، فاطمه، حسن و حسین (را شناختی و به حق آنان چنان‌که باید و شاید پی بردی»؟ عرض کردم: «سرورم! حقیقت معرفت آنان چیست»؟ حضرت فرمود: «ای مفضّل! آنان بسیار دور از خلایق و در کنار روضهًْ‌الخَضراء قرار دارند. هرکس که به ذات حقیقت آن‌ها پی ببرد، همراه ما در والاترین مقام جای خواهد گرفت». به امام صادق (گفتم: «ای سرور من! ذات حقیقت آن‌ها را به من بشناسان». امام صادق (فرمود: «ای مفضّل! تو می‌دانی که آن‌ها از تمام موجوداتی که خداوند عزّوجلّ آن‌ها را خلق کرده است، آگاهی دارند. آن‌ها کلمه‌ی تقوا و خزانه‌داران (صاحبان) آسمان‌ها، زمین‌ها، کوه‌ها، شن‌ها و دریاها هستند و آن‌ها تعداد ستاره‌ها و فرشتگان آسمان و وزن کوه‌ها را می‌دانند و نیز می‌دانند که آب دریاها و رودخانه‌ها و چشمه‌ها چند پیمانه است. هیچ برگ و دانه‌ای بر زمین نمی‌افتد، مگر اینکه آن‌ها از آن باخبر هستند و تمام خشک و تری (همه چیز) که در قرآن آمده است، آن‌ها نسبت به آن آگاهی دارند. ( انعام/۵۹ ) سپس گفتم: «ای سرور من! من به ذات حقیقت آن‌ها پی بردم و به آن اقرار کرده و ایمان آوردم». امام صادق (فرمود: «آری ای مفضّل! ای گرامی، ای نیکو و محبوب! تو پسندیده و نیکو شدی و بهشت برای تو و برای کسی که به آن ایمان دارد، گوارا باد».

Imam Sadiq (peace be upon him): In a hadith raised to Mufaddal ibn Umar, it is narrated: "One day I met Imam Sadiq (peace be upon him) and he said to me: 'O Mufaddal! Have you recognised the reality of Muhammad, Ali, Fatima, Hasan and Husayn (peace be upon them) and grasped their true worth as it should be grasped?' I said: 'My master! What is the reality of their recognition?' The Imam said: 'O Mufaddal! They are very far from the creatures and are beside al-Rawdat al-Khadra (the Green Garden). Whoever grasps the reality of their essence will be placed together with us in the highest station.' I said to Imam Sadiq (peace be upon him): 'O my master! Make known to me the reality of their essence.' Imam Sadiq (peace be upon him) said: 'O Mufaddal! You know that they are aware of all creatures that Allah the Mighty and Majestic has created. They are the word of taqwa (piety) and the treasurers (masters) of the heavens, the earths, the mountains, the sands and the seas, and they know the number of the stars and angels of the sky and the weight of the mountains, and they also know how many measures the water of the seas, rivers and springs amounts to. No leaf or seed falls upon the earth except that they are aware of it, and everything dry and moist (everything) mentioned in the Quran, they have knowledge of it. (al-An'am/59) Then I said: 'O my master! I have grasped the reality of their essence, and I acknowledge it and have believed in it.' Imam Sadiq (peace be upon him) said: 'Yes, O Mufaddal! O honoured one, O good and beloved one! You have become approved and good, and may Paradise be pleasant for you and for whoever has faith in it.'"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): એક મરફૂઅ હદીસમાં મુફદ્દલ બિન ઉમરથી નકલ કરવામાં આવ્યું છે: "એક દિવસ મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ની મુલાકાત કરી અને તેમણે મને ફરમાવ્યું: 'ઓ મુફદ્દલ! શું તેં મુહમ્મદ, અલી, ફાતિમા, હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ)ની હકીકતને ઓળખી અને તેમના હકને જેમ ઓળખવો જોઈએ તેમ ઓળખ્યો?' મેં અરજ કરી: 'મારા સરદાર! તેમની મઅરેફતની હકીકત શું છે?' હઝરતે ફરમાવ્યું: 'ઓ મુફદ્દલ! તેઓ ખલાયકથી ખૂબ દૂર છે અને રૌઝતુલ ખઝરા (લીલા બગીચા)ની બાજુમાં છે. જે તેમની ઝાતની હકીકતને ઓળખી લે, તે અમારી સાથે સૌથી ઉચ્ચ મકામમાં સ્થાન પામશે.' મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: 'ઓ મારા સરદાર! તેમની ઝાતની હકીકત મને ઓળખાવો.' ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'ઓ મુફદ્દલ! તું જાણે છે કે તેઓ તમામ મખલૂકાત જેને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે પેદા કર્યા છે તેનાથી વાકેફ છે. તેઓ કલમએ તકવા (તકવાનો શબ્દ) અને આસમાનો, ઝમીનો, પર્વતો, રેતી અને દરિયાઓના ખઝાનેદાર (માલિકો) છે અને તેઓ આસમાનના તારાઓ અને ફરિશ્તાઓની સંખ્યા તથા પર્વતોનું વજન જાણે છે અને એ પણ જાણે છે કે દરિયાઓ, નદીઓ અને ઝરણાઓનું પાણી કેટલા પ્યાલા છે. ઝમીન પર કોઈ પાંદડું કે દાણો પડતું નથી સિવાય કે તેઓ તેનાથી માહિતગાર છે અને દરેક સૂકું અને ભીનું (દરેક વસ્તુ) જે કુરઆનમાં આવ્યું છે, તેઓ તેના પ્રત્યે જ્ઞાન ધરાવે છે. (અન્આમ/૫૯) પછી મેં કહ્યું: 'ઓ મારા સરદાર! મેં તેમની ઝાતની હકીકતને પામી લીધી અને તેનો ઇકરાર કર્યો અને ઈમાન લાવ્યો.' ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'હા ઓ મુફદ્દલ! ઓ પ્રતિષ્ઠિત, ઓ નેક અને પ્રિય! તું પસંદ કરવામાં આવ્યો અને નેક બન્યો અને જન્નત તારા માટે અને જે તેના પર ઈમાન ધરાવે તેના માટે ગવારા હો.'"

أمیرالمومنین ( عَنْ أَبِی ذَرٍّ (قَالَ: کُنْتُ سَائِراً فِی أَغْرَاضٍ مَعَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (إِذْ مَرَرْنَا بِوَادٍ وَ نَمْلَهًٍْ کَالسَّیْلِ سَارَ فَذَهَلْتُ مِمَّا رَأَیْتُ فَقُلْتُ: اللَّهُ أَکْبَرُ، جَلَّ مُحْصِیهِ. فَقَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (وَ لَا تَقُلْ ذَلِکَ یَا أَبَا ذَرٍّ (وَ لَکِنْ قُلْ: جَلَّ بَارِیهِ فَوَ الَّذِی صَوَّرَکَ إِنِّی أُحْصِی عَدَدَهُمْ وَ أَعْلَمُ الذَّکَرَ مِنْهُمْ وَ الْأُنْثَی بِإِذْنِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ.

امام علی ( ابوذر (گوید: برای انجام‌دادن یکی از دستورات امیرالمؤمنین (در حال حرکت بودیم که به دشتی رسیدیم که مورچه‌های آن چون سیل جاری بودند. من از دیدن آن صحنه متحیّر شدم و گفتم: الله اکبر، بزرگ باد کسی که می‌تواند این مورچه‌ها را بشمارد! پس علی (فرمود: «ای ابوذر (! این را نگو بلکه بگو: «بزرگ باد آفریننده‌ی آن‌ها! قسم به آنکه تو را آفرید، من به اذن خداوند عزّوجلّ می‌توانم آن‌ها را بشمارم و نر و ماده آن‌ها را تشخیص دهم».

Imam Ali (peace be upon him): Abu Dharr (may Allah have mercy on him) said: We were moving to carry out one of the orders of Amir al-Mu'minin (peace be upon him) when we reached a valley in which the ants were flowing like a flood. I was astonished at seeing that scene and said: Allahu Akbar, great is the one who can count these ants! Then Ali (peace be upon him) said: 'O Abu Dharr! Do not say this, but rather say: Great is their Creator! By the One who created you, I can, by the permission of Allah the Mighty and Majestic, count them and distinguish the male from the female among them.'

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અબૂઝર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ના એક હુકમને પૂરો કરવા માટે અમે ચાલી રહ્યા હતા કે એક મેદાનમાં પહોંચ્યા જ્યાં કીડીઓ પૂરની જેમ વહી રહી હતી. હું તે દ્રશ્ય જોઈને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો અને કહ્યું: અલ્લાહો અકબર, મહાન છે તે જે આ કીડીઓને ગણી શકે! પછી અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'ઓ અબૂઝર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! આ ન કહો, બલ્કે કહો: મહાન છે તેમનો સર્જનહાર! સોગંદ છે તેની જેણે તમને પેદા કર્યા, હું અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની ઇજાઝતથી તેમને ગણી શકું છું અને તેમના નર અને માદાને ઓળખી શકું છું.'

علی‌بن‌إبراهیم ( وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فِی إِمامٍ مُبِینٍ أَیْ فِی کِتَابٍ مُبِینٍ.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( کُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ؛ إِمَامٍ مُبِینٍ یعنی کتاب آشکار.

Ali ibn Ibrahim: کُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ [And everything We have recorded in a clear Imam]; إِمَامٍ مُبِینٍ means a clear book.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ: કુલ્લ શયઇન અહ્સયનાહુ ફી ઇમામિમ મુબીન [અને દરેક વસ્તુને અમે એક સ્પષ્ટ ઇમામમાં નોંધી લીધી છે]; ઇમામિમ મુબીન એટલે સ્પષ્ટ કિતાબ.

الصّادق ( صَالِحِ‌بْنِ‌سَهْلٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (یَقْرَأُ وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فِی إِمامٍ مُبِینٍ قَالَ فِی أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (.

امام صادق ( صالح‌بن سهل گوید: از امام صادق (شنیدم که آیه: وَکُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ را قرائت کرد و فرمود: «این آیه در مورد حضرت علی (نازل شده است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Salih ibn Sahl said: I heard Imam Sadiq (peace be upon him) recite the verse وَکُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ [And everything We have recorded in a clear Imam], and he said: "This verse was revealed concerning Imam Ali (peace be upon him)."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): સાલિહ બિન સહલ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી સાંભળ્યું કે તેઓએ આયત وَکُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ [અને દરેક વસ્તુને અમે એક સ્પષ્ટ ઇમામમાં નોંધી લીધી છે]ની તિલાવત કરી અને ફરમાવ્યું: "આ આયત હઝરત અલી (અલયહિસ્સલામ)ના સંબંધમાં નાઝિલ થઈ છે."

#10

أمیرالمومنین ( أنَا وَ اللهِ الْإمَامُ الْمُبِینُ أبَیِّنُ الْحَقَّ مِنَ الْبَاطِلِ وَرَّثتُهُ مِنْ رَسُولِ اللهِ (.

امام علی ( به خدا سوگند! که من همان إِمَامٍ مُبِینٍ هستم و حق را از باطل مشخص می‌کنم و آن را از پیامبر (به ارث برده‌ام.

Imam Ali (peace be upon him): By Allah! I am that إِمَامٍ مُبِینٍ [clear Imam], and I distinguish truth from falsehood, and I have inherited it from the Messenger of Allah (peace be upon him and his family).

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહની કસમ! હું જ તે ઇમામિમ મુબીન [સ્પષ્ટ ઇમામ] છું અને હું હકને બાતિલથી અલગ કરું છું અને તેને મેં પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી વારસામાં મેળવ્યું છે.

#11

الصّادق ( فَقَالَ هِشَامُ‌بْنُ‌عَبْدِ الْمَلِکِ إِنَّ عَلِیّاً (کَانَ یَدَّعِی عِلْمَ الْغَیْبِ وَ اللَّهُ لَمْ یُطْلِعْ عَلَی غَیْبِهِ أَحَداً فَمِنْ أَیْنَ ادَّعَی ذَلِکَ فَقَالَ أَبِی إِنَّ اللَّهَ جَلَّ ذِکْرُهُ أَنْزَلَ عَلَی نَبِیِّهِ (کِتَاباً بَیَّنَ فِیهِ مَا کَانَ وَ مَا یَکُونُ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ فِی قَوْلِهِ تَعَالَی وَ نَزَّلْنا عَلَیْکَ الْکِتابَ تِبْیاناً لِکُلِّ شَیْءٍ وَ هُدیً وَ رَحْمَةً وَ بُشْری لِلْمُسْلِمِینَ وَ فِی قَوْلِهِ وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فِی إِمامٍ مُبِینٍ وَ فِی قَوْلِهِ ما فَرَّطْنا فِی الْکِتابِ مِنْ شَیْءٍ وَ أَوْحَی اللَّهُ إِلَی نَبِیِّهِ (أَنْ لَا یَبْقَی فِی غَیْبِهِ وَ سِرِّهِ وَ مَکْنُونِ عِلْمِهِ شَیْئاً إِلَّا یُنَاجِی بِهِ عَلِیّا (.

امام باقر ( از امام صادق (روایت است: ... هشام گفت: «علی (ادّعا می‌کرد که علم غیب می‌داند؛ حال آنکه پروردگار در علم غیب خود هیچ کس را شریک خود نساخته است؛ پس علی (به چه دلیل چنین ادّعایی می‌کرد»؟! پدرم فرمود: «خداوند عزّوجلّ بر پیامبرش کتابی فرستاد که هرچه بوده و آنچه تا روز واپسین خواهد بود را در آن بیان داشته است: و فرستادیم ما بر تو قرآن را که روشنگر هرچیز و راه‌نما و رحمت و مژده‌دهنده برای مسلمان‌ها است. ( نحل/۸۹ )». و باز فرموده است: وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فِی إِمامٍ مُبِینٍ و نیز می‌فرماید: ما در کتاب آفرینش بیان هیچ‌چیز را فرو گذار نکردیم. ( انعام/۳۸ ) پس خداوند به پیغمبر (خود وحی کرد: «هر غیب و رازی که به‌سوی تو فرستاده‌ایم، حتما علی (را بر آن‌ها آگاه ساز».

Imam Baqir (peace be upon him) narrates from Imam Sadiq (peace be upon him): ... Hisham said: "Ali (peace be upon him) used to claim knowledge of the unseen, whereas the Lord has not made anyone a partner with Himself in His knowledge of the unseen; so on what basis did Ali (peace be upon him) make such a claim?" My father said: "Allah the Mighty and Majestic sent down upon His Prophet a Book in which He has explained whatever has been and whatever will be until the Last Day: 'And We have sent down upon you the Qur'an as a clarification of everything, and a guidance and mercy and glad tidings for the Muslims.' (Nahl/89). And He also said: وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فِی إِمامٍ مُبِینٍ [And everything We have recorded in a clear Imam], and He also says: 'We have not neglected anything in the Book of creation.' (An'am/38). Then Allah revealed to His Prophet (peace be upon him and his family): 'Every hidden matter and secret that We have sent to you, you must certainly make Ali (peace be upon him) aware of them.'"

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત કરે છે: ... હિશામે કહ્યું: "અલી (અલયહિસ્સલામ) દાવો કરતા હતા કે તેઓ ગૈબનું ઇલ્મ જાણે છે; જ્યારે કે પરવરદિગારે પોતાના ગૈબના ઇલ્મમાં કોઈને પોતાનો ભાગીદાર બનાવ્યો નથી; તો પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) કયા આધારે આવો દાવો કરતા હતા?" મારા પિતાએ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ પોતાના પયગંબર પર એક કિતાબ મોકલી જેમાં જે કંઈ થયું છે અને જે કંઈ કયામતના દિવસ સુધી થશે તે બધું બયાન કર્યું છે: 'અને અમે તમારા પર કુરઆન નાઝિલ કર્યું જે દરેક વસ્તુને સ્પષ્ટ કરનારું અને હિદાયત અને રહમત અને મુસલમાનો માટે ખુશખબર છે.' (નહલ/૮૯). અને વળી ફરમાવ્યું છે: وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فِی إِمامٍ مُبِینٍ [અને દરેક વસ્તુને અમે એક સ્પષ્ટ ઇમામમાં નોંધી લીધી છે] અને એ પણ ફરમાવે છે: 'અમે સર્જનની કિતાબમાં કોઈ વસ્તુના બયાનમાં કસર છોડી નથી.' (અન્આમ/૩૮). પછી અલ્લાહે પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને વહી કરી: 'દરેક ગૈબ અને રહસ્ય જે અમે તમારી તરફ મોકલ્યું છે, તેની જાણ ચોક્કસપણે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને કરાવો.'"

#12

الصّادق ( سَدِیرٌ الصَّیْرَفِیُّ قَالَ دَخَلْتُ عَلَی أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (وَ قَدِ اجْتَمَعَ إِلَیَّ مَالُهُ فَأَحْبَبْتُ دَفْعَهُ إِلَیْهِ وَ کُنْتُ حَبَسْتُ مِنْهُ دِینَاراً لِکَیْ أَعْلَمَ أَقَاوِیلَ النَّاسِ فَوَضَعْتُ الْمَالَ بَیْنَ یَدَیْهِ فَقَالَ لِی یَا سَدِیرُ خُنْتَنَا وَ لَمْ تُرِدْ بِخِیَانَتِکَ إِیَّانَا قَطِیعَتَنَا قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ وَ مَا ذَاکَ قَالَ أَخَذْتَ شَیْئاً مِنْ حَقِّنَا لِتَعْلَمَ کَیْفَ مَذْهَبُنَا قُلْتُ صَدَقْتَ جُعِلْتُ فِدَاکَ إِنَّمَا أَرَدْتُ أَنْ أَعْلَمَ قَوْلَ أَصْحَابِی فَقَالَ لِی أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ کُلَّ مَا یُحْتَاجُ إِلَیْهِ نَعْلَمُهُ وَ عِنْدَنَا ذَلِکَ أَ مَا سَمِعْتَ قَوْلَ اللَّهِ تَعَالَی وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فِی إِمامٍ مُبِینٍ اعْلَمْ أَنَّ عِلْمَ الْأَنْبِیَاءِ (مَحْفُوظٌ فِی عِلْمِنَا مُجْتَمِعٌ عِنْدَنَا وَ عِلْمُنَا مِنْ عِلْمِ الْأَنْبِیَاءِ فَأَیْنَ یُذْهَبُ بِکَ قُلْتُ صَدَقْتَ جُعِلْتُ فِدَاکَ.

امام صادق ( سدیر صیرفی گفت: خدمت حضرت صادق (رسیدم؛ مقداری پول پیش من بود که می‌خواستم به ایشان بدهم. یک دینار آن را نگه داشتم تا حرف‌های مردم را آزمایش کنم. پول‌ها را خدمت امام (گذاشتم. فرمود: «سدیر به ما خیانت کردی از این خیانت قصد سوئی نداشتی». عرض کردم: «فدایت شوم چطور»؟ فرمود: «مقداری از حقّ ما را نگه داشتی تا ببینی ما چه می‌کنیم». عرض کردم: «راست می‌فرمایید. من می‌خواستم سخن دوستانم را آزمایش کنم». فرمود: «مگر نمی‌دانی ما هر چه نیاز باشد می‌دانیم و علم آن نزد ماست مگر نشنیده‌ای خداوند می‌فرماید: وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فِی إِمامٍ مُبِینٍ. بدان که علم انبیا در علم ما محفوظ و نزد ماست و دانش ما از دانش انبیا گرفته شده است. چه فکر می‌کنی»؟ عرض کردم: «راست می‌فرمایی فدایت شوم».

Imam Sadiq (peace be upon him): Sadir Sayrafi said: I came to Imam Sadiq (peace be upon him); I had a sum of money with me which I wished to give to him. I had held back one dinar of it so as to test what people say. I placed the money before the Imam (peace be upon him). He said: "Sadir, you have betrayed us — though by your betrayal you did not intend to cut ties with us." I said: "May I be your ransom, how so?" He said: "You withheld some of our right in order to see what we would do." I said: "You have spoken truly. I wished to test the words of my companions." He said: "Do you not know that whatever is needed, we know, and that knowledge is with us? Have you not heard Allah say: وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فِی إِمامٍ مُبِینٍ [And everything We have recorded in a clear Imam]? Know that the knowledge of the prophets is preserved in our knowledge and is with us, and our knowledge is taken from the knowledge of the prophets. What do you think?" I said: "You speak truly, may I be your ransom."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): સદીર સયરફીએ કહ્યું: હું ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં પહોંચ્યો; મારી પાસે થોડી રકમ હતી જે હું તેમને આપવા માગતો હતો. તેમાંથી એક દીનાર મેં રોકી રાખ્યો જેથી લોકોની વાતોની પરીક્ષા કરી શકું. મેં પૈસા ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)ની સામે મૂક્યા. તેમણે ફરમાવ્યું: "સદીર, તેં અમારી સાથે ખિયાનત કરી, જોકે આ ખિયાનતથી તારો ઇરાદો અમારી સાથે સંબંધ તોડવાનો ન હતો." મેં અરજ કરી: "હું આપ પર કુરબાન, કેવી રીતે?" ફરમાવ્યું: "તેં અમારા હકનો થોડો ભાગ રોકી રાખ્યો જેથી જોઈ શકે કે અમે શું કરીએ છીએ." મેં અરજ કરી: "આપ સાચું ફરમાવો છો. હું મારા મિત્રોની વાતોની પરીક્ષા કરવા માગતો હતો." ફરમાવ્યું: "શું તું નથી જાણતો કે જે કંઈ જરૂરી છે તે અમે જાણીએ છીએ અને તેનું ઇલ્મ અમારી પાસે છે? શું તેં નથી સાંભળ્યું કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فِی إِمامٍ مُبِینٍ [અને દરેક વસ્તુને અમે એક સ્પષ્ટ ઇમામમાં નોંધી લીધી છે]? જાણી લે કે અંબિયાનું ઇલ્મ અમારા ઇલ્મમાં સુરક્ષિત છે અને અમારી પાસે છે, અને અમારું જ્ઞાન અંબિયાના જ્ઞાનમાંથી લેવામાં આવ્યું છે. તું શું વિચારે છે?" મેં અરજ કરી: "આપ સાચું ફરમાવો છો, હું આપ પર કુરબાન."

#13

الحسین ( عَنْ أَبِی الْجَارُودِ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ الْبَاقِرِ (عَنْ أَبِیهِ عَنْ جَدِّهِ (قَالَ: لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فِی إِمامٍ مُبِینٍ قَامَ أَبُوبَکْرٍ وَ عُمَرُ مِنْ مَجْلِسِهِمَا فَقَالَا یَا رَسُولَ اللَّهِ (هُوَ التَّوْرَاهًُْ قَالَ لَا قَالَا فَهُوَ الْإِنْجِیلُ قَالَ لَا قَالَا فَهُوَ الْقُرْآنُ قَالَ لَا قَالَ فَأَقْبَلَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (هُوَ هَذَا إِنَّهُ الْإِمَامُ الَّذِی أَحْصَی اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی فِیهِ عِلْمَ کُلِّ شَیْءٍ.

امام حسین ( ابوالجارود نقل می‌کند: امام باقر (از پدرش از جدّش روایت فرمود: هنگامی‌که این آیه: وَکُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ بر پیامبر (نازل شد، ابوبکر و عمر از جای خود برخاستند و گفتند: «ای رسول خدا (! إِمَامٍ مُبِینٍ، همان تورات است»؟ پیامبر (فرمود: «خیر». آن دو گفتند: «آیا انجیل است»؟ باز پیامبر (فرمود: «خیر». آن‌ها پرسیدند: آیا قرآن است»؟ پیامبر (فرمود: «خیر». در همان لحظه، علی (وارد شد و پیامبر (فرمود: «این همان إِمَامٍ مُبِینٍ است؛ او امامی است که خداوند تبارک‌وتعالی، علم همه‌ی اشیاء را در او جمع کرده است».

Imam Husayn (peace be upon him): Abu al-Jarud narrates: Imam Baqir (peace be upon him) reported from his father, from his grandfather: When this verse: وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ فِي إِمَامٍ مُبِينٍ [And We have recorded everything in a clear Imam] was revealed to the Prophet (peace be upon him and his family), Abu Bakr and Umar rose from their places and said: "O Messenger of Allah! Is إِمَامٍ مُبِينٍ [the clear Imam] the Torah?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "No." The two said: "Is it the Injil?" Again the Prophet (peace be upon him and his family) said: "No." They asked: "Is it the Quran?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "No." At that very moment, Ali (peace be upon him) entered, and the Prophet (peace be upon him and his family) said: "This is that إِمَامٍ مُبِينٍ [clear Imam]; he is the Imam in whom Allah, the Blessed and Exalted, has gathered the knowledge of all things."

ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ): અબુલ જારૂદ વર્ણન કરે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના પિતાથી, તેમના દાદાથી રિવાયત ફરમાવી: જ્યારે આ આયત: وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ فِي إِمَامٍ مُبِينٍ [અને અમે દરેક વસ્તુને એક સ્પષ્ટ ઇમામમાં નોંધી લીધી છે] પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ થઈ, ત્યારે અબુ બક્ર અને ઉમર પોતાની જગ્યાએથી ઊભા થયા અને કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! શું إِمَامٍ مُبِينٍ [સ્પષ્ટ ઇમામ] એ તૌરાત છે?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "ના." તે બંનેએ કહ્યું: "શું તે ઈંજીલ છે?" ફરીથી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "ના." તેઓએ પૂછ્યું: "શું તે કુરઆન છે?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "ના." તે જ ક્ષણે, અલી (અલયહિસ્સલામ) દાખલ થયા અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "આ જ તે إِمَامٍ مُبِينٍ [સ્પષ્ટ ઇમામ] છે; તેઓ એ ઇમામ છે જેમનામાં અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ દરેક વસ્તુનું ઇલ્મ એકત્ર કર્યું છે."